Psyche
alle pijlers
is dit het nou?
maandag 11 augustus 2014 om 13:48
Ivm herkenbaarheid heb ik even een andere nick aangemaakt. Dit is toch wel iets waar ik (onbewust) al langere tijd mee zit en zou nu toch wel mijn verhaal kwijt willen maar ook graag ervaringen en tips horen.
Ik ben midden twintig en bijna klaar met mijn studie. Deze hele zomer werk ik aan mijn scriptie en merk dat ik nu wel zoiets heb van is dit het nou helemaal? Ik merk dat ik me irriteer aan veel mensen in mijn omgeving, ook mijn eigen vriendinnen. Ik kan best jaloers worden op mensen die leuke dingen ondernemen zonder bv gierig te zijn (wat mijn vriendinnen wel zijn ondanks dat ze meer dan prima rondkomen met volledige steun van ouders).
Ik vind mijn leven nu gewoon zo saai. Met vriendinnen ondernemen we niets spannends, het is vaak gewoon borrelen en/of samen eten. Soms dagjes weg wat wel leuk is.
Ik ben enerzijds erg toe aan op mezelf wonen (woon nu op kamers) en zou graag een leuke relatie willen maar ben het online date zo zat, komt nooit wat uit. Het is me erg gaan tegenstaan. Ook heb ik het idee dat ik een man gewoon niet veel te bieden heb, na een paar gezellige dates is het wel klaar.
Verder baal ik ervan dat ik deze zomer (en afgelopen zomer) niet op vakantie ben geweest, en dat komt meer omdat ik gewoon niemand heb om mee te gaan. Het lijkt me leuk om vriendinnen een leuke feestvakantie te hebben of zo, maar daar zijn zij het type niet voor en gaan vaak al met hun ouders weg.
Het liefst zou ik volgend jaar rond deze tijd door azie reizen maar ik weet nu al dat er niemand met me mee wil of kan gaan, dus dat zou betekenen dat ik alleen moet gaan. Wat me tegelijkertijd heel eng en spannend lijkt maar wel een hele goede ervaring en op het juiste moment (net klaar met studie, geen vaste lasten ed). Nu hoor ik uit mijn omgeving dat het niet slim is om alleen als vrouw door azie te reizen en ik weet al zeker dat mijn moeder gaat flippen als ik dit vertel, dan voel ik me weer zo schuldig omdat zij altijd overbezorgd is (ik weet het ja, dit is haar probleem maar trek het me helaas wel aan). Misschien is het probleem dat ik me gewoon niet vrij voel door dit alles en daardoor zo blijf hangen.
Het is een lang verhaal geworden, sorry daarvoor! Hoor graag jullie kijk hierop en of er mensen zijn met hetzelfde probleem.
Ik ben midden twintig en bijna klaar met mijn studie. Deze hele zomer werk ik aan mijn scriptie en merk dat ik nu wel zoiets heb van is dit het nou helemaal? Ik merk dat ik me irriteer aan veel mensen in mijn omgeving, ook mijn eigen vriendinnen. Ik kan best jaloers worden op mensen die leuke dingen ondernemen zonder bv gierig te zijn (wat mijn vriendinnen wel zijn ondanks dat ze meer dan prima rondkomen met volledige steun van ouders).
Ik vind mijn leven nu gewoon zo saai. Met vriendinnen ondernemen we niets spannends, het is vaak gewoon borrelen en/of samen eten. Soms dagjes weg wat wel leuk is.
Ik ben enerzijds erg toe aan op mezelf wonen (woon nu op kamers) en zou graag een leuke relatie willen maar ben het online date zo zat, komt nooit wat uit. Het is me erg gaan tegenstaan. Ook heb ik het idee dat ik een man gewoon niet veel te bieden heb, na een paar gezellige dates is het wel klaar.
Verder baal ik ervan dat ik deze zomer (en afgelopen zomer) niet op vakantie ben geweest, en dat komt meer omdat ik gewoon niemand heb om mee te gaan. Het lijkt me leuk om vriendinnen een leuke feestvakantie te hebben of zo, maar daar zijn zij het type niet voor en gaan vaak al met hun ouders weg.
Het liefst zou ik volgend jaar rond deze tijd door azie reizen maar ik weet nu al dat er niemand met me mee wil of kan gaan, dus dat zou betekenen dat ik alleen moet gaan. Wat me tegelijkertijd heel eng en spannend lijkt maar wel een hele goede ervaring en op het juiste moment (net klaar met studie, geen vaste lasten ed). Nu hoor ik uit mijn omgeving dat het niet slim is om alleen als vrouw door azie te reizen en ik weet al zeker dat mijn moeder gaat flippen als ik dit vertel, dan voel ik me weer zo schuldig omdat zij altijd overbezorgd is (ik weet het ja, dit is haar probleem maar trek het me helaas wel aan). Misschien is het probleem dat ik me gewoon niet vrij voel door dit alles en daardoor zo blijf hangen.
Het is een lang verhaal geworden, sorry daarvoor! Hoor graag jullie kijk hierop en of er mensen zijn met hetzelfde probleem.
maandag 11 augustus 2014 om 16:53
quote:lieveranoniem4 schreef op maandag 11 augustus 2014 14:59 <blockquote><div>quote:</div><div class="message-quote-div"><b><a href="brownie24 in "is dit het nou?"" class="messagelink">brownie24 schreef op 11 augustus 2014 @ 14:34</a>:</b>
Lieveranoniem, je verhaal is heel herkenbaar vriendinnen blijven vaak thuis gaan geen weekenden stappen hebben relaties wonen samen. Ik ben 21 en werk, en denk steeds vaker blijft het hierbij? Ik wil leuke reisjes maken dingen zien en meemaken, maar ook hier is moeders erg beschermend en vraagt ze zich vaak af hoe het gaat en hoelaat ik thuis kom e.d. alleen reizen heb ik nooit gedaan dus daar kan ik je niet in adviseren maar ik wil je vast veel succes wensen met dingen ondernemen..</div></blockquote>
Ben 'blij' te horen dat ik niet de enige ben, Brownie24. Ik weet niet of jij het met haar hebt besproken, ik wel, al meerdere malen, vooral op momenten dat ik gefrustreerd ben zeg ik dingen op een botte manier maar het lijkt maar niet aan te komen. En dan komt ze aan met argumenten als 'ik ben moeder en denk altijd aan jullie, als je zelf kinderen hebt zal je het begrijpen' ed. Zoals al door Supersoulfighter gezegd, het staat echt je eigen ontwikkeling in de weg! En dit vind ik ook erg egoistisch van haar. Ik vertel haar trouwens ook niet meer dat ik aan het daten ben, voorheen nog wel maar niemand was goed en gelijk na 1 date gaf ze me al allerlei adviezen en wou ze hem gelijk al ontmoeten en het controleren werd alleen maar erger.
Jij ook veel succes (en sterkte vooral ) met moeders! Mocht je je frustraties kwijt willen, kan je me altijd een privebericht sturen! Ik heb je een privé bericht gestuurd weet alleen niet of het goed is gegaan!
Lieveranoniem, je verhaal is heel herkenbaar vriendinnen blijven vaak thuis gaan geen weekenden stappen hebben relaties wonen samen. Ik ben 21 en werk, en denk steeds vaker blijft het hierbij? Ik wil leuke reisjes maken dingen zien en meemaken, maar ook hier is moeders erg beschermend en vraagt ze zich vaak af hoe het gaat en hoelaat ik thuis kom e.d. alleen reizen heb ik nooit gedaan dus daar kan ik je niet in adviseren maar ik wil je vast veel succes wensen met dingen ondernemen..</div></blockquote>
Ben 'blij' te horen dat ik niet de enige ben, Brownie24. Ik weet niet of jij het met haar hebt besproken, ik wel, al meerdere malen, vooral op momenten dat ik gefrustreerd ben zeg ik dingen op een botte manier maar het lijkt maar niet aan te komen. En dan komt ze aan met argumenten als 'ik ben moeder en denk altijd aan jullie, als je zelf kinderen hebt zal je het begrijpen' ed. Zoals al door Supersoulfighter gezegd, het staat echt je eigen ontwikkeling in de weg! En dit vind ik ook erg egoistisch van haar. Ik vertel haar trouwens ook niet meer dat ik aan het daten ben, voorheen nog wel maar niemand was goed en gelijk na 1 date gaf ze me al allerlei adviezen en wou ze hem gelijk al ontmoeten en het controleren werd alleen maar erger.
Jij ook veel succes (en sterkte vooral ) met moeders! Mocht je je frustraties kwijt willen, kan je me altijd een privebericht sturen! Ik heb je een privé bericht gestuurd weet alleen niet of het goed is gegaan!
dinsdag 12 augustus 2014 om 14:02
Misschien vrijwilligerswerk gaan doen, mensen helpen die echt niet in staat zijn om zonder hulp leuke dingen te doen? Misschien dat je perspectief dan verandert en dat je inziet hoe blij je mag zijn met wat je wel hebt.
Heel vervelend voor je dat je je leven saai vindt, maar daar kun je zelf iets aan doen. Heel wat mensen zullen tekenen voor het leventje dat jij hier beschrijft, want niet iedereen heeft de mogelijkheid om te studeren, dagjes uit te gaan, te borrelen, etc. Er zijn zat mensen die geeneens vrienden hebben en nooit op vakantie kunnen, omdat ze er het geld niet voor hebben of ziek zijn.
Count your blessings en pak je leven eens zelf aan.
Heel vervelend voor je dat je je leven saai vindt, maar daar kun je zelf iets aan doen. Heel wat mensen zullen tekenen voor het leventje dat jij hier beschrijft, want niet iedereen heeft de mogelijkheid om te studeren, dagjes uit te gaan, te borrelen, etc. Er zijn zat mensen die geeneens vrienden hebben en nooit op vakantie kunnen, omdat ze er het geld niet voor hebben of ziek zijn.
Count your blessings en pak je leven eens zelf aan.
dinsdag 12 augustus 2014 om 14:13
Ik denk dat het voor je persoonlijke ontwikkeling heel goed is als je alleen zou gaan reizen.
Ik heb meerdere vriendinnen die alleen hebben gereisd, en het is ze allemaal ontzettend goed bevallen. Favoriete alleen-reis-bestemmingen waren Australië, Azië, Zuid-Amerika en Midden-Amerika. Het enige continent waarvan ik zelf zoiets zou hebben: dat doe je liever niet alleen, is Afrika. Daar heb ik zelf ook alleen maar groepsreizen gemaakt. Ook omdat openbaar vervoer heel lastig is daar.
Ik weet bijna zeker dat het een mooie ervaring voor je zou zijn. Ja natuurlijk, eerst is het even spannend, en dat mag ook! Maar zodra je daar gaat zijn zal het allemaal meevallen. Je bent niet alleen als je reist, je ontmoet zoveel nieuwe, leuke mensen! Ook kan je tijdens zo'n reis er achter komen wat je écht wil in je leven op dit moment en waar je waarde aan hecht. Het loskomen van je vertrouwde omgeving en je vertrouwde mensen, zal je aan het denken zetten.
Ook de komende periode zal dan minder saai voor je worden, omdat je dan bezig bent met alle plannen en voorbereidingen.
Ik heb meerdere vriendinnen die alleen hebben gereisd, en het is ze allemaal ontzettend goed bevallen. Favoriete alleen-reis-bestemmingen waren Australië, Azië, Zuid-Amerika en Midden-Amerika. Het enige continent waarvan ik zelf zoiets zou hebben: dat doe je liever niet alleen, is Afrika. Daar heb ik zelf ook alleen maar groepsreizen gemaakt. Ook omdat openbaar vervoer heel lastig is daar.
Ik weet bijna zeker dat het een mooie ervaring voor je zou zijn. Ja natuurlijk, eerst is het even spannend, en dat mag ook! Maar zodra je daar gaat zijn zal het allemaal meevallen. Je bent niet alleen als je reist, je ontmoet zoveel nieuwe, leuke mensen! Ook kan je tijdens zo'n reis er achter komen wat je écht wil in je leven op dit moment en waar je waarde aan hecht. Het loskomen van je vertrouwde omgeving en je vertrouwde mensen, zal je aan het denken zetten.
Ook de komende periode zal dan minder saai voor je worden, omdat je dan bezig bent met alle plannen en voorbereidingen.
dinsdag 12 augustus 2014 om 14:21
Hi!
Ik herken wel iets in je verhaal. Alleen zijn veel vrienden en vriendinnen van mij bezet en hebben geen zin meer om met een vriendin dan op vakantie te gaan. Kan ik ook best wel begrijpen. Ik ga dit jaar in groepsverband bijvoorbeeld naar Amerika. Ik wil de wereld zien en laat me dus ook niet tegen houden. Azie staat ook nog op mijn lijstje. Fox heeft verschillende reizen die je in groepsverband kan doen. Wellicht een optie voor je?
Verder, je zult zelf iets van je leven moeten maken. Je moet tegen jezelf zeggen: dit ga ik doen!
Ik heb zelf ook zo een periode gehad hoor. Ik heb een bucketlist gemaakt en heb mezelf voorgenomen al de dingen die erop staan een keer te ondernemen. Vooral nu ik te horen heb gekregen dat ik een bepaalde ziekte heb die nooit weg zal gaan, heb ik mezelf een schop onder mijn kont gegeven en gezegd: je kunt bliven kniezen op die bank, of er toch iets van maken. En dat doe ik nu dus ook.
Oftewel mijn levensmotto: Carpe Diem! Chear up!
Succes met je afstudeerscriptie.
Probeer het eens. Wie weet voel je je dan weer sneller beter.
Ik herken wel iets in je verhaal. Alleen zijn veel vrienden en vriendinnen van mij bezet en hebben geen zin meer om met een vriendin dan op vakantie te gaan. Kan ik ook best wel begrijpen. Ik ga dit jaar in groepsverband bijvoorbeeld naar Amerika. Ik wil de wereld zien en laat me dus ook niet tegen houden. Azie staat ook nog op mijn lijstje. Fox heeft verschillende reizen die je in groepsverband kan doen. Wellicht een optie voor je?
Verder, je zult zelf iets van je leven moeten maken. Je moet tegen jezelf zeggen: dit ga ik doen!
Ik heb zelf ook zo een periode gehad hoor. Ik heb een bucketlist gemaakt en heb mezelf voorgenomen al de dingen die erop staan een keer te ondernemen. Vooral nu ik te horen heb gekregen dat ik een bepaalde ziekte heb die nooit weg zal gaan, heb ik mezelf een schop onder mijn kont gegeven en gezegd: je kunt bliven kniezen op die bank, of er toch iets van maken. En dat doe ik nu dus ook.
Oftewel mijn levensmotto: Carpe Diem! Chear up!
Succes met je afstudeerscriptie.
Probeer het eens. Wie weet voel je je dan weer sneller beter.
Carpe Diem!
