Psyche
alle pijlers
Is dit mijn leven?
woensdag 6 februari 2013 om 01:53
Er is even iets gebroken in mij. Ik weet het niet meer en het lukt me ook even niet meer. Hopelijk ga ik niet te verwarrend schrijven..
Ik heb een lieve vriend waar ik zielsveel van hou, we hebben samen een huis, huisdieren, we hebben allebei een baan, onze hobby's, onze vrienden/vriendinnen. Prima leven zo.
Maar toch weet ik niet meer wat ik moet doen.
Even samenvatting van mijn leventje:
Als kind van een ernstig onzekere moeder ook altijd een verschrikkelijk onzeker kind geweest. Van groep 4 t/m mbo 3e jaar gepest, onzeker, voelde me niks waard. In de thuissituatie veel meegemaakt (alcoholische vader, overspannen moeder).
Verschillende opleidingen niet afgemaakt door pesten, onzekerheid en medische problemen. Gelukkig wel een mbo opleiding af kunnen maken.
Inmiddels werk ik al ruime tijd, helaas 2niveaus te laag.
Nu besloten toch weer een opleiding te doen om een andere weg in te slaan, iets wat ik graag wil, krijg ik van mijn vader: nee is niks voor jou, doe maar niet dat kun je niet, dat vind je niet leuk....
Het enige wat mijn vader wil is dat ik geniet en leuke dingen ga doen en niet saai ga werken en ga trouwen etc.. En het enige wat mijn moeder wil is dat ik ga trouwen en kinderen krijg.. En wat wil ik? Juist datgene wat iedereen afwijst..
Ik weet dat ik moet doen wat ik zelf leuk vind en waar ik gelukkig van word, maar soms lijkt het of het me niet gegund is, of dat het niet mag, of dat ik alles doe wat niemand wil dat ik doe.
Is mijn leven zo slecht als ik op mijn 23e gelukkig ben met een huisje, vriend en leuke baan? Is het slecht dat ik een opleiding wil doen die mijn vader niet goedkeurt? Is het slecht als ik niet altijd doe wat anderen van me willen?
Ik weet het soms zelf echt niet meer.. Is er iets wat ik doe goed of kan het maar beter laten voor wat het is, want er is niks van te maken?
Wat ik hiermee wil? Van me afschrijven?
Is dit een gevoel wat onterecht is, of hebben meer mensen er last van?
Als kind had ik een hekel aan mijn leven omdat alles mis leek te gaan. Nu ik mijn eigen leven heb en er zelf van geniet, lijkt er altijd wel iets te komen wat het weer kan verpesten..
Zal ooit iemand trots zijn op hoe ik mijn leven leid ipv altijd kritiek te hebben?
Ik heb een lieve vriend waar ik zielsveel van hou, we hebben samen een huis, huisdieren, we hebben allebei een baan, onze hobby's, onze vrienden/vriendinnen. Prima leven zo.
Maar toch weet ik niet meer wat ik moet doen.
Even samenvatting van mijn leventje:
Als kind van een ernstig onzekere moeder ook altijd een verschrikkelijk onzeker kind geweest. Van groep 4 t/m mbo 3e jaar gepest, onzeker, voelde me niks waard. In de thuissituatie veel meegemaakt (alcoholische vader, overspannen moeder).
Verschillende opleidingen niet afgemaakt door pesten, onzekerheid en medische problemen. Gelukkig wel een mbo opleiding af kunnen maken.
Inmiddels werk ik al ruime tijd, helaas 2niveaus te laag.
Nu besloten toch weer een opleiding te doen om een andere weg in te slaan, iets wat ik graag wil, krijg ik van mijn vader: nee is niks voor jou, doe maar niet dat kun je niet, dat vind je niet leuk....
Het enige wat mijn vader wil is dat ik geniet en leuke dingen ga doen en niet saai ga werken en ga trouwen etc.. En het enige wat mijn moeder wil is dat ik ga trouwen en kinderen krijg.. En wat wil ik? Juist datgene wat iedereen afwijst..
Ik weet dat ik moet doen wat ik zelf leuk vind en waar ik gelukkig van word, maar soms lijkt het of het me niet gegund is, of dat het niet mag, of dat ik alles doe wat niemand wil dat ik doe.
Is mijn leven zo slecht als ik op mijn 23e gelukkig ben met een huisje, vriend en leuke baan? Is het slecht dat ik een opleiding wil doen die mijn vader niet goedkeurt? Is het slecht als ik niet altijd doe wat anderen van me willen?
Ik weet het soms zelf echt niet meer.. Is er iets wat ik doe goed of kan het maar beter laten voor wat het is, want er is niks van te maken?
Wat ik hiermee wil? Van me afschrijven?
Is dit een gevoel wat onterecht is, of hebben meer mensen er last van?
Als kind had ik een hekel aan mijn leven omdat alles mis leek te gaan. Nu ik mijn eigen leven heb en er zelf van geniet, lijkt er altijd wel iets te komen wat het weer kan verpesten..
Zal ooit iemand trots zijn op hoe ik mijn leven leid ipv altijd kritiek te hebben?
woensdag 6 februari 2013 om 01:58
woensdag 6 februari 2013 om 01:59
woensdag 6 februari 2013 om 02:02
Ik ben trots op waar ik tot nu toe gekomen ben, met de goede en slechte keuzes die ik gemaakt heb.
Ik wil mezelf nog trotser maken door een leuke opleiding af te maken en een leuke goede baan te krijgen..
Alleen lijkt het nooit genoeg te zijn en moeten zoveel mensen kritiek blijven uiten.. Af en toe snak ik gewoon naar iets van trots vanuit mijn ouders. Maar het enige wat ik hoor is wat ze wel en niet willen dat ik doe en hoe ik hun gelukkig kan maken
(zo ben ik trouwens ook opgevoed, vooral door mijn moeder)
Wanneer zal het goed genoeg zijn?
Ik wil mezelf nog trotser maken door een leuke opleiding af te maken en een leuke goede baan te krijgen..
Alleen lijkt het nooit genoeg te zijn en moeten zoveel mensen kritiek blijven uiten.. Af en toe snak ik gewoon naar iets van trots vanuit mijn ouders. Maar het enige wat ik hoor is wat ze wel en niet willen dat ik doe en hoe ik hun gelukkig kan maken
(zo ben ik trouwens ook opgevoed, vooral door mijn moeder)
Wanneer zal het goed genoeg zijn?
woensdag 6 februari 2013 om 02:28
quote:smuisje schreef op 06 februari 2013 @ 02:02: Af en toe snak ik gewoon naar iets van trots vanuit mijn ouders. Maar het enige wat ik hoor is wat ze wel en niet willen dat ik doe en hoe ik hun gelukkig kan maken
Lieve smuisje, het is heel menselijk om de behoefte te hebben dat anderen je steunen in je keuzes. En helemaal de behoefte dat je ouders trots op je zijn voor wie je bent en wat je doet. In die trots zit ook een stuk erkenning voor alles wat je bereikt hebt en waar je staat in het leven. Alsof je zelf daarmee de goedkeuring en bevestiging krijgt dat je het goed doet en goed bent!
Helaas krijg je die erkenning vaak niet Smuis. Hebben ouders vaak een heleboel noten op hun zang over wat hun kinderen niet goed doen, waar ze tekort in schieten en waar ze gefaald hebben. Soms wrijven ze het ook nog even extra in. Dat is heel pijnlijk, vooral als je hebt moeten knokken om wat te bereiken in je leven.
Waarom ze die erkenning niet geven en niet 'gewoon' trots kunnen zijn, is een persoonlijk kwestie denk ik. Maar vaak spelen hun ook hun eigen tekortkomingen, angsten, verwijten, verwachtingen en falen daarin een grote rol. Zij hebben het zèlf niet goed gedaan en kijken door een veel te kritische (en soms verbitterde) bril naar hun kinderen. Het lijkt nooit goed genoeg te zijn en sommige ouders schromen zelfs niet om te manipuleren en op een (schuld)gevoel te werken.
Ik zou het graag anders voor je zien Smuis. Ik zou graag een handleiding voor je hebben die je aan je ouders kon geven. Maar die is er niet. De erkenning waar jij zo naar hunkert zal je hoogstwaarschijnlijk nooit van je ouders krijgen. Dat is een realiteit.
Wat je wel kan doen is jezelf behoeden voor teleurstellingen. Voor die klap die je steeds weer in je gezicht krijgt als je om erkenning vraagt. Leer leven met de wetenschap dat je ouders nooit die trots op kunnen brengen en zoek je erkenning elders. Bij jezelf, als eerste! Maar ook bij je partner, je vrienden en andere mensen in je omgeving.
Je mag gerust verdrietig zijn dat de mensen van wie je het het liefst zou horen, je het niet kunnen geven, maar laat dat feit je leven niet bepalen. Ze kunnen het niet Smuis.
Voor wat het waard is, vind ik het wel bewonderenswaardig wat je bereikt hebt in je leven. Daar màg je trots op zijn, met alle recht!
Blijf vooral je eigen weg kiezen, ongeacht wat anderen daarvan vinden. Wees trots dat je zèlf je leven leidt en je eigen keuzes maakt. Dat is volwassen, gezond en sterk gedrag!
En geniet vooral veel van alles wat je zelf bereikt hebt en wat nog in het verschiet ligt!
Heel veel succes met je nieuwe opleiding!
Lieve smuisje, het is heel menselijk om de behoefte te hebben dat anderen je steunen in je keuzes. En helemaal de behoefte dat je ouders trots op je zijn voor wie je bent en wat je doet. In die trots zit ook een stuk erkenning voor alles wat je bereikt hebt en waar je staat in het leven. Alsof je zelf daarmee de goedkeuring en bevestiging krijgt dat je het goed doet en goed bent!
Helaas krijg je die erkenning vaak niet Smuis. Hebben ouders vaak een heleboel noten op hun zang over wat hun kinderen niet goed doen, waar ze tekort in schieten en waar ze gefaald hebben. Soms wrijven ze het ook nog even extra in. Dat is heel pijnlijk, vooral als je hebt moeten knokken om wat te bereiken in je leven.
Waarom ze die erkenning niet geven en niet 'gewoon' trots kunnen zijn, is een persoonlijk kwestie denk ik. Maar vaak spelen hun ook hun eigen tekortkomingen, angsten, verwijten, verwachtingen en falen daarin een grote rol. Zij hebben het zèlf niet goed gedaan en kijken door een veel te kritische (en soms verbitterde) bril naar hun kinderen. Het lijkt nooit goed genoeg te zijn en sommige ouders schromen zelfs niet om te manipuleren en op een (schuld)gevoel te werken.
Ik zou het graag anders voor je zien Smuis. Ik zou graag een handleiding voor je hebben die je aan je ouders kon geven. Maar die is er niet. De erkenning waar jij zo naar hunkert zal je hoogstwaarschijnlijk nooit van je ouders krijgen. Dat is een realiteit.
Wat je wel kan doen is jezelf behoeden voor teleurstellingen. Voor die klap die je steeds weer in je gezicht krijgt als je om erkenning vraagt. Leer leven met de wetenschap dat je ouders nooit die trots op kunnen brengen en zoek je erkenning elders. Bij jezelf, als eerste! Maar ook bij je partner, je vrienden en andere mensen in je omgeving.
Je mag gerust verdrietig zijn dat de mensen van wie je het het liefst zou horen, je het niet kunnen geven, maar laat dat feit je leven niet bepalen. Ze kunnen het niet Smuis.
Voor wat het waard is, vind ik het wel bewonderenswaardig wat je bereikt hebt in je leven. Daar màg je trots op zijn, met alle recht!
Blijf vooral je eigen weg kiezen, ongeacht wat anderen daarvan vinden. Wees trots dat je zèlf je leven leidt en je eigen keuzes maakt. Dat is volwassen, gezond en sterk gedrag!
En geniet vooral veel van alles wat je zelf bereikt hebt en wat nog in het verschiet ligt!
Heel veel succes met je nieuwe opleiding!
woensdag 6 februari 2013 om 03:16
Jouw ouders hebben nog teveel macht over jou. Jij bepaalt op jou 23e zelf hoe jij jouw leven inricht. Ik merk aan jou dat jij bang bent hen telleur te stellen. Meid: stel hen maar telleur. Zolang jij maar gelukkig bent.
Collega van mij heeft gestudeerd wat zijn ouders wouden dat hij ging studeren. Ik kan je vertellen dat hij zielsongelukkig is en op het werk. Zo wil jij niet eindigen. Je hebt medische problemen, daardoor moet juist jij als geen ander genieten van de geneugten van het leven!
Zet hem op meid! Komt goed met jou!
Collega van mij heeft gestudeerd wat zijn ouders wouden dat hij ging studeren. Ik kan je vertellen dat hij zielsongelukkig is en op het werk. Zo wil jij niet eindigen. Je hebt medische problemen, daardoor moet juist jij als geen ander genieten van de geneugten van het leven!
Zet hem op meid! Komt goed met jou!
No love without lost
woensdag 6 februari 2013 om 07:11
Wat een lieve en goede reacties hier.
Ik berken veel in wat je zegt Smuis. En ik ben 'losgebroken', niet van m'n ouders maar van het patroon. Het begon met als ik wist dat ik iets wilde, ik dat al heel ver van tevoren terloops liet vallen. En dan nogmaals en uiteindelijk het ook deed, hoe m'n ouders er ook in stonden. Zo kon ik zowel hen als mijzelf voorbereiden op dat moment.
Nu weten ze maar al te goed dat ik mijn pad volg en hoef ik zulke trucjes niet meer uit te halen. Het is een gevecht, vooral met jezelf om je niet meer te laten leiden door een ander, specifiek nu je ouders. Jij moet de grenzen van aangeven, niet meer gevoelig zijn voor hun manipulatie (met al hun goede intenties). Het kost tijd en het kost ook onbegrip en er zullen ongetwijfeld tranen vloeien. Maar jij maakt jouw eigen geluk en dat is al moeilijk genoeg, je kunt niet een ander gelukkig maken. Jouw ouders zullen inzien dat jij doet wat jou gelukkig maakt en als ze dat zien, zullen ze vanzelf, wellicht schoorvoetend en met aarzeling, toegeven dat ze trots op je zijn.
Dat mijn ouders dat zeiden tegen mij, was een memorabel moment!
Jij mag ook echt enorm trots zijn op jezelf!
Ik berken veel in wat je zegt Smuis. En ik ben 'losgebroken', niet van m'n ouders maar van het patroon. Het begon met als ik wist dat ik iets wilde, ik dat al heel ver van tevoren terloops liet vallen. En dan nogmaals en uiteindelijk het ook deed, hoe m'n ouders er ook in stonden. Zo kon ik zowel hen als mijzelf voorbereiden op dat moment.
Nu weten ze maar al te goed dat ik mijn pad volg en hoef ik zulke trucjes niet meer uit te halen. Het is een gevecht, vooral met jezelf om je niet meer te laten leiden door een ander, specifiek nu je ouders. Jij moet de grenzen van aangeven, niet meer gevoelig zijn voor hun manipulatie (met al hun goede intenties). Het kost tijd en het kost ook onbegrip en er zullen ongetwijfeld tranen vloeien. Maar jij maakt jouw eigen geluk en dat is al moeilijk genoeg, je kunt niet een ander gelukkig maken. Jouw ouders zullen inzien dat jij doet wat jou gelukkig maakt en als ze dat zien, zullen ze vanzelf, wellicht schoorvoetend en met aarzeling, toegeven dat ze trots op je zijn.
Dat mijn ouders dat zeiden tegen mij, was een memorabel moment!
Jij mag ook echt enorm trots zijn op jezelf!
woensdag 6 februari 2013 om 07:21
Lees de post van Bliksemse_bende maar 3x door. Wat zeg ik, print hem uit en hang hem ingelijst boven je bed! Wat het is zo waar wat zij schrijft!
Bepaal je eigen weg, doe wat jij denkt dat goed is, maak je eigen successen (en soms ook je eigen fouten, want ook dat hoort erbij). Zelf je eigen weg vinden, en met vallen en opstaan je eigen leven creeren, dat is uiteindelijk wat jou het gelukkigst zal maken.
En dat geldt dus ook voor jouw studie. Als jij er zin in hebt, en er helemaal voor wilt gaan, dan moet je dat gewoon doen. Als het allemaal onverhoopt niet lukt, dan heb je het tenminste geprobeerd en niet bij voorbaat al opgegeven omdat anderen vonden dat dat moest. En als het wel lukt, dan sta jij straks met jouw diploma-uitreiking te stralen van trots en geluk, omdat jij in jouw eigen keuzes geloofde en je het voor elkaar hebt gekregen!
Bepaal je eigen weg, doe wat jij denkt dat goed is, maak je eigen successen (en soms ook je eigen fouten, want ook dat hoort erbij). Zelf je eigen weg vinden, en met vallen en opstaan je eigen leven creeren, dat is uiteindelijk wat jou het gelukkigst zal maken.
En dat geldt dus ook voor jouw studie. Als jij er zin in hebt, en er helemaal voor wilt gaan, dan moet je dat gewoon doen. Als het allemaal onverhoopt niet lukt, dan heb je het tenminste geprobeerd en niet bij voorbaat al opgegeven omdat anderen vonden dat dat moest. En als het wel lukt, dan sta jij straks met jouw diploma-uitreiking te stralen van trots en geluk, omdat jij in jouw eigen keuzes geloofde en je het voor elkaar hebt gekregen!
woensdag 6 februari 2013 om 07:26
woensdag 6 februari 2013 om 07:41
Mijn ouders vonden dat ik maar moest trouwen en kindjes moest krijgen.
Dit was anno 2000.
Ik ben zeer onveilig opgegroeid verder ook nog eens en ben opgegroeid met de gedachte dat je maar moest doen wat ouders zeiden.
Ik ben toch door gegaan. Me los gemaakt van wat zij vonden.
Heb amper contact meer met ze want "het is toch nooit goed"
Ondertussen ben ik omhoog gevallen want hbo studie.
Trek je eigen plan, zoek mensen die je steunen buiten familie om en stop met willen dat zij trots zijn op je. Dat gaat niet gebeuren.
Sterkte
Dit was anno 2000.
Ik ben zeer onveilig opgegroeid verder ook nog eens en ben opgegroeid met de gedachte dat je maar moest doen wat ouders zeiden.
Ik ben toch door gegaan. Me los gemaakt van wat zij vonden.
Heb amper contact meer met ze want "het is toch nooit goed"
Ondertussen ben ik omhoog gevallen want hbo studie.
Trek je eigen plan, zoek mensen die je steunen buiten familie om en stop met willen dat zij trots zijn op je. Dat gaat niet gebeuren.
Sterkte
woensdag 6 februari 2013 om 07:42
smusje,
Als je zo slecht gevoel heb bij je ouders en zelf op je 23st je zoveel laat beinvloeden (ok blijven je ouders weet het)
dan zou ik eens serieus nadenken om het een keertje te vertellen tegen je ouders hoe jij je erover voelt.
Desnoods beide een brief schrijven met je gevoelens erin, en ook aangeeft, dat jij je leven wil leiden hoe jij denkt dat jij/Jullie er gelukkig van worden.
Ook aangeven als je ouders je zo blijven afvallen/aanvallen je er serieus aan denkt om een heel stuk minder tot bijna helemaal maar even niet meer langs te gaan verlopig.
Ik kan me helaas in een groot gedeelte van je verhaal volgen En dat als man zijnde (gepest ook wellwat en ook niet heel veel afgemaakt eigenlijk niks maar niet i.v.m. pesten i.v.m. desinteresse in alles wat met boeken en leren te maken had) Werk na diverse baantjes inmiddesl ruim 10 jaar bij een groot medische centrum en voer al jaartje of 5 een HBO functie uit (doorgegroeid) zonder opleiding gewoon door hard te werken en het te laten zien.
Zowel mijn als mijn schoonfamilie waren er het er in het verleden echt niet mee een stoppen school werken op je 18e (schoonfamilie niet direct maar ook vrij snel, rond die periode ook mijn nu vrouw leren kennen)
Was het duidelijk dat ik eignelijk wel meer papieren zou moest halen, i.v.m. schoonfamilie ze willen gewoon dat ik goed voor hun dochter zorg (achteraf gezien dan)
Inmiddels 15 jaar verder van dat moment en ondanks dat ik er heel hard heb voor moeten werken in mijn baan, meer als die mensen met een papiertje.
Hebben ook mijn schoonouders ingezien dat het wel goed zit, met voor hun dochter zorgen, (inmiddels ook al 2 kinderen 8-5 en de rest.
Uiteindelijk zijn het mij en onze keuzes geweest
En hebben ons als inmiddels gezin, goed gedaan
En ik denk dat jullie dat ook echt wel samen kunnen!!
s6
Als je zo slecht gevoel heb bij je ouders en zelf op je 23st je zoveel laat beinvloeden (ok blijven je ouders weet het)
dan zou ik eens serieus nadenken om het een keertje te vertellen tegen je ouders hoe jij je erover voelt.
Desnoods beide een brief schrijven met je gevoelens erin, en ook aangeeft, dat jij je leven wil leiden hoe jij denkt dat jij/Jullie er gelukkig van worden.
Ook aangeven als je ouders je zo blijven afvallen/aanvallen je er serieus aan denkt om een heel stuk minder tot bijna helemaal maar even niet meer langs te gaan verlopig.
Ik kan me helaas in een groot gedeelte van je verhaal volgen En dat als man zijnde (gepest ook wellwat en ook niet heel veel afgemaakt eigenlijk niks maar niet i.v.m. pesten i.v.m. desinteresse in alles wat met boeken en leren te maken had) Werk na diverse baantjes inmiddesl ruim 10 jaar bij een groot medische centrum en voer al jaartje of 5 een HBO functie uit (doorgegroeid) zonder opleiding gewoon door hard te werken en het te laten zien.
Zowel mijn als mijn schoonfamilie waren er het er in het verleden echt niet mee een stoppen school werken op je 18e (schoonfamilie niet direct maar ook vrij snel, rond die periode ook mijn nu vrouw leren kennen)
Was het duidelijk dat ik eignelijk wel meer papieren zou moest halen, i.v.m. schoonfamilie ze willen gewoon dat ik goed voor hun dochter zorg (achteraf gezien dan)
Inmiddels 15 jaar verder van dat moment en ondanks dat ik er heel hard heb voor moeten werken in mijn baan, meer als die mensen met een papiertje.
Hebben ook mijn schoonouders ingezien dat het wel goed zit, met voor hun dochter zorgen, (inmiddels ook al 2 kinderen 8-5 en de rest.
Uiteindelijk zijn het mij en onze keuzes geweest
En hebben ons als inmiddels gezin, goed gedaan
En ik denk dat jullie dat ook echt wel samen kunnen!!
s6
woensdag 6 februari 2013 om 07:48
quote:nomaniw schreef op 06 februari 2013 @ 07:26:
En het is jouw leven, mag je mee doen wat je wil. Dat is de tegemoetkoming die je krijgt voor het feit dat je ongevraagd verwekt bent.
Mooi he? Wauw die is echt mooi - neemt hem over en is van plan deze op een tegeltje te zetten voor zwakke momenten
TO, compleet eens met bovenstaande, het is jouw leven.
En het is jouw leven, mag je mee doen wat je wil. Dat is de tegemoetkoming die je krijgt voor het feit dat je ongevraagd verwekt bent.
Mooi he? Wauw die is echt mooi - neemt hem over en is van plan deze op een tegeltje te zetten voor zwakke momenten
TO, compleet eens met bovenstaande, het is jouw leven.
woensdag 6 februari 2013 om 08:41
Ha Smuisje,
Allereerst; je bent hartstikke goed bezig en je leidt nu het leven waar je je fijn bij voelt!
Je ouders (en misschien ook nog anderen) zouden graag voor je bepalen wat voor jou het beste is, maar....het is niet hun leven.
Gelukkig kun je als je volwassen bent je eigen keuzes maken, en dus ook je eigen fouten. Je groeit juist door te leren van die fouten, want als het niet lukt doe je het anders of niet meer. Dat proces van vallen en opstaan is een proces waarvoor ouders hun kind graag willen behoeden, maar dat is juist niet zo goed! Als je je kind overal voor behoedt door het af te raden/te verbieden, dan leer je dus nooit wat.
Ik had ook zo'n vader die altijd maar kritiek had, en niks van wat ik doe of deed was in zijn ogen goed genoeg. Maar weet je? Hij heeft zelf een enorme puinhoop van zijn leven gemaakt, niet bepaald een goed voorbeeld. Ik wilde dat anders doen, en trok mijn eigen plan. Jammer dan dat hij daar niet blij van werd, ik had ook liever een vader gehad waarvan IK blij kon worden...
We hebben geen contact meer, ik werd er strontongelukkig van en sindsdien is het lekker rustig. Geen afwijzing en kritiek meer, ik hoef er niet meer van wakker te liggen. Ouders moeten je steunen, maar als ze dit niet doen dan moet je je geloof uit jezelf halen. Streef je doelen na, probeer. En als het mislukt ben je al heel trots, want toch gedaan!
Iedereen zal altijd een mening hebben, maar onthoudt dat het jouw leven is en dat jij bepaald hoe je je leven invulling geeft!
Anders ben je straks 80 en denk je...had ik maar mijn eigen plan getrokken. Jammer van de gemiste kansen.
Je ouders zijn niet echt het goede voorbeeld geweest, helaas. Wie zijn zij dan om te vinden dat jij de dingen anders moet doen?
Allereerst; je bent hartstikke goed bezig en je leidt nu het leven waar je je fijn bij voelt!
Je ouders (en misschien ook nog anderen) zouden graag voor je bepalen wat voor jou het beste is, maar....het is niet hun leven.
Gelukkig kun je als je volwassen bent je eigen keuzes maken, en dus ook je eigen fouten. Je groeit juist door te leren van die fouten, want als het niet lukt doe je het anders of niet meer. Dat proces van vallen en opstaan is een proces waarvoor ouders hun kind graag willen behoeden, maar dat is juist niet zo goed! Als je je kind overal voor behoedt door het af te raden/te verbieden, dan leer je dus nooit wat.
Ik had ook zo'n vader die altijd maar kritiek had, en niks van wat ik doe of deed was in zijn ogen goed genoeg. Maar weet je? Hij heeft zelf een enorme puinhoop van zijn leven gemaakt, niet bepaald een goed voorbeeld. Ik wilde dat anders doen, en trok mijn eigen plan. Jammer dan dat hij daar niet blij van werd, ik had ook liever een vader gehad waarvan IK blij kon worden...
We hebben geen contact meer, ik werd er strontongelukkig van en sindsdien is het lekker rustig. Geen afwijzing en kritiek meer, ik hoef er niet meer van wakker te liggen. Ouders moeten je steunen, maar als ze dit niet doen dan moet je je geloof uit jezelf halen. Streef je doelen na, probeer. En als het mislukt ben je al heel trots, want toch gedaan!
Iedereen zal altijd een mening hebben, maar onthoudt dat het jouw leven is en dat jij bepaald hoe je je leven invulling geeft!
Anders ben je straks 80 en denk je...had ik maar mijn eigen plan getrokken. Jammer van de gemiste kansen.
Je ouders zijn niet echt het goede voorbeeld geweest, helaas. Wie zijn zij dan om te vinden dat jij de dingen anders moet doen?
woensdag 6 februari 2013 om 08:45
Wat een lieve reacties, dankjewel!
@bliksemse bende, jouw post ontroerde me echt.
Van de ene kant ben ik zo trots op mezelf. Vroeger deed ik alles om mijn ouders te plezieren. Nu woon ik aan de andere kant van Nederland, wat mijn moeder niet wilde. Ik ga trouwen, wat mijn vader niet wilde. Ik ga een studie volgen in een ziekenhuis, wat mijn vader niet wil. Ik stel mijn kinderwens uit, wat mijn moeder een ramp vindt.
Dus uiteindelijk doe ik wat ik wil! En dat gaat goed zolang ik het mijn ouders niet vertel. Het blijft me pijn doen dat mijn ouders mij niet gewoon accepteren hoe ik ben.
Ok ik heb geen topstudie gevolgd, ik heb geen topbaan, ik doe niet alles perfect, ik ben misschien maar een middenmootje.. Maar dit is wel wat ik wil en waar ik gelukkig van word.
Waarom kan mijn geluk niet genoeg zijn om voor hun te zeggen: dit is goed?
Maar misschien hebben jullie gelijk en zal ik het nooit goed genoeg kunnen doen. Ik probeer voor mezelf te kiezen, maar het blijft zo'n pijn doen dat het voor mijn ouders nooit goed kan zijn
@bliksemse bende, jouw post ontroerde me echt.
Van de ene kant ben ik zo trots op mezelf. Vroeger deed ik alles om mijn ouders te plezieren. Nu woon ik aan de andere kant van Nederland, wat mijn moeder niet wilde. Ik ga trouwen, wat mijn vader niet wilde. Ik ga een studie volgen in een ziekenhuis, wat mijn vader niet wil. Ik stel mijn kinderwens uit, wat mijn moeder een ramp vindt.
Dus uiteindelijk doe ik wat ik wil! En dat gaat goed zolang ik het mijn ouders niet vertel. Het blijft me pijn doen dat mijn ouders mij niet gewoon accepteren hoe ik ben.
Ok ik heb geen topstudie gevolgd, ik heb geen topbaan, ik doe niet alles perfect, ik ben misschien maar een middenmootje.. Maar dit is wel wat ik wil en waar ik gelukkig van word.
Waarom kan mijn geluk niet genoeg zijn om voor hun te zeggen: dit is goed?
Maar misschien hebben jullie gelijk en zal ik het nooit goed genoeg kunnen doen. Ik probeer voor mezelf te kiezen, maar het blijft zo'n pijn doen dat het voor mijn ouders nooit goed kan zijn
woensdag 6 februari 2013 om 08:51
Nee, helaas zullen ze het nooit eens zijn met jouw keuzes. Dat is heel erg egoistisch, trouwens. Ze verwachten dat jij hun leven leidt...je zou als ouders zijnde moeten willen dat je kind gelukkig is op de eerste plaats. Jouw ouders leggen jou hun eigen wensen op, iets wat je niet van je kind moet vragen. Dat is een vrij beperkte manier van denken vind ik.
Misschien ben jij ook behoorlijk verder ontwikkeld, en zijn zij wat stil blijven staan. Daar horen dan ook bepaalde ideeen bij. Dat geeft niets, alleen staan ze dus ook niet open voor jouw visie en voor jouw wensen. Dat is best kwalijk.
En wat monsterpinguin zegt; mensen die jou niet goed laten voelen, die moet je eigenlijk zomin mogelijk in je leven willen hebben. Lullig als het je ouders zijn, maar soms is het nodig om zo minimaal mogelijk contact te hebben om zo gelukkig te zijn.
Misschien ben jij ook behoorlijk verder ontwikkeld, en zijn zij wat stil blijven staan. Daar horen dan ook bepaalde ideeen bij. Dat geeft niets, alleen staan ze dus ook niet open voor jouw visie en voor jouw wensen. Dat is best kwalijk.
En wat monsterpinguin zegt; mensen die jou niet goed laten voelen, die moet je eigenlijk zomin mogelijk in je leven willen hebben. Lullig als het je ouders zijn, maar soms is het nodig om zo minimaal mogelijk contact te hebben om zo gelukkig te zijn.
woensdag 6 februari 2013 om 08:52
@ Julus, wat een herkenbaar bericht.
Mijn vader is alcoholist geworden door precies dezelfde medische problemen als ik heb. Veel mensen zeggen: ga niet werken, je kunt wajong krijgen. Maar dat weiger ik. Ik weiger dezelfde weg op te gaan als mijn vader.
En inderdaad.. Probeer.. Als iets niet lukt, hoeft dat nog geen mislukking te betekenen. Ik heb het aangedurfd om het te proberen.
Waar ik trouwens heel gelukkig mee ben, is een vriend en schoonfamilie die me heel erg steunen.
Mijn schoonmoeder is degene die me complimentjes geeft. Helaas de complimentjes die ik van mijn ouders hoop te horen. "je mag trots zijn op jezelf","je hebt zoveel bereikt, misschien niet in papiertjes maar wel in jezelf","meid, ga ervoor en probeer het!"
Het gaat ook echt goed met me, maar zodra ik bij mijn ouders ben, wat dus nu het geval is helaas, voel ik me weer dat kleine meisje die niks goed kan doen, en moet doen wat nodig is om papa en mama te plezieren.
Mijn vader is alcoholist geworden door precies dezelfde medische problemen als ik heb. Veel mensen zeggen: ga niet werken, je kunt wajong krijgen. Maar dat weiger ik. Ik weiger dezelfde weg op te gaan als mijn vader.
En inderdaad.. Probeer.. Als iets niet lukt, hoeft dat nog geen mislukking te betekenen. Ik heb het aangedurfd om het te proberen.
Waar ik trouwens heel gelukkig mee ben, is een vriend en schoonfamilie die me heel erg steunen.
Mijn schoonmoeder is degene die me complimentjes geeft. Helaas de complimentjes die ik van mijn ouders hoop te horen. "je mag trots zijn op jezelf","je hebt zoveel bereikt, misschien niet in papiertjes maar wel in jezelf","meid, ga ervoor en probeer het!"
Het gaat ook echt goed met me, maar zodra ik bij mijn ouders ben, wat dus nu het geval is helaas, voel ik me weer dat kleine meisje die niks goed kan doen, en moet doen wat nodig is om papa en mama te plezieren.
woensdag 6 februari 2013 om 08:55
quote:monsterpinguin schreef op 06 februari 2013 @ 08:38:
[...]
Ik trek het liefst zo min mogelijk op met mensen die me waardeloos laten voelen.
Ja die gedachte speelt ook wel eens bij mij. Ik zie mijn ouders dan ook maar 1x per 3/4 maanden moet ik toegeven. Mijn vader soms nog minder.
Wat apart is, ik ben een echt papas kindje. En ondanks alles wat hij me heeft aangedaan (waar ik iemand anders voor zou vervloeken), is het mijn papa en is hij de belangrijkste persoon voor mij. Maar misschien moet ik dat loslaten.. Zijn kritiek komt hierdoor het hardst aan.
[...]
Ik trek het liefst zo min mogelijk op met mensen die me waardeloos laten voelen.
Ja die gedachte speelt ook wel eens bij mij. Ik zie mijn ouders dan ook maar 1x per 3/4 maanden moet ik toegeven. Mijn vader soms nog minder.
Wat apart is, ik ben een echt papas kindje. En ondanks alles wat hij me heeft aangedaan (waar ik iemand anders voor zou vervloeken), is het mijn papa en is hij de belangrijkste persoon voor mij. Maar misschien moet ik dat loslaten.. Zijn kritiek komt hierdoor het hardst aan.
woensdag 6 februari 2013 om 09:18
Het is heel erg dubbel, want hij is inderdaad je papa maar hij is ook degene van wie jij het nodig hebt dat hij trots op je is. Tell me about it....heeft me jaren gekost om los te komen. Ik wilde altijd zijn goedkeuring (wat ik nooit kreeg) en dat hij trots op me was (omgekeerde is waar). Feitelijk ben je altijd maar bezig om dat voor elkaar te krijgen, maar mensen veranderen niet....
Je gaat het niet krijgen, dat is een feit. Je kunt er wellicht mee leren omgaan, maar ik kon dat niet meer.
Haal steun uit je schoonfamilie, en je vriend. Gelukkig heb je hun steun wel! Heel belangrijk is dat, ook al zijn het niet je ouders.
We hebben allemaal iemand nodig die achter ons staat, die in ons gelooft.
misschien helpt het om te bedenken dat je ouders ziek zijn, dat ze niet anders kunnen. Dat dit hun beste kunnen is, zeg maar. Ze denken dat dit het beste is, om zo met jou om te gaan. Het is hun referentiekader, zij zijn ook weer een product van hun ouders.
Je gaat het niet krijgen, dat is een feit. Je kunt er wellicht mee leren omgaan, maar ik kon dat niet meer.
Haal steun uit je schoonfamilie, en je vriend. Gelukkig heb je hun steun wel! Heel belangrijk is dat, ook al zijn het niet je ouders.
We hebben allemaal iemand nodig die achter ons staat, die in ons gelooft.
misschien helpt het om te bedenken dat je ouders ziek zijn, dat ze niet anders kunnen. Dat dit hun beste kunnen is, zeg maar. Ze denken dat dit het beste is, om zo met jou om te gaan. Het is hun referentiekader, zij zijn ook weer een product van hun ouders.
woensdag 6 februari 2013 om 09:33
Ik ben trots op waar ik tot nu toe gekomen ben, met de goede en slechte keuzes die ik gemaakt heb.
Ik wil mezelf nog trotser maken door een leuke opleiding af te maken en een leuke goede baan te krijgen.. qoute.
Schriijf dit in grote,rode letters op een papiertje en plak het ergens waar je het elke dag ziet. spiegel bv.
Je bent 23, volwassen dus. de mening van je ouders telt niet meer.
is misschien wel belangrijk,maar moet niet doorslaggevend zijn.
Ik wil mezelf nog trotser maken door een leuke opleiding af te maken en een leuke goede baan te krijgen.. qoute.
Schriijf dit in grote,rode letters op een papiertje en plak het ergens waar je het elke dag ziet. spiegel bv.
Je bent 23, volwassen dus. de mening van je ouders telt niet meer.
is misschien wel belangrijk,maar moet niet doorslaggevend zijn.
Haast, ik moet niet vergeten te zwaaien,als ik mezelf voorbij loop...
woensdag 6 februari 2013 om 10:51
quote:lichtbron schreef op 06 februari 2013 @ 09:33:
Ik ben trots op waar ik tot nu toe gekomen ben(...) Schriijf dit in grote,rode letters op een papiertje en plak het ergens waar je het elke dag ziet.
Precies, dit. En herhaal het hardop voor jezelf, elke dag. Als jij niet trots op jezelf bent, wie doet het dan?
Je zult zien dat je ouders dan bijdraaien. Zij zien dan niet je onzekere kant, maar een trotse kant. Mensen kunnen dan niet anders dan besluiten dat jij in je leven de juiste keuzes maakt.
Ik ben trots op waar ik tot nu toe gekomen ben(...) Schriijf dit in grote,rode letters op een papiertje en plak het ergens waar je het elke dag ziet.
Precies, dit. En herhaal het hardop voor jezelf, elke dag. Als jij niet trots op jezelf bent, wie doet het dan?
Je zult zien dat je ouders dan bijdraaien. Zij zien dan niet je onzekere kant, maar een trotse kant. Mensen kunnen dan niet anders dan besluiten dat jij in je leven de juiste keuzes maakt.
