Psyche
alle pijlers
Is dit mijn leven?
woensdag 6 februari 2013 om 01:53
Er is even iets gebroken in mij. Ik weet het niet meer en het lukt me ook even niet meer. Hopelijk ga ik niet te verwarrend schrijven..
Ik heb een lieve vriend waar ik zielsveel van hou, we hebben samen een huis, huisdieren, we hebben allebei een baan, onze hobby's, onze vrienden/vriendinnen. Prima leven zo.
Maar toch weet ik niet meer wat ik moet doen.
Even samenvatting van mijn leventje:
Als kind van een ernstig onzekere moeder ook altijd een verschrikkelijk onzeker kind geweest. Van groep 4 t/m mbo 3e jaar gepest, onzeker, voelde me niks waard. In de thuissituatie veel meegemaakt (alcoholische vader, overspannen moeder).
Verschillende opleidingen niet afgemaakt door pesten, onzekerheid en medische problemen. Gelukkig wel een mbo opleiding af kunnen maken.
Inmiddels werk ik al ruime tijd, helaas 2niveaus te laag.
Nu besloten toch weer een opleiding te doen om een andere weg in te slaan, iets wat ik graag wil, krijg ik van mijn vader: nee is niks voor jou, doe maar niet dat kun je niet, dat vind je niet leuk....
Het enige wat mijn vader wil is dat ik geniet en leuke dingen ga doen en niet saai ga werken en ga trouwen etc.. En het enige wat mijn moeder wil is dat ik ga trouwen en kinderen krijg.. En wat wil ik? Juist datgene wat iedereen afwijst..
Ik weet dat ik moet doen wat ik zelf leuk vind en waar ik gelukkig van word, maar soms lijkt het of het me niet gegund is, of dat het niet mag, of dat ik alles doe wat niemand wil dat ik doe.
Is mijn leven zo slecht als ik op mijn 23e gelukkig ben met een huisje, vriend en leuke baan? Is het slecht dat ik een opleiding wil doen die mijn vader niet goedkeurt? Is het slecht als ik niet altijd doe wat anderen van me willen?
Ik weet het soms zelf echt niet meer.. Is er iets wat ik doe goed of kan het maar beter laten voor wat het is, want er is niks van te maken?
Wat ik hiermee wil? Van me afschrijven?
Is dit een gevoel wat onterecht is, of hebben meer mensen er last van?
Als kind had ik een hekel aan mijn leven omdat alles mis leek te gaan. Nu ik mijn eigen leven heb en er zelf van geniet, lijkt er altijd wel iets te komen wat het weer kan verpesten..
Zal ooit iemand trots zijn op hoe ik mijn leven leid ipv altijd kritiek te hebben?
Ik heb een lieve vriend waar ik zielsveel van hou, we hebben samen een huis, huisdieren, we hebben allebei een baan, onze hobby's, onze vrienden/vriendinnen. Prima leven zo.
Maar toch weet ik niet meer wat ik moet doen.
Even samenvatting van mijn leventje:
Als kind van een ernstig onzekere moeder ook altijd een verschrikkelijk onzeker kind geweest. Van groep 4 t/m mbo 3e jaar gepest, onzeker, voelde me niks waard. In de thuissituatie veel meegemaakt (alcoholische vader, overspannen moeder).
Verschillende opleidingen niet afgemaakt door pesten, onzekerheid en medische problemen. Gelukkig wel een mbo opleiding af kunnen maken.
Inmiddels werk ik al ruime tijd, helaas 2niveaus te laag.
Nu besloten toch weer een opleiding te doen om een andere weg in te slaan, iets wat ik graag wil, krijg ik van mijn vader: nee is niks voor jou, doe maar niet dat kun je niet, dat vind je niet leuk....
Het enige wat mijn vader wil is dat ik geniet en leuke dingen ga doen en niet saai ga werken en ga trouwen etc.. En het enige wat mijn moeder wil is dat ik ga trouwen en kinderen krijg.. En wat wil ik? Juist datgene wat iedereen afwijst..
Ik weet dat ik moet doen wat ik zelf leuk vind en waar ik gelukkig van word, maar soms lijkt het of het me niet gegund is, of dat het niet mag, of dat ik alles doe wat niemand wil dat ik doe.
Is mijn leven zo slecht als ik op mijn 23e gelukkig ben met een huisje, vriend en leuke baan? Is het slecht dat ik een opleiding wil doen die mijn vader niet goedkeurt? Is het slecht als ik niet altijd doe wat anderen van me willen?
Ik weet het soms zelf echt niet meer.. Is er iets wat ik doe goed of kan het maar beter laten voor wat het is, want er is niks van te maken?
Wat ik hiermee wil? Van me afschrijven?
Is dit een gevoel wat onterecht is, of hebben meer mensen er last van?
Als kind had ik een hekel aan mijn leven omdat alles mis leek te gaan. Nu ik mijn eigen leven heb en er zelf van geniet, lijkt er altijd wel iets te komen wat het weer kan verpesten..
Zal ooit iemand trots zijn op hoe ik mijn leven leid ipv altijd kritiek te hebben?
woensdag 6 februari 2013 om 11:26
Het is leuker als mensen zeggen 'wat een goed idee die studie, dat kun jij best' en 'je moet doen wat jij fijn vindt, of dat nu inclusief trouwen is of niet'. Maar in jouw omgeving krijg je die steun niet, het gevoel dat jij op de goede weg bent. Dus het enige wat je kunt doen is dat tegen jezelf zeggen. Wees stil en luister naar jezelf. En volg dan de aanwijzingen die je krijgt.
woensdag 6 februari 2013 om 11:41
Sommige ouders hebben de neiging om hun leven opnieuw te leven door hun kinderen.
Heel vervelend want zij zijn duidelijk teleurgesteld in hun eigen leven en jij moet dat goed maken maar daar ben je niet voor. Je bent er om jezelf gelukkig te maken en je omgeving door het te doen op de manier die dicht bij jouw ligt. Doe je dat niet dan ben jij ongelukkig en dat reageer je uiteindelijk weer af op je omgeving. Ik snap dat het jammer is dat je ouders meer met zichzelf bezig zijn dan met jou, dat doet pijn en dat kun je ze altijd uitleggen.
Heel vervelend want zij zijn duidelijk teleurgesteld in hun eigen leven en jij moet dat goed maken maar daar ben je niet voor. Je bent er om jezelf gelukkig te maken en je omgeving door het te doen op de manier die dicht bij jouw ligt. Doe je dat niet dan ben jij ongelukkig en dat reageer je uiteindelijk weer af op je omgeving. Ik snap dat het jammer is dat je ouders meer met zichzelf bezig zijn dan met jou, dat doet pijn en dat kun je ze altijd uitleggen.
