Last van jaloezie..

Ik ben nog vrijgezel, sinds 2,5 jaar weer, de breuk destijds was best heftig en het heeft zeker 1,5 jaar geduurd voordat ik alles voor mezelf weer op de rit had. Heel trots nu dat het zo goed gaat, sociaal leven opgebouwd en doe leuke dingen. Zou heel graag weer iemand tegenkomen maar accepteer mijn leven nu ook en probeer dankbaar te zijn voor alles wat ik wel heb. Nu heb ik ook single vriendinnetjes en dat is juist zo fijn, dan heb je raakvlakken, mensen die het begrijpen hoe het is alleen en met name, je kunt lekker spontaan afspreken! Maar nu krijgen net die vriendinnetjes scharreltjes/vriendjes en dat doet me dan wel een beetje zeer. Natuurlijk gun ik het ze van harte begrijp me niet verkeerd maar stiekem steekt het, ik zou dat tenslotte ook wel willen. Vaak druk ik dat gevoel weg en tover ik die glimlach op mijn gezicht maar ik merk dat het me toch ook wel een beetje opbreekt, hoe vaak is het inmiddels niet gebeurd dat single vriendinnen een partner kregen. En ik blijf voor mijn gevoel wederom achter. Ik probeer me te focussen op mijn zegeningen maar soms voelt het leeg, wanneer mag het mij overkomen en doe ik er wel genoeg voor? Ik sta op dating sites, ga nog regelmatig wat drinken maar daar kom ik hem niet tegen. Ik wil niet jaloers zijn op mijn vriendinnen maar het is zo moeilijk om hun verhalen aan te horen omdat dit benadrukt wat ik ook graag zou willen. Hoe leer ik die knop omzetten, mijn leven verandert tenslotte niet, dus waarom kan ik me dan niet net zo happy voelen als toen die vriendinnen nog single waren? En soms verlies ik gewoon een beetje de hoop, zou het voor mij ook nog weggelegd zijn?



Wat ik met dit topic wil, geen idee, even van me afschrijven, misschien iemand horen die zich hierin herkent en goeie adviezen heeft? Hoe kan ik toch enthousiast zijn voor mijn vriendinnen en toch zelf ook lekker in mijn vel zitten?

Weet je wat het gekke is SD, ik had het losgelaten en dat voelde goed (Dan maar alleen..) maar juist doordat zij iemand ontmoeten krijg ik ineens die confrontatie van Oja… en de angst dat het loslaten juist niet goed is dat ik zo nooit iemand tegen ga komen. Van die onrust word ik doodmoe.. niet goed weten welke houding ik moet aannemen. Ik kan soms heel vermoeiend zijn



Het verliep bij jou dus uiteindelijk wel goed? Toch wel in de loslaat modus blijven?

Ik hoop idd dat het zo werkt dat het toch gewoon spontaan op je pad komt en dat je tot die tijd gewoon moet genieten.. Lukt niet altijd gelukkig leuke avond gehad dus weer op het goede pad..