Psyche
alle pijlers
levenslessen leren
zondag 13 april 2014 om 19:43
Ik hang de theorie aan dat als er iets niet goed gaat in je leven, een situatie die zich maar blijft herhalen, dat er dan een les inzit die je nog moet leren.
Mijn liefdesleven loopt niet op rolletjes. Niets dramatisch allemaal maar ik heb de “ware “ nog niet gevonden. Mijn relaties liepen stuk voor stuk uit op niets. Soms met een goede reden , soms ook niet.
Daten lukt wel maar meestal na een date of 3 , 4 haakten de heren in kwestie af. En ik me maar afvragen waarom. Vragen naar de reden had geen effect, kreeg vaak te horen: ben nog niet toe aan een relatie, ligt niet aan jou maar aan mij enz.
Hier zat, naar mijn idee, een les die ik nog moest leren. Maar welke les dan?? Vaak over gehad met vrijgezelle vriendinnen van mijn leeftijd ( ik ben 39 ). Een vriendin van mij had precies hetzelfde: “ik schijn nog wat te moeten leren, maar wat dan! “
Nu had ik de laatste tijd contact met een man, enorm leuke man, maar stoer als ik ben laat ik dat uiteraard niet merken ,komt vanuit pestgedrag van vroeger, vooral niet laten merken wat ik ergens van vind en vooral niet kwetsbaar opstellen.
Dat kwetsbaar opstellen wordt aan gewerkt, een andere goede vriendin van mij kwam daarmee aanzetten, dat ik dat dus helemaal niet doe.
In ieder geval. Leuke man: wat afgesproken, gezoend enz. Op een gegeven moment vraagt hij aan mij wat mijn verwachtingen zijn en stoer als ik ben zeg ik: ik heb nog geen verwachtingen, uiteraard antwoordde hij dat hij die ook niet heeft.
ik kreeg daarna maar geen hoogte van hem, dubbele signalen enz. Nu kreeg ik vandaag van hem te horen dat hij weer aan het daten is, omdat hij op zoek is naar een vaste relatie. Helemaal prima, natuurlijk maar eigenlijk vind ik dat helemaal niet leuk en vond ik leuke man leuker dan ik durfde toe te geven.
Balen voor mij… ben zwaar teleurgesteld in mezelf.. en ergens vanmiddag viel het kwartje! Na bijna 20 jaar! ( ik was 18 toen ik mijn eerste serieuze relatie had ):
De les die ik schijnbaar moest leren, en ik schaam me bijna om het op te schrijven en te bekennen, is: eerlijk zijn over mijn gevoelens naar mezelf en naar anderen.
Heb ik dus nog nooit gedaan… tegen een leuk contact of scharrel of date gezegd wat ik werkelijk voor hen voel. Altijd maar een beetje op de vlakte blijven, de kat uit de boom kijken en vooral niet kwetsbaar opstellen.
Ik heb nu zo’n echt “duh”-moment, hoe simpel kan het zijn!
Niet dat de uitkomsten van relaties anders zouden zijn geworden maar dat onbevredigende gevoel achteraf heb ik dan tenminste niet meer.
Als ik het zo opschrijf lijkt het alsof ik alleen maar bezig ben met daten en scharrelen en erover praten, maar dat is niet zo, nu even omdat het nu in mijn leven speelde.
Welke lessen hebben jullie moeten leren in het leven??
Of geloven jullie daar niet in?
Mijn liefdesleven loopt niet op rolletjes. Niets dramatisch allemaal maar ik heb de “ware “ nog niet gevonden. Mijn relaties liepen stuk voor stuk uit op niets. Soms met een goede reden , soms ook niet.
Daten lukt wel maar meestal na een date of 3 , 4 haakten de heren in kwestie af. En ik me maar afvragen waarom. Vragen naar de reden had geen effect, kreeg vaak te horen: ben nog niet toe aan een relatie, ligt niet aan jou maar aan mij enz.
Hier zat, naar mijn idee, een les die ik nog moest leren. Maar welke les dan?? Vaak over gehad met vrijgezelle vriendinnen van mijn leeftijd ( ik ben 39 ). Een vriendin van mij had precies hetzelfde: “ik schijn nog wat te moeten leren, maar wat dan! “
Nu had ik de laatste tijd contact met een man, enorm leuke man, maar stoer als ik ben laat ik dat uiteraard niet merken ,komt vanuit pestgedrag van vroeger, vooral niet laten merken wat ik ergens van vind en vooral niet kwetsbaar opstellen.
Dat kwetsbaar opstellen wordt aan gewerkt, een andere goede vriendin van mij kwam daarmee aanzetten, dat ik dat dus helemaal niet doe.
In ieder geval. Leuke man: wat afgesproken, gezoend enz. Op een gegeven moment vraagt hij aan mij wat mijn verwachtingen zijn en stoer als ik ben zeg ik: ik heb nog geen verwachtingen, uiteraard antwoordde hij dat hij die ook niet heeft.
ik kreeg daarna maar geen hoogte van hem, dubbele signalen enz. Nu kreeg ik vandaag van hem te horen dat hij weer aan het daten is, omdat hij op zoek is naar een vaste relatie. Helemaal prima, natuurlijk maar eigenlijk vind ik dat helemaal niet leuk en vond ik leuke man leuker dan ik durfde toe te geven.
Balen voor mij… ben zwaar teleurgesteld in mezelf.. en ergens vanmiddag viel het kwartje! Na bijna 20 jaar! ( ik was 18 toen ik mijn eerste serieuze relatie had ):
De les die ik schijnbaar moest leren, en ik schaam me bijna om het op te schrijven en te bekennen, is: eerlijk zijn over mijn gevoelens naar mezelf en naar anderen.
Heb ik dus nog nooit gedaan… tegen een leuk contact of scharrel of date gezegd wat ik werkelijk voor hen voel. Altijd maar een beetje op de vlakte blijven, de kat uit de boom kijken en vooral niet kwetsbaar opstellen.
Ik heb nu zo’n echt “duh”-moment, hoe simpel kan het zijn!
Niet dat de uitkomsten van relaties anders zouden zijn geworden maar dat onbevredigende gevoel achteraf heb ik dan tenminste niet meer.
Als ik het zo opschrijf lijkt het alsof ik alleen maar bezig ben met daten en scharrelen en erover praten, maar dat is niet zo, nu even omdat het nu in mijn leven speelde.
Welke lessen hebben jullie moeten leren in het leven??
Of geloven jullie daar niet in?
never a failure, always a lesson
maandag 19 mei 2014 om 21:33
quote:clemance schreef op 13 april 2014 @ 21:34:
Dat de uitspraak ''wat je geeft krijg je terug'' voor mij niet opgaat, als het gaat over dingen doen voor anderen. En dat vind ik elke keer weer een hard gelag (en het verlengde daarvan dat mensen vaak ondankbaar zijn).
Dat moet ik dus echt leren: meer voor mezelf kiezen, minder voor anderen doen en nooit iets terug verwachten.
Mijn huidige motto is dan ook geworden: ''geen enkele goede daad blijft onbestraft''.
Dat is ook een beetje mijn leerdoel. Maar Nu weet ik dat ik met mensen om wil gaan die mij ook iets geven. En niet alleen maar nemen. En dat ik niks terug mag verwachten. Geen verwachtingen mogen hebben vind ik armoede. Op een gegeven moment werkt dat niet meer.
Want je bent alleen maar je energie in een bodemloze put aan het storten. Ik bedoel hier mee langdurige energie geven. Niet eenmalig iemand helpen.
Ik heb een aantal keren hier op gestuit. En nu weet ik dat het niks oplevert. Sommige mensen zijn zo die nemen alleen maar. En jij blijft met de brokken zitten. Tegenwoordig denk ik van wie krijg ik ook wat terug. Niet eens met spullen met bv aandacht of hulp als ik het een keer nodig hebt.
Want er zijn genoeg hulpeloze mensen die niks ondernemen. En wachten dat jij als sociaal mens langs komt.
Dat de uitspraak ''wat je geeft krijg je terug'' voor mij niet opgaat, als het gaat over dingen doen voor anderen. En dat vind ik elke keer weer een hard gelag (en het verlengde daarvan dat mensen vaak ondankbaar zijn).
Dat moet ik dus echt leren: meer voor mezelf kiezen, minder voor anderen doen en nooit iets terug verwachten.
Mijn huidige motto is dan ook geworden: ''geen enkele goede daad blijft onbestraft''.
Dat is ook een beetje mijn leerdoel. Maar Nu weet ik dat ik met mensen om wil gaan die mij ook iets geven. En niet alleen maar nemen. En dat ik niks terug mag verwachten. Geen verwachtingen mogen hebben vind ik armoede. Op een gegeven moment werkt dat niet meer.
Want je bent alleen maar je energie in een bodemloze put aan het storten. Ik bedoel hier mee langdurige energie geven. Niet eenmalig iemand helpen.
Ik heb een aantal keren hier op gestuit. En nu weet ik dat het niks oplevert. Sommige mensen zijn zo die nemen alleen maar. En jij blijft met de brokken zitten. Tegenwoordig denk ik van wie krijg ik ook wat terug. Niet eens met spullen met bv aandacht of hulp als ik het een keer nodig hebt.
Want er zijn genoeg hulpeloze mensen die niks ondernemen. En wachten dat jij als sociaal mens langs komt.
