Psyche
alle pijlers
Lijkt dit op ADD?
dinsdag 17 april 2012 om 10:38
Naar aanleiding van het andere topic dat ik had geopend, heb ik nog eens gekeken naar de symptomen van ADD. Ik heb alleen nog geen goede lijst (dus zonder verhaaltjes gevonden). Ik herken wat ik tot nu toe voorbij zie komen wel, maar ik had dit niet al als kind, heb ik het idee. En dat schijnt wel nodig te zijn voor ADD?
Nu vertoon ik zwaar uitstelgedrag. Op mijn werk kom ik afapraken niet na. En ik wil het zo graag wel doen en toch krijg ik het niet gedaan en ik voel me daar erg slecht onder. Ik ben ook snel afgeleid: ik werk liever aan een vraag die net is binnengekomen, liever dan een langere termijn project. Ik dacht dat dit kwam doordat mijn baan te saai voor mij werd, maar ook bij mijn nieuwe baan had ik dit probleem. Ook voor de studie laat ik alles op het laatste aankomen en zit ik nietachter zaken aan. En thuis zeg ik tegen mijn vriend dat ik xyz ga doen, maar ik doe het dan niet. Ik ben ook altijd wel chaotisch geweest, vooral vanaf de middelbare. Maar als kind had ik volgens mij de touwtjes wel goed in handen. Ik wilde dat iedereen zijn best deed tijdens musical en sprak de andere kinderen erop aan als zij hun tekst verkeerd hadden onthouden en ik hielp graag andere kinderen met hun vragen in de klas (de snellere kinderen moesten de tragere kinderen helpen met hun werk, zeg maar). Deze instelling werd wel gewaardeerd door mijn ouders, dus in hoeverre het beinvloed is door hen? Alles heb ik afgemaakt, maar niet omdat ik nog veel interesse had, maar omdat het moest. De middelbare gaf me trouwens wel een goed gevoel, omdat ik dat wel leuk vond en ik door het afronden ervan de kans kreeg om verder te leren, dus daar zag ik ook het doel wel van in. Ik had wel 10 mogelijke studies op mijn lijstje staan, maar hebuiteindelijk een veilige keuze gemaakt waar mijn ouders achter stonden. Toen dit te saai werd, heb ik het was opgeleukt met perioden in het buitenland en extra vakken. Ik heb een hoop dingen op mijn to do lijst staan, maar ik weet niet of ik het langer dan een dag volhoud. Ik voel dat ik me altijd moet verdedigen waarom ik dit nu nog niet heb gedaan of dat nu nog niet heb geregeld. Ik voel me chaotisch. Ik vind dat zelf wel ok, maar ik wordt wel nerveus van de mensen die willen dat ik alles op orde heb en dus voel ik me op een of andere manier indirect dus helemaal niet blij met chaos.
Ik heb een vriend met ADD en door hem dacht ik dat wat ik heb er niets mee te maken heeft(en misschien vinden jullie dat ook wel). Hij kan namelijk echt een uur te laat zijn voor de film, omdat hij niet kon kiezen welk flesje drinken hij mee moest nemen en waar hij dat flesje ging kopen. Ook raakt hij de tijd uit het oog als hij achter de computer zit en hij iets wil doen wat nog even tussendoor moet. Hij moet een wekker zetten om niet te vergeten dat hij moet eten. En hij vergeet of mist geregeld een vlucht. Dat soortdingen heb ik dan weer niet, maar dat is ook omdat ik bijvoorbeeld zo uitkijk naar een vlucht dat ik daarvoor mijn aandacht wel kan behouden ofzo.
Iemand met ADD hier of met kennis hierover die hier iets meer van weet? Ik weet ik moet naar de huisarts en psych voor een diagnose, maar ik wil niet daar binnenstappen en zeggen dqt ik iets meen te hebben als het er niet eens op lijkt.
Nu vertoon ik zwaar uitstelgedrag. Op mijn werk kom ik afapraken niet na. En ik wil het zo graag wel doen en toch krijg ik het niet gedaan en ik voel me daar erg slecht onder. Ik ben ook snel afgeleid: ik werk liever aan een vraag die net is binnengekomen, liever dan een langere termijn project. Ik dacht dat dit kwam doordat mijn baan te saai voor mij werd, maar ook bij mijn nieuwe baan had ik dit probleem. Ook voor de studie laat ik alles op het laatste aankomen en zit ik nietachter zaken aan. En thuis zeg ik tegen mijn vriend dat ik xyz ga doen, maar ik doe het dan niet. Ik ben ook altijd wel chaotisch geweest, vooral vanaf de middelbare. Maar als kind had ik volgens mij de touwtjes wel goed in handen. Ik wilde dat iedereen zijn best deed tijdens musical en sprak de andere kinderen erop aan als zij hun tekst verkeerd hadden onthouden en ik hielp graag andere kinderen met hun vragen in de klas (de snellere kinderen moesten de tragere kinderen helpen met hun werk, zeg maar). Deze instelling werd wel gewaardeerd door mijn ouders, dus in hoeverre het beinvloed is door hen? Alles heb ik afgemaakt, maar niet omdat ik nog veel interesse had, maar omdat het moest. De middelbare gaf me trouwens wel een goed gevoel, omdat ik dat wel leuk vond en ik door het afronden ervan de kans kreeg om verder te leren, dus daar zag ik ook het doel wel van in. Ik had wel 10 mogelijke studies op mijn lijstje staan, maar hebuiteindelijk een veilige keuze gemaakt waar mijn ouders achter stonden. Toen dit te saai werd, heb ik het was opgeleukt met perioden in het buitenland en extra vakken. Ik heb een hoop dingen op mijn to do lijst staan, maar ik weet niet of ik het langer dan een dag volhoud. Ik voel dat ik me altijd moet verdedigen waarom ik dit nu nog niet heb gedaan of dat nu nog niet heb geregeld. Ik voel me chaotisch. Ik vind dat zelf wel ok, maar ik wordt wel nerveus van de mensen die willen dat ik alles op orde heb en dus voel ik me op een of andere manier indirect dus helemaal niet blij met chaos.
Ik heb een vriend met ADD en door hem dacht ik dat wat ik heb er niets mee te maken heeft(en misschien vinden jullie dat ook wel). Hij kan namelijk echt een uur te laat zijn voor de film, omdat hij niet kon kiezen welk flesje drinken hij mee moest nemen en waar hij dat flesje ging kopen. Ook raakt hij de tijd uit het oog als hij achter de computer zit en hij iets wil doen wat nog even tussendoor moet. Hij moet een wekker zetten om niet te vergeten dat hij moet eten. En hij vergeet of mist geregeld een vlucht. Dat soortdingen heb ik dan weer niet, maar dat is ook omdat ik bijvoorbeeld zo uitkijk naar een vlucht dat ik daarvoor mijn aandacht wel kan behouden ofzo.
Iemand met ADD hier of met kennis hierover die hier iets meer van weet? Ik weet ik moet naar de huisarts en psych voor een diagnose, maar ik wil niet daar binnenstappen en zeggen dqt ik iets meen te hebben als het er niet eens op lijkt.
dinsdag 17 april 2012 om 11:44
quote:Maja82 schreef op 17 april 2012 @ 11:40:
Ik denk dat je eens op de rem moet gaan trappen en gaan kijken naar wie jij bent, wat jij wil en hoe jij gelukkig wordt.Hier ben ik het heel erg mee eens. Relax meissie! Ga eens met een psycholoog praten. Niet zodat hij kan vertellen wat je precies hebt, maar zodat hij je kant helpen om wat rust te krijgen in je hoofd.
Ik denk dat je eens op de rem moet gaan trappen en gaan kijken naar wie jij bent, wat jij wil en hoe jij gelukkig wordt.Hier ben ik het heel erg mee eens. Relax meissie! Ga eens met een psycholoog praten. Niet zodat hij kan vertellen wat je precies hebt, maar zodat hij je kant helpen om wat rust te krijgen in je hoofd.
dinsdag 17 april 2012 om 11:47
quote:Maja82 schreef op 17 april 2012 @ 11:40:
Ik denk dat je eens op de rem moet gaan trappen en gaan kijken naar wie jij bent, wat jij wil en hoe jij gelukkig wordt.
Ik heb een half stickertje (eigenlijk 2 halve) en een instantie die me nu helpt met de dingen waar ik tegen aan loop.
Het stickertje helpt me om te begrijpen waarom ik dingen doe en waarom dingen gaan (en misgaan) zoals ze gaan.
Zonder stickertje en onderzoeken was het moeilijk voor me om mijn zwakke punten te acceptern en misschien wel belangrijker mijn sterke punten te vinden.
Nu ik mijn sterke punten steeds beter op een rijtje krijg, is het makkelijker voor me om met mezelf om te gaan. (snappie?)
Dat klinkt logisch en ergens ook fijn.
Ik weet alleen niethoe ik die vragen kan beantwoorden, want ik hol van het een naar het ander en krijg niet de tijd voor reflexie. En dan is er ook nog een groot verschil tussen wat ik goed kan en denk te willen en wat ik wil maar niet denk te kunnen.
Ik denk dat je eens op de rem moet gaan trappen en gaan kijken naar wie jij bent, wat jij wil en hoe jij gelukkig wordt.
Ik heb een half stickertje (eigenlijk 2 halve) en een instantie die me nu helpt met de dingen waar ik tegen aan loop.
Het stickertje helpt me om te begrijpen waarom ik dingen doe en waarom dingen gaan (en misgaan) zoals ze gaan.
Zonder stickertje en onderzoeken was het moeilijk voor me om mijn zwakke punten te acceptern en misschien wel belangrijker mijn sterke punten te vinden.
Nu ik mijn sterke punten steeds beter op een rijtje krijg, is het makkelijker voor me om met mezelf om te gaan. (snappie?)
Dat klinkt logisch en ergens ook fijn.
Ik weet alleen niethoe ik die vragen kan beantwoorden, want ik hol van het een naar het ander en krijg niet de tijd voor reflexie. En dan is er ook nog een groot verschil tussen wat ik goed kan en denk te willen en wat ik wil maar niet denk te kunnen.
dinsdag 17 april 2012 om 11:56
quote:madille schreef op 17 april 2012 @ 11:37:
Wat denk ik dat ik ermee opschiet? Nouja als er remedies zijn, zoals orde aanbrengen in de chaos, dan kan ik dat eens gaan proberen. Ook kan ik hierbij de hulp van vriend inschakelen, maar die heeft daar misschien geen oren na als ik tegen hem zeg dat ik denk dat dit aan de hand is. En het geeft ook wel een soort van rust om te weten dat het niet vreemd is dat ik alles verknal en om te weten dat ik het dan in de toekomst beter kan handhaven.
Maar ik zat net ook naar ADHD te kijken, maar dat is ook best apart. Want ik zou van mezelf niet zeggen dat ik hyper ben, maar die dingen die genoemd worden doe ik ook. Rennen door de gang op het werk, moeite met bevrediging op lange termijn, vanalles tegelijk doen, hard rijden, als ik aaneen groepssport meedoe dan ga ik meestal een andere oefening doen dan die de instructrice doet (vooral als die saai is). Steeds anderen onderbreken, helaas. Maar ik heb geen woede uitbarstingen.
Maat ja, zo heb je dadelijk vanalles en is er maar een ding dat je daadwerkelijk hebt: hypochondrische trekjes!Orde aanbrengen in de chaos kan altijd, daar hoef je niet speciaal een vermoeden tot ADD voor te hebben. Alle dingen waar jij tegen aanloopt, die kun je aanpakken. Wat maakt het uit of je er een label opplakt. Aanpakken blijft hetzelfde. Wat staat je in de weg, en wat kun je eraan veranderen stapsgewijs? Daar moet je over nadenken.
Wat denk ik dat ik ermee opschiet? Nouja als er remedies zijn, zoals orde aanbrengen in de chaos, dan kan ik dat eens gaan proberen. Ook kan ik hierbij de hulp van vriend inschakelen, maar die heeft daar misschien geen oren na als ik tegen hem zeg dat ik denk dat dit aan de hand is. En het geeft ook wel een soort van rust om te weten dat het niet vreemd is dat ik alles verknal en om te weten dat ik het dan in de toekomst beter kan handhaven.
Maar ik zat net ook naar ADHD te kijken, maar dat is ook best apart. Want ik zou van mezelf niet zeggen dat ik hyper ben, maar die dingen die genoemd worden doe ik ook. Rennen door de gang op het werk, moeite met bevrediging op lange termijn, vanalles tegelijk doen, hard rijden, als ik aaneen groepssport meedoe dan ga ik meestal een andere oefening doen dan die de instructrice doet (vooral als die saai is). Steeds anderen onderbreken, helaas. Maar ik heb geen woede uitbarstingen.
Maat ja, zo heb je dadelijk vanalles en is er maar een ding dat je daadwerkelijk hebt: hypochondrische trekjes!Orde aanbrengen in de chaos kan altijd, daar hoef je niet speciaal een vermoeden tot ADD voor te hebben. Alle dingen waar jij tegen aanloopt, die kun je aanpakken. Wat maakt het uit of je er een label opplakt. Aanpakken blijft hetzelfde. Wat staat je in de weg, en wat kun je eraan veranderen stapsgewijs? Daar moet je over nadenken.
dinsdag 17 april 2012 om 11:58
quote:btje90 schreef op 17 april 2012 @ 11:56:
[...]
Misschien wil TO wel graag een naam kunnen geven aan haar chaotische probleem.Dat snap ik dus niet. Wat maakt het uit hoe het heet, als je dingen erkent, dan kun je ermee aan de slag. Met of zonder psycholoog. At the end of the day moet je het toch zelf doen!
[...]
Misschien wil TO wel graag een naam kunnen geven aan haar chaotische probleem.Dat snap ik dus niet. Wat maakt het uit hoe het heet, als je dingen erkent, dan kun je ermee aan de slag. Met of zonder psycholoog. At the end of the day moet je het toch zelf doen!
dinsdag 17 april 2012 om 11:58
dinsdag 17 april 2012 om 12:00
quote:madille schreef op 17 april 2012 @ 11:47:
[...]Ik weet alleen niethoe ik die vragen kan beantwoorden, want ik hol van het een naar het ander en krijg niet de tijd voor reflexie. En dan is er ook nog een groot verschil tussen wat ik goed kan en denk te willen en wat ik wil maar niet denk te kunnen.
Ik ben al 7! jaar bezig en ik heb nu eindelijk het idee dat ik ergens kom.
----->>>> rempedaal<<<<------
[...]Ik weet alleen niethoe ik die vragen kan beantwoorden, want ik hol van het een naar het ander en krijg niet de tijd voor reflexie. En dan is er ook nog een groot verschil tussen wat ik goed kan en denk te willen en wat ik wil maar niet denk te kunnen.
Ik ben al 7! jaar bezig en ik heb nu eindelijk het idee dat ik ergens kom.
----->>>> rempedaal<<<<------
dinsdag 17 april 2012 om 12:12
@btje: dat klopt, dat zou ik graag willen. Maar als ik er goed over nadenk is dat ook voornamelijk voor de buitenwereld. I
Inzicht van Bam vind ik ook wel mooi, omdat zij het heeft meegemaakt en er dus geen voordeel in ziet. Frisse insteek.
@maja: veel succes met remmen. Waar ben je nu dan? Ik heb binnenkort de tijd dit ook t doen. Misschien moet ik me maa eens richten op reflexie.
Inzicht van Bam vind ik ook wel mooi, omdat zij het heeft meegemaakt en er dus geen voordeel in ziet. Frisse insteek.
@maja: veel succes met remmen. Waar ben je nu dan? Ik heb binnenkort de tijd dit ook t doen. Misschien moet ik me maa eens richten op reflexie.
dinsdag 17 april 2012 om 12:15
quote:jeane_avril schreef op 17 april 2012 @ 11:58:
[...]
Dat snap ik dus niet. Wat maakt het uit hoe het heet, als je dingen erkent, dan kun je ermee aan de slag. Met of zonder psycholoog. At the end of the day moet je het toch zelf doen!
Omdat er nog wel een verschil inzit of je gewoon lui gedrag moet aanpakken of gedrag moet aanpassen dat wordt veroorzaakt doordat je hersenen daadwerkelijk anders werken dan bij andere mensen. Herkenning kan dan erkenning worden.
Of niet, in Bams geval
[...]
Dat snap ik dus niet. Wat maakt het uit hoe het heet, als je dingen erkent, dan kun je ermee aan de slag. Met of zonder psycholoog. At the end of the day moet je het toch zelf doen!
Omdat er nog wel een verschil inzit of je gewoon lui gedrag moet aanpakken of gedrag moet aanpassen dat wordt veroorzaakt doordat je hersenen daadwerkelijk anders werken dan bij andere mensen. Herkenning kan dan erkenning worden.
Of niet, in Bams geval
dinsdag 17 april 2012 om 12:21
quote:Lunax schreef op 17 april 2012 @ 12:15:
[...]
Omdat er nog wel een verschil inzit of je gewoon lui gedrag moet aanpakken of gedrag moet aanpassen dat wordt veroorzaakt doordat je hersenen daadwerkelijk anders werken dan bij andere mensen. Herkenning kan dan erkenning worden.
Of niet, in Bams geval Daar ben ik het mee eens, en heb ik dus uit eerste hand ervaring mee. MAAR: naast de breinactivering, die ik nu heb geleerd en toepas, werk je inderdaad aan je 'luiheid' op dezelfde manier als anderen hun zaakjes moeten aanpakken. Takenlijstjes, prioriteren, taken afronden, dan pas doorgaan met de volgende. Stap voor stap dingen aanpakken, opruimen, doorwerken, bijhouden. Dat is allemaal echt niet anders, dan iemand met of zonder ADD. Het verschil is dat iemand met ADD moet weten, dat structuur nog belangrijker is dan voor iemand zonder ADD. En in mijn geval, en dat zal ook voor anderen met ADD gelden, werkt breinactivering o.a. door middel van piepsignalen. Daar was ik nooit zelf opgekomen. Ik heb absoluut meer inzicht in hoe mijn brein dus werkt. Maar de aanpak is niet voorbehouden aan alleen mensen met ADD. Ik zie dat hoe ik dingen aanpak, ook mensen inspireert zonder ADD. Mensen die ook last hebben van overladen zijn, te veel chaos die tegen ze werkt, timemanagement dingen. Mensen worstelen allemaal met te veel impulsen, te veel moeten, te veel willen, chaos, luiheid etc. Iedereen herkent zich er wel in, en de wijze van dingen aanpakken verschillen niet zoveel van elkaar.
[...]
Omdat er nog wel een verschil inzit of je gewoon lui gedrag moet aanpakken of gedrag moet aanpassen dat wordt veroorzaakt doordat je hersenen daadwerkelijk anders werken dan bij andere mensen. Herkenning kan dan erkenning worden.
Of niet, in Bams geval Daar ben ik het mee eens, en heb ik dus uit eerste hand ervaring mee. MAAR: naast de breinactivering, die ik nu heb geleerd en toepas, werk je inderdaad aan je 'luiheid' op dezelfde manier als anderen hun zaakjes moeten aanpakken. Takenlijstjes, prioriteren, taken afronden, dan pas doorgaan met de volgende. Stap voor stap dingen aanpakken, opruimen, doorwerken, bijhouden. Dat is allemaal echt niet anders, dan iemand met of zonder ADD. Het verschil is dat iemand met ADD moet weten, dat structuur nog belangrijker is dan voor iemand zonder ADD. En in mijn geval, en dat zal ook voor anderen met ADD gelden, werkt breinactivering o.a. door middel van piepsignalen. Daar was ik nooit zelf opgekomen. Ik heb absoluut meer inzicht in hoe mijn brein dus werkt. Maar de aanpak is niet voorbehouden aan alleen mensen met ADD. Ik zie dat hoe ik dingen aanpak, ook mensen inspireert zonder ADD. Mensen die ook last hebben van overladen zijn, te veel chaos die tegen ze werkt, timemanagement dingen. Mensen worstelen allemaal met te veel impulsen, te veel moeten, te veel willen, chaos, luiheid etc. Iedereen herkent zich er wel in, en de wijze van dingen aanpakken verschillen niet zoveel van elkaar.
dinsdag 17 april 2012 om 12:29
Klopt hoor Jeanne_avril. Ik merk bij mezelf echter (partner met ADD) dat ik het voor mezelf wel beter te handelen vind als ik dingen weg kan zetten achter iets. Mijn partner is niet altijd handig, niet altijd gemotiveerd om dingen te doen, er geneigd om dingen voor zich uit te schuiven. In plaats van me er keer op keer boos om te maken kan ik nu bedenken dat het voor hem ook geen pretje is en hem helpen om structuur aan te brengen (daar waar ik voorheen vond dat hij dat zonder hulp zou moeten kunnen). In die zin heeft het label onze relatie wel geholpen. En daarmee hem uiteindelijk ook.
dinsdag 17 april 2012 om 12:30
Heeft het voor jou meerwaarde om gediagnosticeerd te worden?
Wij kunnen niet zeggen of jij ADD hebt.
Ik zit op dit moment in de medische molen, en ga getest worden op ADD, omdat de psycholoog vermoed dat ik het heb. Ik ervaar het zelf als een gedachtegang die niet te stoppen is, en me erg afwezig en gaotisch maakt, dag in dag uit.
Wij kunnen niet zeggen of jij ADD hebt.
Ik zit op dit moment in de medische molen, en ga getest worden op ADD, omdat de psycholoog vermoed dat ik het heb. Ik ervaar het zelf als een gedachtegang die niet te stoppen is, en me erg afwezig en gaotisch maakt, dag in dag uit.
dinsdag 17 april 2012 om 12:39
Ik krijg regelmatig de opmerking of ik adhd heb, ben o.a. druk, zeer bewegelijk, vergeetachtig, chaotisch, grote concentratieproblemen en erg impulsief waardoor ik ook vaak in problemen kom en ben geweest. Mijn zoon idem. Heb voor de gein maar ook uit interesse wel eens op internet testen gedaan en ja, dan zou ik meteen aan de ritalin kunnen. Ook voor zoon wel eens onder druk gezet door school om hem te laten testen. Niet gedaan en zelf zou ik nooit de diagnose willen van adhd, zie het als mijn karakter. Daarnaast wil ik me niet verschuilen achter een label adhd maar mijn shit oplossen die ik door bovenstaande eigenschappen veroorzaak.
Vind vaak dat je gaat leven naar een diagnose. Het zou mij iig limiteren in het nadenken over mezelf.
Vind vaak dat je gaat leven naar een diagnose. Het zou mij iig limiteren in het nadenken over mezelf.
dinsdag 17 april 2012 om 12:48
Bedankt avril, uit jouw verhaal blijkt inderdaad dat het niet zomaar een trekje is.
Maar als ik die oplossingen lees van to do lijstjes en taken afronde etc, dan krijg ik het al benauwd. Ik zou willen dat dat niet hoefde, dat ik gwoon dingen kon starten en niet hoef af te maken. Dat vind ik ook echt fijner. Het is alleen dat dat door de omgeving niet geaccepteerd wordr. Vraag me af of er ergens een wereldje is waarin je gewoon kunt zijn zoals je benrpt (chaotisch dus), zonder dat het problemen oplevert. Zal wel een droom zijn.
Maar als ik die oplossingen lees van to do lijstjes en taken afronde etc, dan krijg ik het al benauwd. Ik zou willen dat dat niet hoefde, dat ik gwoon dingen kon starten en niet hoef af te maken. Dat vind ik ook echt fijner. Het is alleen dat dat door de omgeving niet geaccepteerd wordr. Vraag me af of er ergens een wereldje is waarin je gewoon kunt zijn zoals je benrpt (chaotisch dus), zonder dat het problemen oplevert. Zal wel een droom zijn.
dinsdag 17 april 2012 om 12:59
quote:madille schreef op 17 april 2012 @ 12:48:
Bedankt avril, uit jouw verhaal blijkt inderdaad dat het niet zomaar een trekje is.
Maar als ik die oplossingen lees van to do lijstjes en taken afronde etc, dan krijg ik het al benauwd. Ik zou willen dat dat niet hoefde, dat ik gwoon dingen kon starten en niet hoef af te maken. Dat vind ik ook echt fijner. Het is alleen dat dat door de omgeving niet geaccepteerd wordr. Vraag me af of er ergens een wereldje is waarin je gewoon kunt zijn zoals je benrpt (chaotisch dus), zonder dat het problemen oplevert. Zal wel een droom zijn.
Ik denk dat dit inderdaad niet zo makkelijk kan, zonder dat het problemen oplevert. Voor je werk, of je nou voor een werkgever werkt of zelfstandige bent, zul je dingen moeten afronden. Voor een studie ook, dingen in het huishouden, in je sociale leven. Als je ergens aan begint, moet je het ook afmaken. Je krijgt er last van als je dingen maar half doet.
Voor jezelf dingen opschrijven, in een structuur die voor jou prettig werkt, maakt dingen wel helder en inzichtelijk. Maar nog steeds niet makkelijk om door te zetten. Zonder lijsten, schema's en agenda ben ik echt een ongeleid projectiel. Ook als ik vrij ben moet ik mijn dag indelen en met piepsignalen werken, anders ben ik afwezig, in gedachten en kom ik daar niet meer uit. Sta ik dat toe, dan is het einde zoek. Het kan ook resulteren in een depressie bij mij, dat wil ik natuurlijk voorkomen en begrijp nu beter hoe dat te voorkomen. Maar zoals met alles, en zoals voor velen geldt: breng dat maar eens consequent iedere dag in de praktijk tot uitvoering.
Bedankt avril, uit jouw verhaal blijkt inderdaad dat het niet zomaar een trekje is.
Maar als ik die oplossingen lees van to do lijstjes en taken afronde etc, dan krijg ik het al benauwd. Ik zou willen dat dat niet hoefde, dat ik gwoon dingen kon starten en niet hoef af te maken. Dat vind ik ook echt fijner. Het is alleen dat dat door de omgeving niet geaccepteerd wordr. Vraag me af of er ergens een wereldje is waarin je gewoon kunt zijn zoals je benrpt (chaotisch dus), zonder dat het problemen oplevert. Zal wel een droom zijn.
Ik denk dat dit inderdaad niet zo makkelijk kan, zonder dat het problemen oplevert. Voor je werk, of je nou voor een werkgever werkt of zelfstandige bent, zul je dingen moeten afronden. Voor een studie ook, dingen in het huishouden, in je sociale leven. Als je ergens aan begint, moet je het ook afmaken. Je krijgt er last van als je dingen maar half doet.
Voor jezelf dingen opschrijven, in een structuur die voor jou prettig werkt, maakt dingen wel helder en inzichtelijk. Maar nog steeds niet makkelijk om door te zetten. Zonder lijsten, schema's en agenda ben ik echt een ongeleid projectiel. Ook als ik vrij ben moet ik mijn dag indelen en met piepsignalen werken, anders ben ik afwezig, in gedachten en kom ik daar niet meer uit. Sta ik dat toe, dan is het einde zoek. Het kan ook resulteren in een depressie bij mij, dat wil ik natuurlijk voorkomen en begrijp nu beter hoe dat te voorkomen. Maar zoals met alles, en zoals voor velen geldt: breng dat maar eens consequent iedere dag in de praktijk tot uitvoering.
dinsdag 17 april 2012 om 13:02
quote:dagretour schreef op 17 april 2012 @ 12:39: Daarnaast wil ik me niet verschuilen achter een label adhd maar mijn shit oplossen die ik door bovenstaande eigenschappen veroorzaak.
Het label ADD of ADHD hebben hoeft natuurlijk niet automatisch in te houden dat je je daardoor gaat verschuilen achter dat label als je in de shit zit.
Waar het om gaat, en of dat nu is omdat je bij of verziend bent, of ADD/ADHD hebt, is verantwoording nemen voor je gedrag.
Als je verziend bent, dan is het heel normaal om een bril op te zetten zodat je je werk kunt doen. Die bril is een hulpmiddel die je nodig hebt om normaal te kunnen functioneren. Er is ook niemand die roept dat je je daarachter verschuilt.
De diagnose ADD/ADHD pleit je niet vrij om verschillende dingen niet of wel te doen, het kan een verklaring geven waarom jij op een bepaalde manier functioneert.
Zo kan de diagnose verziendheid jou een verklaring geven waarom jij zonder bril het bord niet kunt lezen op school, en waarom het toch wel verstandig is om die bril op te zetten als je gaat autorijden.....
Zo kan het met de diagnose ADD/ADHD verstandig zijn om meer waarde te hechten aan bepaalde gedragsregels of routines, of om medicatie te nemen, omdat je dat in de gelegenheid stelt om een normaal leven te leiden.
quote:Vind vaak dat je gaat leven naar een diagnose. Het zou mij iig limiteren in het nadenken over mezelf.
Zou de diagnose verziendheid jou ook limiteren in het nadenken over jezelf? En zo ja, waarom dan? En dan mijn volgende vraag, wat is het verschil tussen de handicap met betrekking tot het "normaal zien" en een handicap met betrekking tot de manier waarop je hersenen functioneren?
Waar bij mij het pijnpunt zit, is het feit dat er rondom ADD/ADHD enorm veel "Quasi deskundigheid" zit bij een groot gedeelte van de mensen, die die "Quasideskundigen" weten allemaal hoe het werkt en hoe het functioneerd, en zij spreken je vanuit die vooringenomenheid ook aan op jouw gedrag. Het vervelende hiervan is, dat iemand die verziend is nooit aangesproken wordt op het gedrag wat zij vertonen, vanuit die "Quasi deskundigheid" met betrekking tot een visuele handicap. D'r is nog nooit iemand geweest die mij vertelde hoe ik mijn huishouden moest voeren, omdat ik verziend ben.... Het komt niet in de hoofden van de mensen op. Maar de wetenschap dat ik ADD heb, in combinatie met de manier waarop ik mijn huishouden voer, geeft "Quasi deskundigenn" wel het recht om mij daar op aan te spreken....
Punt 2, en dat wil ik ook nog even kwijt, wat jammer dat er niet gekeken wordt naar de sterke punten van degene die ADD/ADHD heeft in deze discussie. Die zijn er namelijk ook, het wordt alleen zo slecht gezien.
Het label ADD of ADHD hebben hoeft natuurlijk niet automatisch in te houden dat je je daardoor gaat verschuilen achter dat label als je in de shit zit.
Waar het om gaat, en of dat nu is omdat je bij of verziend bent, of ADD/ADHD hebt, is verantwoording nemen voor je gedrag.
Als je verziend bent, dan is het heel normaal om een bril op te zetten zodat je je werk kunt doen. Die bril is een hulpmiddel die je nodig hebt om normaal te kunnen functioneren. Er is ook niemand die roept dat je je daarachter verschuilt.
De diagnose ADD/ADHD pleit je niet vrij om verschillende dingen niet of wel te doen, het kan een verklaring geven waarom jij op een bepaalde manier functioneert.
Zo kan de diagnose verziendheid jou een verklaring geven waarom jij zonder bril het bord niet kunt lezen op school, en waarom het toch wel verstandig is om die bril op te zetten als je gaat autorijden.....
Zo kan het met de diagnose ADD/ADHD verstandig zijn om meer waarde te hechten aan bepaalde gedragsregels of routines, of om medicatie te nemen, omdat je dat in de gelegenheid stelt om een normaal leven te leiden.
quote:Vind vaak dat je gaat leven naar een diagnose. Het zou mij iig limiteren in het nadenken over mezelf.
Zou de diagnose verziendheid jou ook limiteren in het nadenken over jezelf? En zo ja, waarom dan? En dan mijn volgende vraag, wat is het verschil tussen de handicap met betrekking tot het "normaal zien" en een handicap met betrekking tot de manier waarop je hersenen functioneren?
Waar bij mij het pijnpunt zit, is het feit dat er rondom ADD/ADHD enorm veel "Quasi deskundigheid" zit bij een groot gedeelte van de mensen, die die "Quasideskundigen" weten allemaal hoe het werkt en hoe het functioneerd, en zij spreken je vanuit die vooringenomenheid ook aan op jouw gedrag. Het vervelende hiervan is, dat iemand die verziend is nooit aangesproken wordt op het gedrag wat zij vertonen, vanuit die "Quasi deskundigheid" met betrekking tot een visuele handicap. D'r is nog nooit iemand geweest die mij vertelde hoe ik mijn huishouden moest voeren, omdat ik verziend ben.... Het komt niet in de hoofden van de mensen op. Maar de wetenschap dat ik ADD heb, in combinatie met de manier waarop ik mijn huishouden voer, geeft "Quasi deskundigenn" wel het recht om mij daar op aan te spreken....
Punt 2, en dat wil ik ook nog even kwijt, wat jammer dat er niet gekeken wordt naar de sterke punten van degene die ADD/ADHD heeft in deze discussie. Die zijn er namelijk ook, het wordt alleen zo slecht gezien.
Vergeet niet, een “Ja, maar..” is eigenlijk een “nee, want...”
dinsdag 17 april 2012 om 13:18
Ik heb ook dingen van een andere aandoening (borderline) zonder borderline te hebben. Ik heb er dus (flink veel) trekken van. Maar mijn grootste probleem is de contactstoornis die ik heb.
Ik snap niet dat mensen zeggen: Waarvoor is een etiketje nodig? Nou eeehhh, het kan handig zijn voor bepaalde dingen. Ik kan geen regulier werk aan, dat zou nooit worden geaccepteerd (door UWV) als ik geen etiketje zou hebben. Nu heb ik dus een diagnose en kan prima onderbouwen waarom ik regulier werk niet aankan.
Ik snap niet dat mensen zeggen: Waarvoor is een etiketje nodig? Nou eeehhh, het kan handig zijn voor bepaalde dingen. Ik kan geen regulier werk aan, dat zou nooit worden geaccepteerd (door UWV) als ik geen etiketje zou hebben. Nu heb ik dus een diagnose en kan prima onderbouwen waarom ik regulier werk niet aankan.
