Psyche
alle pijlers
Loop achter op de rest ; Zo erg lopen klooien?
woensdag 9 mei 2012 om 09:38
Sorry voor mijn tweede topic in korte tijd, maar dit komt eigenlijk voort uit mijn eerste topic over presentatieangst!
Daar besefte ik namelijk dat ik echt verschrikkelijk onzeker ben, een stuk erger dan de gemiddelde persoon. Heb erover na zitten denken waardoor dat kwam, en heb tot 3 uur wakker gelegen vannacht... Toen kreeg ik echt een soort paniekaanval en ben gewoon midden in de nacht buiten even een rondje gaan lopen...
Het is zo dat mijn leven op het moment absoluut niet lekker draait. Ik ben 23, en merk steeds meer om mij heen dat het onbezorgde leven van lol, jeugd, maar ook je ''studententijd'' toch wel een beetje overzijn.
Het is op je 23'e niet meer stoer om te zeggen dat je als student elke dag in de kroeg zit( niet dat ik dat ooit deed hoor), maar mensen beginnen voor hun plekje te vechten : CV bouwen, dat soort dingen. Mensen vertellen niet meer hoe weinig ze aan hun opleiding doen en hoeveel lol ze maken, ze vertellen nu waar ze serieus mee bezig zijn....
Ook de mensen om mij heen ; Vriendinnen en vrienden. Allemaal zijn ze wel serieus met iets bezig. De een heeft een webshop, de ander heeft wel 4 bijbaantjes, weer een ander zit heel hoog bij zijn studentenvereniging en weer een ander is al jaren verder in de opleiding dan ik en is al bezig met haar tweede master...
Als ik daaraan denk stokt de adem me wel eens in de keel : Ben ik nu ZO slecht bezig geweest de afgelopen jaren? Was toch altijd wel een verantwoordelijk persoon, maar het lijkt net alsof ik heb geslapen de afgelopen jaren en nu pas wakker word.. Of kijk ik gewoon te veel naar wat anderen hebben en te weinig naar wat ik zelf heb?
Ik werk al sinds jongs af aan bij een supermarkt. Het is daar gezellig, en nog altijd werken er leeftijdsgenoten. Maar de laatste tijd worden wij met weinig respect behandeld. We moeten eruit, maar hebben een vast contract. Dat zit ze niet lekker. Dat is dus al een punt wat rot voelt: Zo lang daar gewerkt, langer dan de meeste managers, en ik word behandeld als een stuk vuil. Maar met mij collega's heb ik het zo naar het zin en de klanten en het werk zelf wil ik liever ook niet missen..
Verder is mijn liefdesleven vergeleken met dat van vriendinnen erg saai. Zelf zit ik er eigenlijk niet zo mee, maar het is wel weer een puntje op de lange lijst waarop ik minder heb dan mijn vriendinnen.
Zo kan ik nog wel even doorgaan : Op de opleiding draait het niet lekker. Het valt allemaal Net de verkeerde kant op, steeds elke keer die 5,2... Natuurlijk, ik had er beter voor kunnen leren, maar mijn hoofd zit zo vreselijk vol en mijn ruggegraat lijkt wel helemaal weg... Voel me daar zo verdrietig over...
Ook thuis met mijn ouders loopt het niet zo goed. Ze vinden dat ik me raar en lomp gedraag. Zelf heb ik het idee dat ik te hard word aangepakt, en dat een deel van mijn onzekerheid ook komt door de manier waarop ik thuis behandeld word. Denk niet dat mijn ouders weten dat ik regelmatig alleen moet huilen of nachten wakker lig, misschien als ik ze dit vertel dat het iets meer begrip oplevert...
Maar als ik zo om me heen kijk : Iedereen is zo lekker bezig! En dan denk ik bij mezelf: alles lijkt mooier bij de buren, maar volgens mij is het ook echt zo! Ik studeer, haal mijn tentamens ook nog eens niet, ken geen mensen op mijn studie, de kans is groot dat mijn vader straks 3000 euro studieboete moet betalen. Een man die altijd zo hard voor zijn geld heeft gewerkt kan zijn geld door mij straks, zo in de prullenbak gooien, ik heb geen liefdesleven, en ben al helemaal te onzeker om nieuwe mensen te ontmoeten momenteel... Ik voel me zo zwak, ik kan wel janken...
Ergens vind ik niet dat ik het verdien om in deze situatie te zitten, maar ik heb het uiteinderlijk wel allemaal zelf gedaan...
Zijn er hier misschien mensen die zich ook zo hebben gevoeld, en kunnen vertellen hoe ze zichzelf hier uit hebben geholpen?
Daar besefte ik namelijk dat ik echt verschrikkelijk onzeker ben, een stuk erger dan de gemiddelde persoon. Heb erover na zitten denken waardoor dat kwam, en heb tot 3 uur wakker gelegen vannacht... Toen kreeg ik echt een soort paniekaanval en ben gewoon midden in de nacht buiten even een rondje gaan lopen...
Het is zo dat mijn leven op het moment absoluut niet lekker draait. Ik ben 23, en merk steeds meer om mij heen dat het onbezorgde leven van lol, jeugd, maar ook je ''studententijd'' toch wel een beetje overzijn.
Het is op je 23'e niet meer stoer om te zeggen dat je als student elke dag in de kroeg zit( niet dat ik dat ooit deed hoor), maar mensen beginnen voor hun plekje te vechten : CV bouwen, dat soort dingen. Mensen vertellen niet meer hoe weinig ze aan hun opleiding doen en hoeveel lol ze maken, ze vertellen nu waar ze serieus mee bezig zijn....
Ook de mensen om mij heen ; Vriendinnen en vrienden. Allemaal zijn ze wel serieus met iets bezig. De een heeft een webshop, de ander heeft wel 4 bijbaantjes, weer een ander zit heel hoog bij zijn studentenvereniging en weer een ander is al jaren verder in de opleiding dan ik en is al bezig met haar tweede master...
Als ik daaraan denk stokt de adem me wel eens in de keel : Ben ik nu ZO slecht bezig geweest de afgelopen jaren? Was toch altijd wel een verantwoordelijk persoon, maar het lijkt net alsof ik heb geslapen de afgelopen jaren en nu pas wakker word.. Of kijk ik gewoon te veel naar wat anderen hebben en te weinig naar wat ik zelf heb?
Ik werk al sinds jongs af aan bij een supermarkt. Het is daar gezellig, en nog altijd werken er leeftijdsgenoten. Maar de laatste tijd worden wij met weinig respect behandeld. We moeten eruit, maar hebben een vast contract. Dat zit ze niet lekker. Dat is dus al een punt wat rot voelt: Zo lang daar gewerkt, langer dan de meeste managers, en ik word behandeld als een stuk vuil. Maar met mij collega's heb ik het zo naar het zin en de klanten en het werk zelf wil ik liever ook niet missen..
Verder is mijn liefdesleven vergeleken met dat van vriendinnen erg saai. Zelf zit ik er eigenlijk niet zo mee, maar het is wel weer een puntje op de lange lijst waarop ik minder heb dan mijn vriendinnen.
Zo kan ik nog wel even doorgaan : Op de opleiding draait het niet lekker. Het valt allemaal Net de verkeerde kant op, steeds elke keer die 5,2... Natuurlijk, ik had er beter voor kunnen leren, maar mijn hoofd zit zo vreselijk vol en mijn ruggegraat lijkt wel helemaal weg... Voel me daar zo verdrietig over...
Ook thuis met mijn ouders loopt het niet zo goed. Ze vinden dat ik me raar en lomp gedraag. Zelf heb ik het idee dat ik te hard word aangepakt, en dat een deel van mijn onzekerheid ook komt door de manier waarop ik thuis behandeld word. Denk niet dat mijn ouders weten dat ik regelmatig alleen moet huilen of nachten wakker lig, misschien als ik ze dit vertel dat het iets meer begrip oplevert...
Maar als ik zo om me heen kijk : Iedereen is zo lekker bezig! En dan denk ik bij mezelf: alles lijkt mooier bij de buren, maar volgens mij is het ook echt zo! Ik studeer, haal mijn tentamens ook nog eens niet, ken geen mensen op mijn studie, de kans is groot dat mijn vader straks 3000 euro studieboete moet betalen. Een man die altijd zo hard voor zijn geld heeft gewerkt kan zijn geld door mij straks, zo in de prullenbak gooien, ik heb geen liefdesleven, en ben al helemaal te onzeker om nieuwe mensen te ontmoeten momenteel... Ik voel me zo zwak, ik kan wel janken...
Ergens vind ik niet dat ik het verdien om in deze situatie te zitten, maar ik heb het uiteinderlijk wel allemaal zelf gedaan...
Zijn er hier misschien mensen die zich ook zo hebben gevoeld, en kunnen vertellen hoe ze zichzelf hier uit hebben geholpen?
woensdag 9 mei 2012 om 09:47
Er is iets wat een quarterlifecrisis heet, en ik heb er zelf ook last van gehad. Ik ben me niet meer gaat meten aan andere mensen en ik ben daar vanzelf weer uitgekomen.
Ik heb ( nog ) niet je hele verhaal gelezen, maar dit wilde ik je alvast zeggen.
Ik heb ( nog ) niet je hele verhaal gelezen, maar dit wilde ik je alvast zeggen.
Een goed begin is het halve werk, maar een goed begin is maar de helft
woensdag 9 mei 2012 om 09:53
Je gaat je vader toch niet laten opdraaien voor jouw studieboete? Zoek een andere bijbaan, je draait nu toch al niet lekker meer. Niet vasthouden aan je verleden, maar idd, bouwen aan je toekomst. Niet denken van "wat ben ik zielig" maar je schouders er onder. En, op je 23ste is het toch wel tijd om je vleugels uit te slaan, zoek eigen woonruimte. Volgens mij heb je een schop onder de bips nodig!!!! Laat zien dat je het WEL kunt!!!!!
woensdag 9 mei 2012 om 09:55
Wat Nouschi zegt ben ik het erg mee eens.
Niet de hele tijd de confrontatie maar de vrijheid om dingen op mijn manier te doen en de manier waarop ik het dus fijn vind/vond heeft me écht goed gedaan.
En dit zie ik ook bij mijn vriendinnen trouwens. Wij zijn allemaal rond ons 21e uit huis gegaan. En we bloeide echt op. En ik had niet eens een slechte band ofzo met mijn ouders en de meeste van mijn vriendinnen ook niet. Soms... ben je gewoon toe aan... Jezelf?
Niet de hele tijd de confrontatie maar de vrijheid om dingen op mijn manier te doen en de manier waarop ik het dus fijn vind/vond heeft me écht goed gedaan.
En dit zie ik ook bij mijn vriendinnen trouwens. Wij zijn allemaal rond ons 21e uit huis gegaan. En we bloeide echt op. En ik had niet eens een slechte band ofzo met mijn ouders en de meeste van mijn vriendinnen ook niet. Soms... ben je gewoon toe aan... Jezelf?
Een goed begin is het halve werk, maar een goed begin is maar de helft
woensdag 9 mei 2012 om 09:56
woensdag 9 mei 2012 om 09:58
Ik vond het ook een lastige periode, zo rond m'n 22e, zat nergens echt lekker in. Voelde me een stuk beter toen ik was afgestudeerd en een tijdje heb rond gereisd. Toen kon ik het constant vergelijken met anderen ook een beetje loslaten. Daarnaast ben ik na die periode veel opener geworden en echt, openheid brengt je zoveel dichter bij anderen! Bespreek je twijfels en onzekerheden gewoon een keer met je ouders en vrienden en je zult merken dat dingen vaak heel anders zijn dan ze lijken! Probeer ook dicht bij jezelf te blijven ipv je steeds op anderen te focussen, wat wil je zelf, waar word je blij van, vind je je studie leuk, waar wil je straks wonen? Stippel een plan uit waar je naar toe kunt leven. En geloof me, 23 is nog hartstikke jong, de wereld ligt nog helemaal voor je open! Succes!
woensdag 9 mei 2012 om 09:59
woensdag 9 mei 2012 om 10:00
quote:vivanoordje schreef op 09 mei 2012 @ 09:58:
Ik vond het ook een lastige periode, zo rond m'n 22e, zat nergens echt lekker in. Voelde me een stuk beter toen ik was afgestudeerd en een tijdje heb rond gereisd. Toen kon ik het constant vergelijken met anderen ook een beetje loslaten. Daarnaast ben ik na die periode veel opener geworden en echt, openheid brengt je zoveel dichter bij anderen! Bespreek je twijfels en onzekerheden gewoon een keer met je ouders en vrienden en je zult merken dat dingen vaak heel anders zijn dan ze lijken! Probeer ook dicht bij jezelf te blijven ipv je steeds op anderen te focussen, wat wil je zelf, waar word je blij van, vind je je studie leuk, waar wil je straks wonen? Stippel een plan uit waar je naar toe kunt leven. En geloof me, 23 is nog hartstikke jong, de wereld ligt nog helemaal voor je open! Succes!
Helemaal eens. En dat bespreken enzo heeft ook alles te maken met volwassen worden en dat moet je allemaal leren. En dat is zeer onwennig.
Ben blij dat ze nu kan lezen dat ze écht niet de enige is. Dat zal haar vast goed doen.
Ik vond het ook een lastige periode, zo rond m'n 22e, zat nergens echt lekker in. Voelde me een stuk beter toen ik was afgestudeerd en een tijdje heb rond gereisd. Toen kon ik het constant vergelijken met anderen ook een beetje loslaten. Daarnaast ben ik na die periode veel opener geworden en echt, openheid brengt je zoveel dichter bij anderen! Bespreek je twijfels en onzekerheden gewoon een keer met je ouders en vrienden en je zult merken dat dingen vaak heel anders zijn dan ze lijken! Probeer ook dicht bij jezelf te blijven ipv je steeds op anderen te focussen, wat wil je zelf, waar word je blij van, vind je je studie leuk, waar wil je straks wonen? Stippel een plan uit waar je naar toe kunt leven. En geloof me, 23 is nog hartstikke jong, de wereld ligt nog helemaal voor je open! Succes!
Helemaal eens. En dat bespreken enzo heeft ook alles te maken met volwassen worden en dat moet je allemaal leren. En dat is zeer onwennig.
Ben blij dat ze nu kan lezen dat ze écht niet de enige is. Dat zal haar vast goed doen.
Een goed begin is het halve werk, maar een goed begin is maar de helft
woensdag 9 mei 2012 om 10:00
Het klopt dat studenten liever hun studie z.s.m. afronden, aangezien de langstudeerdersboete voor de deur staat.
Ik heb ook braaf binnen de gestelde tijd mijn studie voltooid. Dat betekent investeren, niet de eeuwige student uithangen.
Het is nooit helemaal te laat: ook jij kunt beginnen met solliciteren naar een `betere´ bijbaan, in ieder geval een die binnen je studierichting past en goed op je CV staat.
Ik was jonger dan jij toen ik met dergelijke vragen zat, namelijk 18 jaar. Toen was er geen andere of betere optie dan stevig aanpakken, hoe lastig dat ook leek. Ik heb destijds vol ingezet op het kunnen veranderen van studierichting.
Voor mij was dat de oplossing.
Ik heb ook braaf binnen de gestelde tijd mijn studie voltooid. Dat betekent investeren, niet de eeuwige student uithangen.
Het is nooit helemaal te laat: ook jij kunt beginnen met solliciteren naar een `betere´ bijbaan, in ieder geval een die binnen je studierichting past en goed op je CV staat.
Ik was jonger dan jij toen ik met dergelijke vragen zat, namelijk 18 jaar. Toen was er geen andere of betere optie dan stevig aanpakken, hoe lastig dat ook leek. Ik heb destijds vol ingezet op het kunnen veranderen van studierichting.
Voor mij was dat de oplossing.
Oh nee!!! Niet die relaasiepijler!!
woensdag 9 mei 2012 om 10:06
quote:piratorart schreef op 09 mei 2012 @ 10:00:
Het is nooit helemaal te laat: ook jij kunt beginnen met solliciteren naar een `betere´ bijbaan, in ieder geval een die binnen je studierichting past en goed op je CV staat.
Nee, als je pas 23 bent is het zeker niet 'te laat'.
Ik denk dat je het beste prioriteiten kunt stellen en je focussen op maximaal twee dingen, dan je op alle dingen te storten. Begin bij focus op studie en solliciteren voor een betere bijbaan. Verdien deze zomer een deel van je boete bij elkaar, zodat je dit aan je vader kunt geven. Dan is de rest maar naar exotische oorden, niet mee vergelijken. Richt je op jezelf. Maak een planning voor studie, welke hertentamens kun je nog doen? En pas na studie en bijbaan, kun je gaan kijken naar andere dingen als extra activiteiten bij een vereniging etc.
Het is nooit helemaal te laat: ook jij kunt beginnen met solliciteren naar een `betere´ bijbaan, in ieder geval een die binnen je studierichting past en goed op je CV staat.
Nee, als je pas 23 bent is het zeker niet 'te laat'.
Ik denk dat je het beste prioriteiten kunt stellen en je focussen op maximaal twee dingen, dan je op alle dingen te storten. Begin bij focus op studie en solliciteren voor een betere bijbaan. Verdien deze zomer een deel van je boete bij elkaar, zodat je dit aan je vader kunt geven. Dan is de rest maar naar exotische oorden, niet mee vergelijken. Richt je op jezelf. Maak een planning voor studie, welke hertentamens kun je nog doen? En pas na studie en bijbaan, kun je gaan kijken naar andere dingen als extra activiteiten bij een vereniging etc.
woensdag 9 mei 2012 om 10:08
woensdag 9 mei 2012 om 10:12
Ik ken het gevoel iedereen om je heen haalt zijn rijbewijs, gaat samenwonen enzovoort. Ik had echt het gevoel dat mijn leven 'stil' stond. Maar de enige die er wat aan kan veranderen ben jij. Uit huis gaan is een goede tip heerlijk een plek voor jezelf. Over je bijbaan, is het een idee om een baantje te zoeken in je studierichting?
woensdag 9 mei 2012 om 10:14
Heb je zelf niet het idee dat je achterloopt, doordat je nog bij je ouders woont?
Vind je niet dat je op deze manier een belangrijk deel van je leven mist?
Je hebt dezelfde bijbaan, je zit nog steeds thuis.
Als je thuisblijft, dan is het moeilijker om aan je liefdesleven en sociale leven te werken, want de meeste mensen van jouw leeftijd zitten niet meer bij hun ouders. Die vinden elkaar juist door hun leven in een studentenhuis, studentenbanen, studentenfeestjes.
Ik zou dus als eerste de stap maken om bij je ouders weg te gaan.
Is dat mogelijk financieel?
Vind je niet dat je op deze manier een belangrijk deel van je leven mist?
Je hebt dezelfde bijbaan, je zit nog steeds thuis.
Als je thuisblijft, dan is het moeilijker om aan je liefdesleven en sociale leven te werken, want de meeste mensen van jouw leeftijd zitten niet meer bij hun ouders. Die vinden elkaar juist door hun leven in een studentenhuis, studentenbanen, studentenfeestjes.
Ik zou dus als eerste de stap maken om bij je ouders weg te gaan.
Is dat mogelijk financieel?
woensdag 9 mei 2012 om 10:14
Dat mensen zich al op jonge leeftijd (20-25) heel erg aan het profileren zijn (dmv "interessante" bijbanen, CV building, netwerken, etc.) is volgens mij echt iets van de laatste jaren. Ik zag dat zelf ook op mijn opleiding. Mijn ervaring is dat het vaak een hoop gebakken lucht is.
Ik ben daar ook wel een tijd onzeker over geweest. Ik was gewoon bezig met mijn studie, en had daarnaast nog een (cv-technisch oninteressante) bijbaan om alles te bekostigen, en dan was mijn tijd gewoon op.
Ik denk dat het ook belangrijk is om je af te vragen wat je zelf wil. Je kunt wel heel hard gaan investeren in netwerken, interessante (bij)banen, bestuursfuncties, etc. maar wat wil je er uiteindelijk mee doen? Als je niet van plan bent om keihard carrière te gaan maken en genoegen neemt met een "gemiddelde" baan dan is dat toch ook prima?
Verder denk ik zoals hierboven al een aantal zeggen dat het inderdaad belangrijk is om op jezelf te gaan wonen. Je bent 23!! En je vader op laten draaien voor jou langstudeerboete vind ik idioot.
Ik ben daar ook wel een tijd onzeker over geweest. Ik was gewoon bezig met mijn studie, en had daarnaast nog een (cv-technisch oninteressante) bijbaan om alles te bekostigen, en dan was mijn tijd gewoon op.
Ik denk dat het ook belangrijk is om je af te vragen wat je zelf wil. Je kunt wel heel hard gaan investeren in netwerken, interessante (bij)banen, bestuursfuncties, etc. maar wat wil je er uiteindelijk mee doen? Als je niet van plan bent om keihard carrière te gaan maken en genoegen neemt met een "gemiddelde" baan dan is dat toch ook prima?
Verder denk ik zoals hierboven al een aantal zeggen dat het inderdaad belangrijk is om op jezelf te gaan wonen. Je bent 23!! En je vader op laten draaien voor jou langstudeerboete vind ik idioot.
woensdag 9 mei 2012 om 10:20
Omdat je het had over een 2e topic in korte tijd heb ik dus even naar je andere berichten gekeken. En nu snap ik niet zo veel van je verhaal.
Je hebt een gelukkige relatie van anderhalf jaar én je bent al 2 jaar vrijgezel.
Je woont op kamers en gaat dolgelukkig het weekend naar je ouders én je woont bij je ouders en dat is niet leuk.
Je werkt niet meer bij die supermarkt én je werkt er wel met veel plezier.
Maar goed..
Als je zelf nu beseft dat je het niet goed doet, is het nu het moment om er wel iets aan te doen. De eerste stap is er dan.
En natuurlijk hoeft je vader niet op te draaien voor die 3000 euro.!
Je hebt een gelukkige relatie van anderhalf jaar én je bent al 2 jaar vrijgezel.
Je woont op kamers en gaat dolgelukkig het weekend naar je ouders én je woont bij je ouders en dat is niet leuk.
Je werkt niet meer bij die supermarkt én je werkt er wel met veel plezier.
Maar goed..
Als je zelf nu beseft dat je het niet goed doet, is het nu het moment om er wel iets aan te doen. De eerste stap is er dan.
En natuurlijk hoeft je vader niet op te draaien voor die 3000 euro.!
Shit happens
woensdag 9 mei 2012 om 10:20
quote:jeane_avril schreef op 09 mei 2012 @ 10:06:
[...]
Nee, als je pas 23 bent is het zeker niet 'te laat'.
.Sowieso is het echt niet zo snel te laat als dat veel (begin) twintigers denken hoor. Ik hoor om me heen ook veel studenten die zich daar heel druk om maken, maar ik snap niet zo goed waar die paniek vandaan komt. Het is echt niet zo dat ze je nergens meer willen hebben als je 25+ bent.
[...]
Nee, als je pas 23 bent is het zeker niet 'te laat'.
.Sowieso is het echt niet zo snel te laat als dat veel (begin) twintigers denken hoor. Ik hoor om me heen ook veel studenten die zich daar heel druk om maken, maar ik snap niet zo goed waar die paniek vandaan komt. Het is echt niet zo dat ze je nergens meer willen hebben als je 25+ bent.
woensdag 9 mei 2012 om 10:24
Je zegt trouwens dat je geen liefdesleven hebt, maar op 24 april scheef je dit nog in je andere topic:
"Zelf kreeg ik al na 6 maanden een nieuwe vriend, waar ik nog altijd gelukkig mee ben, nu 1.5 jaar. De relatie is veel beter dan met mijn ex, het komt meer van beide kanten, en we vullen elkaar ook meer aan qua interesses..."
Is dat ineens uit?
"Zelf kreeg ik al na 6 maanden een nieuwe vriend, waar ik nog altijd gelukkig mee ben, nu 1.5 jaar. De relatie is veel beter dan met mijn ex, het komt meer van beide kanten, en we vullen elkaar ook meer aan qua interesses..."
Is dat ineens uit?
woensdag 9 mei 2012 om 10:37
Schop onder je kont moet je hebben!
De cijfers 'vallen steeds de verkeerde kant op, steeds een 5,2'?! er valt helemaal niets. Dan ben je óf niet op je plek op die studie, of je werkt er niet voor.
En je vader moet straks die studieboete betalen? Je bent volwassen hoor! Lijkt me dat je die gewoon zelf gaat moeten ophoesten.
Oh, en ga op jezelf. Natuurlijk blijf je stilstaan als je thuis op je kinderkamertje blijft zitten.
De cijfers 'vallen steeds de verkeerde kant op, steeds een 5,2'?! er valt helemaal niets. Dan ben je óf niet op je plek op die studie, of je werkt er niet voor.
En je vader moet straks die studieboete betalen? Je bent volwassen hoor! Lijkt me dat je die gewoon zelf gaat moeten ophoesten.
Oh, en ga op jezelf. Natuurlijk blijf je stilstaan als je thuis op je kinderkamertje blijft zitten.
Zeg maar Spijker.
woensdag 9 mei 2012 om 11:37
Stel je niet zo afwachtend op!
Neem je lot in eigen hand!
Wees niet zo onzeker en wees trots op jezelf!
Kijk naar wat je al bereikt hebt en vergelijk jezelf niet met anderen. Bij de buren is het gras altijd groener immers ?
Waar wacht je op? Anderen doen het niet voor je! Je zult het zelf moeten doen.
(zo, dit was even een schop onder je kont
, sterkte ermee TO. )
Neem je lot in eigen hand!
Wees niet zo onzeker en wees trots op jezelf!
Kijk naar wat je al bereikt hebt en vergelijk jezelf niet met anderen. Bij de buren is het gras altijd groener immers ?
Waar wacht je op? Anderen doen het niet voor je! Je zult het zelf moeten doen.
(zo, dit was even een schop onder je kont
, sterkte ermee TO. )
Iedereen vlamt op zijn eigen moment.
woensdag 9 mei 2012 om 14:01
Bedankt voor de vele goede reacties al. Heb ze allemaal uiteraard gelezen !
Om even het eerste misverstandje uit de wereld te helpen : Ik woon al op mezelf! Al bijna 2 jaar... Alhoewel, niet helemaal op mezelf, maar met 3 vriendinnen in de stad!
Ik ben bij een studentenvereniging gegaan. Dat heeft zeker leuke dingen opgeleverd, maar ik merk dat ik er nu eigenlijk niet echt behoefte meer aan heb... Het liefst haal ik gewoon zo snel mogelijk mijn diploma, koop ik binnenkort een leuk appartementje, krijg ik een leuke relatie, een leuke baan nouja je kent het wel!
Mijn ''studententijd'' met vereniging/commissies etc, dat heb ik eigenlijk wel een beetje gezien. Over die cijfers hebben jullie natuurlijk gelijk.. Had ik maar harder moeten werken... Maar wat dat betreft is het ook een beetje een negatieve cickel geweest: Mezelf down voelen, niet kunnen concentreren => Slecht cijfer halen, mezelf nog meer klote voelen etc... Een schop onder mijn eigen kont is dus inderdaad hard nodig!
En mijn vader die boete laten betalen... Tja ik voel me er echt heel schuldig over, maar naar schatting haal ik dit jaar hooguit 5 van de 10 vakken, wat dus betekent dat ik volgend jaar in mijn derde jaar ALLE 15 resterende bachelorvakken moet halen om geen studievertraging op te lopen. Om er dan ook nog even heel veel bij te gaan werken komend jaar, dat gaat niet echt lukken denk ik... Mijn zomervakantie moet ik hoogstwaarschijnlijk al gaan afzeggen ivm. herkansingen!
En over dat vriendje... Was niet gelogen alleen heb er wat andere dingen ingezet ivm. Herkenbaarheid... Dat is hier overigens niet het geval...
Om even het eerste misverstandje uit de wereld te helpen : Ik woon al op mezelf! Al bijna 2 jaar... Alhoewel, niet helemaal op mezelf, maar met 3 vriendinnen in de stad!
Ik ben bij een studentenvereniging gegaan. Dat heeft zeker leuke dingen opgeleverd, maar ik merk dat ik er nu eigenlijk niet echt behoefte meer aan heb... Het liefst haal ik gewoon zo snel mogelijk mijn diploma, koop ik binnenkort een leuk appartementje, krijg ik een leuke relatie, een leuke baan nouja je kent het wel!
Mijn ''studententijd'' met vereniging/commissies etc, dat heb ik eigenlijk wel een beetje gezien. Over die cijfers hebben jullie natuurlijk gelijk.. Had ik maar harder moeten werken... Maar wat dat betreft is het ook een beetje een negatieve cickel geweest: Mezelf down voelen, niet kunnen concentreren => Slecht cijfer halen, mezelf nog meer klote voelen etc... Een schop onder mijn eigen kont is dus inderdaad hard nodig!
En mijn vader die boete laten betalen... Tja ik voel me er echt heel schuldig over, maar naar schatting haal ik dit jaar hooguit 5 van de 10 vakken, wat dus betekent dat ik volgend jaar in mijn derde jaar ALLE 15 resterende bachelorvakken moet halen om geen studievertraging op te lopen. Om er dan ook nog even heel veel bij te gaan werken komend jaar, dat gaat niet echt lukken denk ik... Mijn zomervakantie moet ik hoogstwaarschijnlijk al gaan afzeggen ivm. herkansingen!
En over dat vriendje... Was niet gelogen alleen heb er wat andere dingen ingezet ivm. Herkenbaarheid... Dat is hier overigens niet het geval...
donderdag 10 mei 2012 om 23:41
quote:adriane23 schreef op 09 mei 2012 @ 14:01:
En mijn vader die boete laten betalen... Tja ik voel me er echt heel schuldig over, maar naar schatting haal ik dit jaar hooguit 5 van de 10 vakken, wat dus betekent dat ik volgend jaar in mijn derde jaar ALLE 15 resterende bachelorvakken moet halen om geen studievertraging op te lopen. Om er dan ook nog even heel veel bij te gaan werken komend jaar, dat gaat niet echt lukken denk ik... Mijn zomervakantie moet ik hoogstwaarschijnlijk al gaan afzeggen ivm. herkansingen!
En dús laat je je pa betalen?
Ik vind het nog steeds belachelijk, zo werkt de wereld gewoon niet. Zelf gedaan - zelf betalen. Dus inderdaad: werken in je vakantie. (naast je studie, kan best)
Of anders het geld van je pa lenen, en zsm terugbetalen. Of niet eens van je pa lenen maar gewoon een collegegeldkrediet.
Echt doe normaal. Het kan niet zo zijn dat jij je studie niet haalt en je pa daarvoor een boete moet ophoesten van een paar duizend euro.
En mijn vader die boete laten betalen... Tja ik voel me er echt heel schuldig over, maar naar schatting haal ik dit jaar hooguit 5 van de 10 vakken, wat dus betekent dat ik volgend jaar in mijn derde jaar ALLE 15 resterende bachelorvakken moet halen om geen studievertraging op te lopen. Om er dan ook nog even heel veel bij te gaan werken komend jaar, dat gaat niet echt lukken denk ik... Mijn zomervakantie moet ik hoogstwaarschijnlijk al gaan afzeggen ivm. herkansingen!
En dús laat je je pa betalen?
Ik vind het nog steeds belachelijk, zo werkt de wereld gewoon niet. Zelf gedaan - zelf betalen. Dus inderdaad: werken in je vakantie. (naast je studie, kan best)
Of anders het geld van je pa lenen, en zsm terugbetalen. Of niet eens van je pa lenen maar gewoon een collegegeldkrediet.
Echt doe normaal. Het kan niet zo zijn dat jij je studie niet haalt en je pa daarvoor een boete moet ophoesten van een paar duizend euro.
Zeg maar Spijker.
