Psyche
alle pijlers
Loop achter op de rest ; Zo erg lopen klooien?
woensdag 9 mei 2012 om 09:38
Sorry voor mijn tweede topic in korte tijd, maar dit komt eigenlijk voort uit mijn eerste topic over presentatieangst!
Daar besefte ik namelijk dat ik echt verschrikkelijk onzeker ben, een stuk erger dan de gemiddelde persoon. Heb erover na zitten denken waardoor dat kwam, en heb tot 3 uur wakker gelegen vannacht... Toen kreeg ik echt een soort paniekaanval en ben gewoon midden in de nacht buiten even een rondje gaan lopen...
Het is zo dat mijn leven op het moment absoluut niet lekker draait. Ik ben 23, en merk steeds meer om mij heen dat het onbezorgde leven van lol, jeugd, maar ook je ''studententijd'' toch wel een beetje overzijn.
Het is op je 23'e niet meer stoer om te zeggen dat je als student elke dag in de kroeg zit( niet dat ik dat ooit deed hoor), maar mensen beginnen voor hun plekje te vechten : CV bouwen, dat soort dingen. Mensen vertellen niet meer hoe weinig ze aan hun opleiding doen en hoeveel lol ze maken, ze vertellen nu waar ze serieus mee bezig zijn....
Ook de mensen om mij heen ; Vriendinnen en vrienden. Allemaal zijn ze wel serieus met iets bezig. De een heeft een webshop, de ander heeft wel 4 bijbaantjes, weer een ander zit heel hoog bij zijn studentenvereniging en weer een ander is al jaren verder in de opleiding dan ik en is al bezig met haar tweede master...
Als ik daaraan denk stokt de adem me wel eens in de keel : Ben ik nu ZO slecht bezig geweest de afgelopen jaren? Was toch altijd wel een verantwoordelijk persoon, maar het lijkt net alsof ik heb geslapen de afgelopen jaren en nu pas wakker word.. Of kijk ik gewoon te veel naar wat anderen hebben en te weinig naar wat ik zelf heb?
Ik werk al sinds jongs af aan bij een supermarkt. Het is daar gezellig, en nog altijd werken er leeftijdsgenoten. Maar de laatste tijd worden wij met weinig respect behandeld. We moeten eruit, maar hebben een vast contract. Dat zit ze niet lekker. Dat is dus al een punt wat rot voelt: Zo lang daar gewerkt, langer dan de meeste managers, en ik word behandeld als een stuk vuil. Maar met mij collega's heb ik het zo naar het zin en de klanten en het werk zelf wil ik liever ook niet missen..
Verder is mijn liefdesleven vergeleken met dat van vriendinnen erg saai. Zelf zit ik er eigenlijk niet zo mee, maar het is wel weer een puntje op de lange lijst waarop ik minder heb dan mijn vriendinnen.
Zo kan ik nog wel even doorgaan : Op de opleiding draait het niet lekker. Het valt allemaal Net de verkeerde kant op, steeds elke keer die 5,2... Natuurlijk, ik had er beter voor kunnen leren, maar mijn hoofd zit zo vreselijk vol en mijn ruggegraat lijkt wel helemaal weg... Voel me daar zo verdrietig over...
Ook thuis met mijn ouders loopt het niet zo goed. Ze vinden dat ik me raar en lomp gedraag. Zelf heb ik het idee dat ik te hard word aangepakt, en dat een deel van mijn onzekerheid ook komt door de manier waarop ik thuis behandeld word. Denk niet dat mijn ouders weten dat ik regelmatig alleen moet huilen of nachten wakker lig, misschien als ik ze dit vertel dat het iets meer begrip oplevert...
Maar als ik zo om me heen kijk : Iedereen is zo lekker bezig! En dan denk ik bij mezelf: alles lijkt mooier bij de buren, maar volgens mij is het ook echt zo! Ik studeer, haal mijn tentamens ook nog eens niet, ken geen mensen op mijn studie, de kans is groot dat mijn vader straks 3000 euro studieboete moet betalen. Een man die altijd zo hard voor zijn geld heeft gewerkt kan zijn geld door mij straks, zo in de prullenbak gooien, ik heb geen liefdesleven, en ben al helemaal te onzeker om nieuwe mensen te ontmoeten momenteel... Ik voel me zo zwak, ik kan wel janken...
Ergens vind ik niet dat ik het verdien om in deze situatie te zitten, maar ik heb het uiteinderlijk wel allemaal zelf gedaan...
Zijn er hier misschien mensen die zich ook zo hebben gevoeld, en kunnen vertellen hoe ze zichzelf hier uit hebben geholpen?
Daar besefte ik namelijk dat ik echt verschrikkelijk onzeker ben, een stuk erger dan de gemiddelde persoon. Heb erover na zitten denken waardoor dat kwam, en heb tot 3 uur wakker gelegen vannacht... Toen kreeg ik echt een soort paniekaanval en ben gewoon midden in de nacht buiten even een rondje gaan lopen...
Het is zo dat mijn leven op het moment absoluut niet lekker draait. Ik ben 23, en merk steeds meer om mij heen dat het onbezorgde leven van lol, jeugd, maar ook je ''studententijd'' toch wel een beetje overzijn.
Het is op je 23'e niet meer stoer om te zeggen dat je als student elke dag in de kroeg zit( niet dat ik dat ooit deed hoor), maar mensen beginnen voor hun plekje te vechten : CV bouwen, dat soort dingen. Mensen vertellen niet meer hoe weinig ze aan hun opleiding doen en hoeveel lol ze maken, ze vertellen nu waar ze serieus mee bezig zijn....
Ook de mensen om mij heen ; Vriendinnen en vrienden. Allemaal zijn ze wel serieus met iets bezig. De een heeft een webshop, de ander heeft wel 4 bijbaantjes, weer een ander zit heel hoog bij zijn studentenvereniging en weer een ander is al jaren verder in de opleiding dan ik en is al bezig met haar tweede master...
Als ik daaraan denk stokt de adem me wel eens in de keel : Ben ik nu ZO slecht bezig geweest de afgelopen jaren? Was toch altijd wel een verantwoordelijk persoon, maar het lijkt net alsof ik heb geslapen de afgelopen jaren en nu pas wakker word.. Of kijk ik gewoon te veel naar wat anderen hebben en te weinig naar wat ik zelf heb?
Ik werk al sinds jongs af aan bij een supermarkt. Het is daar gezellig, en nog altijd werken er leeftijdsgenoten. Maar de laatste tijd worden wij met weinig respect behandeld. We moeten eruit, maar hebben een vast contract. Dat zit ze niet lekker. Dat is dus al een punt wat rot voelt: Zo lang daar gewerkt, langer dan de meeste managers, en ik word behandeld als een stuk vuil. Maar met mij collega's heb ik het zo naar het zin en de klanten en het werk zelf wil ik liever ook niet missen..
Verder is mijn liefdesleven vergeleken met dat van vriendinnen erg saai. Zelf zit ik er eigenlijk niet zo mee, maar het is wel weer een puntje op de lange lijst waarop ik minder heb dan mijn vriendinnen.
Zo kan ik nog wel even doorgaan : Op de opleiding draait het niet lekker. Het valt allemaal Net de verkeerde kant op, steeds elke keer die 5,2... Natuurlijk, ik had er beter voor kunnen leren, maar mijn hoofd zit zo vreselijk vol en mijn ruggegraat lijkt wel helemaal weg... Voel me daar zo verdrietig over...
Ook thuis met mijn ouders loopt het niet zo goed. Ze vinden dat ik me raar en lomp gedraag. Zelf heb ik het idee dat ik te hard word aangepakt, en dat een deel van mijn onzekerheid ook komt door de manier waarop ik thuis behandeld word. Denk niet dat mijn ouders weten dat ik regelmatig alleen moet huilen of nachten wakker lig, misschien als ik ze dit vertel dat het iets meer begrip oplevert...
Maar als ik zo om me heen kijk : Iedereen is zo lekker bezig! En dan denk ik bij mezelf: alles lijkt mooier bij de buren, maar volgens mij is het ook echt zo! Ik studeer, haal mijn tentamens ook nog eens niet, ken geen mensen op mijn studie, de kans is groot dat mijn vader straks 3000 euro studieboete moet betalen. Een man die altijd zo hard voor zijn geld heeft gewerkt kan zijn geld door mij straks, zo in de prullenbak gooien, ik heb geen liefdesleven, en ben al helemaal te onzeker om nieuwe mensen te ontmoeten momenteel... Ik voel me zo zwak, ik kan wel janken...
Ergens vind ik niet dat ik het verdien om in deze situatie te zitten, maar ik heb het uiteinderlijk wel allemaal zelf gedaan...
Zijn er hier misschien mensen die zich ook zo hebben gevoeld, en kunnen vertellen hoe ze zichzelf hier uit hebben geholpen?
vrijdag 11 mei 2012 om 00:09
Je gaat je pa toch niet laten opdraaien voor jouw langstudeerdersboete? Ga dan vanaf nu 200 euro per maand lenen van DUO , zet het op een aparte rekening en betaal het daarvan. Dan betaal je het later zelf weer terug als je een goed betaalde baan heb. OF, ga meer werken natuurlijk, maar ik begrijp ook wel dat ieder mens zo nu en dan vakantie nodig heeft.
Verder herken ik je gevoel maar al te goed!! Ik heb precies hetzelfde gehad, zat zo ontiegelijk met mezelf in de knoop! Tip: Kijk niet teveel naar anderen, óf kijk juist goed naar andere en zie dat ook zij allemaal wel íets hebben... Als je écht met mensen verder praat dan hoor je vaak de andere kant van hun perfecte wereldje.
En vooral: ga voor jezelf na wat jij belangrijk vindt en stel dan goed haalbare en concrete doelen voor jezelf. Dus niet: Ik moet dat tentamen halen, maar: wat is daar voor nodig? Ga dan heel gericht plannen. Bijvoorbeeld elke dag van 9-12 en van 1-3 in de bibliotheek zitten met je boek voor je neus.
Verder herken ik je gevoel maar al te goed!! Ik heb precies hetzelfde gehad, zat zo ontiegelijk met mezelf in de knoop! Tip: Kijk niet teveel naar anderen, óf kijk juist goed naar andere en zie dat ook zij allemaal wel íets hebben... Als je écht met mensen verder praat dan hoor je vaak de andere kant van hun perfecte wereldje.
En vooral: ga voor jezelf na wat jij belangrijk vindt en stel dan goed haalbare en concrete doelen voor jezelf. Dus niet: Ik moet dat tentamen halen, maar: wat is daar voor nodig? Ga dan heel gericht plannen. Bijvoorbeeld elke dag van 9-12 en van 1-3 in de bibliotheek zitten met je boek voor je neus.
vrijdag 11 mei 2012 om 00:24
Moreel gezien hebben jullie gelijk, maar niet alles kan de schoonheidsprijs winnen..
Mijn vader wil absoluut niet dat ik, al is het bij DUWO, geld leen, dat heeft hij meerdere keren aangegeven. Gevolgd door als ik dan echt geld nodig heeft, hij het me liever geeft.
Dat geeft echter nog geen vrijbrief tot die 3000 euro door hem laten betalen..
Verder merk ik wel dat, nu ik wel goed bezig ben op de uni, ik wel alle zeilen bij moet zetten om mijn vakken te halen. Nu wordt volgend jaar 1.5 keer zo zwaar, dus er is simpelweg geen tijd om veel te gaan werken..
Ga nu al zelden uit, koop nooit nieuwe kleren/spulletjes en ga wederom niet op vakantie komend zomer dus dat zie ik dan maar als straf voor die 3000 euro. Die zal ik onthouden en betaal ik later met alle liefde terug, als ik het me echt kan veroorloven...
Mijn vader wil absoluut niet dat ik, al is het bij DUWO, geld leen, dat heeft hij meerdere keren aangegeven. Gevolgd door als ik dan echt geld nodig heeft, hij het me liever geeft.
Dat geeft echter nog geen vrijbrief tot die 3000 euro door hem laten betalen..
Verder merk ik wel dat, nu ik wel goed bezig ben op de uni, ik wel alle zeilen bij moet zetten om mijn vakken te halen. Nu wordt volgend jaar 1.5 keer zo zwaar, dus er is simpelweg geen tijd om veel te gaan werken..
Ga nu al zelden uit, koop nooit nieuwe kleren/spulletjes en ga wederom niet op vakantie komend zomer dus dat zie ik dan maar als straf voor die 3000 euro. Die zal ik onthouden en betaal ik later met alle liefde terug, als ik het me echt kan veroorloven...
vrijdag 11 mei 2012 om 18:37
Ik ben 21 en kan me in jou verhaal plaatsen. Heb in 2009 een opleiding in de zorg gevolgd, diploma behaald en daarna doorgegaan naar een andere opleiding waar ik pas mee gestopt ben. Dat voelde voor mij als een soort falen als ik zag dat mijn vriendinnen wel met succes hun opleiding afronden.
Het diploma van mijn eerste opleiding is nooit weg, ik werk nu met plezier in de zorg. Ik heb er vrede mee dat ik niet door ga leren (wat wel veel vriendinnen van mij doen).
Ook heb ik op mijn 21e nog steeds geen rijbewijs. Terwijl al mijn vriendinnen die wel hebben. Misschien dat ik achterloop maar toch heb zoiets van: Het komt voor mij nog wel. Maar dan op eigen tijd en tempo. Laat je niet pushen door je omgeving.
Ik zou niet teveel zitten met die studieboete. Natuurlijk is het een hoop geld. Maar als je vader bereid is die voor jou voor te schieten, en jij hem later terug betaald dan is het prima opgelost lijkt me.
Dat je op je 23e nog thuis woont vind ik niet gelijk een teken dat je onzelfstandig bent. Ik ken mensen die op hun 25e nog thuis wonen. En waar zou jij het geld nu vandaan moeten halen als je nog een student bent?
Ik denk dat je gewoon een laatbloeier bent en dat je niet bij de mensen hoort die er vroeg bij zijn. Niets mis mee denk ik. Al zullen wel veel mensen daar hun mening over hebben.
Het diploma van mijn eerste opleiding is nooit weg, ik werk nu met plezier in de zorg. Ik heb er vrede mee dat ik niet door ga leren (wat wel veel vriendinnen van mij doen).
Ook heb ik op mijn 21e nog steeds geen rijbewijs. Terwijl al mijn vriendinnen die wel hebben. Misschien dat ik achterloop maar toch heb zoiets van: Het komt voor mij nog wel. Maar dan op eigen tijd en tempo. Laat je niet pushen door je omgeving.
Ik zou niet teveel zitten met die studieboete. Natuurlijk is het een hoop geld. Maar als je vader bereid is die voor jou voor te schieten, en jij hem later terug betaald dan is het prima opgelost lijkt me.
Dat je op je 23e nog thuis woont vind ik niet gelijk een teken dat je onzelfstandig bent. Ik ken mensen die op hun 25e nog thuis wonen. En waar zou jij het geld nu vandaan moeten halen als je nog een student bent?
Ik denk dat je gewoon een laatbloeier bent en dat je niet bij de mensen hoort die er vroeg bij zijn. Niets mis mee denk ik. Al zullen wel veel mensen daar hun mening over hebben.
vrijdag 11 mei 2012 om 23:19
Zelf je studie gaan betalen, dan ga je vanzelf wel hard studeren
Wat betreft CV Building.. Tja ik raad het je echt wel aan, (werk)stages, studiegerelateerde bijbanen en nevenfuncties. Iemand noemde dit onzin als je geen carrièretijger bent, maar op dit moment liggen de banen niet voor het oprapen. Ik ben 23, WO master behaald en druk aan het solliciteren met een redelijke CV en afstudeerresultaten en geloof me, het is echt niet zo dat ze allemaal bij de uni aan het wachten zijn tot je afgestudeerd bent. Je zal je moeten onderscheiden van de rest, mits je een studie doet waar er jaarlijks minder van in afstuderen dan dat er vacatures zijn.
Niet om je pessimistisch te maken, maar je bent nu op een moment in je studie dat je nog veel kan doen. Als je eenmaal afgestudeerd bent met alleen de supermarkt op je CV en de arbeidsmarkt er misschien nog slechter is dan nu, vrees ik toch wel dat het dan lastig word voor je. Je zit nu wel in een fase dat je nu de knop nog om kan draaien, zou die kans ook zeker aangrijpen. Uit mijn afstudeerjaar hoor ik namelijk van veel dat ze spijt hebben dat ze geen extra stage hebben gelopen, extra vakken, dat ze tentamens hebben gehaald met 5,5jes ipv voor een 8 te gaan.
Succes!
Wat betreft CV Building.. Tja ik raad het je echt wel aan, (werk)stages, studiegerelateerde bijbanen en nevenfuncties. Iemand noemde dit onzin als je geen carrièretijger bent, maar op dit moment liggen de banen niet voor het oprapen. Ik ben 23, WO master behaald en druk aan het solliciteren met een redelijke CV en afstudeerresultaten en geloof me, het is echt niet zo dat ze allemaal bij de uni aan het wachten zijn tot je afgestudeerd bent. Je zal je moeten onderscheiden van de rest, mits je een studie doet waar er jaarlijks minder van in afstuderen dan dat er vacatures zijn.
Niet om je pessimistisch te maken, maar je bent nu op een moment in je studie dat je nog veel kan doen. Als je eenmaal afgestudeerd bent met alleen de supermarkt op je CV en de arbeidsmarkt er misschien nog slechter is dan nu, vrees ik toch wel dat het dan lastig word voor je. Je zit nu wel in een fase dat je nu de knop nog om kan draaien, zou die kans ook zeker aangrijpen. Uit mijn afstudeerjaar hoor ik namelijk van veel dat ze spijt hebben dat ze geen extra stage hebben gelopen, extra vakken, dat ze tentamens hebben gehaald met 5,5jes ipv voor een 8 te gaan.
Succes!
vrijdag 18 mei 2012 om 20:46
Adriane, 'we' worden tegenwoordig makkelijk 80plus (zelf met de bezuinigingen in de gezondheidszorg). Waarom zou je dan alles al op je 23-ste moeten weten en gedaan hebben?
Ja, ik weet het: de ratrace.
Misschien ben jij zo iemand die met een dikke vinger daartegen in kan gaan. Want dat ding is een moordenaar van meer dan je lief is.
Die boete is een zwaard van Damocles, maar wel het verzinsel van de oudere generaties, van wie het net zo goed een belang is om goed opgeleide jongeren te hebben. Moeten 'ze' (en dat is dus mooi wel mijn veel-verklotende generatie) de ouderlijke rol maar eens beter ter hand nemen.
Ja, ik weet het: de ratrace.
Misschien ben jij zo iemand die met een dikke vinger daartegen in kan gaan. Want dat ding is een moordenaar van meer dan je lief is.
Die boete is een zwaard van Damocles, maar wel het verzinsel van de oudere generaties, van wie het net zo goed een belang is om goed opgeleide jongeren te hebben. Moeten 'ze' (en dat is dus mooi wel mijn veel-verklotende generatie) de ouderlijke rol maar eens beter ter hand nemen.
