Psyche
alle pijlers
Meedogenloze normen
zondag 1 november 2015 om 14:39
Toch de stap genomen voor een topic. Ben een beetje bang voor de reacties en dat het te confronterend is. Maar tegelijkertijd wil ik ook helen en werken aan mijn problemen. Ik ben soms zo klaar met mijzelf en ik wil weer gaan leven ipv gevangen te zitten met mijn eigen gedachtes.
Ik ben sinds een korte tijd in therapie, waar ik wel blij mee ben. Ik leer van/over andere mensen, krijg veel (zelf)inzichten en heb het idee dat ik wel verder kan komen. 1 van de dingen waar ik heel erg tegenaan loop is dat ik meedogenloze normen heb over andere mensen. Ik vind er altijd wel wat van, meestal negatief. Vind mensen vaak stom, irritant, dom, onaardig, onsociaal etc etc. Ik vind het heel vermoeiend om de hele tijd er wat van te vinden en dat ik er zoveel mee bezig ben. Ik wou dat ik het meer kon los laten en mensen kan laten zijn zoals ze zijn. Ik ben er ondertussen ook achter waarom dit probleem heb.....Door mijn jeugd waar ik emotioneel verwaarloosd werd, weinig bevestiging kreeg dat ik er mocht zijn en aandacht voor identiteitsontwikkeling etc etc. Hunkerend naar het gevoel dat ik op deze wereld mag zijn, heb ik deze copingmechanisme ontwikkeld. Mijzelf continu vergelijken met anderen zodat ik mijn kwetsbare ego kan opkrikken. Minder denken over anderen, omdat ik zoveel dingen "overleefd" heb en het zo "goed doe". Ik denk minder over anderen, zodat ik het gevoel heb dat ik het goed gedaan hebt tot nu toe en er mag zijn.
Ik ben zo moe van mijzelf en dit gedrag/gedachtegangetje. Ik wou dat ik het meer kon loslaten en mij niet zo druk over kon maken over wat anderen doen, denken en vinden. Hoe kan ik hieraan werken?
Bedankt voor alle reacties en adviezen
Ik ben sinds een korte tijd in therapie, waar ik wel blij mee ben. Ik leer van/over andere mensen, krijg veel (zelf)inzichten en heb het idee dat ik wel verder kan komen. 1 van de dingen waar ik heel erg tegenaan loop is dat ik meedogenloze normen heb over andere mensen. Ik vind er altijd wel wat van, meestal negatief. Vind mensen vaak stom, irritant, dom, onaardig, onsociaal etc etc. Ik vind het heel vermoeiend om de hele tijd er wat van te vinden en dat ik er zoveel mee bezig ben. Ik wou dat ik het meer kon los laten en mensen kan laten zijn zoals ze zijn. Ik ben er ondertussen ook achter waarom dit probleem heb.....Door mijn jeugd waar ik emotioneel verwaarloosd werd, weinig bevestiging kreeg dat ik er mocht zijn en aandacht voor identiteitsontwikkeling etc etc. Hunkerend naar het gevoel dat ik op deze wereld mag zijn, heb ik deze copingmechanisme ontwikkeld. Mijzelf continu vergelijken met anderen zodat ik mijn kwetsbare ego kan opkrikken. Minder denken over anderen, omdat ik zoveel dingen "overleefd" heb en het zo "goed doe". Ik denk minder over anderen, zodat ik het gevoel heb dat ik het goed gedaan hebt tot nu toe en er mag zijn.
Ik ben zo moe van mijzelf en dit gedrag/gedachtegangetje. Ik wou dat ik het meer kon loslaten en mij niet zo druk over kon maken over wat anderen doen, denken en vinden. Hoe kan ik hieraan werken?
Bedankt voor alle reacties en adviezen
zondag 1 november 2015 om 15:58
quote:NYC schreef op 01 november 2015 @ 14:58:
Ik vind het ook goed dat je het al van jezelf inziet. Dat is vaak stap 1.
Verder denk ik dat het helemaal niet zo erg is als je negatief denkt over andere mensen in termen van: dom/irritant/onverstandig etc etc. Het gaat er denk ik veel meer om op welke manieren je dat uit. Voel je ook sterk de behoefte om mensen te confronteren met gedrag dat in jouw ogen dom of irritant is? Of blijft het puur bij de gedachten alleen?
Verder helpt het denk ik vooral om positiever in het leven te staan door eens wat vaker je schouders op te halen over dingen, letterlijk te glimlachen en alles vooral lekker dicht bij jezelf te houden, bewust te zijn van dingen waar je van geniet, ook al zijn dat hele kleine dingetjes zoals genieten van lekker eten, een wandeling buiten etc. Door de positieve emoties heel dicht bij jezelf te houden raak je minder gefocust op anderen en ervaar je de dingen waar jij je aan zou ergeren ook minder diep.
Fijn de reacties dat ik goed op weg ben
Het is bij mij voornamelijk onderhuids. Ik denk en denk en denk. Soms denk ik er weleens aan dat het ook weleens goed is om de irritaties uit te spreken. Alleen maar binnen kroppen is ook niet goed, maar ik ben heel erg bang dat het onterecht is wie ben ik nou om iets te vinden van een ander. Terwijl ik dit neerzet, realiseer ik dat dit ook een ander vlak raakt, namelijk zelfexpressie. Ik heb nooit het gevoel gehad dat iemand zich interesseerde voor wat ik voelde en dacht. Het mocht er ook niet zijn, ik moest altijd luisteren naar mijn ouders en gehoorzaam zijn. Dat ik soms verdrietig was, blij, kwaad oid, daar was niemand voor die hiervoor oog had.
En gelukkiger zijn is inderdaad een goede
Ik vind het ook goed dat je het al van jezelf inziet. Dat is vaak stap 1.
Verder denk ik dat het helemaal niet zo erg is als je negatief denkt over andere mensen in termen van: dom/irritant/onverstandig etc etc. Het gaat er denk ik veel meer om op welke manieren je dat uit. Voel je ook sterk de behoefte om mensen te confronteren met gedrag dat in jouw ogen dom of irritant is? Of blijft het puur bij de gedachten alleen?
Verder helpt het denk ik vooral om positiever in het leven te staan door eens wat vaker je schouders op te halen over dingen, letterlijk te glimlachen en alles vooral lekker dicht bij jezelf te houden, bewust te zijn van dingen waar je van geniet, ook al zijn dat hele kleine dingetjes zoals genieten van lekker eten, een wandeling buiten etc. Door de positieve emoties heel dicht bij jezelf te houden raak je minder gefocust op anderen en ervaar je de dingen waar jij je aan zou ergeren ook minder diep.
Fijn de reacties dat ik goed op weg ben
Het is bij mij voornamelijk onderhuids. Ik denk en denk en denk. Soms denk ik er weleens aan dat het ook weleens goed is om de irritaties uit te spreken. Alleen maar binnen kroppen is ook niet goed, maar ik ben heel erg bang dat het onterecht is wie ben ik nou om iets te vinden van een ander. Terwijl ik dit neerzet, realiseer ik dat dit ook een ander vlak raakt, namelijk zelfexpressie. Ik heb nooit het gevoel gehad dat iemand zich interesseerde voor wat ik voelde en dacht. Het mocht er ook niet zijn, ik moest altijd luisteren naar mijn ouders en gehoorzaam zijn. Dat ik soms verdrietig was, blij, kwaad oid, daar was niemand voor die hiervoor oog had.
En gelukkiger zijn is inderdaad een goede
zondag 1 november 2015 om 16:00
quote:ZaraZara100 schreef op 01 november 2015 @ 14:58:
Mediteer je of doe je aan Mindfulness?
Daar leer je om los te laten, niet te oordelen.
Je copingstrategie heeft misschien jarenlang goed gewerkt, maar je bent er zelf ook wel achter: het vréét energie...
Misschien zijn helpende gedachten:
Krijg ik er energie van als ik op alle slakken zout leg? Nee. Word ik er vrolijk van als ik medemensen zo negatief beoordeel? Nee. Zou ik willen dat anderen mij ook de hele tijd negatief beoordelen? Nee.
Nee, maar ik probeer wel wat meer mindful te zijn. Dat alles voorbij gaat en proberen mij niet druk over te maken.
Ik bedenk mij opeens, misschien moet ik ook accepteren dat ik waarschijnlijk altijd iemand zal zijn die kritisch is. Dat mag ook ook een plek hebben.
Mediteer je of doe je aan Mindfulness?
Daar leer je om los te laten, niet te oordelen.
Je copingstrategie heeft misschien jarenlang goed gewerkt, maar je bent er zelf ook wel achter: het vréét energie...
Misschien zijn helpende gedachten:
Krijg ik er energie van als ik op alle slakken zout leg? Nee. Word ik er vrolijk van als ik medemensen zo negatief beoordeel? Nee. Zou ik willen dat anderen mij ook de hele tijd negatief beoordelen? Nee.
Nee, maar ik probeer wel wat meer mindful te zijn. Dat alles voorbij gaat en proberen mij niet druk over te maken.
Ik bedenk mij opeens, misschien moet ik ook accepteren dat ik waarschijnlijk altijd iemand zal zijn die kritisch is. Dat mag ook ook een plek hebben.
zondag 1 november 2015 om 16:05
quote:Lovestar schreef op 01 november 2015 @ 15:45:
[...]
Net in de reactie op Sensy daar wat over geschreven
Mijn therapeuten zegt niet zoveel....Iets wat mij een beetje stoort, ze laten het heel erg aan de groep over, maar soms komen wij er ook niet uit. Ze wijzen ons vooral op de dingen en helpen soms te verklaren waar iets vandaan komt. Oplossingen worden nog niet echt geboden, we zijn vooral bezig met het oké zijn van de onvolkomenheden die we hebben en te verklaren waarom we iets doen of voelen. Wellicht dat verderop in de therapie meer hieraan gewerkt word.Jou oplossingen moeten aanreiken, is een voorbeeld van een norm die je de therapeuten oplegt. Zij moeten je bij de hand nemen en je begeleiden, vind jij. Dat doen ze ook alleen niet op de manier die JIJ wilt. Ze laten het niet voor niets aan de groep over; ze laten je zwemmen zodat je voelt hoe 'storend' het is als je niet weet wat je moet doen. Is het erg als je het niet weet of leg je jezelf de norm op dat je moet weten wát je moet doen? Ik doe dezelfde therapie en er worden inderdaad geen oplossingen geboden. Oplossingen zijn verkapte uitvluchten om je gevoel niet onder ogen te komen. De therapie is er op gericht dat gevoel te ontmoeten en niet door oplossingen te laten verdwijnen. Zie oplossingen willen als een nieuwe manier om je ongemak of je verloren voelen onder het tapijt te schuiven als de meedogenloze norm niet meer werkt. Verderop in de therapie leer je vanzelf wat werkt en wat niet. Dat bepalen de therapeuten niet voor je, daar kom je al gevoelenderwijs zelf achter. Geduld dus
[...]
Net in de reactie op Sensy daar wat over geschreven
Mijn therapeuten zegt niet zoveel....Iets wat mij een beetje stoort, ze laten het heel erg aan de groep over, maar soms komen wij er ook niet uit. Ze wijzen ons vooral op de dingen en helpen soms te verklaren waar iets vandaan komt. Oplossingen worden nog niet echt geboden, we zijn vooral bezig met het oké zijn van de onvolkomenheden die we hebben en te verklaren waarom we iets doen of voelen. Wellicht dat verderop in de therapie meer hieraan gewerkt word.Jou oplossingen moeten aanreiken, is een voorbeeld van een norm die je de therapeuten oplegt. Zij moeten je bij de hand nemen en je begeleiden, vind jij. Dat doen ze ook alleen niet op de manier die JIJ wilt. Ze laten het niet voor niets aan de groep over; ze laten je zwemmen zodat je voelt hoe 'storend' het is als je niet weet wat je moet doen. Is het erg als je het niet weet of leg je jezelf de norm op dat je moet weten wát je moet doen? Ik doe dezelfde therapie en er worden inderdaad geen oplossingen geboden. Oplossingen zijn verkapte uitvluchten om je gevoel niet onder ogen te komen. De therapie is er op gericht dat gevoel te ontmoeten en niet door oplossingen te laten verdwijnen. Zie oplossingen willen als een nieuwe manier om je ongemak of je verloren voelen onder het tapijt te schuiven als de meedogenloze norm niet meer werkt. Verderop in de therapie leer je vanzelf wat werkt en wat niet. Dat bepalen de therapeuten niet voor je, daar kom je al gevoelenderwijs zelf achter. Geduld dus
zondag 1 november 2015 om 16:08
quote:SuzanneSuus schreef op 01 november 2015 @ 15:21:
Welke tips en handvatten krijg je vanuit de therapie?
We zijn net begonnen met therapie. Ik heb tot nu toe vooral duidelijk gekregen wat ertoe geleid heeft waarom ik ben en doe zoals ik ben en doe. Wat heel inzichtelijk is en ook helpt bij het helen en acceptatie.
Uhmmm, verder dat iedereen weleens meedogenloze normen heeft en dat het niet per se iets slecht is, behalve als het te is. We hebben nog niet veel kunnen praten hierover.
Welke tips en handvatten krijg je vanuit de therapie?
We zijn net begonnen met therapie. Ik heb tot nu toe vooral duidelijk gekregen wat ertoe geleid heeft waarom ik ben en doe zoals ik ben en doe. Wat heel inzichtelijk is en ook helpt bij het helen en acceptatie.
Uhmmm, verder dat iedereen weleens meedogenloze normen heeft en dat het niet per se iets slecht is, behalve als het te is. We hebben nog niet veel kunnen praten hierover.
zondag 1 november 2015 om 16:17
quote:Dropdrop schreef op 01 november 2015 @ 15:53:
Ik heb een keer een meditatiecursus gedaan in een boeddhistisch centrum en ik denk dat je daar wat aan kan hebben.
Mocht het meteen weerzin oproepen: boeddhisme an sich is geen geloof en heel praktisch (dus niet zweverig), maar het ligt wel een beetje aan de interpretatie van de mensen van het centrum.
Maar goed. Ik denk dat je sowieso iets kan hebben aan mediteren, omdat je bewuster wordt van je gedachten en je ook leert dat je er niet per se iets mee hoeft te doen. Een gedachte is gewoon een gedachte. Gaat ook weer weg als je er niks mee doet.
Daarnaast doen ze tijdens de cursus oefeningen voor onvoorwaardelijke compassie. Voor jezelf, maar ook voor anderen. Hoe vaker je dat oefent, hoe makkelijker en gewoner het wordt voor je.Misschien herhalen dat gedachtes gedachtes zijn, ben ik ook een eind op weg In the end, komt een deel daarop neer toch?
Ik heb een keer een meditatiecursus gedaan in een boeddhistisch centrum en ik denk dat je daar wat aan kan hebben.
Mocht het meteen weerzin oproepen: boeddhisme an sich is geen geloof en heel praktisch (dus niet zweverig), maar het ligt wel een beetje aan de interpretatie van de mensen van het centrum.
Maar goed. Ik denk dat je sowieso iets kan hebben aan mediteren, omdat je bewuster wordt van je gedachten en je ook leert dat je er niet per se iets mee hoeft te doen. Een gedachte is gewoon een gedachte. Gaat ook weer weg als je er niks mee doet.
Daarnaast doen ze tijdens de cursus oefeningen voor onvoorwaardelijke compassie. Voor jezelf, maar ook voor anderen. Hoe vaker je dat oefent, hoe makkelijker en gewoner het wordt voor je.Misschien herhalen dat gedachtes gedachtes zijn, ben ik ook een eind op weg In the end, komt een deel daarop neer toch?
zondag 1 november 2015 om 16:23
quote:Sensy12 schreef op 01 november 2015 @ 15:57:
[...]
Juist wel er over nadenken wat en wanneer je iets gaat verprutsen. Begin heel klein zodat het gevoelsmatig te behappen is en jij je gedachten, gevoel en reactie als het ware in slow motion kunt zien. Als je bijvoorbeeld gewend bent om je haar altijd perfect in model te hebben, ga je een keer naar buiten zonder de perfecte coupe. Ik noem maar wat. Je neemt iets kleins wat gevoelsmatig te behappen is, maar je wel net genoeg ongemak geeft, zodat je het onderliggende gevoel kan bereiken. In de therapie - zeker als je al wat verder bent - draait alles om contact maken met dat kwetsbare gevoel (of waardeloze gevoel dat je buiten de deur wilt houden) zonder erover te oordelen.
Het is net als met afpellen van een ui: de meedogenloze norm is de buitenste laag, als je die niet inzet (dus af pelt) dan verschijnt de laag daaronder. Dat kan een naar gevoel zijn, een pijn, een woede, van alles eigenlijk. Je daalt af in jezelf en komt naarmate je verder gaat, meer 'rotzooi' tegen. Dat wil je niet, niemand wil dat eigenlijk en daarom zijn die patronen zo hardnekkig; ze houden pijn buiten je bewustzijn. Jij bent af en toe ook dom of onhandig of wat dan ook. Als dat mag van jezelf dan zie je de noodzaak om een ander te bekritiseren niet. Je bent oké zoals je bent en kijkt met dezelfde milde blik naar een ander die dom is of onhandig doet.
Ohhhhhh, Wat een goede! Ik was hier al mee bezig, op een andere manier dan. Ik vind het bv heel moeilijk om mijn grenzen aan te geven. Laat veels te vaak over mij heen lopen en daardoor voel ik mij klote en kwaad (kwaad op mijzelf en kwaad op de ander). Ik ben begonnen om over onbenullige dingen mijn grenzen aan te geven, zodat ik de spanning net genoeg aan kan en een evt minder reactie kan verwerken. Met dit werkt het net zo eigenlijk. Wat top dit advies! Kan ik ook hiermee oefenen.
Prachtige post wederom
Ik zie het nog niet zo 1-2-3 voor mij hoe dat eruit moet zien/voelen, maar dat hoeft ook nog niet. Het is een proces dus ik wacht gewoon rustig af en ga gewoon oefenen met de dingen van deze fase.
[...]
Juist wel er over nadenken wat en wanneer je iets gaat verprutsen. Begin heel klein zodat het gevoelsmatig te behappen is en jij je gedachten, gevoel en reactie als het ware in slow motion kunt zien. Als je bijvoorbeeld gewend bent om je haar altijd perfect in model te hebben, ga je een keer naar buiten zonder de perfecte coupe. Ik noem maar wat. Je neemt iets kleins wat gevoelsmatig te behappen is, maar je wel net genoeg ongemak geeft, zodat je het onderliggende gevoel kan bereiken. In de therapie - zeker als je al wat verder bent - draait alles om contact maken met dat kwetsbare gevoel (of waardeloze gevoel dat je buiten de deur wilt houden) zonder erover te oordelen.
Het is net als met afpellen van een ui: de meedogenloze norm is de buitenste laag, als je die niet inzet (dus af pelt) dan verschijnt de laag daaronder. Dat kan een naar gevoel zijn, een pijn, een woede, van alles eigenlijk. Je daalt af in jezelf en komt naarmate je verder gaat, meer 'rotzooi' tegen. Dat wil je niet, niemand wil dat eigenlijk en daarom zijn die patronen zo hardnekkig; ze houden pijn buiten je bewustzijn. Jij bent af en toe ook dom of onhandig of wat dan ook. Als dat mag van jezelf dan zie je de noodzaak om een ander te bekritiseren niet. Je bent oké zoals je bent en kijkt met dezelfde milde blik naar een ander die dom is of onhandig doet.
Ohhhhhh, Wat een goede! Ik was hier al mee bezig, op een andere manier dan. Ik vind het bv heel moeilijk om mijn grenzen aan te geven. Laat veels te vaak over mij heen lopen en daardoor voel ik mij klote en kwaad (kwaad op mijzelf en kwaad op de ander). Ik ben begonnen om over onbenullige dingen mijn grenzen aan te geven, zodat ik de spanning net genoeg aan kan en een evt minder reactie kan verwerken. Met dit werkt het net zo eigenlijk. Wat top dit advies! Kan ik ook hiermee oefenen.
Prachtige post wederom
Ik zie het nog niet zo 1-2-3 voor mij hoe dat eruit moet zien/voelen, maar dat hoeft ook nog niet. Het is een proces dus ik wacht gewoon rustig af en ga gewoon oefenen met de dingen van deze fase.
zondag 1 november 2015 om 16:32
quote:Sensy12 schreef op 01 november 2015 @ 16:05:
[...]
Jou oplossingen moeten aanreiken, is een voorbeeld van een norm die je de therapeuten oplegt. Zij moeten je bij de hand nemen en je begeleiden, vind jij. Dat doen ze ook alleen niet op de manier die JIJ wilt. Ze laten het niet voor niets aan de groep over; ze laten je zwemmen zodat je voelt hoe 'storend' het is als je niet weet wat je moet doen. Is het erg als je het niet weet of leg je jezelf de norm op dat je moet weten wát je moet doen? Ik doe dezelfde therapie en er worden inderdaad geen oplossingen geboden. Oplossingen zijn verkapte uitvluchten om je gevoel niet onder ogen te komen. De therapie is er op gericht dat gevoel te ontmoeten en niet door oplossingen te laten verdwijnen. Zie oplossingen willen als een nieuwe manier om je ongemak of je verloren voelen onder het tapijt te schuiven als de meedogenloze norm niet meer werkt. Verderop in de therapie leer je vanzelf wat werkt en wat niet. Dat bepalen de therapeuten niet voor je, daar kom je al gevoelenderwijs zelf achter. Geduld dus Hmmm, nahhh. Ik weet het niet hoor. Natuurlijk is de interactie en de groepsdynamiek het belangrijkst. Dat is de kracht van de therapie. Maar ik ben van mening, dat als de groep met elkaar niet uitkomt, dat de therapeuten in ieder geval iets van sturing geven of iets benoemen, waardoor men verder kan. Een groep mensen die fucked up zijn, het zelf laten uitzoeken en er niet uitkomen, allemaal vragend kijken naar de therapeuten en die kijkt je alleen maar aan. Ik vind dat storend. Want in welk opzicht helpen ze ons dan verder? De groep zelf laten uitzoeken, houd een keer op.
[...]
Jou oplossingen moeten aanreiken, is een voorbeeld van een norm die je de therapeuten oplegt. Zij moeten je bij de hand nemen en je begeleiden, vind jij. Dat doen ze ook alleen niet op de manier die JIJ wilt. Ze laten het niet voor niets aan de groep over; ze laten je zwemmen zodat je voelt hoe 'storend' het is als je niet weet wat je moet doen. Is het erg als je het niet weet of leg je jezelf de norm op dat je moet weten wát je moet doen? Ik doe dezelfde therapie en er worden inderdaad geen oplossingen geboden. Oplossingen zijn verkapte uitvluchten om je gevoel niet onder ogen te komen. De therapie is er op gericht dat gevoel te ontmoeten en niet door oplossingen te laten verdwijnen. Zie oplossingen willen als een nieuwe manier om je ongemak of je verloren voelen onder het tapijt te schuiven als de meedogenloze norm niet meer werkt. Verderop in de therapie leer je vanzelf wat werkt en wat niet. Dat bepalen de therapeuten niet voor je, daar kom je al gevoelenderwijs zelf achter. Geduld dus Hmmm, nahhh. Ik weet het niet hoor. Natuurlijk is de interactie en de groepsdynamiek het belangrijkst. Dat is de kracht van de therapie. Maar ik ben van mening, dat als de groep met elkaar niet uitkomt, dat de therapeuten in ieder geval iets van sturing geven of iets benoemen, waardoor men verder kan. Een groep mensen die fucked up zijn, het zelf laten uitzoeken en er niet uitkomen, allemaal vragend kijken naar de therapeuten en die kijkt je alleen maar aan. Ik vind dat storend. Want in welk opzicht helpen ze ons dan verder? De groep zelf laten uitzoeken, houd een keer op.
zondag 1 november 2015 om 16:32
Ik heb wel eens gelezen dat je je spiegelt aan anderen. Dus met andere woorden, als je anderen negatief beoordeelt, is dat in feite een oordeel over jezelf. Ben je streng voor jezelf, leg je jezelf hoge normen op? Misschien ligt daar het antwoord. Leer eerst van jezelf te houden en jezelf te accepteren zoals je bent. Dan worden anderen vanzelf minder belangrijk. Hoop dat dit niet te vaag klinkt
zondag 1 november 2015 om 16:33
zondag 1 november 2015 om 16:35
quote:meivogel schreef op 01 november 2015 @ 16:32:
Ik heb wel eens gelezen dat je je spiegelt aan anderen. Dus met andere woorden, als je anderen negatief beoordeeld, is dat in feite een oordeel over jezelf. Ben je streng voor jezelf, leg je jezelf hoge normen op? Misschien ligt daar het antwoord. Leer eerst van jezelf te houden en jezelf te accepteren zoals je bent. Dan worden anderen vanzelf minder belangrijk. Hoop dat dit niet te vaag klinkt
Nee hoor, helemaal niet. Sensy schreef dat ook al eerder.
Maar hoe leer je van jezelf te houden, als in de basis er niemand was die van je hield? Hoe kan ik dat gat opvullen/laten helen?
Ik heb wel eens gelezen dat je je spiegelt aan anderen. Dus met andere woorden, als je anderen negatief beoordeeld, is dat in feite een oordeel over jezelf. Ben je streng voor jezelf, leg je jezelf hoge normen op? Misschien ligt daar het antwoord. Leer eerst van jezelf te houden en jezelf te accepteren zoals je bent. Dan worden anderen vanzelf minder belangrijk. Hoop dat dit niet te vaag klinkt
Nee hoor, helemaal niet. Sensy schreef dat ook al eerder.
Maar hoe leer je van jezelf te houden, als in de basis er niemand was die van je hield? Hoe kan ik dat gat opvullen/laten helen?
zondag 1 november 2015 om 16:38
quote:Lovestar schreef op 01 november 2015 @ 16:32:
[...]
Hmmm, nahhh. Ik weet het niet hoor. Natuurlijk is de interactie en de groepsdynamiek het belangrijkst. Dat is de kracht van de therapie. Maar ik ben van mening, dat als de groep met elkaar niet uitkomt, dat de therapeuten in ieder geval iets van sturing geven of iets benoemen, waardoor men verder kan. Een groep mensen die fucked up zijn, het zelf laten uitzoeken en er niet uitkomen, allemaal vragend kijken naar de therapeuten en die kijkt je alleen maar aan. Ik vind dat storend. Want in welk opzicht helpen ze ons dan verder? De groep zelf laten uitzoeken, houd een keer op.De therapeuten vullen niets voor je in en lezen geen gedachten. Doen of zeggen niets op basis van een vragende blik van een cliënt. De kunst is dus ook de therapeut gericht om sturing te vragen:"Ik merk dat onrustig word omdat ik geen sturing heb, kun je daar iets over zeggen/uitleggen/mij daarbij helpen?" Dan neem je op een volwassen manier verantwoordelijkheid voor - hoe cru het ook klinkt - jouw probleem. Je geeft toe je kwetsbaar te voelen en je vraagt of all places waar het het meest veilig is, om hulp aan de therapeut. Dat doe je niet met een blik, maar met je uit te spreken. Ik zie hetzelfde in de groep waarin ik zit ook gebeuren. Ook het geklaag over de therapeuten achteraf. In het moment zelf is er onvrede, maar die wordt niet uitgesproken. Pas als het veilig aanvoelt buiten de therapie om, wordt er bekritiseerd
[...]
Hmmm, nahhh. Ik weet het niet hoor. Natuurlijk is de interactie en de groepsdynamiek het belangrijkst. Dat is de kracht van de therapie. Maar ik ben van mening, dat als de groep met elkaar niet uitkomt, dat de therapeuten in ieder geval iets van sturing geven of iets benoemen, waardoor men verder kan. Een groep mensen die fucked up zijn, het zelf laten uitzoeken en er niet uitkomen, allemaal vragend kijken naar de therapeuten en die kijkt je alleen maar aan. Ik vind dat storend. Want in welk opzicht helpen ze ons dan verder? De groep zelf laten uitzoeken, houd een keer op.De therapeuten vullen niets voor je in en lezen geen gedachten. Doen of zeggen niets op basis van een vragende blik van een cliënt. De kunst is dus ook de therapeut gericht om sturing te vragen:"Ik merk dat onrustig word omdat ik geen sturing heb, kun je daar iets over zeggen/uitleggen/mij daarbij helpen?" Dan neem je op een volwassen manier verantwoordelijkheid voor - hoe cru het ook klinkt - jouw probleem. Je geeft toe je kwetsbaar te voelen en je vraagt of all places waar het het meest veilig is, om hulp aan de therapeut. Dat doe je niet met een blik, maar met je uit te spreken. Ik zie hetzelfde in de groep waarin ik zit ook gebeuren. Ook het geklaag over de therapeuten achteraf. In het moment zelf is er onvrede, maar die wordt niet uitgesproken. Pas als het veilig aanvoelt buiten de therapie om, wordt er bekritiseerd
zondag 1 november 2015 om 16:53
quote:Lovestar schreef op 01 november 2015 @ 16:08:
[...]
We zijn net begonnen met therapie. Ik heb tot nu toe vooral duidelijk gekregen wat ertoe geleid heeft waarom ik ben en doe zoals ik ben en doe. Wat heel inzichtelijk is en ook helpt bij het helen en acceptatie.
Uhmmm, verder dat iedereen weleens meedogenloze normen heeft en dat het niet per se iets slecht is, behalve als het te is. We hebben nog niet veel kunnen praten hierover.
Klinkt aannemelijk toch?
Verwacht niet van jezelf dat je enorme stappen maakt, je gedrag is waarschijnlijk lang bestaand.
Ik vind het al knap dat je deze gedachtes weet te benoemen
[...]
We zijn net begonnen met therapie. Ik heb tot nu toe vooral duidelijk gekregen wat ertoe geleid heeft waarom ik ben en doe zoals ik ben en doe. Wat heel inzichtelijk is en ook helpt bij het helen en acceptatie.
Uhmmm, verder dat iedereen weleens meedogenloze normen heeft en dat het niet per se iets slecht is, behalve als het te is. We hebben nog niet veel kunnen praten hierover.
Klinkt aannemelijk toch?
Verwacht niet van jezelf dat je enorme stappen maakt, je gedrag is waarschijnlijk lang bestaand.
Ik vind het al knap dat je deze gedachtes weet te benoemen
Je bent zelf een theepot
zondag 1 november 2015 om 17:05
quote:Lovestar schreef op 01 november 2015 @ 16:35:
[...]
Nee hoor, helemaal niet. Sensy schreef dat ook al eerder.
Maar hoe leer je van jezelf te houden, als in de basis er niemand was die van je hield? Hoe kan ik dat gat opvullen/laten helen?Dat is heftig. Ik denk in eerste instantie door te accepteren dat jou onrecht is aangedaan, en dat jou niets te verwijten valt. Je was een kind, je had recht op liefde, en dat heb je nog steeds. Het is goed dat je hulp hebt gezocht, want ik denk dat het heel moeilijk is om daar alleen uit te komen. Dat is een eerste stapje op weg.
[...]
Nee hoor, helemaal niet. Sensy schreef dat ook al eerder.
Maar hoe leer je van jezelf te houden, als in de basis er niemand was die van je hield? Hoe kan ik dat gat opvullen/laten helen?Dat is heftig. Ik denk in eerste instantie door te accepteren dat jou onrecht is aangedaan, en dat jou niets te verwijten valt. Je was een kind, je had recht op liefde, en dat heb je nog steeds. Het is goed dat je hulp hebt gezocht, want ik denk dat het heel moeilijk is om daar alleen uit te komen. Dat is een eerste stapje op weg.
zondag 1 november 2015 om 18:43
quote:Sensy12 schreef op 01 november 2015 @ 16:38:
[...]
De therapeuten vullen niets voor je in en lezen geen gedachten. Doen of zeggen niets op basis van een vragende blik van een cliënt. De kunst is dus ook de therapeut gericht om sturing te vragen:"Ik merk dat onrustig word omdat ik geen sturing heb, kun je daar iets over zeggen/uitleggen/mij daarbij helpen?" Dan neem je op een volwassen manier verantwoordelijkheid voor - hoe cru het ook klinkt - jouw probleem. Je geeft toe je kwetsbaar te voelen en je vraagt of all places waar het het meest veilig is, om hulp aan de therapeut. Dat doe je niet met een blik, maar met je uit te spreken. Ik zie hetzelfde in de groep waarin ik zit ook gebeuren. Ook het geklaag over de therapeuten achteraf. In het moment zelf is er onvrede, maar die wordt niet uitgesproken. Pas als het veilig aanvoelt buiten de therapie om, wordt er bekritiseerd :-)Hmm, ik ga proberen geen verwachtingen te hebben. Ik denk dat je weleens gelijk kan hebben en ik ga het voor mijzelf zien. Ik weet niet of het zozeer kwetsbaarheid is wat ik voel. Wat ik wel voel, weet ik ook niet zo goed. Ik denk vooralsnog dat het mijn probleem is, want heb niemand anders over horen klagen
[...]
De therapeuten vullen niets voor je in en lezen geen gedachten. Doen of zeggen niets op basis van een vragende blik van een cliënt. De kunst is dus ook de therapeut gericht om sturing te vragen:"Ik merk dat onrustig word omdat ik geen sturing heb, kun je daar iets over zeggen/uitleggen/mij daarbij helpen?" Dan neem je op een volwassen manier verantwoordelijkheid voor - hoe cru het ook klinkt - jouw probleem. Je geeft toe je kwetsbaar te voelen en je vraagt of all places waar het het meest veilig is, om hulp aan de therapeut. Dat doe je niet met een blik, maar met je uit te spreken. Ik zie hetzelfde in de groep waarin ik zit ook gebeuren. Ook het geklaag over de therapeuten achteraf. In het moment zelf is er onvrede, maar die wordt niet uitgesproken. Pas als het veilig aanvoelt buiten de therapie om, wordt er bekritiseerd :-)Hmm, ik ga proberen geen verwachtingen te hebben. Ik denk dat je weleens gelijk kan hebben en ik ga het voor mijzelf zien. Ik weet niet of het zozeer kwetsbaarheid is wat ik voel. Wat ik wel voel, weet ik ook niet zo goed. Ik denk vooralsnog dat het mijn probleem is, want heb niemand anders over horen klagen
zondag 1 november 2015 om 19:07
Ik heb het niet zo sterk als jij dat ik er altijd mee bezig ben, maar heb soms ook wel hoge normen voor andere mensen. Meer vanuit een soort: ik hou me wel aan alle regeltjes en probeer mensen niet tot last te zijn, waarom mogen anderen wel egoïstisch en lomp gedrag vertonen en regels negeren? Het voelt niet eerlijk ofzo.
Maar iemand zei me een keer dat iedereen, zelfs de ergste dictator, alles doet vanuit het idee dat dat op dat moment de beste keuze is. Zo probeer ik altijd maar te kijken naar mensen ook als ze dingen doen waar anderen last van hebben. Dat die eersten dat niet expres doen en echt denken dat ze wel iets goeds doen.
Maar iemand zei me een keer dat iedereen, zelfs de ergste dictator, alles doet vanuit het idee dat dat op dat moment de beste keuze is. Zo probeer ik altijd maar te kijken naar mensen ook als ze dingen doen waar anderen last van hebben. Dat die eersten dat niet expres doen en echt denken dat ze wel iets goeds doen.
You can never have too many hats, gloves and shoes
zondag 1 november 2015 om 19:15
quote:Lovestar schreef op 01 november 2015 @ 18:43:
[...]
Hmm, ik ga proberen geen verwachtingen te hebben. Ik denk dat je weleens gelijk kan hebben en ik ga het voor mijzelf zien. Ik weet niet of het zozeer kwetsbaarheid is wat ik voel. Wat ik wel voel, weet ik ook niet zo goed. Ik denk vooralsnog dat het mijn probleem is, want heb niemand anders over horen klagen Je mag best verwachtingen hebben, als je ze maar hardop uitspreekt tijdens de therapie. Dan heb je er het meest aan Ik begon dingen hardop te zeggen/vragen en dat was niet altijd leuk. De therapeut legde dan bij mij neer waarom ik iets wilde weten of wat ik voelde het moment dat ik iets niet begreep. Ze houden heel goed de vinger op de zere plek en kennen ieder trucje om onder dat gevoel uit te komen. Dat je niet weet wat je voelt is ook niet gek trouwens, je bent maar net begonnen hiermee en alles wordt naarmate de tijd vordert qua methodiek en qua gevoel/gedachten helderder. Wat mij erg hielp was: als ik het nu niet weet, dan hoef ik het nu ook niet te weten. Haalde de druk er vanaf die ik mezelf toch al veel te vaak en te lang had opgelegd. Misschien heb je hier iets aan en anders mag je het lekker overboord gooien
[...]
Hmm, ik ga proberen geen verwachtingen te hebben. Ik denk dat je weleens gelijk kan hebben en ik ga het voor mijzelf zien. Ik weet niet of het zozeer kwetsbaarheid is wat ik voel. Wat ik wel voel, weet ik ook niet zo goed. Ik denk vooralsnog dat het mijn probleem is, want heb niemand anders over horen klagen Je mag best verwachtingen hebben, als je ze maar hardop uitspreekt tijdens de therapie. Dan heb je er het meest aan Ik begon dingen hardop te zeggen/vragen en dat was niet altijd leuk. De therapeut legde dan bij mij neer waarom ik iets wilde weten of wat ik voelde het moment dat ik iets niet begreep. Ze houden heel goed de vinger op de zere plek en kennen ieder trucje om onder dat gevoel uit te komen. Dat je niet weet wat je voelt is ook niet gek trouwens, je bent maar net begonnen hiermee en alles wordt naarmate de tijd vordert qua methodiek en qua gevoel/gedachten helderder. Wat mij erg hielp was: als ik het nu niet weet, dan hoef ik het nu ook niet te weten. Haalde de druk er vanaf die ik mezelf toch al veel te vaak en te lang had opgelegd. Misschien heb je hier iets aan en anders mag je het lekker overboord gooien
zondag 1 november 2015 om 20:23
Maar hoe leer je van jezelf te houden, als in de basis er niemand was die van je hield? Hoe kan ik dat gat opvullen/laten helen?
Helemaal helen kan misschien niet. Je moet leren dat je van je zelf mag houden en dat je jezelf leuk mag vinden. Kost tijd, veel energie en vooral: veel ongeloof
Je kan het misschien ook zo zien: jullie hielden niet van mij om wat voor reden ook (bij mij was het omdat ik een meisje was) Ik zal jullie laten zien dat ik er wel mag zijn en dat ik het wel leuk kan hebben.
Hoe? Dat weet ik niet maar wat ik wel weet is dat ik anders ga worden als jullie. Ik weet hoe het niet moet en hoe het wel moet ga ik uitvinden.
En dat uitvinden kostte mij jarenlang therapie, verdriet, boosheid maar ik leerde ook mensen kennen die wel in mij geloofde, die mij wel vertrouwde, beter wilde leren kennen, om mij konden lachen en naar mij wilde luisteren en geen misbruik van mij maakte.
Geef jezelf de tijd
Helemaal helen kan misschien niet. Je moet leren dat je van je zelf mag houden en dat je jezelf leuk mag vinden. Kost tijd, veel energie en vooral: veel ongeloof
Je kan het misschien ook zo zien: jullie hielden niet van mij om wat voor reden ook (bij mij was het omdat ik een meisje was) Ik zal jullie laten zien dat ik er wel mag zijn en dat ik het wel leuk kan hebben.
Hoe? Dat weet ik niet maar wat ik wel weet is dat ik anders ga worden als jullie. Ik weet hoe het niet moet en hoe het wel moet ga ik uitvinden.
En dat uitvinden kostte mij jarenlang therapie, verdriet, boosheid maar ik leerde ook mensen kennen die wel in mij geloofde, die mij wel vertrouwde, beter wilde leren kennen, om mij konden lachen en naar mij wilde luisteren en geen misbruik van mij maakte.
Geef jezelf de tijd
zondag 1 november 2015 om 20:26
quote:KingImmortal schreef op 01 november 2015 @ 14:48:
steeds als je iets negatiefs wil zeggen of denken, zeg je tegen jezelf: stop. en probeer niet te veroordelen.
dat geeft je zo'n bevrijdend gevoel, dat je het vaker wil doen.
'verbaas u niet, verwonder u slechts.'
behalve als iemand zich echt kut gedraagt, dan geef je hem natuurlijk een klap voor zijn bek. King Immortal for President!
steeds als je iets negatiefs wil zeggen of denken, zeg je tegen jezelf: stop. en probeer niet te veroordelen.
dat geeft je zo'n bevrijdend gevoel, dat je het vaker wil doen.
'verbaas u niet, verwonder u slechts.'
behalve als iemand zich echt kut gedraagt, dan geef je hem natuurlijk een klap voor zijn bek. King Immortal for President!
Be happy, it drives people crazy 
zondag 1 november 2015 om 20:33
zondag 1 november 2015 om 20:35
quote:Lovestar schreef op 01 november 2015 @ 16:35:
[...]
Maar hoe leer je van jezelf te houden, als in de basis er niemand was die van je hield? Hoe kan ik dat gat opvullen/laten helen?
als je wilt weten hoe je kunt leren meer van jezelf te houden kan ik je de boeken van Louise Hay van harte aanbevelen
Zeker weten kom jij er wel.
De 2 belangrijkste stappen heb je al genomen
Zelfinzicht; je ziet in wat er speelt en je hebt de wil om er wat aan te doen; je onderneemt actie.
Top!
[...]
Maar hoe leer je van jezelf te houden, als in de basis er niemand was die van je hield? Hoe kan ik dat gat opvullen/laten helen?
als je wilt weten hoe je kunt leren meer van jezelf te houden kan ik je de boeken van Louise Hay van harte aanbevelen
Zeker weten kom jij er wel.
De 2 belangrijkste stappen heb je al genomen
Zelfinzicht; je ziet in wat er speelt en je hebt de wil om er wat aan te doen; je onderneemt actie.
Top!
Be happy, it drives people crazy
zondag 1 november 2015 om 20:49
quote:sanshiny schreef op 01 november 2015 @ 20:35:
[...]
De 2 belangrijkste stappen heb je al genomen
Zelfinzicht; je ziet in wat er speelt en je hebt de wil om er wat aan te doen; je onderneemt actie.
Top!
Waar, echt!
Je bent pas recent begonnen met therapie, verlang ook nu niet teveel van jezelf. Maar soarren mag natuurlijk
[...]
De 2 belangrijkste stappen heb je al genomen
Zelfinzicht; je ziet in wat er speelt en je hebt de wil om er wat aan te doen; je onderneemt actie.
Top!
Waar, echt!
Je bent pas recent begonnen met therapie, verlang ook nu niet teveel van jezelf. Maar soarren mag natuurlijk
Je bent zelf een theepot
zondag 1 november 2015 om 21:54
quote:patsy--stone schreef op 01 november 2015 @ 19:07:
Ik heb het niet zo sterk als jij dat ik er altijd mee bezig ben, maar heb soms ook wel hoge normen voor andere mensen. Meer vanuit een soort: ik hou me wel aan alle regeltjes en probeer mensen niet tot last te zijn, waarom mogen anderen wel egoïstisch en lomp gedrag vertonen en regels negeren? Het voelt niet eerlijk ofzo.
Maar iemand zei me een keer dat iedereen, zelfs de ergste dictator, alles doet vanuit het idee dat dat op dat moment de beste keuze is. Zo probeer ik altijd maar te kijken naar mensen ook als ze dingen doen waar anderen last van hebben. Dat die eersten dat niet expres doen en echt denken dat ze wel iets goeds doen.
Dit vind ik wel interessant: hoe kan het zijn dat je er geen "last" heb van je hoge normen? En ben je eigenlijk ook streng voor jezelf dan?
Op zich vind ik het niet vervelend dat ik hoge normen heb voor mijzelf en anderen, maar ik heb er last van. Dus blijkbaar wil ik geen hoge eisen/normen stellen??
En op zich is het laatste was je zegt, een mooie gedachte, alleen ben je dan niet aan het goed praten? En geloof je er onvoorwaardelijk zelf hierin? (ik ben to-taal niet kritisch hoor )
Ik heb het niet zo sterk als jij dat ik er altijd mee bezig ben, maar heb soms ook wel hoge normen voor andere mensen. Meer vanuit een soort: ik hou me wel aan alle regeltjes en probeer mensen niet tot last te zijn, waarom mogen anderen wel egoïstisch en lomp gedrag vertonen en regels negeren? Het voelt niet eerlijk ofzo.
Maar iemand zei me een keer dat iedereen, zelfs de ergste dictator, alles doet vanuit het idee dat dat op dat moment de beste keuze is. Zo probeer ik altijd maar te kijken naar mensen ook als ze dingen doen waar anderen last van hebben. Dat die eersten dat niet expres doen en echt denken dat ze wel iets goeds doen.
Dit vind ik wel interessant: hoe kan het zijn dat je er geen "last" heb van je hoge normen? En ben je eigenlijk ook streng voor jezelf dan?
Op zich vind ik het niet vervelend dat ik hoge normen heb voor mijzelf en anderen, maar ik heb er last van. Dus blijkbaar wil ik geen hoge eisen/normen stellen??
En op zich is het laatste was je zegt, een mooie gedachte, alleen ben je dan niet aan het goed praten? En geloof je er onvoorwaardelijk zelf hierin? (ik ben to-taal niet kritisch hoor )
