Psyche
alle pijlers
mezelf veranderen
donderdag 24 april 2014 om 12:54
lieve allemaal,
Onder een nieuwe nick, vanwege de anonimiteit en de reacties die ik anders toch ga krijgen Open ik hier een topic voor iedereen die wil veranderen, of het nu om kleine of grote dingen gaat. ik hoop dat we hier steun aan elkaar vinden, advies en verhalen kwijt kunnen, en het idee krijgen dat we er niet alleen voor staan.
Mijn verhaal: ik heb een moeilijke jeugd gehad, kom uit een groot gezin waar je moest vechten voor aandacht, en omdat je alleen aandacht kreeg als je iets goed deed, een behoorlijke faalangst en minderwaardigheidscomplex opgelopen.
Hierdoor een eetstoornis en depressie opgelopen, die door mijn familie niet werd erkend, waardoor ik me erg eenzaam voelde, en een afstand ontstond tussen mijn familie en mij. De enige die er voor mij was was mijn lieve vriend.
Na een paar jaar aanmodderen was hij het echter zat (mijn schuld, ik was echt niet te genieten soms) en stond hij open voor anderen. ik had dat niet door dus toen hij het uitmaakte en 2 dagen later iemand anders had stortte mijn wereld in! Dit was een wake up call!
Na veel gesmeek van mijn kant en het besef dat er toch gevoelens zijn van zijn kant, zijn we nu weer samen, maar ik moet (en wil) echt veranderen! Ik ondervind echt moeilijkheden hiermee, wil wel, maar weet niet hoe, dus vandaar dit topic.
Onder een nieuwe nick, vanwege de anonimiteit en de reacties die ik anders toch ga krijgen Open ik hier een topic voor iedereen die wil veranderen, of het nu om kleine of grote dingen gaat. ik hoop dat we hier steun aan elkaar vinden, advies en verhalen kwijt kunnen, en het idee krijgen dat we er niet alleen voor staan.
Mijn verhaal: ik heb een moeilijke jeugd gehad, kom uit een groot gezin waar je moest vechten voor aandacht, en omdat je alleen aandacht kreeg als je iets goed deed, een behoorlijke faalangst en minderwaardigheidscomplex opgelopen.
Hierdoor een eetstoornis en depressie opgelopen, die door mijn familie niet werd erkend, waardoor ik me erg eenzaam voelde, en een afstand ontstond tussen mijn familie en mij. De enige die er voor mij was was mijn lieve vriend.
Na een paar jaar aanmodderen was hij het echter zat (mijn schuld, ik was echt niet te genieten soms) en stond hij open voor anderen. ik had dat niet door dus toen hij het uitmaakte en 2 dagen later iemand anders had stortte mijn wereld in! Dit was een wake up call!
Na veel gesmeek van mijn kant en het besef dat er toch gevoelens zijn van zijn kant, zijn we nu weer samen, maar ik moet (en wil) echt veranderen! Ik ondervind echt moeilijkheden hiermee, wil wel, maar weet niet hoe, dus vandaar dit topic.
donderdag 24 april 2014 om 13:20
Idd wat eva-30 zegt.
Je kunt niet alles alleen en dat geeft niet, want er hebben niet voor niets mensen geleerd hoe ze mensen zoals jou er weer boven op moeten krijgen.
Veel succes!
Je kunt niet alles alleen en dat geeft niet, want er hebben niet voor niets mensen geleerd hoe ze mensen zoals jou er weer boven op moeten krijgen.
Veel succes!
Smile like you've never cried, Fight like you've never lost, Love like you've never been hurt and Life like there's no tomorrow!
donderdag 24 april 2014 om 13:22
donderdag 24 april 2014 om 14:15
Zoals je zelf al gemerkt hebt is alleen gedrag veranderen meestal een kwestie van wilskracht en dat vergt nogal wat zelfdiscipline en "vechten" (met je oude pijnen, je ontwikkelde en jarenlang herhaalde, bekende mechanismen en overtuigingen). Dat is volgens mij de zwaarste weg, zeker als je vindt dat je dat allemaal alleen moet kunnen en doen.
Dat is helemaal niet nodig, denk ik. Waarom zou iedereen het wiel weer zelf moeten uitvinden, we worden hier niet in opgeleid, ouders doen (meestal goedbedoeld) maar wat ze zelf kennen en vinden in opvoeding en de boodschappen die ze bewust en onbewust meegeven.
Het goede nieuws is dat je niet dat "script" uit je jeugd eindeloos hoeft te blijven herhalen. Of te blijven hunkeren naar de liefde en opvoeding die je niet of niet voldoende hebt gehad, zoals je het nodig had gehad. Belangrijk is denk ik dat je het "je tekort gedaan voelen" van je af kan werpen.
Want dat tekortgedaan voelen ga je dan proberen te halen bij andere personen, zoals je geliefde. En dat is een te zware opgave/ verantwoordelijkheid om aan een ander te geven. Zeker als je dat van 1 persoon verwacht, die dat moet "goedmaken" wat je gemist hebt (of voelt) van je ouders.
Je kan alsnog leren hoe je jezelf voor een groot deel die liefde en veiligheid kan bieden, dat je op jezelf kan rekenen en vertrouwen. En liefde vervolgens leren zien als iets wat je te geven hebt, ipv wat je van een ander nodig hebt en wil ontvangen.
Een gezonde wederzijdse afhankelijkheid is mogelijk als je weet dat je onafhankelijk kan zijn en het prima redt, een ander niet wanhopig nodig hebt, vanuit een gezond zelfvertrouwen en eigenliefde dus.
Er zijn boeken die ik je kan aanraden, zoals "Houd me vast" van Dr. Sue Johnson. En Steven Covey in "De 7 eigenschappen van effectief leiderschap" bijv. Want echte verandering speelt zich vaak af op een dieper/hoger niveau dan gedragsverandering.
Waarom zou je geen hulp erbij zoeken van een cursus oid? Zelf volg ik nu NLP en dat verruimt je blik, laat je denken in mogelijkheden (ipv moeten afleren, beperken, moeten veranderen, iets niet meer mogen). Bewezen is inmiddels in de neuropsychologie dat je (ook ingesleten) patronen en overtuigingen wel degelijk kan veranderen. Door anders te gaan denken over dingen, andere visie of instelling. Veel van je gedachten zijn aannames en herhaling van wat je ooit als "waarheid" hebt aangenomen.
Dat soort blinde vlekken (die zo normaal zijn voor jou dat je ze soms zelf niet meer ziet) komen veel eerder aan het licht in een cursus, bij een coach oid dan wanneer je zelf met jezelf aan de slag gaat. Gun jezelf dat, dat kost namelijk veel minder tijd dan in je eentje. En zelfhulpboeken kunnen ook een handje helpen!
Bedenk ook dat bijna niemand een perfecte jeugd heeft gehad, iedereen worstelt wel ergens mee qua eigenwaarde en eigenliefde. Het is goed om te weten waar bepaalde overtuigingen over jezelf ontstaan zijn, maar laat zo mogelijk los dat dat verwijtbaar is en "de schuld" van je jeugd en wat je daarin tekortgekomen bent. Volwassen worden is oa het heft in eigen handen nemen en die redenen of oorzaken niet de rest van je leven laten conditioneren/ bepalen.
Aanrader is misschien ook deel 1 van "Alleenzijn en toch gelukkig met jezelf" (te vinden in de OP van dat topic). Dat is gericht op singles, maar geldt voor iedereen die verder wil kijken dan wie je nu bent en wat je nu kent!
Succes iig, het is zeer de moeite waard om tijd en aandacht in jezelf en persoonlijke groei te steken! Als je zelf stabiel en zeker van jezelf bent, jezelf goed leert kennen, dan ben je ook een fijnere partner. Dan hoef je niemand krampachtig vast te houden uit angst voor verlies, want dan weet je dat je van jezelf op aan kunt..
Dat is helemaal niet nodig, denk ik. Waarom zou iedereen het wiel weer zelf moeten uitvinden, we worden hier niet in opgeleid, ouders doen (meestal goedbedoeld) maar wat ze zelf kennen en vinden in opvoeding en de boodschappen die ze bewust en onbewust meegeven.
Het goede nieuws is dat je niet dat "script" uit je jeugd eindeloos hoeft te blijven herhalen. Of te blijven hunkeren naar de liefde en opvoeding die je niet of niet voldoende hebt gehad, zoals je het nodig had gehad. Belangrijk is denk ik dat je het "je tekort gedaan voelen" van je af kan werpen.
Want dat tekortgedaan voelen ga je dan proberen te halen bij andere personen, zoals je geliefde. En dat is een te zware opgave/ verantwoordelijkheid om aan een ander te geven. Zeker als je dat van 1 persoon verwacht, die dat moet "goedmaken" wat je gemist hebt (of voelt) van je ouders.
Je kan alsnog leren hoe je jezelf voor een groot deel die liefde en veiligheid kan bieden, dat je op jezelf kan rekenen en vertrouwen. En liefde vervolgens leren zien als iets wat je te geven hebt, ipv wat je van een ander nodig hebt en wil ontvangen.
Een gezonde wederzijdse afhankelijkheid is mogelijk als je weet dat je onafhankelijk kan zijn en het prima redt, een ander niet wanhopig nodig hebt, vanuit een gezond zelfvertrouwen en eigenliefde dus.
Er zijn boeken die ik je kan aanraden, zoals "Houd me vast" van Dr. Sue Johnson. En Steven Covey in "De 7 eigenschappen van effectief leiderschap" bijv. Want echte verandering speelt zich vaak af op een dieper/hoger niveau dan gedragsverandering.
Waarom zou je geen hulp erbij zoeken van een cursus oid? Zelf volg ik nu NLP en dat verruimt je blik, laat je denken in mogelijkheden (ipv moeten afleren, beperken, moeten veranderen, iets niet meer mogen). Bewezen is inmiddels in de neuropsychologie dat je (ook ingesleten) patronen en overtuigingen wel degelijk kan veranderen. Door anders te gaan denken over dingen, andere visie of instelling. Veel van je gedachten zijn aannames en herhaling van wat je ooit als "waarheid" hebt aangenomen.
Dat soort blinde vlekken (die zo normaal zijn voor jou dat je ze soms zelf niet meer ziet) komen veel eerder aan het licht in een cursus, bij een coach oid dan wanneer je zelf met jezelf aan de slag gaat. Gun jezelf dat, dat kost namelijk veel minder tijd dan in je eentje. En zelfhulpboeken kunnen ook een handje helpen!
Bedenk ook dat bijna niemand een perfecte jeugd heeft gehad, iedereen worstelt wel ergens mee qua eigenwaarde en eigenliefde. Het is goed om te weten waar bepaalde overtuigingen over jezelf ontstaan zijn, maar laat zo mogelijk los dat dat verwijtbaar is en "de schuld" van je jeugd en wat je daarin tekortgekomen bent. Volwassen worden is oa het heft in eigen handen nemen en die redenen of oorzaken niet de rest van je leven laten conditioneren/ bepalen.
Aanrader is misschien ook deel 1 van "Alleenzijn en toch gelukkig met jezelf" (te vinden in de OP van dat topic). Dat is gericht op singles, maar geldt voor iedereen die verder wil kijken dan wie je nu bent en wat je nu kent!
Succes iig, het is zeer de moeite waard om tijd en aandacht in jezelf en persoonlijke groei te steken! Als je zelf stabiel en zeker van jezelf bent, jezelf goed leert kennen, dan ben je ook een fijnere partner. Dan hoef je niemand krampachtig vast te houden uit angst voor verlies, want dan weet je dat je van jezelf op aan kunt..
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
