Psyche
alle pijlers
Mijn angst onder ogen komen
donderdag 3 juli 2014 om 22:03
Hoi,
Ik ben gediagnosticeerd met een complexe (sociale) angststoornis, waar ik hulp voor heb gezocht. Ik heb de intakegesprekken met de psycholoog en de psychiater achter de rug en zit momenteel dus in de opstartfase van het behandeltraject.
Komende zaterdag heb ik een bruiloft van een nichtje van mijn vriend (die ik nog niet ken) en waar ik zo goed als helemaal niemand ken. Ik zal aan heel veel nieuwe mensen voorgesteld worden of me zelf moeten voorstellen. Sociale en oncontroleerbare situaties waarin ik de touwtjes niet in handen heb, vind ik het allermoeilijkst en zijn de grootste triggers. Dat komt grotendeels door de angst om te blozen en de angst voor afwijzing en kritiek. Ik sta of wankel bij de goed- of afkeuring van anderen.
De psycholoog heeft aangegeven dat men een situatie als deze in de psychologie 'exposure' noemt; je blootstellen aan je grootste angsten en de confrontatie met je angsten aangaan. Hij zei dat ik het als een oefenmoment moet zien. En dat ga ik dus ook dóen. Ik ben vastbesloten om naar de bruiloft toe te gaan. Ik wil me niet langer meer verstoppen en mijn leven laten controleren door angst.
Maar ik vind de gedachte alleen al heel eng en beangstigend. Wat zullen die vele mensen wel niet denken als ik zo rood als een tomaat word? En als ik begin te stotteren, te stamelen of wartaal begin uit te slaan? Wat als hun eerste indruk van mij niet positief is of ze mij geen leuke meid vinden, mij misschien wel afkeuren als de vriendin van mijn vriend? Loze gedachten waarschijnlijk, maar ik krijg ze niet omgevormd.
Ik wil dit van me afschrijven omdat ik op een stukje (h)erkenning hoop en wellicht dat hier ook nog lotgenoten zijn of mensen die me een beetje kunnen geruststellen.
Ik ben gediagnosticeerd met een complexe (sociale) angststoornis, waar ik hulp voor heb gezocht. Ik heb de intakegesprekken met de psycholoog en de psychiater achter de rug en zit momenteel dus in de opstartfase van het behandeltraject.
Komende zaterdag heb ik een bruiloft van een nichtje van mijn vriend (die ik nog niet ken) en waar ik zo goed als helemaal niemand ken. Ik zal aan heel veel nieuwe mensen voorgesteld worden of me zelf moeten voorstellen. Sociale en oncontroleerbare situaties waarin ik de touwtjes niet in handen heb, vind ik het allermoeilijkst en zijn de grootste triggers. Dat komt grotendeels door de angst om te blozen en de angst voor afwijzing en kritiek. Ik sta of wankel bij de goed- of afkeuring van anderen.
De psycholoog heeft aangegeven dat men een situatie als deze in de psychologie 'exposure' noemt; je blootstellen aan je grootste angsten en de confrontatie met je angsten aangaan. Hij zei dat ik het als een oefenmoment moet zien. En dat ga ik dus ook dóen. Ik ben vastbesloten om naar de bruiloft toe te gaan. Ik wil me niet langer meer verstoppen en mijn leven laten controleren door angst.
Maar ik vind de gedachte alleen al heel eng en beangstigend. Wat zullen die vele mensen wel niet denken als ik zo rood als een tomaat word? En als ik begin te stotteren, te stamelen of wartaal begin uit te slaan? Wat als hun eerste indruk van mij niet positief is of ze mij geen leuke meid vinden, mij misschien wel afkeuren als de vriendin van mijn vriend? Loze gedachten waarschijnlijk, maar ik krijg ze niet omgevormd.
Ik wil dit van me afschrijven omdat ik op een stukje (h)erkenning hoop en wellicht dat hier ook nog lotgenoten zijn of mensen die me een beetje kunnen geruststellen.
donderdag 3 juli 2014 om 22:07
Hmmmmz.
Mijn psych zegt totaal het tegenovergestelde.
Alles wat ik wél durf daar moet ik me veelvuldig aan blootstellen en wat ik écht nog niet durf voorlopig vermijden tot ik daar wel aan toe ben.
Waarschijnlijk over enkele maanden.
Als jij het toch aan wilt gaan vind ik dat erg knap.
Succes.
En als mensen rare dingen van je denken moet ik me van de psych altijd de volgende vraag stellen: wat is daar nou zo erg aan?
Mijn psych zegt totaal het tegenovergestelde.
Alles wat ik wél durf daar moet ik me veelvuldig aan blootstellen en wat ik écht nog niet durf voorlopig vermijden tot ik daar wel aan toe ben.
Waarschijnlijk over enkele maanden.
Als jij het toch aan wilt gaan vind ik dat erg knap.
Succes.
En als mensen rare dingen van je denken moet ik me van de psych altijd de volgende vraag stellen: wat is daar nou zo erg aan?
Huts!
donderdag 3 juli 2014 om 22:17
Maar ik vind de gedachte alleen al heel eng en beangstigend. Wat zullen die vele mensen wel niet denken als ik zo rood als een tomaat word? En als ik begin te stotteren, te stamelen of wartaal begin uit te slaan? Wat als hun eerste indruk van mij niet positief is of ze mij geen leuke meid vinden, mij misschien wel afkeuren als de vriendin van mijn vriend? Loze gedachten waarschijnlijk, maar ik krijg ze niet omgevormd.
Dat zijn jouw gedachten. Andere mensen zullen dat niet snel denken en al helemaal niet bezwaarlijk vinden. Je bent een mens, die af en toe onzeker is, zoals iedereen. Daarmee wil ik je angsten niet bagatelliseren maar ze in een ander perspectief plaatsen. Leuk dat je gaat, veel plezier en succes!
Dat zijn jouw gedachten. Andere mensen zullen dat niet snel denken en al helemaal niet bezwaarlijk vinden. Je bent een mens, die af en toe onzeker is, zoals iedereen. Daarmee wil ik je angsten niet bagatelliseren maar ze in een ander perspectief plaatsen. Leuk dat je gaat, veel plezier en succes!
donderdag 3 juli 2014 om 22:26
Mijn vriend leert met exposure juist kleine stappen te nemen. Dus niet meteen naar een drukke bruiloft. Maar kleine behapbare stappen zoals eerst die vriend leren kennen bij hun thuis.
Dan naar een klein feestje. En zo verder.
Doe wat goed voelt voor je. Je hoeft niet ontzettend dapper te zijn en dan een grote paniekaanval te krijgen. Dan ga je meer achteruit dan vooruit.
Dan naar een klein feestje. En zo verder.
Doe wat goed voelt voor je. Je hoeft niet ontzettend dapper te zijn en dan een grote paniekaanval te krijgen. Dan ga je meer achteruit dan vooruit.
donderdag 3 juli 2014 om 22:39
Dank jullie wel voor de lieve woorden, die waardeer ik.
Mijn vriend is gelukkig enorm lief en heeft heel veel begrip voor mijn angsten. Hij zegt dat ik op elk moment kan aangeven als het me even te veel wordt of als ik overvraagd of overprikkeld raak. Dan neemt hij me even mee weg uit de situatie om een stukje te gaan wandelen of om samen even wat frisse lucht te scheppen. Dat creëert wel een beetje rust.
Mijn vriend is gelukkig enorm lief en heeft heel veel begrip voor mijn angsten. Hij zegt dat ik op elk moment kan aangeven als het me even te veel wordt of als ik overvraagd of overprikkeld raak. Dan neemt hij me even mee weg uit de situatie om een stukje te gaan wandelen of om samen even wat frisse lucht te scheppen. Dat creëert wel een beetje rust.
donderdag 3 juli 2014 om 22:46
quote:milouda schreef op 03 juli 2014 @ 22:29:
Waarom denk jij dat die 'vele mensen' op jou gefocust zullen zijn.
Het is een feestje, die mensen gaan voor het plezier en niet om jou in de gaten te houden.Ik heb niet het idee dat mensen mij in de gaten gaan houden. Immers, de dag staat in het teken van de bruid en bruidegom. Daar ben ik ook niet bang voor. Maar ik weet wel dat mijn vriend of ik gaan worden aangesproken door familie, vrienden en bekenden van hem, omdat ze natuurlijk nieuwsgierig zijn naar mij, zijn nieuwe vriendin. En dan komen ze even een praatje maken en eventueel kennis maken.
Waarom denk jij dat die 'vele mensen' op jou gefocust zullen zijn.
Het is een feestje, die mensen gaan voor het plezier en niet om jou in de gaten te houden.Ik heb niet het idee dat mensen mij in de gaten gaan houden. Immers, de dag staat in het teken van de bruid en bruidegom. Daar ben ik ook niet bang voor. Maar ik weet wel dat mijn vriend of ik gaan worden aangesproken door familie, vrienden en bekenden van hem, omdat ze natuurlijk nieuwsgierig zijn naar mij, zijn nieuwe vriendin. En dan komen ze even een praatje maken en eventueel kennis maken.
donderdag 3 juli 2014 om 23:10
Wat goed dat je hulp hebt ingeschakeld om van de angsten af te komen.
Heeft de psycholoog tips gegeven hoe hiermee op de bruiloft om te gaan?
Je schrijft nu 'Loze gedachten waarschijnlijk'' en dat klopt. Het zijn loze gedachten. Je krijgt ze nog niet omgevormd, maar dat is misschien nog een stap te ver. Je bent al heeeeel ver door de gedachten te herkennen als loze gedachten. Misschien helpt het als je dat (in de aanloop naar de bruiloft toe) blijft herhalen naar jezelf? Dat elke gedachte die je hebt een loze gedachte is, en dat de angst die opkomt daar nu nog even bij hoort maar dat dat gaat veranderen.
Dat zijn tenminste voor mij altijd de eerste stappen om ergens van los te komen. Het echt omvormen en loslaten dat heeft nog meer tijd nodig. Zover kom je ook nog wel!
Heeft de psycholoog tips gegeven hoe hiermee op de bruiloft om te gaan?
Je schrijft nu 'Loze gedachten waarschijnlijk'' en dat klopt. Het zijn loze gedachten. Je krijgt ze nog niet omgevormd, maar dat is misschien nog een stap te ver. Je bent al heeeeel ver door de gedachten te herkennen als loze gedachten. Misschien helpt het als je dat (in de aanloop naar de bruiloft toe) blijft herhalen naar jezelf? Dat elke gedachte die je hebt een loze gedachte is, en dat de angst die opkomt daar nu nog even bij hoort maar dat dat gaat veranderen.
Dat zijn tenminste voor mij altijd de eerste stappen om ergens van los te komen. Het echt omvormen en loslaten dat heeft nog meer tijd nodig. Zover kom je ook nog wel!
vrijdag 4 juli 2014 om 00:46
Bij angst is het een kwestie van een balans vinden tussen exposure en vermijden wat nog teveel gevraagd is. Een dilemma, want exposure is juist nodig om de angst te overwinnen, maar bij teveel heb je weer een enorme terugslag
Ik zag laatste op FB een heel mooie die mij deed denken aan de tijd dat ik behoorlijk veel angst had en wat verwoordt wat ik toen zelf graag tegen mijzelf had willen zeggen en wat ik met het overwinnen van mijn angsten destijds (nu al jaren nergens last meer van) achteraf zelf constateerde dat ik aan het doen was geweest:
"Moed is niet zozeer de afwezigheid van angst, maar het besluit dat er iets belangrijkers is dan angst."
Dat lees ik precies uit je OP. Doe er je gewenste voordeel mee.
Succes!
Ik zag laatste op FB een heel mooie die mij deed denken aan de tijd dat ik behoorlijk veel angst had en wat verwoordt wat ik toen zelf graag tegen mijzelf had willen zeggen en wat ik met het overwinnen van mijn angsten destijds (nu al jaren nergens last meer van) achteraf zelf constateerde dat ik aan het doen was geweest:
"Moed is niet zozeer de afwezigheid van angst, maar het besluit dat er iets belangrijkers is dan angst."
Dat lees ik precies uit je OP. Doe er je gewenste voordeel mee.
Succes!
Hier sta ik, ik kan niet anders (zonder legpuzzels)
vrijdag 4 juli 2014 om 01:36
Wauw, wat dapper van je en wat geweldig dat je vriend je helpt.
Vertrouw hem. Je weet dat je elk moment weg mag en probeer je dan ook niet te forceren.
Het nadeel van je angst is dat je denkt dat iedereen je onder een loep legt en alles aan je analyseert en het door verteld.
Kijk een goed om je heen en kijk nou eens hoe mensen echt met elkaar bezig zijn. Je zal zien dat gesprekspartners zelden worden aangekeken, dat meerendeel van de mensen een beetje voor zich uitstaren en dat gesprekken niet verder gaan dan over voetbal en vakanties.
Daarnaast ben je niet de enige verlegen persoon op de wereld en we weten allemaal wat een ellende het is om op een familiefeest te zijn waar je bijna niemand kent, dus rode vlekken, stotteren en stuntelen vinden de meeste mensen heel gewoon.
Vertrouw hem. Je weet dat je elk moment weg mag en probeer je dan ook niet te forceren.
Het nadeel van je angst is dat je denkt dat iedereen je onder een loep legt en alles aan je analyseert en het door verteld.
Kijk een goed om je heen en kijk nou eens hoe mensen echt met elkaar bezig zijn. Je zal zien dat gesprekspartners zelden worden aangekeken, dat meerendeel van de mensen een beetje voor zich uitstaren en dat gesprekken niet verder gaan dan over voetbal en vakanties.
Daarnaast ben je niet de enige verlegen persoon op de wereld en we weten allemaal wat een ellende het is om op een familiefeest te zijn waar je bijna niemand kent, dus rode vlekken, stotteren en stuntelen vinden de meeste mensen heel gewoon.
vrijdag 4 juli 2014 om 13:35
Ik wil mezelf ook niet overvragen, maar ik ben wel vastbesloten om morgen mijn angst in zijn ogen aan te kijken. Voelt het echt niet goed, geef ik dat aan bij mijn vriend en vertrouw ik op hem, dat hij weet en doet wat goed voor mij is op dat moment. Ik neem ook gewoon voor de zekerheid een Oxazepam mee, bij geval van nood.
Ik ga ook eens een aantal ontspanningsoefeningen opzoeken. Bedankt voor de tip!
Ik ga ook eens een aantal ontspanningsoefeningen opzoeken. Bedankt voor de tip!
vrijdag 4 juli 2014 om 13:45
Wat goed dat je dit aangaat! Je klinkt in ieder geval al heel sterk!! Super dat je vriend je op deze manier steunt en vooraf al met je meedenkt.
Zou het je helpen als je al meer over zijn familie wist? Als je al iets over werk, hobby, interesses weet, dan kun je vooraf al oefenen met vragen stellen over koetjes en kalfjes. Helpt vaak goed als mentale afleiding!
Recent een heel leuk, makkelijk en uitnodigend ontspanningsboekje gevonden. Het heet "Kop op" van Claudia Croos - Müller. En het zijn vooral korte oefeningen (zeg 1 min.) die je overal kunt doen!
Heel veel succes en ik hoop ook heel veel plezier!
Zou het je helpen als je al meer over zijn familie wist? Als je al iets over werk, hobby, interesses weet, dan kun je vooraf al oefenen met vragen stellen over koetjes en kalfjes. Helpt vaak goed als mentale afleiding!
Recent een heel leuk, makkelijk en uitnodigend ontspanningsboekje gevonden. Het heet "Kop op" van Claudia Croos - Müller. En het zijn vooral korte oefeningen (zeg 1 min.) die je overal kunt doen!
Heel veel succes en ik hoop ook heel veel plezier!
vrijdag 4 juli 2014 om 13:50
Zelfs al heb je een knalrood hoofd en stotter je de hele dag, dan is er eigenlijk nog niets aan de hand. Deze mensen kennen jou niet, dus weten niet dat jij normaal gesproken niet knalrood in je gezicht bent, en normaliter niet stottert. Met andere woorden: ze zouden jou op je (voor jouw gevoel) "onvoordeligst" leren kennen, en daardoor klakkeloos accepteren dat jij zo bent. Daar zou echt niemand zich druk om maken, echt niet.
Ik vind het hartstikke knap van je dat je deze uitdaging aan gaat, en ik hoop dat je er op terug gaat kijken met een prettig en opgelucht gevoel dat het ontzettend is meegevallen, en misschien zelfs wel best leuk was! Succes!
Ik vind het hartstikke knap van je dat je deze uitdaging aan gaat, en ik hoop dat je er op terug gaat kijken met een prettig en opgelucht gevoel dat het ontzettend is meegevallen, en misschien zelfs wel best leuk was! Succes!
zaterdag 5 juli 2014 om 12:10
Wat goed dat je gaat zeg! Je kan nu al trots op jezelf zijn! En 't maakt helemaal niets uit als je de hele al stotterend doorbrengt, je mag al zo trots zijn dat je gaat. Ongeacht hoe het zal gaan.
Ik denk dat zo'n grote stap in een keer misschien best goed uit kan pakken. Bij mij hielpen kleine stapjes niet en wachten tot ik ergens klaar voor was, want die tijd was waarschijnlijk nooit gekomen. Zie het idd als een oefensituatie waar je alleen maar van kan leren.
Succes!!
Ik denk dat zo'n grote stap in een keer misschien best goed uit kan pakken. Bij mij hielpen kleine stapjes niet en wachten tot ik ergens klaar voor was, want die tijd was waarschijnlijk nooit gekomen. Zie het idd als een oefensituatie waar je alleen maar van kan leren.
Succes!!
