Psyche
alle pijlers
Mijn moeder accepteert mijn nee niet
maandag 29 februari 2016 om 12:24
Hoi allemaal,
Ik zit met een probleem met mijn moeder en ben op zoek naar een manier om daar mee om te gaan. Een keer in de zoveel tijd heeft mijn moeder een heftig probleem. Ze raakt dan in totale paniek en belt mij in paniek op. Vervolgens komt er een enorm warrig en paniekerig verhaal uit, waarvan ik probeer te begrijpen wat er aan de hand is. Het is duidelijk dat ze dan steun zoekt. Helaas belast mij dit zo dat ik vervolgens een paar uur nodig heb om bij te komen van het gesprek. Los van dat ik daar niet altijd de tijd voor heb, heb ik hier ook geen zin meer in. Ik heb al verschillende keren aangegeven (ook buiten het paniekgesprek om) dat ze mij niet op dat moment moet bellen op zo'n moment, maar ze doet dit toch.
De laatste keer heb ik haar op het moment van paniek gezegd dat ze mij op zo'n moment niet moet bellen en dat ze eerst moet kalmeren. Ze kalmeerde iets, maar ze ging toch door met haar verhaal. Ik zie geen andere manier dan dan maar te zeggen dat ik op deze manier niet met haar aan de telefoon wil zitten en het gesprek beeindig. Dit heb ik nog nooit gedaan, omdat ik weet dat ze dan niet alleen in paniek is, maar ook boos. Bovendien vind ik het onfatsoenlijk en kinderachtig om op die manier het gesprek te beeindigen. Toch zie ik geen andere opties.
Hebben jullie tips over hoe ik hiermee om kan gaan?
Ik zit met een probleem met mijn moeder en ben op zoek naar een manier om daar mee om te gaan. Een keer in de zoveel tijd heeft mijn moeder een heftig probleem. Ze raakt dan in totale paniek en belt mij in paniek op. Vervolgens komt er een enorm warrig en paniekerig verhaal uit, waarvan ik probeer te begrijpen wat er aan de hand is. Het is duidelijk dat ze dan steun zoekt. Helaas belast mij dit zo dat ik vervolgens een paar uur nodig heb om bij te komen van het gesprek. Los van dat ik daar niet altijd de tijd voor heb, heb ik hier ook geen zin meer in. Ik heb al verschillende keren aangegeven (ook buiten het paniekgesprek om) dat ze mij niet op dat moment moet bellen op zo'n moment, maar ze doet dit toch.
De laatste keer heb ik haar op het moment van paniek gezegd dat ze mij op zo'n moment niet moet bellen en dat ze eerst moet kalmeren. Ze kalmeerde iets, maar ze ging toch door met haar verhaal. Ik zie geen andere manier dan dan maar te zeggen dat ik op deze manier niet met haar aan de telefoon wil zitten en het gesprek beeindig. Dit heb ik nog nooit gedaan, omdat ik weet dat ze dan niet alleen in paniek is, maar ook boos. Bovendien vind ik het onfatsoenlijk en kinderachtig om op die manier het gesprek te beeindigen. Toch zie ik geen andere opties.
Hebben jullie tips over hoe ik hiermee om kan gaan?
maandag 29 februari 2016 om 12:29
quote:jo12345 schreef op 29 februari 2016 @ 12:27:
Het lijkt mij een beetje overdreven om gelijk een paar uur van de leg te zijn na zo'n telefoontje, eerlijk gezegd. Ben je dan zelf wel stabiel? En bij wie moet ze anders terecht dan? Je bent toch familie om elkaar te helpen?Grappig, ik dacht dat je familie bent omdat je (voor)ouders deelt.
Het lijkt mij een beetje overdreven om gelijk een paar uur van de leg te zijn na zo'n telefoontje, eerlijk gezegd. Ben je dan zelf wel stabiel? En bij wie moet ze anders terecht dan? Je bent toch familie om elkaar te helpen?Grappig, ik dacht dat je familie bent omdat je (voor)ouders deelt.
maandag 29 februari 2016 om 12:37
je eigen grenzen stellen. Het voordeel van een telefoon is toch juist, dat je de verbinding kan verbreken.
Vertel haar (als ze rustig is), dat je echt niet op deze telefoontjes zit te wachten. En als ze wel belt, zegt Je; Weet je nog wat we afgesproken hebben? Ik verbreek nu de verbinding, maar ik bel je straks terug
(en niet uren van de leg zijn hoor)
Vertel haar (als ze rustig is), dat je echt niet op deze telefoontjes zit te wachten. En als ze wel belt, zegt Je; Weet je nog wat we afgesproken hebben? Ik verbreek nu de verbinding, maar ik bel je straks terug
(en niet uren van de leg zijn hoor)
maandag 29 februari 2016 om 12:40
Wat is een keer in de zoveel tijd? Is dat elke week, maand, jaar?
Als jij met die verhalen niet om kan gaan dan nog een maal duidelijk maken dat ze naar de huisarts/psycholoog/iemand anders moet. Dit zowel in paniekmoment als op rustig moment zeggen. Als ze dan weer belt, zeggen dat je ophangt en dan ophangen.
Als jij met die verhalen niet om kan gaan dan nog een maal duidelijk maken dat ze naar de huisarts/psycholoog/iemand anders moet. Dit zowel in paniekmoment als op rustig moment zeggen. Als ze dan weer belt, zeggen dat je ophangt en dan ophangen.
maandag 29 februari 2016 om 12:53
maandag 29 februari 2016 om 12:55
Waar gaat het dan over? Is het iets waarbij je haar kan ondersteunen zonder zelf aan onderdoor te gaan? En waarom raak jij zo van de leg van iets dat je moeder heeft of voelt? Kun je proberen het te scheiden en niet op jezelf te betrekken? Steun geven zou mijn voorkeur hebben, tenzij je dan jezelf geweld aan doet. Maar je kunt ook leren hoe je steun kunt geven zonder jezelf geweld aan te doen. Denk dat je daar meer aan hebt.
maandag 29 februari 2016 om 13:05
maandag 29 februari 2016 om 13:07
maandag 29 februari 2016 om 13:16
Heeft ze een alternatief?
Zo niet, dan zou ik deze samen met haar zoeken. Kan een professional zijn, zoals de huisarts of een psycholoog, maar ook haar zus of een lieve buurvrouw. Afhankelijk van de reden/soort paniek. Je kunt haar dan als ze jou belt concreet daar op wijzen ("mam, ik hoor dat je in paniek bent, je kunt beter .... bellen").
Maar hoe vaak komt dit voor? En kun jij haar dan helpen/kalmeren/geruststellen of helpt zo'n telefoontje haar niet waardoor het jou zoveel spanning oplevert? Mijn moeder kan ook redelijk paniekerig zijn, maar dat is meer als de computer raar doet of de auto het ineens begeefd... even meedenken is dan vaak voldoende en ik zou niet weten waarom ik daar van van het padje zou raken. Als je moeder op zo'n moment psychisch echt in de war is kan ik me voorstellen dat het je als dochter veel doet en kun je misschien zoeken naar een alternatief zoals een professional om mee te praten.
Ik zou mijn moeder in ieder geval niet willen laten 'zwemmen' op zo'n moment dus ophangen zou ik niet zomaar doen. Ik denk dat je best behulpzaam kan zijn zonder het jezelf zo te laten beïnvloeden...
Zo niet, dan zou ik deze samen met haar zoeken. Kan een professional zijn, zoals de huisarts of een psycholoog, maar ook haar zus of een lieve buurvrouw. Afhankelijk van de reden/soort paniek. Je kunt haar dan als ze jou belt concreet daar op wijzen ("mam, ik hoor dat je in paniek bent, je kunt beter .... bellen").
Maar hoe vaak komt dit voor? En kun jij haar dan helpen/kalmeren/geruststellen of helpt zo'n telefoontje haar niet waardoor het jou zoveel spanning oplevert? Mijn moeder kan ook redelijk paniekerig zijn, maar dat is meer als de computer raar doet of de auto het ineens begeefd... even meedenken is dan vaak voldoende en ik zou niet weten waarom ik daar van van het padje zou raken. Als je moeder op zo'n moment psychisch echt in de war is kan ik me voorstellen dat het je als dochter veel doet en kun je misschien zoeken naar een alternatief zoals een professional om mee te praten.
Ik zou mijn moeder in ieder geval niet willen laten 'zwemmen' op zo'n moment dus ophangen zou ik niet zomaar doen. Ik denk dat je best behulpzaam kan zijn zonder het jezelf zo te laten beïnvloeden...
maandag 29 februari 2016 om 13:30
quote:lilalinda schreef op 29 februari 2016 @ 13:07:
[...]
ik ken TO niet (laat staan haar moeder), maar er zijn moeders die je hulp niet verdienenAls dat in dit geval zo zou zijn zou het voor TO toch makkelijker moeten zijn om gewoon op te hangen... Schijnbaar gunt ze het haar moeder toch niet om zo in paniek te zijn.
[...]
ik ken TO niet (laat staan haar moeder), maar er zijn moeders die je hulp niet verdienenAls dat in dit geval zo zou zijn zou het voor TO toch makkelijker moeten zijn om gewoon op te hangen... Schijnbaar gunt ze het haar moeder toch niet om zo in paniek te zijn.
maandag 29 februari 2016 om 13:42
Dank jullie wel voor alle reacties!
De laatste keer ging de paniek over een vervelende brief van de bank. Er stond in dat ze een deel van haar huis verhuurt en dat dit volgens de hypotheekakte niet mag en dat ze als ze het niet aanpast de bank haar huis zou verexecuteren. Niet bepaald een klein probleem, maar ook niet iets waar ik een oplossing voor heb. Ik heb haar gezegd dat ze een gespecialiseerde jurist moest zoeken.
Het punt is een beetje dat het iedere keer iets anders is. Toen ik een jaar of 10 was kwam ze al met dit soort paniek bij mij aan. Toen waren het vervelende brieven van de bijstand, nu zijn het andere brieven. Ik heb me denk ik in een soort rol gepositioneerd om het te willen oplossen (hoewel ik dit niet kan en ze ook zelden naar mijn advies luistert). Ik heb er zelfs mijn werk van gemaakt (ik ben jurist, maar niet gespecialiseerd in hypotheken)... Op mijn werk kan ik het echter van me af laten glijden. Dan gaat aan het einde van de werkdag de computer uit en de deur dicht en heb ik er geen last meer van. Dat heeft me ook al veel moeite gekost om zover te komen, maar het is gelukt.
Het gebeurt misschien een keer in het jaar dat er een dergelijk probleem is. En dan dus echt een probleem van omvang, niet een van 'ik snap even niet hoe mijn computer werkt'. Ze belt me dan de eerste keer als ze in paniek is en vervolgens nog een aantal keer in de weken/ maanden erna over de voortgang. Soms ontstaat er na een vervolgbrief weer nieuwe paniek die ze dan weer kwijt moet.
Anderen heeft ze niet echt. Haar zus zit ook niet te wachten op dergelijke paniek. Broers en zussen heb ik niet en ze heeft maar een paar vriendinnen, die als ik mijn moeder begrijp vooral met hun problemen bij haar aankloppen.
Ik ben echt niet te beroerd om bij te schieten, maar ik heb in deze situaties het gevoel dat ik haar maatschappelijk werker ben en dat klopt niet. Haar gedrag kan ik niet veranderen. Het gaat me er vooral om dat het mij minder raakt.
De laatste keer ging de paniek over een vervelende brief van de bank. Er stond in dat ze een deel van haar huis verhuurt en dat dit volgens de hypotheekakte niet mag en dat ze als ze het niet aanpast de bank haar huis zou verexecuteren. Niet bepaald een klein probleem, maar ook niet iets waar ik een oplossing voor heb. Ik heb haar gezegd dat ze een gespecialiseerde jurist moest zoeken.
Het punt is een beetje dat het iedere keer iets anders is. Toen ik een jaar of 10 was kwam ze al met dit soort paniek bij mij aan. Toen waren het vervelende brieven van de bijstand, nu zijn het andere brieven. Ik heb me denk ik in een soort rol gepositioneerd om het te willen oplossen (hoewel ik dit niet kan en ze ook zelden naar mijn advies luistert). Ik heb er zelfs mijn werk van gemaakt (ik ben jurist, maar niet gespecialiseerd in hypotheken)... Op mijn werk kan ik het echter van me af laten glijden. Dan gaat aan het einde van de werkdag de computer uit en de deur dicht en heb ik er geen last meer van. Dat heeft me ook al veel moeite gekost om zover te komen, maar het is gelukt.
Het gebeurt misschien een keer in het jaar dat er een dergelijk probleem is. En dan dus echt een probleem van omvang, niet een van 'ik snap even niet hoe mijn computer werkt'. Ze belt me dan de eerste keer als ze in paniek is en vervolgens nog een aantal keer in de weken/ maanden erna over de voortgang. Soms ontstaat er na een vervolgbrief weer nieuwe paniek die ze dan weer kwijt moet.
Anderen heeft ze niet echt. Haar zus zit ook niet te wachten op dergelijke paniek. Broers en zussen heb ik niet en ze heeft maar een paar vriendinnen, die als ik mijn moeder begrijp vooral met hun problemen bij haar aankloppen.
Ik ben echt niet te beroerd om bij te schieten, maar ik heb in deze situaties het gevoel dat ik haar maatschappelijk werker ben en dat klopt niet. Haar gedrag kan ik niet veranderen. Het gaat me er vooral om dat het mij minder raakt.
maandag 29 februari 2016 om 14:01
quote:Flappie1 schreef op 29 februari 2016 @ 13:51:
Oh en een ander detail. Het kan rustig een uur duren voor ze de paniek via mij van zich af heeft gepraat. In de tussentijd luistert ze nauwelijks naar wat ik aangeef om haar te helpen.zou gewoon luisteren, en af en toe ja ja en mm zeggen dan al niet heel helpend kunnen zijn? Voor mijn part hang je tegelijkertijd de was op. Oplossingen aandragen zou ik dan niet doen, je stelt zelf al vast dat ze daar niet naar kan luisteren. Ik fungeer ook af en toe voor een vriendin als paniekpaal, en weet inmiddels dat ik daar dan anderhalf uur voor uit moet trekken. Het zij zo. Tenzij je dit niet op kunt brengen voor haar, dat haal ik niet helemaal uit je verhaal.
Oh en een ander detail. Het kan rustig een uur duren voor ze de paniek via mij van zich af heeft gepraat. In de tussentijd luistert ze nauwelijks naar wat ik aangeef om haar te helpen.zou gewoon luisteren, en af en toe ja ja en mm zeggen dan al niet heel helpend kunnen zijn? Voor mijn part hang je tegelijkertijd de was op. Oplossingen aandragen zou ik dan niet doen, je stelt zelf al vast dat ze daar niet naar kan luisteren. Ik fungeer ook af en toe voor een vriendin als paniekpaal, en weet inmiddels dat ik daar dan anderhalf uur voor uit moet trekken. Het zij zo. Tenzij je dit niet op kunt brengen voor haar, dat haal ik niet helemaal uit je verhaal.
maandag 29 februari 2016 om 14:03
quote:ambra schreef op 29 februari 2016 @ 14:01:
[...]
zou gewoon luisteren, en af en toe ja ja en mm zeggen dan al niet heel helpend kunnen zijn? Voor mijn part hang je tegelijkertijd de was op. Oplossingen aandragen zou ik dan niet doen, je stelt zelf al vast dat ze daar niet naar kan luisteren. Ik fungeer ook af en toe voor een vriendin als paniekpaal, en weet inmiddels dat ik daar dan anderhalf uur voor uit moet trekken. Het zij zo. Tenzij je dit niet op kunt brengen voor haar, dat haal ik niet helemaal uit je verhaal.Dit is ook een goede idd.
[...]
zou gewoon luisteren, en af en toe ja ja en mm zeggen dan al niet heel helpend kunnen zijn? Voor mijn part hang je tegelijkertijd de was op. Oplossingen aandragen zou ik dan niet doen, je stelt zelf al vast dat ze daar niet naar kan luisteren. Ik fungeer ook af en toe voor een vriendin als paniekpaal, en weet inmiddels dat ik daar dan anderhalf uur voor uit moet trekken. Het zij zo. Tenzij je dit niet op kunt brengen voor haar, dat haal ik niet helemaal uit je verhaal.Dit is ook een goede idd.
