Mijn moeder accepteert mijn nee niet

quote:IBAOHI schreef op 29 februari 2016 @ 16:17:

[...]





Draai je de rollen dan inderdaad niet enorm om? Het kind wat de ouder steeds moet troosten? Wat ik van TO begrijpt doet ze dit al sinds TO een kind is. Weet je hoe je ongelofelijk je een kind negatief belast om op zo'n jonge leeftijd dit soort volwassen problemen te bespreken en 'te dumpen'. Ik wel!



En als dit blijft duren tijdens jouw volwassen leven wordt je dit beu, zeker als het eenrichtingsverkeer is.

Speaker aanzetten en ondertussen andere taken verrichten en nietszeggende reacties geven, het gaat haar kennelijk niet over jouw input maar enkel over het ventileren; bijgevolg zou u het probleem ook niet in uw hoofd moeten steken.

Geen idee of je dit nog leest hoor....maar ik wilde nog even tegen je zeggen dat ik heel goed begrijp dat je dit teveel kost. De mensen die hier zo negatief reageren, hebben denk ik een goede/normale band met hun moeder. Als jij als tienjarig kind al moest dealen met de paniek van je moeder, dan ben je daarin overvraagd. Dat is nou parentificatie. En die parentificatie breekt je nu op. Op het moment dat je moeder nu in paniek is, wordt er oude pijn bij je geacitiveerd. En daardoor ben je zo lang van de leg. Ik denk echt dat het goed voor je is om dit eens met een psycholoog te bespreken want het zou heel goed kunnen dat de gevolgen van deze parentificatie op veel meer gebieden in je leven invloed uitoefenen.



Sterkte in elk geval en ik vind het heel goed dat je nu goed voor jezelf wilt zorgen!

Flappy, ik herken het gedrag vanuit nabije omgeving. Gelukkig sta ik sowieso aan de zijlijn maar de impact die zo'n gesprekken op je hebben maken maken jou geen instabiel persoon hoor. Er wordt hier wel erg hard geoordeeld, je zei ook niet 1x per jaar maar 1 probleem met nasleep met zelfde emoties.

Je moeder moet gaan leren hoe ze goed kan communiceren en hoe ze haar ei goed kwijt kan. (ken je sensoor? Die biieden een luisterend oor).

Jij moet leren je grenzen aan te geven en daarin assertief te zijn.

Succes daarmee, je komt wel over als iemand die bereid is er aan te werken. En bedenk, je kan alleen je eigen gedrag veranderen....

Je moeder heeft haar paniek en problemen al met jou besproken sinds je kind was. Een kind voelt zich daar machteloos bij, want ja wat moet je doen dan?

Ik denk dat daar de pijn en jouw probleem zit.

.

quote:swifty schreef op 01 maart 2016 @ 08:59:

Ik sluit me aan bij wat hierboven wordt gezegd, dat het al zo lang speelt bij jou, en ook zo misplaatst is voor een kind om de ouder emotioneel te moeten opvangen, en dan nog wel een ouder die over-emotioneel is. Dit is echt veel meer dan een enkele paniekaanval per jaar. En als je merkt dat je het er zo moeilijk mee hebt, zou ik het als teken zien dat je nu klaar bent om een stukje verleden op te ruimen in therapie. Ik denk dat je hier veel voor terug gaat krijgen, meer levensruimte, niet perse een betere band met je moeder, maar wel dat je oud pijn en oude patronen kan opruimen en ombuigen. Je zult denk ik wel anders kijken naar je moeder, omdat haar gedrag dan niet meer die pijntriggers oproept ( of eerder je onmacht).

wat hier gezegd wordt, het is niet iets kleins, en ik wens van harte dat je dit stukje verleden/heden met wat hulp aan kan werken Om er minder last van te hebben. e moeder heeft je op ongepaste wijze belast vroeger, en als ze het nu doet merk je dat je over je draagkracht heen bent. Het is genoeg nu, tijd voor een verandering!Precies dit.

quote:Flappie1 schreef op 29 februari 2016 @ 15:06:

Mijn moeder is inderdaad alleen. Ze is nu 67. Haar gezondheid is gelukkig uitstekend en ze is erg actief. Ze heeft voldoende kennissen, maar vrij weinig echt goede vrienden. Het vervelende voor haar vind ik dat ze geen pensioen heeft en dus moet doorwerken. Ik zou dat graag anders voor haar zien.



Ik heb me altijd verantwoordelijk gevoeld voor de problemen waar ze mee te maken had, van jongs af aan. Ik denk dat daar mijn wens om mensen te helpen vandaan komt. Het moeilijke is dat mijn moeder zich moeilijk laat helpen. Mijn advies volgt ze eigenlijk nooit op en soms ontstaan er weer nieuwe problemen die ik had aangegeven dat ze zouden ontstaan als ze die weg in zou slaan. Ik vind het dan kinderachtig om te zeggen 'dat heb ik je toch gezegd', dus dat doe ik ook niet. Nu is het natuurlijk aan haar om al dan niet een advies op te volgen. Toch werkt dit frustrerend. Ik hou dit echter altijd voor me.

Ik heb de indruk dat ik me in een positie heb geplaatst dat het voor haar logisch is om eerst mijn hulp en advies te vragen. Aan de andere kant kan het zijn dat ik haar paniektelefoontje verkeerd opvat. Verschillende mensen hier gaven al aan dat ze waarschijnlijk gewoon haar verhaal kwijt moet, haar paniek moet luchten.



Verder moet ik ook even kwijt dat ik nu verschrikkelijk hard zit te huilen van alle negatieve reacties. Ik wil echt niet het contact met mijn moeder verbreken. Ik hou ontzettend van haar.



Iedereen focust erop dat het om 1 keer per jaar gaat, maar het gaat om 1 probleem per jaar. Met daarbij verschillende gespreken, waarvan er een aantal in paniek zijn.



Lieve Flappie,



Wat moeilijk voor je. Je zit in een ingewikkelde dynamiek met je moeder. Doordat je al als kind naar haar luisterde en haar problem probeerde op te lossen zit je nu in de knoop. Van de ene kant wil je haar helpen maar van de andere kant kun je het niet meer opbrengen. Bovendien is het frustrerend om aan te zien dat je moeder haar eigen probleem veroorzaakt, jou on hulp vraagt maar niet naar je luistert.



Ik zou je willen aanraden om zelf een paar keer naar een psycholoog te gaan. Je kunt dan je verhaal kwijt, ook van vroeger, en bespreken hoe je op een voor jou fijne manier met je moeder om kunt gaan. Dat kan je nog veel opleveren in je leven.



Ik begrijp je gevoel in ieder geval erg goed!!