Psyche
alle pijlers
mijn nare gevoel
woensdag 25 november 2015 om 18:48
Hoi iedereen,
Voor dat ik begin met het schrijven van mijn "levensverhaal" wil ik even zeggen dat ik een jongen van 17 jaar ben zonder ervaring op forums. Ik zit ergens mee maar ik weet zelf niet goed waar ik mee zit en waar het door komt. Ik zit even in een dipje nadat, vanmiddag mensen uit mijn klas aan het praten waren over hun examenreisjes en aan mij gevraagd werd of waar ik naar op reis ging. Ik antwoordde met ik ga niet en ik hoorde een ow waarna een meisje in mijn klas zei dat ze het zielig vond. In de busreis naar huis heb ik hier over nagedacht en besloten om iets op dit forum te gaan schrijven om misschien iets te verwerken ofzo.
Ik zit voor zo ver dat ik weet zo'n beetje mijn hele leven al niet lekker in mijn vel. op de basisschool had ik altijd wel vrienden maar ik had nooit het gevoel alsof ik ergens bij hoorde. Ik was altijd met mensen maar voelde me altijd het derde wiel aan de wagen. Ik werd uitgenodigd voor kinderfeestjes omdat we een soort groepje hadden maar ik voelde me nooit persoonlijk uitgenodigd.
Uit de brugklas kan ik me weinig herinneren. Als ik op de brugklas terugdenk dan denk ik ook dat dit misschien wel het beste jaar tot is geweest. maar in de tweede klas was het misschien wel tegenovergesteld. In de tweede klas vond ik school erg eenvoudig en heb ik mijn vrije tijd vooral doorgebracht op de computer, hartstikke normaal toch?. Op school zat ik nooit alleen in de les en ook niet in de pauzes, en na school sprak ik vaak met mensen af in spelletjes. maar ik had altijd het gevoel alsof er iets dwars zat.
Tijdens het 3de jaar van het vwo ging het alleen maar slechter, ik had langzaam met minder mensen contact en begon steeds meer te gamen. Ik wil best spreken van een verslaving maar ik had altijd het gevoel alsof ik door te gamen verbonden was met mensen en dat ik daardoor sociaal bezig was. maar ik deed het altijd omdat ik "niks beters" te doen had.
Tijdens het 4de jaar had ik 2 "egte" vrienden gemaakt. althans dat dacht ik. Ik voelde mezelf al regelmatig slecht omdat ik hele dagen doorbracht op de computer en me altijd eenzaam voelde. en daar heb ik het ook meerdere malen met hun over gesproken. wel altijd 1 op 1. één van die twee vrienden is na de 5de blijven zitten en het contact was eigenlijk gelijk verdwenen. met de ander heb ik nog steeds contact. sinds de vierde voelde ik me op school eigenlijk nooit eenzaam, zoals ik eerder al zei had ik op school altijd mensen om mee te praten, bij te staan en om 'savonds na school mee te gamen. Ik ben alleen nooit gelukkig geweest over mijn leven. alhoewel ik altijd vrienden heb gehad voelde ik me regelmatig eenzaam en had ik altijd het gevoel alsof ik er niet bij hoorde.
Waar ik mee zit weet ik niet egt, ik voel me niet erg comfortabel om op mensen af te stappen ook al probeer ik dit wel. vrienden heb ik genoeg alhoewel ik nooit iets buiten school om met hun doe. Ik volleyball 2x per week en ik werk 2 avonden in de week dus contacten heb ik ook genoeg. verder game ik nog een hoop uur weg in de week maar terwijl ik game ben ik toch altijd aan het skypen/chatten met anderen. maar ik voel me altijd toch regelmatig een soort van eenzaam,vriendloos of verslaafd aan mijn computer maar ik kan het gevoel niet egt ergens plaatsen.
is er misschien iemand die me kan vertellen waar ik nu precies last van heb en wat ik er aan kan doen?
met vriendelijke groeten,
Voor dat ik begin met het schrijven van mijn "levensverhaal" wil ik even zeggen dat ik een jongen van 17 jaar ben zonder ervaring op forums. Ik zit ergens mee maar ik weet zelf niet goed waar ik mee zit en waar het door komt. Ik zit even in een dipje nadat, vanmiddag mensen uit mijn klas aan het praten waren over hun examenreisjes en aan mij gevraagd werd of waar ik naar op reis ging. Ik antwoordde met ik ga niet en ik hoorde een ow waarna een meisje in mijn klas zei dat ze het zielig vond. In de busreis naar huis heb ik hier over nagedacht en besloten om iets op dit forum te gaan schrijven om misschien iets te verwerken ofzo.
Ik zit voor zo ver dat ik weet zo'n beetje mijn hele leven al niet lekker in mijn vel. op de basisschool had ik altijd wel vrienden maar ik had nooit het gevoel alsof ik ergens bij hoorde. Ik was altijd met mensen maar voelde me altijd het derde wiel aan de wagen. Ik werd uitgenodigd voor kinderfeestjes omdat we een soort groepje hadden maar ik voelde me nooit persoonlijk uitgenodigd.
Uit de brugklas kan ik me weinig herinneren. Als ik op de brugklas terugdenk dan denk ik ook dat dit misschien wel het beste jaar tot is geweest. maar in de tweede klas was het misschien wel tegenovergesteld. In de tweede klas vond ik school erg eenvoudig en heb ik mijn vrije tijd vooral doorgebracht op de computer, hartstikke normaal toch?. Op school zat ik nooit alleen in de les en ook niet in de pauzes, en na school sprak ik vaak met mensen af in spelletjes. maar ik had altijd het gevoel alsof er iets dwars zat.
Tijdens het 3de jaar van het vwo ging het alleen maar slechter, ik had langzaam met minder mensen contact en begon steeds meer te gamen. Ik wil best spreken van een verslaving maar ik had altijd het gevoel alsof ik door te gamen verbonden was met mensen en dat ik daardoor sociaal bezig was. maar ik deed het altijd omdat ik "niks beters" te doen had.
Tijdens het 4de jaar had ik 2 "egte" vrienden gemaakt. althans dat dacht ik. Ik voelde mezelf al regelmatig slecht omdat ik hele dagen doorbracht op de computer en me altijd eenzaam voelde. en daar heb ik het ook meerdere malen met hun over gesproken. wel altijd 1 op 1. één van die twee vrienden is na de 5de blijven zitten en het contact was eigenlijk gelijk verdwenen. met de ander heb ik nog steeds contact. sinds de vierde voelde ik me op school eigenlijk nooit eenzaam, zoals ik eerder al zei had ik op school altijd mensen om mee te praten, bij te staan en om 'savonds na school mee te gamen. Ik ben alleen nooit gelukkig geweest over mijn leven. alhoewel ik altijd vrienden heb gehad voelde ik me regelmatig eenzaam en had ik altijd het gevoel alsof ik er niet bij hoorde.
Waar ik mee zit weet ik niet egt, ik voel me niet erg comfortabel om op mensen af te stappen ook al probeer ik dit wel. vrienden heb ik genoeg alhoewel ik nooit iets buiten school om met hun doe. Ik volleyball 2x per week en ik werk 2 avonden in de week dus contacten heb ik ook genoeg. verder game ik nog een hoop uur weg in de week maar terwijl ik game ben ik toch altijd aan het skypen/chatten met anderen. maar ik voel me altijd toch regelmatig een soort van eenzaam,vriendloos of verslaafd aan mijn computer maar ik kan het gevoel niet egt ergens plaatsen.
is er misschien iemand die me kan vertellen waar ik nu precies last van heb en wat ik er aan kan doen?
met vriendelijke groeten,
woensdag 25 november 2015 om 19:17
woensdag 25 november 2015 om 19:19
quote:Monatala schreef op 25 november 2015 @ 19:15:
Egte? Serieus?
En wat heeft dit alles nu te maken met niet op reis gaan?het heeft in principe niet direct iets er mee te maken maar het liefst zal ik gewoon zeggen dat ik niemand heb om mee op reis te gaan maar zoiets zeg je gewoon niet in de klas. en het zit/zat me gewoon dwars anngezien ik wel graag zal willen gaan
Egte? Serieus?
En wat heeft dit alles nu te maken met niet op reis gaan?het heeft in principe niet direct iets er mee te maken maar het liefst zal ik gewoon zeggen dat ik niemand heb om mee op reis te gaan maar zoiets zeg je gewoon niet in de klas. en het zit/zat me gewoon dwars anngezien ik wel graag zal willen gaan
woensdag 25 november 2015 om 19:21
Online heb je genoeg contacten, maar offline niet. De contacten die online hebt, heb je wel offline leren kennen. Dat is zo'n beetje de samenvatting. Of zou de een samenvatting kunnen zijn. Wat vaker in het echt afspreken met mensen dus. Dat zou mijn advies zijn. Ik denk dat het on-en offline leven steeds meer door elkaar gaat lopen, zeker bij jonge mensen. Daarin zie je toch dat het virtuele leven het echte leven niet kan vervangen. Het zou ook goed kunnen dat jouw leeftijdsgenoten met hetzelfde zitten en niet weten hoe ze dit moeten veranderen, maar stel het eens voor. Om écht samen te komen ipv elkaar online te ontmoeten.
Verder hoort dat onzekere en zoekende ook wel bij je leeftijd. Niet iedereen zal het hebben, maar velen toch wel hoor.
Verder hoort dat onzekere en zoekende ook wel bij je leeftijd. Niet iedereen zal het hebben, maar velen toch wel hoor.
woensdag 25 november 2015 om 19:23
woensdag 25 november 2015 om 19:25
quote:blijfgewoonbianca schreef op 25 november 2015 @ 19:17:
[...]
Assertiviteitstraining? Waarom dat dan?Te leren minder onzeker te zijn in het contactleggen. Tools aangeleerd krijgen om dat te durven doen (assertiever te worden). En met lotgenoten samen te komen (waaruit weer fijne contacten kunnen komen).
[...]
Assertiviteitstraining? Waarom dat dan?Te leren minder onzeker te zijn in het contactleggen. Tools aangeleerd krijgen om dat te durven doen (assertiever te worden). En met lotgenoten samen te komen (waaruit weer fijne contacten kunnen komen).
woensdag 25 november 2015 om 19:26
quote:talone schreef op 25 november 2015 @ 19:19:
[...]
het heeft in principe niet direct iets er mee te maken maar het liefst zal ik gewoon zeggen dat ik niemand heb om mee op reis te gaan maar zoiets zeg je gewoon niet in de klas. en het zit/zat me gewoon dwars anngezien ik wel graag zal willen gaan
Ga je toch iets totaal anders doen dan een zon-zee-zuip vakantie? Er zijn zat leuke reizen die je in je uppie kunt doen, waarbij je andere mensen leert kennen, waarmee je je gameverslaving af kunt bouwen en waarbij je zelfs nog iets zou kunnen leren als je dat zou willen.
Dan leer je bijvoorbeeld om te surfen, of je haalt een dive master diploma, of je leert een taal....
En als je wel een zuip vakantie wil zijn er ook zat - single - jongeren reizen te vinden.
[...]
het heeft in principe niet direct iets er mee te maken maar het liefst zal ik gewoon zeggen dat ik niemand heb om mee op reis te gaan maar zoiets zeg je gewoon niet in de klas. en het zit/zat me gewoon dwars anngezien ik wel graag zal willen gaan
Ga je toch iets totaal anders doen dan een zon-zee-zuip vakantie? Er zijn zat leuke reizen die je in je uppie kunt doen, waarbij je andere mensen leert kennen, waarmee je je gameverslaving af kunt bouwen en waarbij je zelfs nog iets zou kunnen leren als je dat zou willen.
Dan leer je bijvoorbeeld om te surfen, of je haalt een dive master diploma, of je leert een taal....
En als je wel een zuip vakantie wil zijn er ook zat - single - jongeren reizen te vinden.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
woensdag 25 november 2015 om 19:28
quote:_lupine_ schreef op 25 november 2015 @ 19:21:
Online heb je genoeg contacten, maar offline niet. De contacten die online hebt, heb je wel offline leren kennen. Dat is zo'n beetje de samenvatting. Of zou de een samenvatting kunnen zijn. Wat vaker in het echt afspreken met mensen dus. Dat zou mijn advies zijn. Ik denk dat het on-en offline leven steeds meer door elkaar gaat lopen, zeker bij jonge mensen. Daarin zie je toch dat het virtuele leven het echte leven niet kan vervangen. Het zou ook goed kunnen dat jouw leeftijdsgenoten met hetzelfde zitten en niet weten hoe ze dit moeten veranderen, maar stel het eens voor. Om écht samen te komen ipv elkaar online te ontmoeten.
Verder hoort dat onzekere en zoekende ook wel bij je leeftijd. Niet iedereen zal het hebben, maar velen toch wel hoor.
met school, 2 keer per week volleybal en 2 keer per week werken?
dan heb je wel genoeg contacten lijkt me.
maar mijn diagnose zou ook puberteit zijn,
ik herken dat onbestemde gevoel wel
helpen zou het niet anoniem op een forum bespreken maar met je ouders of vrienden in reallife natuurlijk.
Online heb je genoeg contacten, maar offline niet. De contacten die online hebt, heb je wel offline leren kennen. Dat is zo'n beetje de samenvatting. Of zou de een samenvatting kunnen zijn. Wat vaker in het echt afspreken met mensen dus. Dat zou mijn advies zijn. Ik denk dat het on-en offline leven steeds meer door elkaar gaat lopen, zeker bij jonge mensen. Daarin zie je toch dat het virtuele leven het echte leven niet kan vervangen. Het zou ook goed kunnen dat jouw leeftijdsgenoten met hetzelfde zitten en niet weten hoe ze dit moeten veranderen, maar stel het eens voor. Om écht samen te komen ipv elkaar online te ontmoeten.
Verder hoort dat onzekere en zoekende ook wel bij je leeftijd. Niet iedereen zal het hebben, maar velen toch wel hoor.
met school, 2 keer per week volleybal en 2 keer per week werken?
dan heb je wel genoeg contacten lijkt me.
maar mijn diagnose zou ook puberteit zijn,
ik herken dat onbestemde gevoel wel
helpen zou het niet anoniem op een forum bespreken maar met je ouders of vrienden in reallife natuurlijk.
woensdag 25 november 2015 om 19:28
quote:talone schreef op 25 november 2015 @ 19:19:
[...]
het heeft in principe niet direct iets er mee te maken maar het liefst zal ik gewoon zeggen dat ik niemand heb om mee op reis te gaan maar zoiets zeg je gewoon niet in de klas. en het zit/zat me gewoon dwars anngezien ik wel graag zal willen gaan
zat reisorganisaties waar je gewoon mee kan op groepsreis.
zeker ook voor jouw leeftijdscategorie.
en je bent niet de enige die alleen daarmee gaat hoor.
[...]
het heeft in principe niet direct iets er mee te maken maar het liefst zal ik gewoon zeggen dat ik niemand heb om mee op reis te gaan maar zoiets zeg je gewoon niet in de klas. en het zit/zat me gewoon dwars anngezien ik wel graag zal willen gaan
zat reisorganisaties waar je gewoon mee kan op groepsreis.
zeker ook voor jouw leeftijdscategorie.
en je bent niet de enige die alleen daarmee gaat hoor.
woensdag 25 november 2015 om 19:30
quote:jojojanneke schreef op 25 november 2015 @ 19:24:
Wat ik zo door je verhaal heen hoor is dat je je niet verbonden met iemand voelt.
Dus wel mensen om je heen maar de verbinding mist?
Klopt dat?
ik denk dat dit is waar het op neer komt
ben ik verder niet wat jong voor een assertiviteitstraining?
Wat ik zo door je verhaal heen hoor is dat je je niet verbonden met iemand voelt.
Dus wel mensen om je heen maar de verbinding mist?
Klopt dat?
ik denk dat dit is waar het op neer komt
ben ik verder niet wat jong voor een assertiviteitstraining?
woensdag 25 november 2015 om 19:37
quote:talone schreef op 25 november 2015 @ 19:30:
[...]
ik denk dat dit is waar het op neer komt
ben ik verder niet wat jong voor een assertiviteitstraining?Je hebt voor allerlei leeftijdsgroepen assertiviteitstraining. Dit kun je gewoon googlen: assertiviteitscursus (en dan je gemeenteplaats) en eventueel jongeren. Dan zie je vanzelf wat er is, hoe je je kunt aanmelden etc.
[...]
ik denk dat dit is waar het op neer komt
ben ik verder niet wat jong voor een assertiviteitstraining?Je hebt voor allerlei leeftijdsgroepen assertiviteitstraining. Dit kun je gewoon googlen: assertiviteitscursus (en dan je gemeenteplaats) en eventueel jongeren. Dan zie je vanzelf wat er is, hoe je je kunt aanmelden etc.
woensdag 25 november 2015 om 19:45
Ik denk niet dat je te jóng bent om naar een assertiviteitstraining te gaan, maar ik denk wel dat dat niet de oplossing voor jouw probleem is. Ik lees namelijk nergens dat je je als deurmat laat gebruiken en iedereen over je heen laat lopen.
Ik denk sowieso niet dat jij professionele hulp nodig hebt, want hetgeen jij beschrijft is heel menselijk. Het is een worsteling misschien, maar niet zo zorgelijk dat je de hulpverlening moet raadplegen. Ik denk dat het klopt wat Jojojannke schrijft. Ik denk ook dat je echte verbintenis mist. Je ziet een hoop mensen, maar mist unieke contacten. Die kan je opbouwen, vriendschappen worden altijd opgebouwd in mijn ervaring. Dat doe je door na schooltijd of na het werk ook eens af te spreken. Als het dan gezellig is, spreek je vaker af en zo bouw je een vriendschap op.
Ik denk sowieso niet dat jij professionele hulp nodig hebt, want hetgeen jij beschrijft is heel menselijk. Het is een worsteling misschien, maar niet zo zorgelijk dat je de hulpverlening moet raadplegen. Ik denk dat het klopt wat Jojojannke schrijft. Ik denk ook dat je echte verbintenis mist. Je ziet een hoop mensen, maar mist unieke contacten. Die kan je opbouwen, vriendschappen worden altijd opgebouwd in mijn ervaring. Dat doe je door na schooltijd of na het werk ook eens af te spreken. Als het dan gezellig is, spreek je vaker af en zo bouw je een vriendschap op.
woensdag 25 november 2015 om 19:48
woensdag 25 november 2015 om 19:58
quote:_lupine_ schreef op 25 november 2015 @ 19:45:
Ik denk niet dat je te jóng bent om naar een assertiviteitstraining te gaan, maar ik denk wel dat dat niet de oplossing voor jouw probleem is. Ik lees namelijk nergens dat je je als deurmat laat gebruiken en iedereen over je heen laat lopen.
Ik denk sowieso niet dat jij professionele hulp nodig hebt, want hetgeen jij beschrijft is heel menselijk. Het is een worsteling misschien, maar niet zo zorgelijk dat je de hulpverlening moet raadplegen. Ik denk dat het klopt wat Jojojannke schrijft. Ik denk ook dat je echte verbintenis mist. Je ziet een hoop mensen, maar mist unieke contacten. Die kan je opbouwen, vriendschappen worden altijd opgebouwd in mijn ervaring. Dat doe je door na schooltijd of na het werk ook eens af te spreken. Als het dan gezellig is, spreek je vaker af en zo bouw je een vriendschap op.
Heb je wel eens een assertiviteitstraining gevolgd of zelf gegeven? Want het is niet alleen voor mensen die zich als een deurmat laten gebruiken.
TO schrijft: "ik voel me niet erg comfortabel om op mensen af te stappen". Dat is exact waar je tools voor aangeleerd krijgt.
Hier een voorbeeld van een website van een assertiviteitstraining:
"Zodat je beter voor jezelf leert opkomen en je grenzen te bewaken. Je communicatie is daarbij een heel belangrijk onderdeel. Maar soms is het nog belangrijker om te onderzoeken wat je weerhoudt om assertief op te treden."
Nog een voorbeeld:
"In deze assertiviteitstraining in Amsterdam leer je opkomen voor je belangen én verbinding maken met anderen."
Kortom er worden verschillende van dergelijke trainingen aangeboden, kies er een die het best bij je past of praktisch die bij je in de buurt is. Er zijn ook zelfhulpboeken als je meer van de zelfstudie bent.
Ik denk niet dat je te jóng bent om naar een assertiviteitstraining te gaan, maar ik denk wel dat dat niet de oplossing voor jouw probleem is. Ik lees namelijk nergens dat je je als deurmat laat gebruiken en iedereen over je heen laat lopen.
Ik denk sowieso niet dat jij professionele hulp nodig hebt, want hetgeen jij beschrijft is heel menselijk. Het is een worsteling misschien, maar niet zo zorgelijk dat je de hulpverlening moet raadplegen. Ik denk dat het klopt wat Jojojannke schrijft. Ik denk ook dat je echte verbintenis mist. Je ziet een hoop mensen, maar mist unieke contacten. Die kan je opbouwen, vriendschappen worden altijd opgebouwd in mijn ervaring. Dat doe je door na schooltijd of na het werk ook eens af te spreken. Als het dan gezellig is, spreek je vaker af en zo bouw je een vriendschap op.
Heb je wel eens een assertiviteitstraining gevolgd of zelf gegeven? Want het is niet alleen voor mensen die zich als een deurmat laten gebruiken.
TO schrijft: "ik voel me niet erg comfortabel om op mensen af te stappen". Dat is exact waar je tools voor aangeleerd krijgt.
Hier een voorbeeld van een website van een assertiviteitstraining:
"Zodat je beter voor jezelf leert opkomen en je grenzen te bewaken. Je communicatie is daarbij een heel belangrijk onderdeel. Maar soms is het nog belangrijker om te onderzoeken wat je weerhoudt om assertief op te treden."
Nog een voorbeeld:
"In deze assertiviteitstraining in Amsterdam leer je opkomen voor je belangen én verbinding maken met anderen."
Kortom er worden verschillende van dergelijke trainingen aangeboden, kies er een die het best bij je past of praktisch die bij je in de buurt is. Er zijn ook zelfhulpboeken als je meer van de zelfstudie bent.
