Psyche
alle pijlers
Mijn vader gaat dood
dinsdag 26 mei 2015 om 16:04
Hallo allemaal
Ik post hier mijn verhaal omdat ik wel een steuntje in de rug kan gebruiken. Ik vind het namelijk een hele moeilijke tijd. Van nature ben ik enigszins pessimistisch aangelegd, dus dat helpt ook niet echt. Misschien dat ik hier een opsteker kan vinden.
Mijn vader is jong en ernstig ziek. Dit is hij al een aantal jaren. Als gezin wisten we dat dit er aan zat te komen, maar kennelijk is nu de terminale tijd ook echt aangebroken. Van het KWF hebben we een foldertje gekregen 'Kanker...als de dood nabij is'. Om verschrikkelijk depressief van te worden. Het ziekenhuisbed staat al in de kamer, elektrisch met alle toeters en bellen. Hij is er zelf erg blij mee, want dan kan hij lekker slapen. Maar god, wat vind ik het klote om aan te zien. Hij is verschrikkelijk mager, armpjes net zoals de 'kindjes in Afrika', helemaal uitgemergeld. Hij slaapt veel, heeft gelukkig nog niet zo heel veel pijn, maar veel lichamelijke ongemakken.
Ik vind dit zo verschrikkelijk om mee te maken. Hij heeft zijn begrafenis liedjes al uitgezocht. We hebben een schapje in de woonkamer van mijn ouders gemaakt met spulletjes van hem. Hij vond dat erg fijn om te doen, alsof hij nog wat controle had over 'later'. Mooie foto's en memorabilia er in. Dat vond mijn moeder heel troostend. Ik merk dat mijn ouders beide tegen het eind van hun latijn aan lopen. Vermoeid, emotioneel volledig uitgeput.
Ik herken dit wel een beetje. Ik ben zo moe, wil het liefst veel slapen. Ben zo vaak verdrietig om hoe het gelopen is en hoe het nu gaat. En vooral bang voor wat komen gaat. Ik wil geen afscheid nemen, dat lijkt me het meest verschrikkelijke wat er is. Ik wil niet de angst voor de dood in zijn ogen zien. Ben zo verschrikkelijk bang. Ik wil mijn paps nog helemaal niet missen.
Daarnaast ben ik bezig met afstuderen. Ik studeer en het is een grote opgave geweest om zover te komen. Veel studie-uren etc. Dit vind ik helemaal niet erg, ben er zelfs trots op. Maar ik merk nu dat ik ook op ben. Studievertraging is helaas geen optie. Heeft iemand hier tips voor? Ik weet niet meer hoe ik het moet doen. Kan me niet goed meer zetten tot studeren en de stof ook daadwerkelijk opnemen.
Bedankt voor het lezen van mijn verhaal.
Ik post hier mijn verhaal omdat ik wel een steuntje in de rug kan gebruiken. Ik vind het namelijk een hele moeilijke tijd. Van nature ben ik enigszins pessimistisch aangelegd, dus dat helpt ook niet echt. Misschien dat ik hier een opsteker kan vinden.
Mijn vader is jong en ernstig ziek. Dit is hij al een aantal jaren. Als gezin wisten we dat dit er aan zat te komen, maar kennelijk is nu de terminale tijd ook echt aangebroken. Van het KWF hebben we een foldertje gekregen 'Kanker...als de dood nabij is'. Om verschrikkelijk depressief van te worden. Het ziekenhuisbed staat al in de kamer, elektrisch met alle toeters en bellen. Hij is er zelf erg blij mee, want dan kan hij lekker slapen. Maar god, wat vind ik het klote om aan te zien. Hij is verschrikkelijk mager, armpjes net zoals de 'kindjes in Afrika', helemaal uitgemergeld. Hij slaapt veel, heeft gelukkig nog niet zo heel veel pijn, maar veel lichamelijke ongemakken.
Ik vind dit zo verschrikkelijk om mee te maken. Hij heeft zijn begrafenis liedjes al uitgezocht. We hebben een schapje in de woonkamer van mijn ouders gemaakt met spulletjes van hem. Hij vond dat erg fijn om te doen, alsof hij nog wat controle had over 'later'. Mooie foto's en memorabilia er in. Dat vond mijn moeder heel troostend. Ik merk dat mijn ouders beide tegen het eind van hun latijn aan lopen. Vermoeid, emotioneel volledig uitgeput.
Ik herken dit wel een beetje. Ik ben zo moe, wil het liefst veel slapen. Ben zo vaak verdrietig om hoe het gelopen is en hoe het nu gaat. En vooral bang voor wat komen gaat. Ik wil geen afscheid nemen, dat lijkt me het meest verschrikkelijke wat er is. Ik wil niet de angst voor de dood in zijn ogen zien. Ben zo verschrikkelijk bang. Ik wil mijn paps nog helemaal niet missen.
Daarnaast ben ik bezig met afstuderen. Ik studeer en het is een grote opgave geweest om zover te komen. Veel studie-uren etc. Dit vind ik helemaal niet erg, ben er zelfs trots op. Maar ik merk nu dat ik ook op ben. Studievertraging is helaas geen optie. Heeft iemand hier tips voor? Ik weet niet meer hoe ik het moet doen. Kan me niet goed meer zetten tot studeren en de stof ook daadwerkelijk opnemen.
Bedankt voor het lezen van mijn verhaal.
dinsdag 26 mei 2015 om 16:10
Ik heb geen tips voor je. Ja misschien met de decaan praten.
Ik wil je heel veel sterkte wensen. Toen ik 24 was ben ik in dezelfde situatie beland. Gewoon klote. Geen andere woorden voor. Ik moet dan ook huilen toen ik je verhaal las. Natuurlijk wil jij je lieve pa niet kwijt. Wat is het toch verdomde oneerlijk
Heel veel sterkte voor jullie allemaal.
Ik wil je heel veel sterkte wensen. Toen ik 24 was ben ik in dezelfde situatie beland. Gewoon klote. Geen andere woorden voor. Ik moet dan ook huilen toen ik je verhaal las. Natuurlijk wil jij je lieve pa niet kwijt. Wat is het toch verdomde oneerlijk
Heel veel sterkte voor jullie allemaal.
dinsdag 26 mei 2015 om 16:10
Ach prima Donna wat treurig
Ik denk niet dat ik je veel nuttige tips kan geven, behalve misschien om iemand (professioneel of niet) te zoeken waar jij je verhaal en emoties bij kwijt kunt.
Misschien kun je ook eventueel toch een kleine uitstelperiode regelen op je universiteit, als je denkt dat je het niet gaat redden?
Veel sterkte meis....
Ik denk niet dat ik je veel nuttige tips kan geven, behalve misschien om iemand (professioneel of niet) te zoeken waar jij je verhaal en emoties bij kwijt kunt.
Misschien kun je ook eventueel toch een kleine uitstelperiode regelen op je universiteit, als je denkt dat je het niet gaat redden?
Veel sterkte meis....
dinsdag 26 mei 2015 om 16:11
Een hele dikke knuffel voor jou, wat een heftige tijd zeg..
Ik kan me indenken dat je niet toe komt aan je studie op het moment. Ik denk dat het slim is als je met je studieadviseur gaat praten.
Ik weet dat het bestaat dat studenten in bepaalde omstandigheden een extra jaar stufi kunnen krijgen. Wie weet kunnen ze voor jou ook wel iets betekenen. Heel veel sterkte
Ik kan me indenken dat je niet toe komt aan je studie op het moment. Ik denk dat het slim is als je met je studieadviseur gaat praten.
Ik weet dat het bestaat dat studenten in bepaalde omstandigheden een extra jaar stufi kunnen krijgen. Wie weet kunnen ze voor jou ook wel iets betekenen. Heel veel sterkte
dinsdag 26 mei 2015 om 16:14
Pff, wat een nare situatie. Vreselijk dat het zo snel is gegaan.
Praat zoveel mogelijk met elkaar, vertel alles wat je wilt vertellen. Misschien wil je foto's maken van jullie samen?
probeer het voor je vader zo aangenaam mogelijk te maken, hoe wilt je vader de kamer ingericht hebben, wat vindt hij fijn?
Breng tijd met hem door, ieder moment is een herinnering.
Heel veel sterkte
Praat zoveel mogelijk met elkaar, vertel alles wat je wilt vertellen. Misschien wil je foto's maken van jullie samen?
probeer het voor je vader zo aangenaam mogelijk te maken, hoe wilt je vader de kamer ingericht hebben, wat vindt hij fijn?
Breng tijd met hem door, ieder moment is een herinnering.
Heel veel sterkte
Een leven zonder zorgen, dat is pas leven.
dinsdag 26 mei 2015 om 16:21
Hoi Donna,
Hier een lotgenoot, helaas. Mijn vader overleed toen ik 23 was en in mijn master zat, maar bij hem was het heel plotseling. Voor praktische steun op je uni moet je even bij de studentdecaan aankloppen: bij ons hebben we een regeling Profileringsfonds waardoor studenten met onontkoombare studievertraging (door ziekte, overlijden naasten, zwangerschap) een tegemoetkoming kunnen krijgen. Probeer de decaan zo snel mogelijk op de hoogte te stellen: officieel moet je hier je 'bijzondere omstandigheid' melden binnen een maand, maar in dit geval zou ik het nu al melden zodat ook vertraging door de periode van ziekte al meegenomen kan worden.
Heel veel sterkte de komende tijd. Schroom niet om je situatie uit te leggen bij docenten, medestudenten en anderen, mensen hebben ontzettend veel begrip voor dit soort dingen heb ik gemerkt. En dat helpt .
Hier een lotgenoot, helaas. Mijn vader overleed toen ik 23 was en in mijn master zat, maar bij hem was het heel plotseling. Voor praktische steun op je uni moet je even bij de studentdecaan aankloppen: bij ons hebben we een regeling Profileringsfonds waardoor studenten met onontkoombare studievertraging (door ziekte, overlijden naasten, zwangerschap) een tegemoetkoming kunnen krijgen. Probeer de decaan zo snel mogelijk op de hoogte te stellen: officieel moet je hier je 'bijzondere omstandigheid' melden binnen een maand, maar in dit geval zou ik het nu al melden zodat ook vertraging door de periode van ziekte al meegenomen kan worden.
Heel veel sterkte de komende tijd. Schroom niet om je situatie uit te leggen bij docenten, medestudenten en anderen, mensen hebben ontzettend veel begrip voor dit soort dingen heb ik gemerkt. En dat helpt .
dinsdag 26 mei 2015 om 16:35
Heel erg bedankt voor de knuffels en wensen. Dat doet me beter dan ik had verwacht.quote:jippie55 schreef op 26 mei 2015 @ 16:08:
Heftig zeg. Heel naar. Praten jullie veel met elkaar? Ook over jullie het allemaal ervaren? Dingen die je nog tegen elkaar wil zeggen?
Ja we praten wel redelijk met elkaar. Niet alles wordt uitgesproken thuis, maar dat hebben we nooit gedaan. We praten wel over wat dit betekent voor ons. Ik heb alles gezegd wat ik wilde zeggen. Die tip kreeg ik al van een bekende mee..zorg dat je nergens spijt van krijgt. Ik ga een paar keer per week langs en doe zo lief mogelijk voor hem. Ondanks dat het geen makkelijke man is, gaat dat nu erg goed. Daar ben ik heel blij om! Dat is wel eens anders geweest.
quote:apestaartje30 schreef op 26 mei 2015 @ 16:10:
Ik heb geen tips voor je. Ja misschien met de decaan praten.
Ik wil je heel veel sterkte wensen. Toen ik 24 was ben ik in dezelfde situatie beland. Gewoon klote. Geen andere woorden voor. Ik moet dan ook huilen toen ik je verhaal las. Natuurlijk wil jij je lieve pa niet kwijt. Wat is het toch verdomde oneerlijk
Heel veel sterkte voor jullie allemaal.
Wat erg voor je. Een virtuele knuffel dan maar. Hoe lang is het geleden dat jij je vader verloor? Hoe heb je het opgelost met je studie? Ik hoop dat je het nu een plekje kunt geven. Afschuwelijk.
quote:elfje26 schreef op 26 mei 2015 @ 16:10:
Ach prima Donna wat treurig
Ik denk niet dat ik je veel nuttige tips kan geven, behalve misschien om iemand (professioneel of niet) te zoeken waar jij je verhaal en emoties bij kwijt kunt.
Misschien kun je ook eventueel toch een kleine uitstelperiode regelen op je universiteit, als je denkt dat je het niet gaat redden?
Veel sterkte meis....quote:JeMappelle schreef op 26 mei 2015 @ 16:11:
Een hele dikke knuffel voor jou, wat een heftige tijd zeg..
Ik kan me indenken dat je niet toe komt aan je studie op het moment. Ik denk dat het slim is als je met je studieadviseur gaat praten.
Ik weet dat het bestaat dat studenten in bepaalde omstandigheden een extra jaar stufi kunnen krijgen. Wie weet kunnen ze voor jou ook wel iets betekenen. Heel veel sterkte
Ik ben inderdaad bij de studieadviseur geweest. Die man was heel erg lief en begripvol. Helaas kan hij niet veel voor me doen, alleen een extra tentamen kans aanvragen omdat ik één tentamen twee keer niet gehaald heb dit jaar. Dat profileringsfonds heb ik geloof ik geen recht meer op helaas, omdat ik al een langstudeerder ben. Helaas twee slechte keuzes gemaakt toen ik jonger was. In oktober loopt mijn recht op lenen af bij IBG of DUO, dus ik moet in september wel aan mijn master beginnen anders heb ik geen inkomen helaas.
quote:-Prinses-op-de-erwt-110- schreef op 26 mei 2015 @ 16:14:
Pff, wat een nare situatie. Vreselijk dat het zo snel is gegaan.
Praat zoveel mogelijk met elkaar, vertel alles wat je wilt vertellen. Misschien wil je foto's maken van jullie samen?
probeer het voor je vader zo aangenaam mogelijk te maken, hoe wilt je vader de kamer ingericht hebben, wat vindt hij fijn?
Breng tijd met hem door, ieder moment is een herinnering.
Heel veel sterktequote:Luxaflex schreef op 26 mei 2015 @ 16:21:
Heel veel sterkte toegewenst, lijkt me heel heel heftig om dit proces van a tot z door te moeten maken. Mijn vader is plotseling overleden, heb geen afscheid kunnen nemen. Gun jezelf de tijd en geniet hoe moeilijk dan ook nog van jullie momenten samen.
Dat lijkt me ook echt een verschrikking. Heb je jezelf daar door kunnen slaan? Geen afscheid nemen lijkt me erg rot, je hebt altijd wel dingen die je wil zeggen. Ik ben alleen zo bang voor dat afscheid, bang dat ik het emotioneel niet trek. Ik haat vaarwels, heb ik altijd al gehad. Toen ik een tijd in het buitenland ging werken ook. Toen ik afscheid nam van mijn ouders dacht ik echt: ik doe dit niet! Ik ga terug. Natuurlijk niet gedaan haha.
quote:pampas schreef op 26 mei 2015 @ 16:21:
Hoi Donna,
Hier een lotgenoot, helaas. Mijn vader overleed toen ik 23 was en in mijn master zat, maar bij hem was het heel plotseling. Voor praktische steun op je uni moet je even bij de studentdecaan aankloppen: bij ons hebben we een regeling Profileringsfonds waardoor studenten met onontkoombare studievertraging (door ziekte, overlijden naasten, zwangerschap) een tegemoetkoming kunnen krijgen. Probeer de decaan zo snel mogelijk op de hoogte te stellen: officieel moet je hier je 'bijzondere omstandigheid' melden binnen een maand, maar in dit geval zou ik het nu al melden zodat ook vertraging door de periode van ziekte al meegenomen kan worden.
Heel veel sterkte de komende tijd. Schroom niet om je situatie uit te leggen bij docenten, medestudenten en anderen, mensen hebben ontzettend veel begrip voor dit soort dingen heb ik gemerkt. En dat helpt .Wat erg voor je. Je was ook zo jong. Fijn dat er veel begrip voor je was. Dat merk ik ook wel uit mijn omgeving. De mensen, familie, vrienden, vage kennissen.. iedereen is zo lief. Mensen zeggen altijd dat als er iets is dat ze voor me kunnen doen, dan moet ik het zeggen! Ik merk dan op dat er veel afwas staat die ze wel even mogen wegwerken Probeer de lol er ook een beetje in te houden haha.
Heftig zeg. Heel naar. Praten jullie veel met elkaar? Ook over jullie het allemaal ervaren? Dingen die je nog tegen elkaar wil zeggen?
Ja we praten wel redelijk met elkaar. Niet alles wordt uitgesproken thuis, maar dat hebben we nooit gedaan. We praten wel over wat dit betekent voor ons. Ik heb alles gezegd wat ik wilde zeggen. Die tip kreeg ik al van een bekende mee..zorg dat je nergens spijt van krijgt. Ik ga een paar keer per week langs en doe zo lief mogelijk voor hem. Ondanks dat het geen makkelijke man is, gaat dat nu erg goed. Daar ben ik heel blij om! Dat is wel eens anders geweest.
quote:apestaartje30 schreef op 26 mei 2015 @ 16:10:
Ik heb geen tips voor je. Ja misschien met de decaan praten.
Ik wil je heel veel sterkte wensen. Toen ik 24 was ben ik in dezelfde situatie beland. Gewoon klote. Geen andere woorden voor. Ik moet dan ook huilen toen ik je verhaal las. Natuurlijk wil jij je lieve pa niet kwijt. Wat is het toch verdomde oneerlijk
Heel veel sterkte voor jullie allemaal.
Wat erg voor je. Een virtuele knuffel dan maar. Hoe lang is het geleden dat jij je vader verloor? Hoe heb je het opgelost met je studie? Ik hoop dat je het nu een plekje kunt geven. Afschuwelijk.
quote:elfje26 schreef op 26 mei 2015 @ 16:10:
Ach prima Donna wat treurig
Ik denk niet dat ik je veel nuttige tips kan geven, behalve misschien om iemand (professioneel of niet) te zoeken waar jij je verhaal en emoties bij kwijt kunt.
Misschien kun je ook eventueel toch een kleine uitstelperiode regelen op je universiteit, als je denkt dat je het niet gaat redden?
Veel sterkte meis....quote:JeMappelle schreef op 26 mei 2015 @ 16:11:
Een hele dikke knuffel voor jou, wat een heftige tijd zeg..
Ik kan me indenken dat je niet toe komt aan je studie op het moment. Ik denk dat het slim is als je met je studieadviseur gaat praten.
Ik weet dat het bestaat dat studenten in bepaalde omstandigheden een extra jaar stufi kunnen krijgen. Wie weet kunnen ze voor jou ook wel iets betekenen. Heel veel sterkte
Ik ben inderdaad bij de studieadviseur geweest. Die man was heel erg lief en begripvol. Helaas kan hij niet veel voor me doen, alleen een extra tentamen kans aanvragen omdat ik één tentamen twee keer niet gehaald heb dit jaar. Dat profileringsfonds heb ik geloof ik geen recht meer op helaas, omdat ik al een langstudeerder ben. Helaas twee slechte keuzes gemaakt toen ik jonger was. In oktober loopt mijn recht op lenen af bij IBG of DUO, dus ik moet in september wel aan mijn master beginnen anders heb ik geen inkomen helaas.
quote:-Prinses-op-de-erwt-110- schreef op 26 mei 2015 @ 16:14:
Pff, wat een nare situatie. Vreselijk dat het zo snel is gegaan.
Praat zoveel mogelijk met elkaar, vertel alles wat je wilt vertellen. Misschien wil je foto's maken van jullie samen?
probeer het voor je vader zo aangenaam mogelijk te maken, hoe wilt je vader de kamer ingericht hebben, wat vindt hij fijn?
Breng tijd met hem door, ieder moment is een herinnering.
Heel veel sterktequote:Luxaflex schreef op 26 mei 2015 @ 16:21:
Heel veel sterkte toegewenst, lijkt me heel heel heftig om dit proces van a tot z door te moeten maken. Mijn vader is plotseling overleden, heb geen afscheid kunnen nemen. Gun jezelf de tijd en geniet hoe moeilijk dan ook nog van jullie momenten samen.
Dat lijkt me ook echt een verschrikking. Heb je jezelf daar door kunnen slaan? Geen afscheid nemen lijkt me erg rot, je hebt altijd wel dingen die je wil zeggen. Ik ben alleen zo bang voor dat afscheid, bang dat ik het emotioneel niet trek. Ik haat vaarwels, heb ik altijd al gehad. Toen ik een tijd in het buitenland ging werken ook. Toen ik afscheid nam van mijn ouders dacht ik echt: ik doe dit niet! Ik ga terug. Natuurlijk niet gedaan haha.
quote:pampas schreef op 26 mei 2015 @ 16:21:
Hoi Donna,
Hier een lotgenoot, helaas. Mijn vader overleed toen ik 23 was en in mijn master zat, maar bij hem was het heel plotseling. Voor praktische steun op je uni moet je even bij de studentdecaan aankloppen: bij ons hebben we een regeling Profileringsfonds waardoor studenten met onontkoombare studievertraging (door ziekte, overlijden naasten, zwangerschap) een tegemoetkoming kunnen krijgen. Probeer de decaan zo snel mogelijk op de hoogte te stellen: officieel moet je hier je 'bijzondere omstandigheid' melden binnen een maand, maar in dit geval zou ik het nu al melden zodat ook vertraging door de periode van ziekte al meegenomen kan worden.
Heel veel sterkte de komende tijd. Schroom niet om je situatie uit te leggen bij docenten, medestudenten en anderen, mensen hebben ontzettend veel begrip voor dit soort dingen heb ik gemerkt. En dat helpt .Wat erg voor je. Je was ook zo jong. Fijn dat er veel begrip voor je was. Dat merk ik ook wel uit mijn omgeving. De mensen, familie, vrienden, vage kennissen.. iedereen is zo lief. Mensen zeggen altijd dat als er iets is dat ze voor me kunnen doen, dan moet ik het zeggen! Ik merk dan op dat er veel afwas staat die ze wel even mogen wegwerken Probeer de lol er ook een beetje in te houden haha.
dinsdag 26 mei 2015 om 16:35
quote:pampas schreef op 26 mei 2015 @ 16:21:
Hoi Donna,
Hier een lotgenoot, helaas. Mijn vader overleed toen ik 23 was en in mijn master zat, maar bij hem was het heel plotseling. Voor praktische steun op je uni moet je even bij de studentdecaan aankloppen: bij ons hebben we een regeling Profileringsfonds waardoor studenten met onontkoombare studievertraging (door ziekte, overlijden naasten, zwangerschap) een tegemoetkoming kunnen krijgen. Probeer de decaan zo snel mogelijk op de hoogte te stellen: officieel moet je hier je 'bijzondere omstandigheid' melden binnen een maand, maar in dit geval zou ik het nu al melden zodat ook vertraging door de periode van ziekte al meegenomen kan worden.
Heel veel sterkte de komende tijd. Schroom niet om je situatie uit te leggen bij docenten, medestudenten en anderen, mensen hebben ontzettend veel begrip voor dit soort dingen heb ik gemerkt. En dat helpt .
Hoi Donna,
Hier een lotgenoot, helaas. Mijn vader overleed toen ik 23 was en in mijn master zat, maar bij hem was het heel plotseling. Voor praktische steun op je uni moet je even bij de studentdecaan aankloppen: bij ons hebben we een regeling Profileringsfonds waardoor studenten met onontkoombare studievertraging (door ziekte, overlijden naasten, zwangerschap) een tegemoetkoming kunnen krijgen. Probeer de decaan zo snel mogelijk op de hoogte te stellen: officieel moet je hier je 'bijzondere omstandigheid' melden binnen een maand, maar in dit geval zou ik het nu al melden zodat ook vertraging door de periode van ziekte al meegenomen kan worden.
Heel veel sterkte de komende tijd. Schroom niet om je situatie uit te leggen bij docenten, medestudenten en anderen, mensen hebben ontzettend veel begrip voor dit soort dingen heb ik gemerkt. En dat helpt .
dinsdag 26 mei 2015 om 16:44
dinsdag 26 mei 2015 om 16:53
Vorig jaar is mijn vader overleden, door omstandigheden heb ik geen afscheid kunnen nemen. Ik lees dat je alles wat je wilde zeggen tegen je vader al gezegd hebt. Houd elkaar nu nog stevig vast en koester alle momenten die jullie samen nog hebben.
Ik wens je heel veel sterkte
Ik wens je heel veel sterkte
Enjoy the little things in life
dinsdag 26 mei 2015 om 17:04
Vorig jaar is mijn zusje overleden na een best wel lang en heftig ziekbed.
Tips...
heb ik niet echt. Ja probeer aan jezelf te denken want anders breekt het je vroeg of laat toch op. Waarom is een studievertraging geen optie? Als je afgestudeerd bent zul je gaan werken neem ik aan. Dat is ook heftig als je dit nog niet verwerkt hebt. Misschien is een studievertraging dan toch een betere optie.
Tips...
heb ik niet echt. Ja probeer aan jezelf te denken want anders breekt het je vroeg of laat toch op. Waarom is een studievertraging geen optie? Als je afgestudeerd bent zul je gaan werken neem ik aan. Dat is ook heftig als je dit nog niet verwerkt hebt. Misschien is een studievertraging dan toch een betere optie.
dinsdag 26 mei 2015 om 17:12
quote:ikke46 schreef op 26 mei 2015 @ 16:53:
Vorig jaar is mijn vader overleden, door omstandigheden heb ik geen afscheid kunnen nemen. Ik lees dat je alles wat je wilde zeggen tegen je vader al gezegd hebt. Houd elkaar nu nog stevig vast en koester alle momenten die jullie samen nog hebben.
Ik wens je heel veel sterkte
Dankjewel. Wat ellendig zeg. Had je nog veel tegen hem willen zeggen? Sorry als die vraag knuddig over komt maar vraag het me oprecht af. Jij ook nog steeds sterkte.
quote:cupcakegirl schreef op 26 mei 2015 @ 17:04:
Vorig jaar is mijn zusje overleden na een best wel lang en heftig ziekbed.
Tips...
heb ik niet echt. Ja probeer aan jezelf te denken want anders breekt het je vroeg of laat toch op. Waarom is een studievertraging geen optie? Als je afgestudeerd bent zul je gaan werken neem ik aan. Dat is ook heftig als je dit nog niet verwerkt hebt. Misschien is een studievertraging dan toch een betere optie.Wat erg dat je je zusje hebt moeten wegbrengen. Dat lijkt me echt een nachtmerrie. Mag ik vragen wat ze had? Ja op een gegeven moment breekt het je op. Studievertraging is financieel geen optie. Ik woon op mijzelf en heb anders geen inkomen meer vanaf oktober (geen werk etc. alleen vrijwilligerswerk om cv gat op te vullen). Ik moet nog mijn master doen dus heb dan nog even om het recht te breien. Ik kijk daarom ook heel erg uit naar de zomer vakantie. Dat is de enige periode dat ik niets hoef en alle tijd heb om aan mezelf te denken.
Vorig jaar is mijn vader overleden, door omstandigheden heb ik geen afscheid kunnen nemen. Ik lees dat je alles wat je wilde zeggen tegen je vader al gezegd hebt. Houd elkaar nu nog stevig vast en koester alle momenten die jullie samen nog hebben.
Ik wens je heel veel sterkte
Dankjewel. Wat ellendig zeg. Had je nog veel tegen hem willen zeggen? Sorry als die vraag knuddig over komt maar vraag het me oprecht af. Jij ook nog steeds sterkte.
quote:cupcakegirl schreef op 26 mei 2015 @ 17:04:
Vorig jaar is mijn zusje overleden na een best wel lang en heftig ziekbed.
Tips...
heb ik niet echt. Ja probeer aan jezelf te denken want anders breekt het je vroeg of laat toch op. Waarom is een studievertraging geen optie? Als je afgestudeerd bent zul je gaan werken neem ik aan. Dat is ook heftig als je dit nog niet verwerkt hebt. Misschien is een studievertraging dan toch een betere optie.Wat erg dat je je zusje hebt moeten wegbrengen. Dat lijkt me echt een nachtmerrie. Mag ik vragen wat ze had? Ja op een gegeven moment breekt het je op. Studievertraging is financieel geen optie. Ik woon op mijzelf en heb anders geen inkomen meer vanaf oktober (geen werk etc. alleen vrijwilligerswerk om cv gat op te vullen). Ik moet nog mijn master doen dus heb dan nog even om het recht te breien. Ik kijk daarom ook heel erg uit naar de zomer vakantie. Dat is de enige periode dat ik niets hoef en alle tijd heb om aan mezelf te denken.
dinsdag 26 mei 2015 om 17:28
Langstudeerboete is toch afgeschaft? Mocht je daarvoor gebruik hebben gemaakt van Profileringsfonds, dan zou je toch opnieuw van dat fonds gebruik kunnen maken.
http://www.studenten.leidenuniv.nl/insc ... -verstrekt
En sterkte.
http://www.studenten.leidenuniv.nl/insc ... -verstrekt
En sterkte.
dinsdag 26 mei 2015 om 17:28
Allereerst een dikke knuffel en heel veel sterkte
Mijn vader is ook heel ziek, ik herken dat wel, dat het zo moeilijk is om aan te zien. En het is een beetje een cliché, maar je moet proberen zoveel mogelijk nog van hem te genieten, mooie herinneringen ophalen etc.
Een tip: ga met de studieadviseur praten. Hij/zij kan echt heel veel voor je betekenen en je de weg wijzen in hoe je het beste je studie nu vorm kan gaan geven, ook voor w.b. het financiële plaatje. Er zijn echt veel opties! En docenten zijn ook heel begripvol in dergelijke situaties is mijn ervaring. Het zijn net mensen.
Daarnaast zou ik je aanraden om voor jezelf ook met een professional te praten over jóu. Jouw emoties, jouw gedachten, jouw proces. Dat kan ook enorm schelen en ik denk dat je het heel goed kan gebruiken. Voor mij scheelt het althans wel heel veel.
Nogmaals heel veel sterkte!
Mijn vader is ook heel ziek, ik herken dat wel, dat het zo moeilijk is om aan te zien. En het is een beetje een cliché, maar je moet proberen zoveel mogelijk nog van hem te genieten, mooie herinneringen ophalen etc.
Een tip: ga met de studieadviseur praten. Hij/zij kan echt heel veel voor je betekenen en je de weg wijzen in hoe je het beste je studie nu vorm kan gaan geven, ook voor w.b. het financiële plaatje. Er zijn echt veel opties! En docenten zijn ook heel begripvol in dergelijke situaties is mijn ervaring. Het zijn net mensen.
Daarnaast zou ik je aanraden om voor jezelf ook met een professional te praten over jóu. Jouw emoties, jouw gedachten, jouw proces. Dat kan ook enorm schelen en ik denk dat je het heel goed kan gebruiken. Voor mij scheelt het althans wel heel veel.
Nogmaals heel veel sterkte!
dinsdag 26 mei 2015 om 17:34
Even heel praktisch;
- Voor zulke zware zaken moet in principe studievertraging mogelijk zijn. Neem hiervoor contact op met je studiebegeleider of decaan. Er zijn (als het goed is) diverse regelingen voor. (Ook met behoud stufi, al weet ik de huidige stand van zaken niet. Maar als je het niet informeert weet je het sowieso niet). Denk niet "dat het moet" of "niet kan". Het is zo'n heftige tijd, loop jezelf niet voorbij want het hakt er allemaal al genoeg in. Wat voor jou een onoverkomelijk bedrag lijkt, kan wellicht goed worden opgevangen. En hoe rot het ook klinkt, je bent niet de eerste. Hier zijn regels voor en je studiebegeleider kent deze. De regels zijn er om jou te helpen, en pak deze dan ook alsjeblieft aan.
- Ben je bekend met ambulancewensen? Zij verzorgen wensen voor terminaal zieke patiënten. Een middag naar het strand of als gezin uit eten in dat ene leuke restaurantje waar jullie als kind ook altijd kwamen. Zulke dingen kunnen belangrijk zijn, ook voor de herinneringen later.
- Als je het prettig vindt om met iemand te praten, zou je kunnen overwegen om nu al te beginnen met iemand van een rouwbegeleiding. Rouwen begint al voor het sterven van iemand. Hij/zij kan je helpen om met de situatie om te leren gaan, nog herinneringen maken, of juist dingen vragen die je nog wil weten. Dat is niet raar om te doen. Het kan zelfs heel troostend werken.
Ik wil je heel veel sterkte wensen. Het is nogal wat waar je voor staat.
- Voor zulke zware zaken moet in principe studievertraging mogelijk zijn. Neem hiervoor contact op met je studiebegeleider of decaan. Er zijn (als het goed is) diverse regelingen voor. (Ook met behoud stufi, al weet ik de huidige stand van zaken niet. Maar als je het niet informeert weet je het sowieso niet). Denk niet "dat het moet" of "niet kan". Het is zo'n heftige tijd, loop jezelf niet voorbij want het hakt er allemaal al genoeg in. Wat voor jou een onoverkomelijk bedrag lijkt, kan wellicht goed worden opgevangen. En hoe rot het ook klinkt, je bent niet de eerste. Hier zijn regels voor en je studiebegeleider kent deze. De regels zijn er om jou te helpen, en pak deze dan ook alsjeblieft aan.
- Ben je bekend met ambulancewensen? Zij verzorgen wensen voor terminaal zieke patiënten. Een middag naar het strand of als gezin uit eten in dat ene leuke restaurantje waar jullie als kind ook altijd kwamen. Zulke dingen kunnen belangrijk zijn, ook voor de herinneringen later.
- Als je het prettig vindt om met iemand te praten, zou je kunnen overwegen om nu al te beginnen met iemand van een rouwbegeleiding. Rouwen begint al voor het sterven van iemand. Hij/zij kan je helpen om met de situatie om te leren gaan, nog herinneringen maken, of juist dingen vragen die je nog wil weten. Dat is niet raar om te doen. Het kan zelfs heel troostend werken.
Ik wil je heel veel sterkte wensen. Het is nogal wat waar je voor staat.
dinsdag 26 mei 2015 om 17:40
Maak het bij je vader langsgaan niet tot een bezoek. Als je ouders in de buurt wonen pak dan je boeken en ga bij hem studeren. Als hij slaapt en jij studeert ben je toch nog bij elkaar. Mits je het op die manier trekt natuurlijk.
Het 'vervelende' van deze periode is dat je niet weet hoe lang het duurt. Dus ook niet weet wanneer je je weer volop op je studie kan focussen.
Het 'vervelende' van deze periode is dat je niet weet hoe lang het duurt. Dus ook niet weet wanneer je je weer volop op je studie kan focussen.
dinsdag 26 mei 2015 om 18:09
Prima Donna
Heel veel sterkte gewenst,in deze zware moeilijke tijd.
En een hele dikke knuffel !!
Praat er over als ik jou was,en ook op school,en daar moeten ze wel begrip voor hebben.
Mij vader was vorig jaar ook onverwachts overleden.maar voor mij was het allemaal vreemd,omdat mn ouders lang geleden waren gescheiden,en mn vader woonde in Engeland.
Voor jou is dat natuurlijk veel heftiger.
Mn broer is 17 jaar geleden omgekomen bij een verkeers ongeval.
Bij mij hielp het wel om er over te praten.
Nogmaals heel veel sterkte
Heel veel sterkte gewenst,in deze zware moeilijke tijd.
En een hele dikke knuffel !!
Praat er over als ik jou was,en ook op school,en daar moeten ze wel begrip voor hebben.
Mij vader was vorig jaar ook onverwachts overleden.maar voor mij was het allemaal vreemd,omdat mn ouders lang geleden waren gescheiden,en mn vader woonde in Engeland.
Voor jou is dat natuurlijk veel heftiger.
Mn broer is 17 jaar geleden omgekomen bij een verkeers ongeval.
Bij mij hielp het wel om er over te praten.
Nogmaals heel veel sterkte
dinsdag 26 mei 2015 om 18:16
Geen ervaring mbt je studievertraging, maar wel met verlies van ouders op jongere leeftijd;
Pak de tijd die jullie nog gegeven is , en wat feder zegt hierboven. Juist op de "simpele" momentjes samen komen de mooiste gesprekken los. Of juist alleen gevoelens. Niet alles hoeft hard opgezegd te worden. Wij zijn van huis uit ook geen praters. Ik heb naast mijn moeder gewaakt in haar laatste dagen. Ze kon toen niet meer praten. Maar heb daar wel een goed gevoel overgehouden. Heel het land sliep, en ik zat daar aan mijn moeders bed, hand in hand. In mezelf duizend dingen tegen haar gezegd.
Een dierbare herinnering voor mij.
Sterkte!
Pak de tijd die jullie nog gegeven is , en wat feder zegt hierboven. Juist op de "simpele" momentjes samen komen de mooiste gesprekken los. Of juist alleen gevoelens. Niet alles hoeft hard opgezegd te worden. Wij zijn van huis uit ook geen praters. Ik heb naast mijn moeder gewaakt in haar laatste dagen. Ze kon toen niet meer praten. Maar heb daar wel een goed gevoel overgehouden. Heel het land sliep, en ik zat daar aan mijn moeders bed, hand in hand. In mezelf duizend dingen tegen haar gezegd.
Een dierbare herinnering voor mij.
Sterkte!
