Psyche
alle pijlers
Mijn vader gaat dood
dinsdag 26 mei 2015 om 16:04
Hallo allemaal
Ik post hier mijn verhaal omdat ik wel een steuntje in de rug kan gebruiken. Ik vind het namelijk een hele moeilijke tijd. Van nature ben ik enigszins pessimistisch aangelegd, dus dat helpt ook niet echt. Misschien dat ik hier een opsteker kan vinden.
Mijn vader is jong en ernstig ziek. Dit is hij al een aantal jaren. Als gezin wisten we dat dit er aan zat te komen, maar kennelijk is nu de terminale tijd ook echt aangebroken. Van het KWF hebben we een foldertje gekregen 'Kanker...als de dood nabij is'. Om verschrikkelijk depressief van te worden. Het ziekenhuisbed staat al in de kamer, elektrisch met alle toeters en bellen. Hij is er zelf erg blij mee, want dan kan hij lekker slapen. Maar god, wat vind ik het klote om aan te zien. Hij is verschrikkelijk mager, armpjes net zoals de 'kindjes in Afrika', helemaal uitgemergeld. Hij slaapt veel, heeft gelukkig nog niet zo heel veel pijn, maar veel lichamelijke ongemakken.
Ik vind dit zo verschrikkelijk om mee te maken. Hij heeft zijn begrafenis liedjes al uitgezocht. We hebben een schapje in de woonkamer van mijn ouders gemaakt met spulletjes van hem. Hij vond dat erg fijn om te doen, alsof hij nog wat controle had over 'later'. Mooie foto's en memorabilia er in. Dat vond mijn moeder heel troostend. Ik merk dat mijn ouders beide tegen het eind van hun latijn aan lopen. Vermoeid, emotioneel volledig uitgeput.
Ik herken dit wel een beetje. Ik ben zo moe, wil het liefst veel slapen. Ben zo vaak verdrietig om hoe het gelopen is en hoe het nu gaat. En vooral bang voor wat komen gaat. Ik wil geen afscheid nemen, dat lijkt me het meest verschrikkelijke wat er is. Ik wil niet de angst voor de dood in zijn ogen zien. Ben zo verschrikkelijk bang. Ik wil mijn paps nog helemaal niet missen.
Daarnaast ben ik bezig met afstuderen. Ik studeer en het is een grote opgave geweest om zover te komen. Veel studie-uren etc. Dit vind ik helemaal niet erg, ben er zelfs trots op. Maar ik merk nu dat ik ook op ben. Studievertraging is helaas geen optie. Heeft iemand hier tips voor? Ik weet niet meer hoe ik het moet doen. Kan me niet goed meer zetten tot studeren en de stof ook daadwerkelijk opnemen.
Bedankt voor het lezen van mijn verhaal.
Ik post hier mijn verhaal omdat ik wel een steuntje in de rug kan gebruiken. Ik vind het namelijk een hele moeilijke tijd. Van nature ben ik enigszins pessimistisch aangelegd, dus dat helpt ook niet echt. Misschien dat ik hier een opsteker kan vinden.
Mijn vader is jong en ernstig ziek. Dit is hij al een aantal jaren. Als gezin wisten we dat dit er aan zat te komen, maar kennelijk is nu de terminale tijd ook echt aangebroken. Van het KWF hebben we een foldertje gekregen 'Kanker...als de dood nabij is'. Om verschrikkelijk depressief van te worden. Het ziekenhuisbed staat al in de kamer, elektrisch met alle toeters en bellen. Hij is er zelf erg blij mee, want dan kan hij lekker slapen. Maar god, wat vind ik het klote om aan te zien. Hij is verschrikkelijk mager, armpjes net zoals de 'kindjes in Afrika', helemaal uitgemergeld. Hij slaapt veel, heeft gelukkig nog niet zo heel veel pijn, maar veel lichamelijke ongemakken.
Ik vind dit zo verschrikkelijk om mee te maken. Hij heeft zijn begrafenis liedjes al uitgezocht. We hebben een schapje in de woonkamer van mijn ouders gemaakt met spulletjes van hem. Hij vond dat erg fijn om te doen, alsof hij nog wat controle had over 'later'. Mooie foto's en memorabilia er in. Dat vond mijn moeder heel troostend. Ik merk dat mijn ouders beide tegen het eind van hun latijn aan lopen. Vermoeid, emotioneel volledig uitgeput.
Ik herken dit wel een beetje. Ik ben zo moe, wil het liefst veel slapen. Ben zo vaak verdrietig om hoe het gelopen is en hoe het nu gaat. En vooral bang voor wat komen gaat. Ik wil geen afscheid nemen, dat lijkt me het meest verschrikkelijke wat er is. Ik wil niet de angst voor de dood in zijn ogen zien. Ben zo verschrikkelijk bang. Ik wil mijn paps nog helemaal niet missen.
Daarnaast ben ik bezig met afstuderen. Ik studeer en het is een grote opgave geweest om zover te komen. Veel studie-uren etc. Dit vind ik helemaal niet erg, ben er zelfs trots op. Maar ik merk nu dat ik ook op ben. Studievertraging is helaas geen optie. Heeft iemand hier tips voor? Ik weet niet meer hoe ik het moet doen. Kan me niet goed meer zetten tot studeren en de stof ook daadwerkelijk opnemen.
Bedankt voor het lezen van mijn verhaal.
donderdag 28 mei 2015 om 14:41
Vaak is het voor de familie en erg-dichtbije- naasten allemaal nóg moeilijker dan mvoor de zieken zelf. Degene die dood gaat is er - vaak- moegestreden best aan toe.
Ik zie het in het hospice waar ik werk elke keer weer. 'Het is goed zo' komt eerder van de zieke, daarna pas van de naasten. Jullie hebben het zwaar, weet ik uit eigen ervaring én vanuit mijn werk.
Toen mijn ouders overleden ben ik op de been gebleven door hard te lopen. Ik hoop dat jij ook iets aan sport doet waardoor je even helemaal los kunt gaan en je hoofd naar iets anders kunt zetten....
Ik wens je heel veel sterkte.
Ik zie het in het hospice waar ik werk elke keer weer. 'Het is goed zo' komt eerder van de zieke, daarna pas van de naasten. Jullie hebben het zwaar, weet ik uit eigen ervaring én vanuit mijn werk.
Toen mijn ouders overleden ben ik op de been gebleven door hard te lopen. Ik hoop dat jij ook iets aan sport doet waardoor je even helemaal los kunt gaan en je hoofd naar iets anders kunt zetten....
Ik wens je heel veel sterkte.
donderdag 28 mei 2015 om 14:47
quote:whopper schreef op 28 mei 2015 @ 14:41:
Vaak is het voor de familie en erg-dichtbije- naasten allemaal nóg moeilijker dan mvoor de zieken zelf. Degene die dood gaat is er - vaak- moegestreden best aan toe.
Ik zie het in het hospice waar ik werk elke keer weer. 'Het is goed zo' komt eerder van de zieke, daarna pas van de naasten. Jullie hebben het zwaar, weet ik uit eigen ervaring én vanuit mijn werk.
Toen mijn ouders overleden ben ik op de been gebleven door hard te lopen. Ik hoop dat jij ook iets aan sport doet waardoor je even helemaal los kunt gaan en je hoofd naar iets anders kunt zetten....
Ik wens je heel veel sterkte.
Wat bijzonder dat je in een hospice werkt. Lijkt me ongelofelijk zwaar. Hoe ervaar jij dat? Ik ben het eens met 'het is goed zo'. Ik zou het een opluchting vinden voor mijn vader als hij eindelijk 'mag' gaan. Dit lijden... dat is het ergste om aan te zien. Vooral in combinatie met het afreageren op de omgeving. Ik hoop dat hij snel mag gaan.
Ik vind je tip over sporten een hele goede. Ik ben nooit fan geweest van sport, maar erken wel dat je dan inderdaad 'helemaal los' kan gaan. Ik heb echter flink overgewicht, dus hardlopen zou voor mij wel niet de beste optie zijn. Ik ga er eens over nadenken.
Vaak is het voor de familie en erg-dichtbije- naasten allemaal nóg moeilijker dan mvoor de zieken zelf. Degene die dood gaat is er - vaak- moegestreden best aan toe.
Ik zie het in het hospice waar ik werk elke keer weer. 'Het is goed zo' komt eerder van de zieke, daarna pas van de naasten. Jullie hebben het zwaar, weet ik uit eigen ervaring én vanuit mijn werk.
Toen mijn ouders overleden ben ik op de been gebleven door hard te lopen. Ik hoop dat jij ook iets aan sport doet waardoor je even helemaal los kunt gaan en je hoofd naar iets anders kunt zetten....
Ik wens je heel veel sterkte.
Wat bijzonder dat je in een hospice werkt. Lijkt me ongelofelijk zwaar. Hoe ervaar jij dat? Ik ben het eens met 'het is goed zo'. Ik zou het een opluchting vinden voor mijn vader als hij eindelijk 'mag' gaan. Dit lijden... dat is het ergste om aan te zien. Vooral in combinatie met het afreageren op de omgeving. Ik hoop dat hij snel mag gaan.
Ik vind je tip over sporten een hele goede. Ik ben nooit fan geweest van sport, maar erken wel dat je dan inderdaad 'helemaal los' kan gaan. Ik heb echter flink overgewicht, dus hardlopen zou voor mij wel niet de beste optie zijn. Ik ga er eens over nadenken.
donderdag 28 mei 2015 om 14:47
donderdag 28 mei 2015 om 14:52
Op een andere plek doe ik inderdaad ook wel. Bijv. de UB of bij een vriendin. Maar ik loop elke keer tegen hetzelfde probleem aan... ik merk dat ik geen energie heb om echt 'in de stof te duiken' zoals ik dit voorgaande jaren wel gedaan heb. Het lijkt net alsof ik mijn intrinsieke motivatie om te afstuderen verloren ben. Ik kan niet meer goed creatief over de stof nadenken, ondanks dat ik soms wel goed leer (soms lukt het). Daarom heb ik de laatste tentamens met één 3 en twee keer een 4 afgesloten. Die creativiteit om leerstukken toe te passen en verbanden te leggen tussen meerdere leerstukken lijkt helemaal verdwenen te zijn. Alsof ik ineens 'minder intelligent' ben geworden.
Flash cards maak ik ook ja Als een nerd elke keer met die kaartjes aan de haal haha. Stiekem vind ik het heerlijk.
Flash cards maak ik ook ja Als een nerd elke keer met die kaartjes aan de haal haha. Stiekem vind ik het heerlijk.
donderdag 28 mei 2015 om 15:09
Hoe meer druk je erop legt, hoe moeilijker het leren is. Wissel af, probeer eens wat, maar ga je niet druk maken dat je je nu niet altijd 100% kan concentreren. Het is logisch dat je nu andere dingen aan je hoofd hebt. Alles wat je leert, is mooi meegenomen. Zo niet, ook goed. Goed voor jezelf zorgen.
donderdag 28 mei 2015 om 15:10
Wat een heftige tijd moet dit voor je zijn...
Graag zou ik je een tip willen geven. Ik heb mijn vader op 11-jarige leeftijd verloren en loop daar nu nog heel vaak tegenaan vanuit een soort 'sterk zijn'-drang. Studies allemaal snel en heel ruim gehaald, enorme motivatie om meteen een goede baan te hebben, niet zeuren, maar doen, niemand tot last zijn, etc. etc. Ik vind het advies van anderen om de situatie bij je studieloopbaanbegeleider voor te leggen dan ook een hele goede. Om te voorkomen dat je denkt dat vertraging 'geen optie' is, en je verder móet. Daarmee overstem je alleen maar je gevoel, en het brengt je echt verder van huis. Zorg goed voor jezelf en wees niet te streng voor jezelf, want de tijd die gaat komende is al zwaar genoeg.
Heel veel sterkte!
Graag zou ik je een tip willen geven. Ik heb mijn vader op 11-jarige leeftijd verloren en loop daar nu nog heel vaak tegenaan vanuit een soort 'sterk zijn'-drang. Studies allemaal snel en heel ruim gehaald, enorme motivatie om meteen een goede baan te hebben, niet zeuren, maar doen, niemand tot last zijn, etc. etc. Ik vind het advies van anderen om de situatie bij je studieloopbaanbegeleider voor te leggen dan ook een hele goede. Om te voorkomen dat je denkt dat vertraging 'geen optie' is, en je verder móet. Daarmee overstem je alleen maar je gevoel, en het brengt je echt verder van huis. Zorg goed voor jezelf en wees niet te streng voor jezelf, want de tijd die gaat komende is al zwaar genoeg.
Heel veel sterkte!
donderdag 28 mei 2015 om 15:40
Oh wat erg dat je zo jong was Kelov. Lijkt me heel zwaar om zo weinig nog van hem mee te maken. Heel knap dat je door je studie heen geslagen hebt. Ik herken die sterk-zijn drang wel een beetje. Ik probeer ook gewoon door te gaan, maar, zoals ik hierboven al zei, ben ik wel lief voor mezelf. Helaas is vertraging écht geen optie. Niet omdat ik het niet als optie zie, maar omdat ik dat financieel niet red. Ik probeer mijn gevoel dus ook niet te overstemmen, maar een balans te vinden tussen doordrukken en rust nemen en beide toestanden ook te accepteren. Al moet ik zeggen dat ik wel enige druk ervaar haha.
donderdag 28 mei 2015 om 15:51
Ja ik ga zo denk ik ook maar een stuk omwandelen als ik naar huis ga. Even mijn hoofd leeg maken.
Lief dat je er naar vraagt en aan ons denkt . Hij is net wakker met een iets milder humeur. Al voorzie ik wel meer gesnauw en gemopper vandaag. Hij ligt wielrennen te kijken. Ik hoop dat de huisarts zo belt en a.s.a.p. langs wil komen om een kleine ingreep te doen. Als hij die ingreep heeft gehad is hij minder benauwd en wordt zijn humeur ook iets beter. I.v.m. de herkenbaarheid laat ik liever even achterwege wat het is. Dit topic is al vrij herkenbaar denk ik haha.
Lief dat je er naar vraagt en aan ons denkt . Hij is net wakker met een iets milder humeur. Al voorzie ik wel meer gesnauw en gemopper vandaag. Hij ligt wielrennen te kijken. Ik hoop dat de huisarts zo belt en a.s.a.p. langs wil komen om een kleine ingreep te doen. Als hij die ingreep heeft gehad is hij minder benauwd en wordt zijn humeur ook iets beter. I.v.m. de herkenbaarheid laat ik liever even achterwege wat het is. Dit topic is al vrij herkenbaar denk ik haha.
donderdag 28 mei 2015 om 16:50
Dankjewel.
Ik heb inderdaad een stukje gewandeld. Muziekje op en gaan met die banaan. Was best even fijn, lekker fris buiten en een zonnetje er bij. Ik had een muziekje ingedaan en toen een bepaald nummer langs kwam moest ik toch even huilen. Ik ben nu thuis en nu gaat het wel weer. Mijn grote katervriend was al bij me komen liggen Ik probeer nu ook even niet aan mijn ouders te denken en lekker een spelletje te doen.
Ik heb inderdaad een stukje gewandeld. Muziekje op en gaan met die banaan. Was best even fijn, lekker fris buiten en een zonnetje er bij. Ik had een muziekje ingedaan en toen een bepaald nummer langs kwam moest ik toch even huilen. Ik ben nu thuis en nu gaat het wel weer. Mijn grote katervriend was al bij me komen liggen Ik probeer nu ook even niet aan mijn ouders te denken en lekker een spelletje te doen.
donderdag 28 mei 2015 om 18:19
quote:prima_donna schreef op 28 mei 2015 @ 14:47:
[...]
Wat bijzonder dat je in een hospice werkt. Lijkt me ongelofelijk zwaar. Hoe ervaar jij dat? Ik ben het eens met 'het is goed zo'. Ik zou het een opluchting vinden voor mijn vader als hij eindelijk 'mag' gaan. Dit lijden... dat is het ergste om aan te zien. Vooral in combinatie met het afreageren op de omgeving. Ik hoop dat hij snel mag gaan.
Ik vind je tip over sporten een hele goede. Ik ben nooit fan geweest van sport, maar erken wel dat je dan inderdaad 'helemaal los' kan gaan. Ik heb echter flink overgewicht, dus hardlopen zou voor mij wel niet de beste optie zijn. Ik ga er eens over nadenken.Het is van alles wat ik ooit gedaan heb en alles wat ik nu doe het meest leuke werk. Ja, leuk. Je leest het goed. We hebben het zo goed daar met de bewoners, hun familie en vrienden, verpleegkundigen en vrijwilligers. Elke keer als ik thuis kom barst ik van de energie. Het is fijn iets te kunnen betekenen in de laatste levensfase.
[...]
Wat bijzonder dat je in een hospice werkt. Lijkt me ongelofelijk zwaar. Hoe ervaar jij dat? Ik ben het eens met 'het is goed zo'. Ik zou het een opluchting vinden voor mijn vader als hij eindelijk 'mag' gaan. Dit lijden... dat is het ergste om aan te zien. Vooral in combinatie met het afreageren op de omgeving. Ik hoop dat hij snel mag gaan.
Ik vind je tip over sporten een hele goede. Ik ben nooit fan geweest van sport, maar erken wel dat je dan inderdaad 'helemaal los' kan gaan. Ik heb echter flink overgewicht, dus hardlopen zou voor mij wel niet de beste optie zijn. Ik ga er eens over nadenken.Het is van alles wat ik ooit gedaan heb en alles wat ik nu doe het meest leuke werk. Ja, leuk. Je leest het goed. We hebben het zo goed daar met de bewoners, hun familie en vrienden, verpleegkundigen en vrijwilligers. Elke keer als ik thuis kom barst ik van de energie. Het is fijn iets te kunnen betekenen in de laatste levensfase.
donderdag 28 mei 2015 om 22:04
quote:prima_donna schreef op 28 mei 2015 @ 21:22:
Ik vind het zo knap dat er zoveel zorgverleners zijn die er op die optimistische wijze naar kunnen kijken. Ben heel erg blij dat er mensen zijn die dat kunnen. Hoe trek je je het leed niet aan? Hoe neem je dat niet mee naar huis? Oprecht geïnteresseerde vraag!
Ik neem er afstand van. Hoe? Door het daar te laten. Natuurlijk zijn er bewoners die je raken. En dan schrik ik als ik mail krijg over zijn of haar overlijden. Er zijn er maar weinig waar ik thuis iets over vertel. Maar er is er niet eentje die ik me niet meer kan herinneren.
Ik weet ook niet hoe ik het doe maar ik weet wel dat ik daardoor dit werk kan doen. Ik moet er niet aan denken dat ik ze ' s avonds mee naar huis neem.....
Ik wist dat ik het kon toen ik twee jaar voor mijn doodzieke vader had gezorgd. Ik dacht als ik dít kan, kan ik het ook voor een vreemde. Toen kort daarop ook mijn moeder overleed en ik dus weer tijd en aandacht voor een ander had ben ik dit werk gaan doen en ik ben er nog steeds blij mee. Ik heb nu het idee dat ik dit zal blijven doen totdat ik letterlijk fysiek niet meer kan. Want het brengt mij zóveel.
Ik vind het zo knap dat er zoveel zorgverleners zijn die er op die optimistische wijze naar kunnen kijken. Ben heel erg blij dat er mensen zijn die dat kunnen. Hoe trek je je het leed niet aan? Hoe neem je dat niet mee naar huis? Oprecht geïnteresseerde vraag!
Ik neem er afstand van. Hoe? Door het daar te laten. Natuurlijk zijn er bewoners die je raken. En dan schrik ik als ik mail krijg over zijn of haar overlijden. Er zijn er maar weinig waar ik thuis iets over vertel. Maar er is er niet eentje die ik me niet meer kan herinneren.
Ik weet ook niet hoe ik het doe maar ik weet wel dat ik daardoor dit werk kan doen. Ik moet er niet aan denken dat ik ze ' s avonds mee naar huis neem.....
Ik wist dat ik het kon toen ik twee jaar voor mijn doodzieke vader had gezorgd. Ik dacht als ik dít kan, kan ik het ook voor een vreemde. Toen kort daarop ook mijn moeder overleed en ik dus weer tijd en aandacht voor een ander had ben ik dit werk gaan doen en ik ben er nog steeds blij mee. Ik heb nu het idee dat ik dit zal blijven doen totdat ik letterlijk fysiek niet meer kan. Want het brengt mij zóveel.
vrijdag 29 mei 2015 om 17:12
vrijdag 29 mei 2015 om 20:22
quote:apestaartje30 schreef op 26 mei 2015 @ 16:10:
Ik heb geen tips voor je. Ja misschien met de decaan praten.
Ik zou inderdaad met je decaan praten. Kan je niet een half jaar stoppen en die later doen?
Veel sterkte en beleef nog maar een paar mooie momenten met je vader. Al is het glimlachend naar een programma kijken dat jullie ook samen keken toen jij een kind was.
Ik heb geen tips voor je. Ja misschien met de decaan praten.
Ik zou inderdaad met je decaan praten. Kan je niet een half jaar stoppen en die later doen?
Veel sterkte en beleef nog maar een paar mooie momenten met je vader. Al is het glimlachend naar een programma kijken dat jullie ook samen keken toen jij een kind was.
vrijdag 29 mei 2015 om 21:15
Beste Prima_Donna,
Ik wil je heel veel sterkte wensen voor de komende tijd. Ik vind dat je het allemaal heel goed doet. Verwijt jezelf nu niet dat je een langstudeerder bent door de keuzes die je jaren gelden hebt gemaakt. Die hebben niets met je huidige studiejaar van doen. Wees mild voor jezelf. Je hebt zoveel te verwerken en je naaste familie ook.
Uit persoonlijke ervaring heb ik gemerkt dat individuele docenten medelevend kunnen zijn en wat kunnen betekenen op individuele basis (presentatie een week uitstellen als het net een hele zware week is geweest, denk aan dat soort voorbeelden). Je medestudenten zijn vaak ook heel erg bereid om mee te helpen en mee te denken.
Mocht je iets vertraging oplopen, verwijt jezelf het dan niet. Het is zo begrijpelijk dat je hersenen nu een brij zijn en dat het leren en verwerken van de stof nu zoveel meer moeite kost. Je doet je best en dat is echt goed genoeg!
Ik wil je heel veel sterkte wensen voor de komende tijd. Ik vind dat je het allemaal heel goed doet. Verwijt jezelf nu niet dat je een langstudeerder bent door de keuzes die je jaren gelden hebt gemaakt. Die hebben niets met je huidige studiejaar van doen. Wees mild voor jezelf. Je hebt zoveel te verwerken en je naaste familie ook.
Uit persoonlijke ervaring heb ik gemerkt dat individuele docenten medelevend kunnen zijn en wat kunnen betekenen op individuele basis (presentatie een week uitstellen als het net een hele zware week is geweest, denk aan dat soort voorbeelden). Je medestudenten zijn vaak ook heel erg bereid om mee te helpen en mee te denken.
Mocht je iets vertraging oplopen, verwijt jezelf het dan niet. Het is zo begrijpelijk dat je hersenen nu een brij zijn en dat het leren en verwerken van de stof nu zoveel meer moeite kost. Je doet je best en dat is echt goed genoeg!
paperlantern wijzigde dit bericht op 29-05-2015 22:27
Reden: te lang
Reden: te lang
% gewijzigd
vrijdag 29 mei 2015 om 21:56
Jouw topictitel keek me aan.. Ik heb dit topic zelf nooit willen openen. Bang voor teveel medeleven ineens, voor herkenning, voor de confrontatie met het onafwendbare.
Ik wilde onder de dekens wegkruipen en me verstoppen voor wat zich voor mijn ogen voltrok.
Zes weken geleden had ik mijn pappa nog. Hij leed. Ik wilde niets liever dan hem laten gaan, haast nog liever dan dat ik hem bij me wilde houden. Hij leek soms door ons heen te kijken, zijn ogen hol. Ik las er een uitputting en pijn in die ik niemand zou gunnen, laat staan mijn eigen liefste vader.
Hij was me altijd net een stap voor, hij had al geaccepteerd dat hij het niet zou overleven voordat ik goed en wel besefte dat hij ziek was. Hij vroeg de huisarts om beëindiging van zijn leven terwijl ik hem dag en nacht verzorgde in de hoop dat zijn lichaam deze laatste klap nog te boven zou komen.
Het zat er niet meer in.
Ik ben nu een beetje leeg. Als je vragen aan me hebt, stel ze gerust en ik zal ze proberen te beantwoorden.
Eén tip: verplaats je in hem voor zover mogelijk, denk vooruit en zorg dat je nergens spijt van hebt. Hoe je dat invult, is aan jou. Per situatie en per persoon zijn de mogelijkheden verschillend.
Bedankt voor je topic. Het sprak me dusdanig aan dat ik de behoefte voelde om de ruimte voor mijn verhaal te nemen. Ik hoop dat je dat niet erg vindt.
Ik wilde onder de dekens wegkruipen en me verstoppen voor wat zich voor mijn ogen voltrok.
Zes weken geleden had ik mijn pappa nog. Hij leed. Ik wilde niets liever dan hem laten gaan, haast nog liever dan dat ik hem bij me wilde houden. Hij leek soms door ons heen te kijken, zijn ogen hol. Ik las er een uitputting en pijn in die ik niemand zou gunnen, laat staan mijn eigen liefste vader.
Hij was me altijd net een stap voor, hij had al geaccepteerd dat hij het niet zou overleven voordat ik goed en wel besefte dat hij ziek was. Hij vroeg de huisarts om beëindiging van zijn leven terwijl ik hem dag en nacht verzorgde in de hoop dat zijn lichaam deze laatste klap nog te boven zou komen.
Het zat er niet meer in.
Ik ben nu een beetje leeg. Als je vragen aan me hebt, stel ze gerust en ik zal ze proberen te beantwoorden.
Eén tip: verplaats je in hem voor zover mogelijk, denk vooruit en zorg dat je nergens spijt van hebt. Hoe je dat invult, is aan jou. Per situatie en per persoon zijn de mogelijkheden verschillend.
Bedankt voor je topic. Het sprak me dusdanig aan dat ik de behoefte voelde om de ruimte voor mijn verhaal te nemen. Ik hoop dat je dat niet erg vindt.
zaterdag 30 mei 2015 om 13:14
@Fietsboer Ik ga er eens over nadenken. Mijn hoofd zit heel erg vast in 'het kan niet'. Volgens mij is dat ook gewoon zo. Vanaf oktober heb ik geen inkomen meer en dan heb ik niet eens geld om naar mijn studiestad te reizen, laat staan boeken te kopen, huur te betalen etc. Voor zover ik weet kan dat niet uitgesteld worden. Alleen misschien of basis van de hardheidsclausule, daar ben ik mee bezig.
@Paperlantern Dankjewel voor het begrip. Ik probeer inderdaad mild voor mezelf te zijn, maar dat vind ik zo lastig. Omdat ik weet dat ik mezelf deels in dit pakket heb gebracht. Toen ik ging studeren aan de universiteit wist ik al dat mijn vader ziek was. Deze timing had ik alleen nooit verwacht. Meer dan mijn best doen kan ik inderdaad niet.
@Shakeitt Wat erg voor je. Gecondoleerd met je verlies. Die holle ogen zijn afschuwelijk he? Mijn vader zit soms uren verdrietig naar buiten te kijken. Wat ontzettend knap dat je zo intensief voor je vader gezorgd hebt. Hoe gaat het nu met je? Het leven lijkt me daar na zo leeg. Is hij lang ziek geweest? Ik denk dat het bij mij namelijk, naast het verdriet, ook wel een opluchting is... Hoe stom dat misschien ook klinkt. Ik leef al jaren met de kennis dat dit er aan komt en mijn emmer is zodanig vol dat ik me 'op' voel. Ik hoop dat je het kan verwerken Shakeitt. En natuurlijk mag je hier je verhaal doen, daar is dit topic juist voor. Er zijn zoveel mensen die met dit verdriet te maken krijgen. Ook op jongere leeftijd. Verschrikkelijk. Schrijf lekker mee als je de behoefte voelt.
@Paperlantern Dankjewel voor het begrip. Ik probeer inderdaad mild voor mezelf te zijn, maar dat vind ik zo lastig. Omdat ik weet dat ik mezelf deels in dit pakket heb gebracht. Toen ik ging studeren aan de universiteit wist ik al dat mijn vader ziek was. Deze timing had ik alleen nooit verwacht. Meer dan mijn best doen kan ik inderdaad niet.
@Shakeitt Wat erg voor je. Gecondoleerd met je verlies. Die holle ogen zijn afschuwelijk he? Mijn vader zit soms uren verdrietig naar buiten te kijken. Wat ontzettend knap dat je zo intensief voor je vader gezorgd hebt. Hoe gaat het nu met je? Het leven lijkt me daar na zo leeg. Is hij lang ziek geweest? Ik denk dat het bij mij namelijk, naast het verdriet, ook wel een opluchting is... Hoe stom dat misschien ook klinkt. Ik leef al jaren met de kennis dat dit er aan komt en mijn emmer is zodanig vol dat ik me 'op' voel. Ik hoop dat je het kan verwerken Shakeitt. En natuurlijk mag je hier je verhaal doen, daar is dit topic juist voor. Er zijn zoveel mensen die met dit verdriet te maken krijgen. Ook op jongere leeftijd. Verschrikkelijk. Schrijf lekker mee als je de behoefte voelt.
zaterdag 30 mei 2015 om 13:47
Prima _Donna, ik vind je ongelooflijk dapper en ik lees met respect jouw topic elke keer. Ik kan jou helaas niet helpen met adviezen omtrent je studie anders had ik dat zeker gedaan.
Koester nu de goede momenten met je vader, een praatje maken, tv kijken, naar de radio luisteren of elkaars hand vasthouden. Het lijkt mij zo waardevol om mee te mogen maken.
Ik had zelf zo graag afscheid willen nemen van mijn vader maar helaas, het heeft niet zo mogen zijn.
Veel sterkte en liefs toegewenst
Koester nu de goede momenten met je vader, een praatje maken, tv kijken, naar de radio luisteren of elkaars hand vasthouden. Het lijkt mij zo waardevol om mee te mogen maken.
Ik had zelf zo graag afscheid willen nemen van mijn vader maar helaas, het heeft niet zo mogen zijn.
Veel sterkte en liefs toegewenst
Enjoy the little things in life
zaterdag 30 mei 2015 om 14:04
Ik weet uit ervaring hoe uitputtend de ziekte kanker is bij een dierbare (wil er niet te veel over kwijt vanwege herkenbaarheid). Juist als dit al jaren gaande is. Ik heb zelf een tweede studie gedaan (heb die zelf betaald) en in het laatste jaar van mijn master een pittige tijd gehad. Uiteindelijk heb ik het goed af weten te ronden. Maar wat ben ik een aantal van mijn medestudenten en een paar docenten dankbaar voor hun begrip. Het hoeft maar iets kleins te zijn, je even een extra koffiepauze gunnen als je slecht nieuws te horen krijgt. Of extra aantekeningen van medestudenten om een tentamen te halen.
Ik weet niet of het mogelijk is maar probeer voor jezelf iets "goeds" te doen. Dat kunnen massages zijn, acupunctuur of gesprekken met vrienden/ vriendinnen, wandelingen, iets wat jou energie geeft.. Het is een uitputtingsslag waar je nu in zit en het zou fijn zijn als je nog iets er tegenover kunt zetten wat weer energie geeft.
Ik weet niet of het mogelijk is maar probeer voor jezelf iets "goeds" te doen. Dat kunnen massages zijn, acupunctuur of gesprekken met vrienden/ vriendinnen, wandelingen, iets wat jou energie geeft.. Het is een uitputtingsslag waar je nu in zit en het zou fijn zijn als je nog iets er tegenover kunt zetten wat weer energie geeft.
