Psyche
alle pijlers
Mijn verdriet is zo groot
vrijdag 27 december 2013 om 16:22
Het klinkt misschien een beetje onbenullig, maar ik ben zo ontzettend verdrietig na het overlijden van mijn paard... Ik ben hem kwijtgeraakt door een verkeersongeluk een tijdje geleden. Hij betekent zo veel voor me. Hij heeft me door alle lastige periodes van mijn leven gesleept. Ik heb geen afscheid kunnen nemen, ik denk dat dat misschien nog wel hetgene is waar ik het meeste mee zit. Ik heb hem wel zien liggen, maar hij was op slag dood. Bij hem kon ik mezelf zijn, dan kon ik even al mijn problemen vergeten... Ik weet niet wat ik aan moet met mijn verdriet...
vrijdag 27 december 2013 om 17:00
Debster81, gelukkig heb ik heel veel mooie foto's van hem! Ook is mijn vriend zo dapper geweest om na het overlijden nog een stukje haar af te knippen en te wassen. Ik heb er nog niet naar durven vragen, ligt nog op de kast... En hij ligt thuis in een wei begraven. Mijn vriend heeft samen met zijn vader en de brandweer het paard opgeladen, voor zover dat mogelijk was. Zo is hij tot zijn laatste moment met respect behandeld, want dat verdiende hij!
vrijdag 27 december 2013 om 17:05
Agossie.... ik wens je heel, heel veel sterkte met dit zware verlies. Ik heb zelf 8 jaar een paard en ook hij is mijn alles (net als mijn dochter). Ik weet als geen ander hoe een paard er voor je kan zijn in zware periodes. Hoeveel plezier je van ze hebt, hoeveel ze je kunnen leren, hoe diep je band met zo'n dier kan zijn...... Ik kan me voorstellen dat je in zo'n leegte gevallen bent. Verlies door zo'n noodlottig ongeluk is ook nog eens afschuwelijk. Gun jezelf je verdriet, geef jezelf de tijd om te rouwen. Dat mag. Mensen die dit niet begrijpen, geen energie aan verspillen. Al denk ik dat veel mensen er wel iets van begrijpen, hoor.... Ik wens je heel veel kracht en sterkte toe!!
vrijdag 27 december 2013 om 17:11
vrijdag 27 december 2013 om 17:24
Pff wat verschrikkelijk naar voor je zeg! Mijn paard is mijn grootste vriend en ik moet er niet aan denken om hem te verliezen. Hij is net geopereerd mede door allerlei foute inschattingen van de dierenarts en is nog in de kliniek. Ik heb maanden zoveel zorgen gehad (nog steeds wel), ik werd er echt gek van. Constant angst, zorgen, verdriet. Hij is mijn alles en sleept me overal doorheen! Ik zou echt niet zonder hem kunnen. Ik voel me nu ook heel raar omdat ik nu niet met hem bezig kan zijn, waar ik dat voorheen uren per dag deed.
Voor ik een eigen paard had wist ik niet dat je zo'n diepe band met een dier kon hebben.
Ik begrijp dus echt hoe verschrikkelijk dit voor je is. Al die gevoelens die er bij horen zijn heel begrijpelijk en moet je proberen er te laten zijn. Hoe naar ook, maar het beste is om er echt doorheen te gaan. Praat ook over de beelden, de nachtmerries, en merk je dat dat niet minder wordt, zoek hier dan hulp bij. Er zijn technieken om dat te stoppen.
Ik wens je heeeeeeel veel sterkte, wees een beetje lief voor jezelf, en schrijf gerust hier van je af!
Voor ik een eigen paard had wist ik niet dat je zo'n diepe band met een dier kon hebben.
Ik begrijp dus echt hoe verschrikkelijk dit voor je is. Al die gevoelens die er bij horen zijn heel begrijpelijk en moet je proberen er te laten zijn. Hoe naar ook, maar het beste is om er echt doorheen te gaan. Praat ook over de beelden, de nachtmerries, en merk je dat dat niet minder wordt, zoek hier dan hulp bij. Er zijn technieken om dat te stoppen.
Ik wens je heeeeeeel veel sterkte, wees een beetje lief voor jezelf, en schrijf gerust hier van je af!
vrijdag 27 december 2013 om 17:24
Ik begrijp je verdriet heel erg goed, ik heb met al mijn dieren zo'n band gevoeld dat het afscheid nemen gewoon ontzettend veel pijn deed.
En bij mij gingen ze 'gewoon' dood, niet door zo'n verschrikkelijk ongeluk. Dat zorgt voor extra rouw, omdat je ook nog van de schok moet gaan herstellen.
Neem je tijd, hoor, en goed erover praten en huilen. En leg anders binnenkort nog eens een mooi boeket van paardenbloemen op zijn graf, dat kan ook fijn zijn.
Ik heb de afgelopen dagen de graven van mijn geliefden (mensen, in dit geval) ook weer even extra opgepoetst, dat gaf me veel rust en voldoening. Ik kon weer wat voor ze doen, hoe klein ook.
En bij mij gingen ze 'gewoon' dood, niet door zo'n verschrikkelijk ongeluk. Dat zorgt voor extra rouw, omdat je ook nog van de schok moet gaan herstellen.
Neem je tijd, hoor, en goed erover praten en huilen. En leg anders binnenkort nog eens een mooi boeket van paardenbloemen op zijn graf, dat kan ook fijn zijn.
Ik heb de afgelopen dagen de graven van mijn geliefden (mensen, in dit geval) ook weer even extra opgepoetst, dat gaf me veel rust en voldoening. Ik kon weer wat voor ze doen, hoe klein ook.
vrijdag 27 december 2013 om 17:46
Helemaal niet onbenullig! Ik heb zelf huisdieren verloren (katten en honden) ik ben er erg verdrietig van geweest. Ze horen bij je dagelijks leven, je hecht je eraan, ze kunnen je zoveel liefde & warmte geven. Neem de tijd om je verdriet te verwerken en doe dat vooral op een manier die jij wilt. Sterkte!!
vrijdag 27 december 2013 om 17:56
Lovelymax, wat naar, dat je zo op slag je paard verloren bent en ook nog op zo'n nare manier. Als ik zo lees hoe het is gegaan denk ik dat hij geen pijn gehad zal hebben omdat het meteen afgelopen was? Afschuwelijk voor jou om je paard zo terug te zien. En heel dapper van je vriend en zijn vader hoe zij het hebben opgehaald..
Tuurlijk voel je je rot en het lijkt me heel gezond om er nu goed om te huilen. Sterkte!
Tuurlijk voel je je rot en het lijkt me heel gezond om er nu goed om te huilen. Sterkte!
