Psyche
alle pijlers
Mijn vriendin had leukemie
maandag 27 september 2010 om 00:52
ik ben ten einde raad.
Mijn vriendin, mijn levensmaatje heeft sinds gisteren leukemie.
Samen komen we er altijd uit. Wij samen, dat is zo'n vanzelfsprekendheid al 17 jaar lang. Samen hebben we mijn scheiding, haar scheiding, onze kinderen groot brengen, het gehannes met mannen en relaties beleefd. Ach, alles eigenlijk, en ook vaak uitgesproken dat boven alles we elkaar hadden. We gunnen iedereen een vriendschap zoals wij die hebben.Want dan heb je iemand waarbij je onder alle omstandigheden jezelf kan zijn, zodat je daarin erachter komt wie 'jezelf' dan is.
Ik ben zo bang haar kwijt te raken en hoe ik dan leven moet.
Terwijl zij sinds een jaar echt gelukkig is met haar vriend, en ik ook sinds 3 jaar echt gelukkig ben met mijn vriend.
Maar boven alles, is mijn vriendin het dierbaarste in mijn leven. Mijn paniek, haar paniek, we willen elkaar beschermen, maar ik moet haar steunen. Mijn God, hoe moet dit toch?
Mijn vriendin, mijn levensmaatje heeft sinds gisteren leukemie.
Samen komen we er altijd uit. Wij samen, dat is zo'n vanzelfsprekendheid al 17 jaar lang. Samen hebben we mijn scheiding, haar scheiding, onze kinderen groot brengen, het gehannes met mannen en relaties beleefd. Ach, alles eigenlijk, en ook vaak uitgesproken dat boven alles we elkaar hadden. We gunnen iedereen een vriendschap zoals wij die hebben.Want dan heb je iemand waarbij je onder alle omstandigheden jezelf kan zijn, zodat je daarin erachter komt wie 'jezelf' dan is.
Ik ben zo bang haar kwijt te raken en hoe ik dan leven moet.
Terwijl zij sinds een jaar echt gelukkig is met haar vriend, en ik ook sinds 3 jaar echt gelukkig ben met mijn vriend.
Maar boven alles, is mijn vriendin het dierbaarste in mijn leven. Mijn paniek, haar paniek, we willen elkaar beschermen, maar ik moet haar steunen. Mijn God, hoe moet dit toch?
zaterdag 6 november 2010 om 22:52
Doet toch goed, al die lieve steunbetuigingen van anonieme vrouwen.
Dank iedereen.
Ik heb net mijn stukje wat ik gisteravond al geschreven heb voor de begrafenis, mijn zoon laten lezen. Ik dacht gister, ik begin er maar vast aan, dan kan ik het de komende dagen er nog alles aan bijschaven. Mijn zoon was onder de indruk en zei 'niets meer aan doen'. Hij zal me helpen, dat als het mij niet lukt voor te lezen, zal hij het doen namens mij.Dat is een geruststelling.
Ouders en zusje hebben me gevraagd of ik overal bij wil zijn met het regelen van een mooie uitvaart.
Ik ben zo wezenloos en ondanks dat ik weet dat het echt waar is dat ze dood is, is het onvoorstelbaar en ongelooflijk.
Dank iedereen.
Ik heb net mijn stukje wat ik gisteravond al geschreven heb voor de begrafenis, mijn zoon laten lezen. Ik dacht gister, ik begin er maar vast aan, dan kan ik het de komende dagen er nog alles aan bijschaven. Mijn zoon was onder de indruk en zei 'niets meer aan doen'. Hij zal me helpen, dat als het mij niet lukt voor te lezen, zal hij het doen namens mij.Dat is een geruststelling.
Ouders en zusje hebben me gevraagd of ik overal bij wil zijn met het regelen van een mooie uitvaart.
Ik ben zo wezenloos en ondanks dat ik weet dat het echt waar is dat ze dood is, is het onvoorstelbaar en ongelooflijk.
zondag 7 november 2010 om 00:21
Je klinkt sterk lieve Ourse. Natuurlijk is het nauwelijks te bevattem dat ze nu overleden is. Mooi van ouders en zusje dat ze je overal bij betrekken. Dat zegt genoeg over de band die jullie met elkaar gehad hebben. Het is zo waardevol te beseffen dat je zoveel voor elkaar hebt kunnen betekenen. Probeer blij te zijn dat ze een deel van jouw leven geweest is. Blij is in dit verband natuurlijk geen goed woord, maar ik weet me niet zo goed uit te drukken. Ik denk dat je wel begrijpt wat ik bedoel. Lief van je zoon ook
zondag 7 november 2010 om 11:54
Gecondoleerd. Wat is het toch snel gegaan! En fijn dat je aan alle kanten zo betrokken wordt. Dat je de kans krijgt om zo goed mogelijk afscheid van haar te nemen. Ik moet nu denken aan het begrip: "mooie pijn". Het doet pijn haar te moeten missen. Maar de vriendschap tussen jullie is zo mooi (geweest). Dat is ook maar weinig mensen gegeven. Heel veel sterkte!
zondag 7 november 2010 om 23:15
Vanmiddag met familie dingen voor de crematie besproken. Ik vond het erg ontroerend dat haar vader zei dat ze bedacht hadden dat mijn naam beslist op de kaart moest komen, naast ouders van, moeder van enz.
De confrontatie dat je een kist moet uitzoeken, dat je moet bedenken wat ze aan moet hebben of om. Want haar kleren passen dit overleden lichaam niet meer. Opgebaard kan sowieso niet meer. Kist blijft dicht, want deze aanblik kan niemand verdragen.
Ik heb daar nu ook veel moeite mee. De laatste beelden van haar waren echt dramatisch hoe afschuwelijk ze eruit zag. Als ze dat zelf zou zien, zou ze alsnog dood zijn, want ze zou zich letterlijk dood schrikken.
Het genadigde is dan maar hopelijk dat ze dit niet meegemaakt heeft in haar coma.
De confrontatie dat je een kist moet uitzoeken, dat je moet bedenken wat ze aan moet hebben of om. Want haar kleren passen dit overleden lichaam niet meer. Opgebaard kan sowieso niet meer. Kist blijft dicht, want deze aanblik kan niemand verdragen.
Ik heb daar nu ook veel moeite mee. De laatste beelden van haar waren echt dramatisch hoe afschuwelijk ze eruit zag. Als ze dat zelf zou zien, zou ze alsnog dood zijn, want ze zou zich letterlijk dood schrikken.
Het genadigde is dan maar hopelijk dat ze dit niet meegemaakt heeft in haar coma.
maandag 8 november 2010 om 02:34
Ourse, ik heb je topic net doorgelezen. Ik heb ook zo´n vriendin. Door dik en dun, voor-, en tegenspoed, etc. Regelmatig vertellen we elkaar hoe vreselijk veel we van elkaar houden en dat we niet zonder elkaar willen. Daarom raakt het me zo en daarom wil ik je heel veel sterkte wensen.
Eigenlijk, ben ik een enorme burgertrut!!
maandag 8 november 2010 om 11:52
Ourse wat verschrikkelijk om te lezen, en wat verschrikkelijk snel is die nachtmerrie gegaan! Wat erg allemaal, maar wat ben jij een goede vriendin, nog steeds! Het stuk voorlezen op de crematie gaat je lukken hoor, je wilt het zó graag, dan kan je het ook, je zult zelf verbaasd zijn waar je de kracht vandaan haalt (ik spreek uit ervaring). Ik zal aan je denken.
maandag 8 november 2010 om 22:48
Ik ben zo stuk van verdriet, ik weet niet hoe ik overeind moet blijven. Er wordt gelukkig goed voor me gezorgd. Vanmiddag waren haar ouders hier, en dat was fijn, we zoeken troost en steun bij elkaar.
Later kwamen 2 zussen van me, die haar ook goed gekend hebben, we deden ook vaak dingen met zijn vieren. En zij paste als nep-zusje er naadloos bij. Mijn zussen zijn zo lief en weten zo goed wat zij en ik voor elkaar betekenden.
Vriendlief is er natuurlijk ook.
Later kwamen 2 zussen van me, die haar ook goed gekend hebben, we deden ook vaak dingen met zijn vieren. En zij paste als nep-zusje er naadloos bij. Mijn zussen zijn zo lief en weten zo goed wat zij en ik voor elkaar betekenden.
Vriendlief is er natuurlijk ook.
maandag 8 november 2010 om 22:56
Ik kom toevallig langs je topic. Je OP, waar nog zoveel hoop uit sprak, en dan uiteindelijk het nieuws dat ze overleden is. Wat erg! Heel veel sterkte voor jou, haar vriend en vooral ook haar ouders en kinderen. Wat een verdriet....
Mijn vader is ook aan kanker overleden, en dat ging ook op mensonwaardige wijze. Die beelden, hoewel ik ze absoluut niet vergeten ben, zijn meer naar de achtergrond gegaan. Het beeld van hoe hij was, hoe hij sprak, hoe hij lachte en zelf hoe hij liep, is bij mij gebleven en vergeet ik gelukkig ook niet. De mooie en fijne herinneringen komen straks weer terug, maar dit moet eerst een plekje krijgen.
Wat fijn dat jullie samen zo'n vriendschap hebben gekend. Wat verdrietig dat het zo moest eindigen.
Mijn vader is ook aan kanker overleden, en dat ging ook op mensonwaardige wijze. Die beelden, hoewel ik ze absoluut niet vergeten ben, zijn meer naar de achtergrond gegaan. Het beeld van hoe hij was, hoe hij sprak, hoe hij lachte en zelf hoe hij liep, is bij mij gebleven en vergeet ik gelukkig ook niet. De mooie en fijne herinneringen komen straks weer terug, maar dit moet eerst een plekje krijgen.
Wat fijn dat jullie samen zo'n vriendschap hebben gekend. Wat verdrietig dat het zo moest eindigen.
maandag 8 november 2010 om 23:37
Een uur na de diagnose kwamen haar ouders in het ziekenhuis aan, en ik ving ze op in de gang. Haar vader zei toen tegen mij; "We zullen haar moeten missen". En ik wist ter plekke dat hij gelijk had en dat ik deze zin nooit meer zou vergeten.
Later wist ik nog steeds dat hij gelijk had, maar hoopte dat dat nog een paar jaar kon duren en dat dat beslist hele zware jaren zouden zijn, maar oké, dat zouden we samen aangaan.
Want dat hadden we al besloten toen de diagnose aan ons samen verteld werd. Oke, geen vragen meer, dan gaat het zo. Zij zou alles doen om beter te worden, en ik zou volgen, Geen waarom-vragen stellen, overgave aan alle medische kunde en kennis om beter te kunnen worden van leukemie.
De nachtmerrie heeft ons ingehaald.
Later wist ik nog steeds dat hij gelijk had, maar hoopte dat dat nog een paar jaar kon duren en dat dat beslist hele zware jaren zouden zijn, maar oké, dat zouden we samen aangaan.
Want dat hadden we al besloten toen de diagnose aan ons samen verteld werd. Oke, geen vragen meer, dan gaat het zo. Zij zou alles doen om beter te worden, en ik zou volgen, Geen waarom-vragen stellen, overgave aan alle medische kunde en kennis om beter te kunnen worden van leukemie.
De nachtmerrie heeft ons ingehaald.
