Psyche
alle pijlers
Mijn vriendin rouwt...
woensdag 16 mei 2012 om 09:37
..Of misschien eigenlijk nog niet eens, omdat het nog zo kort geleden is.
Afgelopen zondagavond is de beste vriendin van een hele goede vriendin (beide 24) van mij verongelukt. Het was een bizarre crash waarbij zij (en degene die naast haar zat) op slag dood waren. Dit meisje kende ik ook goed. Voornamelijk als vriendin van mijn vriendin, maar ik moet zeggen dat het nu wel heel dichtbij komt. Ik had haar op facebook en zag haar regelmatig op een feestje. Ik heb -goddank- nog maar weinig mensen zien overlijden. Alleen opa's en oma's. Verder in mijn nabije omgeving niet.
Voor mijn vriendin is dit een enorme klap. Ik weet niet in hoeverre ze het al beseft, want ze is nu druk bezig met het regelen van de crematie en ze lijkt nog wat afgevlakt en vol ongeloof door het nieuws.
Zelf besef ik het ook nog niet en tegelijkertijd gaat de pijn die mijn vriendin moet hebben bij mij door merg en been. Het is dubbel, want ik kende dat meisje eigenlijk niet zo goed en toch vind ik het raar dat ze er niet meer is en doet dat pijn. Daarnaast voel ik ook de pijn van mijn vriendin. Ik weet niet zo goed wat ik ermee aan moet en ben ook een beetje bang dat ik geen verdriet "mag" hebben, want ja, het was tenslotte geen vriendin van mij. Niet dat iemand me dit heeft gezegd hoor maar ik voel een soort innerlijk conflict.
Nou ja, ik denk dat ik dit gewoon even wilde opschrijven.
Afgelopen zondagavond is de beste vriendin van een hele goede vriendin (beide 24) van mij verongelukt. Het was een bizarre crash waarbij zij (en degene die naast haar zat) op slag dood waren. Dit meisje kende ik ook goed. Voornamelijk als vriendin van mijn vriendin, maar ik moet zeggen dat het nu wel heel dichtbij komt. Ik had haar op facebook en zag haar regelmatig op een feestje. Ik heb -goddank- nog maar weinig mensen zien overlijden. Alleen opa's en oma's. Verder in mijn nabije omgeving niet.
Voor mijn vriendin is dit een enorme klap. Ik weet niet in hoeverre ze het al beseft, want ze is nu druk bezig met het regelen van de crematie en ze lijkt nog wat afgevlakt en vol ongeloof door het nieuws.
Zelf besef ik het ook nog niet en tegelijkertijd gaat de pijn die mijn vriendin moet hebben bij mij door merg en been. Het is dubbel, want ik kende dat meisje eigenlijk niet zo goed en toch vind ik het raar dat ze er niet meer is en doet dat pijn. Daarnaast voel ik ook de pijn van mijn vriendin. Ik weet niet zo goed wat ik ermee aan moet en ben ook een beetje bang dat ik geen verdriet "mag" hebben, want ja, het was tenslotte geen vriendin van mij. Niet dat iemand me dit heeft gezegd hoor maar ik voel een soort innerlijk conflict.
Nou ja, ik denk dat ik dit gewoon even wilde opschrijven.
woensdag 16 mei 2012 om 09:40
Vaak zijn het twee dingen door elkaar. Aan de ene kant verdriet omdat iemand er niet meer is. Maar ook het vreemde besef dat het zomaar ineens afgelopen kan zijn. De vragen die erbij komen van 'wat als' ze ergens anders was geweest, als iemand zijn stuur net even anders had gedraaid, etc.
Jouw gevoel mag er ook zijn. Ook al was het geen hartsvriendin, je mag het erg vinden dat ze er niet meer is, je mag geschrokken zijn en je mag bedenken hoe erg het is voor haar ouders.
Ga je naar de uitvaart?
Jouw gevoel mag er ook zijn. Ook al was het geen hartsvriendin, je mag het erg vinden dat ze er niet meer is, je mag geschrokken zijn en je mag bedenken hoe erg het is voor haar ouders.
Ga je naar de uitvaart?
woensdag 16 mei 2012 om 09:40
woensdag 16 mei 2012 om 09:47
Bedankt voor de reacties.
Nee, ik ga niet naar de uitvaart. Ik woon ook niet in de buurt..ik woon aan de andere kant van het land sinds 3 jaar. Ik was verder niet echt betrokken bij hun vriendengroep. Ik neem iedere dag contact op met mijn vriendin. De andere overledene was een goede vriend van haar vriend dus als stel hebben ze nu behoorlijk wat te verwerken. Vrijdag ga ik naar haar toe. Gelukkig heeft ze veel steun in haar omgeving dus dat geeft voor mij wel een stukje rust.
Nee, ik ga niet naar de uitvaart. Ik woon ook niet in de buurt..ik woon aan de andere kant van het land sinds 3 jaar. Ik was verder niet echt betrokken bij hun vriendengroep. Ik neem iedere dag contact op met mijn vriendin. De andere overledene was een goede vriend van haar vriend dus als stel hebben ze nu behoorlijk wat te verwerken. Vrijdag ga ik naar haar toe. Gelukkig heeft ze veel steun in haar omgeving dus dat geeft voor mij wel een stukje rust.
woensdag 16 mei 2012 om 09:53
woensdag 16 mei 2012 om 10:03
TO, ik wilde je graag sterkte wensen. Ik weet niet zo goed wat ik verder moet zeggen, maar natuurlijk mag jij er ook verdriet om hebben. Het komt tenslotte dichtbij en je hebt ook verdriet 'voor' jouw vriendin.
Inderdaad een bizar ongeluk, ik woon vlakbij en keek vreemd op toen ik het op het landelijke nieuws hoorde. (Op één of andere manier denk je altijd dat dit soort dingen verder weg gebeuren).
Sterkte
Inderdaad een bizar ongeluk, ik woon vlakbij en keek vreemd op toen ik het op het landelijke nieuws hoorde. (Op één of andere manier denk je altijd dat dit soort dingen verder weg gebeuren).
Sterkte
woensdag 16 mei 2012 om 10:06
woensdag 16 mei 2012 om 10:18
Je zou je vriendin een kaart met persoonlijke tekst kunnen sturen om haar een steuntje in de rug te geven. Haar bellen om haar haar verhaal te kunnen laten doen.
Je schrijft dat je nog niet veel mensen hebt gekend die zijn overleden en dat dat dan ouderen waren. Dan kan het even hard aankomen, dat ook jongeren zo ineens uit het leven genomen kunnen worden.
Natuurlijk mag jij ook verdriet hebben, er is geen graadmeter voor.
Is een persoonlijke kaart aan het meisje haar ouders sturen ook een idee voor je.
Je schrijft dat je nog niet veel mensen hebt gekend die zijn overleden en dat dat dan ouderen waren. Dan kan het even hard aankomen, dat ook jongeren zo ineens uit het leven genomen kunnen worden.
Natuurlijk mag jij ook verdriet hebben, er is geen graadmeter voor.
Is een persoonlijke kaart aan het meisje haar ouders sturen ook een idee voor je.
woensdag 16 mei 2012 om 10:24
Ik heb mijn vriendin al een kaartje gestuurd, die krijgt ze als het goed is vandaag.
Ik heb haar nog niet gebeld, want ik weet niet waar ze allemaal mee bezig is. Ik stuur haar iedere dag een berichtje en uit de respons merk ik dat ze nog erg kortaf is. Maar ze mag zelf weten hoe ze reageert, als ze maar weet dat ik aan haar denk. Ik hoop haar vrijdag te zien.
De ouders van het meisje ken ik niet maar ik heb gister gelijk een berichtje gestuurd.
Ja vooral dat besef dat het dus opeens afgelopen kan zijn is angstig. Je weet dat wel, maar pas als je er zo mee geconfronteerd wordt is het wel even slikken.
Bedankt. Het voelt goed om hier te posten.
Ik heb haar nog niet gebeld, want ik weet niet waar ze allemaal mee bezig is. Ik stuur haar iedere dag een berichtje en uit de respons merk ik dat ze nog erg kortaf is. Maar ze mag zelf weten hoe ze reageert, als ze maar weet dat ik aan haar denk. Ik hoop haar vrijdag te zien.
De ouders van het meisje ken ik niet maar ik heb gister gelijk een berichtje gestuurd.
Ja vooral dat besef dat het dus opeens afgelopen kan zijn is angstig. Je weet dat wel, maar pas als je er zo mee geconfronteerd wordt is het wel even slikken.
Bedankt. Het voelt goed om hier te posten.
woensdag 16 mei 2012 om 10:27
woensdag 16 mei 2012 om 10:31
Oh Noodles, vanwaar die reacties dan? Om eerlijk te zijn is dat ook iets waar ik een beetje bang voor ben. In mijn omgeving bespreek ik het dan ook met niemand. Waar de ellende zich afspeelt is in mijn oude woonplaats en waar ik nu woon heeft niemand een idee dat bij dat ongeluk bekenden van mij zijn betrokken (op 1 vriendin na) Puur om wat ik in de OP schrijf. Dat innerlijk conflict. Verder hoef ik er ook niet met iedereen over te praten, maar ik vind het wel hard als mensen dat zeggen. Ook al denken ze het.
woensdag 16 mei 2012 om 10:34
Jeetje wat een naar ongeluk. Niet gek hoor dat jij er ook van onder de indruk bent en verdriet voelt.
Ik ben zelf op ongeveer dezelfde leeftijd mijn hartsvriendin verloren (wel hele andere oorzaak) en mij deed het goed dat mensen regelmatig even iets lieten horen. Ik had er niet zoveel behoefte aan in het begin dat iedereen maar langs kwam, dat was teveel, maar een smsje of kaartje werd erg gewaardeerd. En na een maand of twee vond ik het ook fijn om af en toe op sleeptouw genomen te worden door vrienden om even afleiding te hebben etc. Maar goed, iedereen ervaart dit weer anders natuurlijk.
Ik ben zelf op ongeveer dezelfde leeftijd mijn hartsvriendin verloren (wel hele andere oorzaak) en mij deed het goed dat mensen regelmatig even iets lieten horen. Ik had er niet zoveel behoefte aan in het begin dat iedereen maar langs kwam, dat was teveel, maar een smsje of kaartje werd erg gewaardeerd. En na een maand of twee vond ik het ook fijn om af en toe op sleeptouw genomen te worden door vrienden om even afleiding te hebben etc. Maar goed, iedereen ervaart dit weer anders natuurlijk.
woensdag 16 mei 2012 om 10:35
@Waldorf, het kan zijn dat je vriendin kortaf doet, omdat ze met haar verdriet geen raad weet, vermoeid is door slapeloze nachten en door de spanning ed.
Ookal ken je de ouders niet persoonlijk, reken maar dat ze het fijn vinden om te weten dat hun dochter vele vriendinnen en kennissen hadden en dat het voor hun een steun kan zijn, dat er aan hun als ouders gedacht wordt, als zij op wat voor manier dan ook een bericht krijgen.
Als het je goed doet, hier gewoon posten om je verhaal kwijt te kunnen.
Ookal ken je de ouders niet persoonlijk, reken maar dat ze het fijn vinden om te weten dat hun dochter vele vriendinnen en kennissen hadden en dat het voor hun een steun kan zijn, dat er aan hun als ouders gedacht wordt, als zij op wat voor manier dan ook een bericht krijgen.
Als het je goed doet, hier gewoon posten om je verhaal kwijt te kunnen.
woensdag 16 mei 2012 om 10:47
quote:Waldorf114 schreef op 16 mei 2012 @ 10:31:
Oh Noodles, vanwaar die reacties dan? Om eerlijk te zijn is dat ook iets waar ik een beetje bang voor ben. In mijn omgeving bespreek ik het dan ook met niemand. Waar de ellende zich afspeelt is in mijn oude woonplaats en waar ik nu woon heeft niemand een idee dat bij dat ongeluk bekenden van mij zijn betrokken (op 1 vriendin na) Puur om wat ik in de OP schrijf. Dat innerlijk conflict. Verder hoef ik er ook niet met iedereen over te praten, maar ik vind het wel hard als mensen dat zeggen. Ook al denken ze het.
Hey Waldorf,
Ik heb mijn bericht alweer aangepast, heeft er toen zó ingehakt.
Klinkt misschien een beetje aanstellerig van mij, maar op dat moment voelde het ook echt zo heftig.
Die reacties kreeg ik omdat het om de dochter van mijn stiefvader ging, we kennen elkaar, zitten met kerst aan dezelfde tafel, hebben een korte tijd zelfs in hetzelfde huis gewoond, maar feitelijk zijn we geen familie en is ze dus ook geen naaste (volgens bepaalde forummers dan)
.
Die reacties hielden dan ook in, dat ik de privacy van de echte naasten (mijn stiefvader, zijn ex en mijn andere stiefbroer en -zus) diende te respecteren.
Het was volgens sommigen aandachttrekkerij, terwijl ik juist het topic opende omdat ik (net als jij) niet in mijn omgeving erover kon praten, ik wilde niemand voor het hoofd stoten..
Maar terug naar jou:
heftig zeg dat het zich in een voor jou zo bekende en vertrouwde omgeving afspeelt. Woont je vriendin bij je in de buurt? Wanneer is de crematie?
Oh Noodles, vanwaar die reacties dan? Om eerlijk te zijn is dat ook iets waar ik een beetje bang voor ben. In mijn omgeving bespreek ik het dan ook met niemand. Waar de ellende zich afspeelt is in mijn oude woonplaats en waar ik nu woon heeft niemand een idee dat bij dat ongeluk bekenden van mij zijn betrokken (op 1 vriendin na) Puur om wat ik in de OP schrijf. Dat innerlijk conflict. Verder hoef ik er ook niet met iedereen over te praten, maar ik vind het wel hard als mensen dat zeggen. Ook al denken ze het.
Hey Waldorf,
Ik heb mijn bericht alweer aangepast, heeft er toen zó ingehakt.
Klinkt misschien een beetje aanstellerig van mij, maar op dat moment voelde het ook echt zo heftig.
Die reacties kreeg ik omdat het om de dochter van mijn stiefvader ging, we kennen elkaar, zitten met kerst aan dezelfde tafel, hebben een korte tijd zelfs in hetzelfde huis gewoond, maar feitelijk zijn we geen familie en is ze dus ook geen naaste (volgens bepaalde forummers dan)
.
Die reacties hielden dan ook in, dat ik de privacy van de echte naasten (mijn stiefvader, zijn ex en mijn andere stiefbroer en -zus) diende te respecteren.
Het was volgens sommigen aandachttrekkerij, terwijl ik juist het topic opende omdat ik (net als jij) niet in mijn omgeving erover kon praten, ik wilde niemand voor het hoofd stoten..
Maar terug naar jou:
heftig zeg dat het zich in een voor jou zo bekende en vertrouwde omgeving afspeelt. Woont je vriendin bij je in de buurt? Wanneer is de crematie?
woensdag 16 mei 2012 om 10:49
quote:Waldorf114 schreef op 16 mei 2012 @ 10:41:
Maar goed, ik vind het fijn om te horen dat ik de "juiste" acties onderneem. Ik hoop dat het haar een beetje steun biedt..
Ik denk eerlijk gezegd dat alle acties nu juist zijn. Door er voor je vriendin te zijn doe je het al goed.
Ik kan me voorstellen dat het voor haar nogal onwerkelijk is nog, dat ze even haar gevoelens opgekropt heeft. Na de crematie is vaak het moeilijkst, dan komt het besef echt en merk je dat iemand er echt niet meer is.
Dan heeft je vriendin jou het hardste nodig.
Maar goed, ik vind het fijn om te horen dat ik de "juiste" acties onderneem. Ik hoop dat het haar een beetje steun biedt..
Ik denk eerlijk gezegd dat alle acties nu juist zijn. Door er voor je vriendin te zijn doe je het al goed.
Ik kan me voorstellen dat het voor haar nogal onwerkelijk is nog, dat ze even haar gevoelens opgekropt heeft. Na de crematie is vaak het moeilijkst, dan komt het besef echt en merk je dat iemand er echt niet meer is.
Dan heeft je vriendin jou het hardste nodig.
woensdag 16 mei 2012 om 10:54
Vervelend dat anderen jouw verdriet hebben veroordeeld..
Nee, mijn vriendin woont niet in mijn buurt. Ik ben zelf een aantal jaar geleden verhuisd naar de andere kant van het land en het speelt zich af in mijn oude woonplaats (dat is vlakbij de woonplaats van de slachtoffers). De crematie is maandag. Het zal idd allemaal nog onwerkelijk zijn. Uit haar berichtjes merk ik ook dat ze het nog niet beseft. Dat zal dan nog wel komen. Het is ook zo abrupt.
Nee, mijn vriendin woont niet in mijn buurt. Ik ben zelf een aantal jaar geleden verhuisd naar de andere kant van het land en het speelt zich af in mijn oude woonplaats (dat is vlakbij de woonplaats van de slachtoffers). De crematie is maandag. Het zal idd allemaal nog onwerkelijk zijn. Uit haar berichtjes merk ik ook dat ze het nog niet beseft. Dat zal dan nog wel komen. Het is ook zo abrupt.
