Psyche
alle pijlers
Mijn vriendin rouwt...
woensdag 16 mei 2012 om 09:37
..Of misschien eigenlijk nog niet eens, omdat het nog zo kort geleden is.
Afgelopen zondagavond is de beste vriendin van een hele goede vriendin (beide 24) van mij verongelukt. Het was een bizarre crash waarbij zij (en degene die naast haar zat) op slag dood waren. Dit meisje kende ik ook goed. Voornamelijk als vriendin van mijn vriendin, maar ik moet zeggen dat het nu wel heel dichtbij komt. Ik had haar op facebook en zag haar regelmatig op een feestje. Ik heb -goddank- nog maar weinig mensen zien overlijden. Alleen opa's en oma's. Verder in mijn nabije omgeving niet.
Voor mijn vriendin is dit een enorme klap. Ik weet niet in hoeverre ze het al beseft, want ze is nu druk bezig met het regelen van de crematie en ze lijkt nog wat afgevlakt en vol ongeloof door het nieuws.
Zelf besef ik het ook nog niet en tegelijkertijd gaat de pijn die mijn vriendin moet hebben bij mij door merg en been. Het is dubbel, want ik kende dat meisje eigenlijk niet zo goed en toch vind ik het raar dat ze er niet meer is en doet dat pijn. Daarnaast voel ik ook de pijn van mijn vriendin. Ik weet niet zo goed wat ik ermee aan moet en ben ook een beetje bang dat ik geen verdriet "mag" hebben, want ja, het was tenslotte geen vriendin van mij. Niet dat iemand me dit heeft gezegd hoor maar ik voel een soort innerlijk conflict.
Nou ja, ik denk dat ik dit gewoon even wilde opschrijven.
Afgelopen zondagavond is de beste vriendin van een hele goede vriendin (beide 24) van mij verongelukt. Het was een bizarre crash waarbij zij (en degene die naast haar zat) op slag dood waren. Dit meisje kende ik ook goed. Voornamelijk als vriendin van mijn vriendin, maar ik moet zeggen dat het nu wel heel dichtbij komt. Ik had haar op facebook en zag haar regelmatig op een feestje. Ik heb -goddank- nog maar weinig mensen zien overlijden. Alleen opa's en oma's. Verder in mijn nabije omgeving niet.
Voor mijn vriendin is dit een enorme klap. Ik weet niet in hoeverre ze het al beseft, want ze is nu druk bezig met het regelen van de crematie en ze lijkt nog wat afgevlakt en vol ongeloof door het nieuws.
Zelf besef ik het ook nog niet en tegelijkertijd gaat de pijn die mijn vriendin moet hebben bij mij door merg en been. Het is dubbel, want ik kende dat meisje eigenlijk niet zo goed en toch vind ik het raar dat ze er niet meer is en doet dat pijn. Daarnaast voel ik ook de pijn van mijn vriendin. Ik weet niet zo goed wat ik ermee aan moet en ben ook een beetje bang dat ik geen verdriet "mag" hebben, want ja, het was tenslotte geen vriendin van mij. Niet dat iemand me dit heeft gezegd hoor maar ik voel een soort innerlijk conflict.
Nou ja, ik denk dat ik dit gewoon even wilde opschrijven.
woensdag 16 mei 2012 om 10:57
woensdag 16 mei 2012 om 10:59
quote:Waldorf114 schreef op 16 mei 2012 @ 10:54:
Vervelend dat anderen jouw verdriet hebben veroordeeld..
Ja, dat vind ik ook, maar gelukkig komt het (waarschijnlijk) uiteindelijk helemaal goed met haar.
Nee, mijn vriendin woont niet in mijn buurt. Ik ben zelf een aantal jaar geleden verhuisd naar de andere kant van het land en het speelt zich af in mijn oude woonplaats (dat is vlakbij de woonplaats van de slachtoffers). De crematie is maandag. Het zal idd allemaal nog onwerkelijk zijn. Uit haar berichtjes merk ik ook dat ze het nog niet beseft. Dat zal dan nog wel komen. Het is ook zo abrupt.
Ja het is zeker abrupt! Lijkt me immens moeilijk voor je vriendin.
Vervelend ook dat je niet bij haar in de buurt woont. Heeft je vriendin een partner die haar kan steunen?
Ga je maandag naar de crematie?
Vervelend dat anderen jouw verdriet hebben veroordeeld..
Ja, dat vind ik ook, maar gelukkig komt het (waarschijnlijk) uiteindelijk helemaal goed met haar.
Nee, mijn vriendin woont niet in mijn buurt. Ik ben zelf een aantal jaar geleden verhuisd naar de andere kant van het land en het speelt zich af in mijn oude woonplaats (dat is vlakbij de woonplaats van de slachtoffers). De crematie is maandag. Het zal idd allemaal nog onwerkelijk zijn. Uit haar berichtjes merk ik ook dat ze het nog niet beseft. Dat zal dan nog wel komen. Het is ook zo abrupt.
Ja het is zeker abrupt! Lijkt me immens moeilijk voor je vriendin.
Vervelend ook dat je niet bij haar in de buurt woont. Heeft je vriendin een partner die haar kan steunen?
Ga je maandag naar de crematie?
woensdag 16 mei 2012 om 10:59
quote:campari schreef op 16 mei 2012 @ 10:57:
Volg je gevoel.
Het is altijd confronterend als iemand dood gaat
en zeker als het in dezelfde leefdtijdscatagorie valt
en nog eens je hele goede vriendin betreft,
om een vrouw die jij óók gekend hebt.
Jij maakt ook een rouwfase door.
Dat is natuurlijk, en goed.
Wees vanuit je hart oprecht.
Sterkte Mooie post!
Volg je gevoel.
Het is altijd confronterend als iemand dood gaat
en zeker als het in dezelfde leefdtijdscatagorie valt
en nog eens je hele goede vriendin betreft,
om een vrouw die jij óók gekend hebt.
Jij maakt ook een rouwfase door.
Dat is natuurlijk, en goed.
Wees vanuit je hart oprecht.
Sterkte Mooie post!
woensdag 16 mei 2012 om 11:01
Ik denk dat ik me het topic nog wel herinner.
Waldorf, ik had enige tijd geleden ook dat er een bekende was overleden, een naar ongeluk, in een plaats waar ik gewoond heb maar nu niet meer woon.
Ik vond het toen ook moeilijk dat alles zich dáár afspeelde en ik alleen mensen om me heen had die hem niet gekend hadden.
Pas maanden later heb ik het er 'live' over gehad met zijn vrienden en bekenden. Dat was fijn maar toen dacht ik, had ik dit maar eerder gedaan. De week dat het gebeurd was, was ik helaas zwaar verkouden en daardoor was het me teveel om te gaan condoleren aan de andere kant van het land. (begrafenis heb ik niet overwogen)
Ergens misschien ook fijn dat jouw wereld gewoon doordraait (de buitenwereld dan) en dat bij jou niet het dorp op zijn kop staat. Maar verder heel pijnlijk.
Waldorf, ik had enige tijd geleden ook dat er een bekende was overleden, een naar ongeluk, in een plaats waar ik gewoond heb maar nu niet meer woon.
Ik vond het toen ook moeilijk dat alles zich dáár afspeelde en ik alleen mensen om me heen had die hem niet gekend hadden.
Pas maanden later heb ik het er 'live' over gehad met zijn vrienden en bekenden. Dat was fijn maar toen dacht ik, had ik dit maar eerder gedaan. De week dat het gebeurd was, was ik helaas zwaar verkouden en daardoor was het me teveel om te gaan condoleren aan de andere kant van het land. (begrafenis heb ik niet overwogen)
Ergens misschien ook fijn dat jouw wereld gewoon doordraait (de buitenwereld dan) en dat bij jou niet het dorp op zijn kop staat. Maar verder heel pijnlijk.
woensdag 16 mei 2012 om 11:14
Als er iemand doodgaat die ik gekend heb en als ik zelf pijn heb daardoor, dan ben ik niks waard voor anderen. Dat weet ik van mezelf dus het beste is dan om een poosje te verdwijnen. Sommigen kunnen prachtige woorden zeggen, kaarsjes branden en dat helpt ze erdoorheen maar helaas dat heb ik niet. Ik kan dat pas als ik er zelf uit ben.
it's a big club and you ain't in it
woensdag 16 mei 2012 om 11:17
quote:campari schreef op 16 mei 2012 @ 11:06:
Dus eigenlijk zeg je Moonlight, dit is belangrijk, je moet erbij zijn.
Dit kan ik wel beamen.
Nou ik wilde juist niet zeggen dat TO iets moet.
Meer dat ik weet hoe het is als elders in NL de wereld op zijn kop staat en jij daar geen deel van uitmaakt en op een 'eilandje' er toch mee bezig bent.
Maar wat beter is, of wat 'moet' daar kan ik niets over zeggen.
Dus eigenlijk zeg je Moonlight, dit is belangrijk, je moet erbij zijn.
Dit kan ik wel beamen.
Nou ik wilde juist niet zeggen dat TO iets moet.
Meer dat ik weet hoe het is als elders in NL de wereld op zijn kop staat en jij daar geen deel van uitmaakt en op een 'eilandje' er toch mee bezig bent.
Maar wat beter is, of wat 'moet' daar kan ik niets over zeggen.
woensdag 16 mei 2012 om 11:19
Nee ik ga niet naar de crematie. Ik ben verder niet betrokken bij deze vriendengroep. Ik voel me daarom ook niet echt geroepen om te gaan. De pijn die ik voel is meer voor mijn vriendin. Mijn vriendin heeft steun aan de mensen daar dus dat doet mij goed. Zelfs als ik daar nog had gewoond dan denk ik niet dat ik heen was gegaan, want ook toen ging ik niet veel met deze mensen om. Mijn vriendin ken ik al mijn hele leven, zij is deze mensen later tegen gekomen, maar ik ben nooit vrienden met hen geweest. Ik denk daarom niet dat ik heel veel behoefte heb om daar nu te zijn..
