Psyche
alle pijlers
Misbruikt door vader ?
vrijdag 24 april 2015 om 16:40
Nu na 24 jaar word het tijd om voor het eerst te praten over mijn grote 'geheim'
Helaas kamp ik al 24 jaar met een zwart gat in mijn traumatische ervaring waardoor ik ook al zo lang twijfel
of er daadwerkelijk iets gebeurd is.
Ik was eind 11 jaar en mijn vader vroeg me of ik in het ouderlijke bed wilde slapen. Ik wilde niet, maar was vreselijk bang voor hem en gaf toe. Hij kroop op een niet gezonde manier tegen me aan, waardoor ik verkrampte van angst. Ik weet nog dat ik zo bang werd dat het me teveel werd....en toen werd het zwart voor mijn ogen. Ik werd de volgende dag wakker in mijn eigen bed en op het toilet constateerde ik dat mijn vagina zeer pijnlijke schaafwonden vertoonde, opgezet was en dat ik minimaal bloedverlies had. Ik weet nog dat ik verdwaasd en huilend op het toilet zat en me af vroeg wat er in hemelsnaam gebeurd was die bewuste nacht. Ik had zo'n pijn, dat ik me nog kan herinneren dat ik op school niet goed kon zitten en dat deze pijn dagen heeft aangehouden. Deze zeer scherpe herinnering ben ik nooit vergeten, maar kan nog steeds het zwarte gat in mijn geheugen niet opvullen. Al mijn gehele volwassen leeftijd heb ik problemen om seksueel actief te zijn en heb ik last van paniekaanvallen. Zeer regelmatig vraag ik me af of ik misbruikt ben of dat ik nog steeds in een ontkenningsfase zit. Heeft iemand ervaring of advies voor mij ?
Helaas kamp ik al 24 jaar met een zwart gat in mijn traumatische ervaring waardoor ik ook al zo lang twijfel
of er daadwerkelijk iets gebeurd is.
Ik was eind 11 jaar en mijn vader vroeg me of ik in het ouderlijke bed wilde slapen. Ik wilde niet, maar was vreselijk bang voor hem en gaf toe. Hij kroop op een niet gezonde manier tegen me aan, waardoor ik verkrampte van angst. Ik weet nog dat ik zo bang werd dat het me teveel werd....en toen werd het zwart voor mijn ogen. Ik werd de volgende dag wakker in mijn eigen bed en op het toilet constateerde ik dat mijn vagina zeer pijnlijke schaafwonden vertoonde, opgezet was en dat ik minimaal bloedverlies had. Ik weet nog dat ik verdwaasd en huilend op het toilet zat en me af vroeg wat er in hemelsnaam gebeurd was die bewuste nacht. Ik had zo'n pijn, dat ik me nog kan herinneren dat ik op school niet goed kon zitten en dat deze pijn dagen heeft aangehouden. Deze zeer scherpe herinnering ben ik nooit vergeten, maar kan nog steeds het zwarte gat in mijn geheugen niet opvullen. Al mijn gehele volwassen leeftijd heb ik problemen om seksueel actief te zijn en heb ik last van paniekaanvallen. Zeer regelmatig vraag ik me af of ik misbruikt ben of dat ik nog steeds in een ontkenningsfase zit. Heeft iemand ervaring of advies voor mij ?
vrijdag 24 april 2015 om 16:47
Meid wat vreselijk voor je. Zoals ik het lees zijn er toendertijd inderdaad dingen gebeurd die niet door de beugel kunnen. Je vagina krijgt niet voor niets ineens schaafwonden en is niet zomaar pijnlijk en opgezwollen natuurlijk.... Ik zou zeker eens met een psycholoog gaan praten als ik jou was.
Veel sterkte in ieder geval verder en een dikke virtuele knuffel!
Veel sterkte in ieder geval verder en een dikke virtuele knuffel!
vrijdag 24 april 2015 om 16:52
Poeh heftig hoor. Maar ik weet niet of je dit forum daar voor moet gebruiken/vragen. Om dat zwarte gat weer in je geheugen te krijgen!
Als ik jou was zou ik professionele hulp vragen.
Terug in de tijd kan niet. Want het beste was natuurlijk geweest als je in die tijd iemand in vertrouwen had kunnen nemen en er ook in die tijd misschien actie ondernomen had kunnen worden.
Ik vind het echt heel erg dat je zo bang was voor je vader. De reden is niet helemaal duidelijk. Was je altijd al bang voor je vader of vooral bang op dat moment.
Het is zo lastig om je advies te geven. Niemand kan dat. Niet zonder volledig het verhaal (wat jij weet en voelt) te kennen. Daar heb je dan toch minstens een psycholoog voor nodig.
Is er bijvoorbeeld een kans dat je gedrogeerd was omdat alles zwart werd en je niks meer weet van dat moment. Of heb je toch wel bewust iets meegemaakt maar dat inderdaad uit zelfbescherming verdrongen.
Professionele hulp kan je verder helpen. Ook met de problemen op seksueel gebied in het heden. Want intimiteit draait vooral om vertrouwen en dat is er bij jou, na zo'n ervaring en vermoeden, niet.
Sterkte in ieder geval. Geen enkel kind zou zoiets mogen meemaken.
Als ik jou was zou ik professionele hulp vragen.
Terug in de tijd kan niet. Want het beste was natuurlijk geweest als je in die tijd iemand in vertrouwen had kunnen nemen en er ook in die tijd misschien actie ondernomen had kunnen worden.
Ik vind het echt heel erg dat je zo bang was voor je vader. De reden is niet helemaal duidelijk. Was je altijd al bang voor je vader of vooral bang op dat moment.
Het is zo lastig om je advies te geven. Niemand kan dat. Niet zonder volledig het verhaal (wat jij weet en voelt) te kennen. Daar heb je dan toch minstens een psycholoog voor nodig.
Is er bijvoorbeeld een kans dat je gedrogeerd was omdat alles zwart werd en je niks meer weet van dat moment. Of heb je toch wel bewust iets meegemaakt maar dat inderdaad uit zelfbescherming verdrongen.
Professionele hulp kan je verder helpen. Ook met de problemen op seksueel gebied in het heden. Want intimiteit draait vooral om vertrouwen en dat is er bij jou, na zo'n ervaring en vermoeden, niet.
Sterkte in ieder geval. Geen enkel kind zou zoiets mogen meemaken.
vrijdag 24 april 2015 om 17:03
Ik heb geen woorden om hier op te reageren. Ik denk niet dat je dit verzint. Niemand zal van je verlangen om dat zwarte gat in te vullen voordat je geloofd wordt of geholpen kan worden lijkt mij.
Wauw zeg, het lijkt aan te raden om hiervoor hulp te zoeken, maar dan moet je natuurlijk ook alles oprakelen, wat lijkt me dat zwaar. Brrrr wat een duivelse herinnering en wat een duivels dilemma. Wat een kutwereld is dit toch ook soms.
vrijdag 24 april 2015 om 17:04
vrijdag 24 april 2015 om 17:06
Dank jullie wel ! Ik heb dit nog nooit met iemand besproken zelfs. Ik weet niet of het een verdrongen stuk is of dat ik misschien wel gedrogeerd ben. Heb daar nooit bij stil gestaan ! Ik weet alleen nog dat ik zo bang werd en weg viel. Ben mijn hele leven al bang voor hem geweest aangezien hij zeer dominant was en ik me nooit veilig voelde. Ben nog niet zo ver om in therapie te gaan en ergens ben ik ook wel bang voor wat er dan komen gaat. Als ik mijn stukje lees en een ander het geschreven zou hebben, dan zou mijn eerste conclusie ook misbruik zijn. Vind het ook vreemd en moeilijk om het terug te lezen. Ik kan je niet vertellen of ze bloedvlekken heeft opgemerkt in bed of in mijn onderbroek. Bloed in bed is ook verklaarbaar door krabben aan korstjes. Het bloedverlies die ochtend was minimaal, maar de pijn was gruwelijk.
vrijdag 24 april 2015 om 17:11
Natuurlijk is het eng om het op te rakelen. Denk dat het een natuurlijk beschermingsmechanisme in onszelf is om er eventueel voor weg te lopen. Onder het mom van: wat niet weet wat niet deert. Maar zo werkt het natuurlijk niet.
Dus ergens denk ik dat je er wel klaar voor bent. Want zeggen dat dat niet zo is doet iedereen die wel beseft dat er hulp nodig is.
Feit dat je op seksueel gebied nu tegen problemen aanloopt is niet heel gek. Maar dat is alleen op te lossen door naar de kern van het probleem te gaan. Hoe moeilijk ook!
Maar doe dit niet alleen en niet met dit forum. Zoek daar professionele hulp voor meid!
Dus ergens denk ik dat je er wel klaar voor bent. Want zeggen dat dat niet zo is doet iedereen die wel beseft dat er hulp nodig is.
Feit dat je op seksueel gebied nu tegen problemen aanloopt is niet heel gek. Maar dat is alleen op te lossen door naar de kern van het probleem te gaan. Hoe moeilijk ook!
Maar doe dit niet alleen en niet met dit forum. Zoek daar professionele hulp voor meid!
vrijdag 24 april 2015 om 17:20
Tja wat wil ik Gravinnetje, ik ben daar nog niet over uit. Ik weet wel dat ik iets moet gaan doen. Dit is mijn eerste stap om er over te praten en hoop door middel van jullie adviezen daar achter te komen. Mijn vader is toen ik 14 jaar was vertrokken en heb ik nooit meer gezien. Met mijn moeder heb ik een redelijk goede band. Ik vind het enorm lastig om dit met haar te bespreken. Zelfs mijn man weet nog van niets.
vrijdag 24 april 2015 om 17:21
vrijdag 24 april 2015 om 17:29
vrijdag 24 april 2015 om 17:48
Ik denk dat je voor je zelf moet bepalen wie je dit toe wil vertrouwen (je moeder, je man, een goeie vriendin of een onafhankelijke hulpverlener), maar het feit dat je nu dit topic opent lijkt me een teken dat het tijd is om je herinnering met iemand te delen.
Bij je moeder en man zullen onvermijdelijk allerlei emoties in het rond gaan vliegen, ik denk dat je het veiligst af bent door je door de huisarts te laten doorverwijzen naar een professional die je kan begeleiden. Bij je vriend kan bijvoorbeeld boosheid de primaire emotie worden, je moeder kan in zelfverwijt of juist ontkenning schieten, iemand die er iets onafhankelijker in staat kan je denk ik veel adequater begeleiden hierin.
Bij je moeder en man zullen onvermijdelijk allerlei emoties in het rond gaan vliegen, ik denk dat je het veiligst af bent door je door de huisarts te laten doorverwijzen naar een professional die je kan begeleiden. Bij je vriend kan bijvoorbeeld boosheid de primaire emotie worden, je moeder kan in zelfverwijt of juist ontkenning schieten, iemand die er iets onafhankelijker in staat kan je denk ik veel adequater begeleiden hierin.
vrijdag 24 april 2015 om 17:54
Mijn vader is bij mij uit beeld, maar weet dat hij een nieuw leven heeft opgebouwd en ook waar. Met die kant van de familie heb ik geen enkel contact meer mee na het overlijden van mijn grootouders. Ik neig naar een confrontatie met mijn moeder, maar wat kerol zegt zet me wel aan het denken. Het is een behoorlijke last op mijn schouders en dit zou geen geheim mogen zijn tussen mij en mijn man.
vrijdag 24 april 2015 om 17:55
Ach meisje. Wat heftig.
Allereerst is het aan je om te bepalen of en wanneer je dit met je moeder bespreekt. Dit lijkt mij op dit moment nog even niet het meest belangrijke. De eerste stap is met je man bespreken, als je durft. Heb je een idee hoe hij zal reageren?
Je was bang voor je vader, blijkbaar heb je altijd onbewust al aangevoeld dat die man niet deugt.
Over wel of (nog) niet therapie wil ik een ding zeggen: Heftige dingen zoals bij jou komen er vroeg of laat altijd een keertje uit. Dit is mijn ervaring, ik zie dit ook in mijn omgeving. Ik wil maar zeggen: hoe eerder je het durft op te pakken, hoe eerder je weer verder kan. Sterkte!
Allereerst is het aan je om te bepalen of en wanneer je dit met je moeder bespreekt. Dit lijkt mij op dit moment nog even niet het meest belangrijke. De eerste stap is met je man bespreken, als je durft. Heb je een idee hoe hij zal reageren?
Je was bang voor je vader, blijkbaar heb je altijd onbewust al aangevoeld dat die man niet deugt.
Over wel of (nog) niet therapie wil ik een ding zeggen: Heftige dingen zoals bij jou komen er vroeg of laat altijd een keertje uit. Dit is mijn ervaring, ik zie dit ook in mijn omgeving. Ik wil maar zeggen: hoe eerder je het durft op te pakken, hoe eerder je weer verder kan. Sterkte!
vrijdag 24 april 2015 om 18:00
Je zult sowieso psychische hulp moeten zoeken, en stap 1 is daarvoor de huisarts.
Maar, je zult ook de confrontatie met je moeder moeten aangaan. Zij zal wat van je zwarte gaten moeten opvullen. Zij moet een en ander weten wat jij nu ook moet weten.
En je man. Tuurlijk moet hij hierin betrokken worden. Hij zit er al middenin vanwege jullie moeizame sexuele relatie. Hij zal het alleen maar toejuichen dat je in dit probleem wil gaan stappen om het op te lossen.
Maar, je zult ook de confrontatie met je moeder moeten aangaan. Zij zal wat van je zwarte gaten moeten opvullen. Zij moet een en ander weten wat jij nu ook moet weten.
En je man. Tuurlijk moet hij hierin betrokken worden. Hij zit er al middenin vanwege jullie moeizame sexuele relatie. Hij zal het alleen maar toejuichen dat je in dit probleem wil gaan stappen om het op te lossen.
vrijdag 24 april 2015 om 18:08
Je hebt nu een moedige eerste stap gezet; blijf goed naar jezelf luisteren wat je volgende stappen zullen zijn. Dat wordt je wel duidelijk. Wees hierin vooral trouw aan jezelf. Het moet er een keer uit, maar in jouw tempo en op jouw tijd. Heel veel sterkte.
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
vrijdag 24 april 2015 om 18:11