Psyche
alle pijlers
Moeder ongelukkig?
zondag 25 oktober 2015 om 18:09
Na eerdere onderzoek is ook gebleken vanuit thuiszorg dat ze depressief is en dat vermoeden hebben wij al langere tijd ook, alleen word er niets mee gedaan doordat het eeg lastig is vanuit onze cultuur en bovendien spreekt ze de Nederlandse taal niet.
Het is alleen wel zo dat wanneer je af en toe haar mee neemt voor een uitje ze zich voor even gelukkig voelt, maar altijd erna weer terug zakt in negativiteit.
Het is bijvoorbeeld zo dat ze 24/7 mensen om zich heen wilt hebben en anders word ze letterlijk helemaal gek, waardoor wij ook op een gegeven moment gek worden. Dan wil je in de avond wat zaken boven regelen, maar dan voel je schuldig doordat je weet hoe zij zich zal voelen, dan ga je beneden bij haar zitten en hoor je haar opeens aan de telefoon zeggen tegen m'n broer dat ze helemaal alleen hier zit en vergaat can de honger. Ik werd zo boos dat ik naar boven liep onder wat te zeggen. Toen riep ze me terug en vroeg te blijven totdat hij aankomt, blijkbaar begreep ze niet waarom ik weg liep. Ten tweede is er gewoon gekookt door m'n zus, alleen beweerd ze opeens dat ze iets niet lust. In ieder geval gewoon wat onzinnige redenen waar ik geen zin in heb om op te noemen. Vorige keer deed ze dat ook al en dan bij andere vrouwen waardoor ze ons voor schut zet en doet alsof we haar hier in honger laten lijden. En toen liet ze zich zelf voor gek staan en liet ze niet eens weten dat ze het niet lustte. In ieder geval is m'n zus maar boos weggelopen doordat ze zich irriteerde.
En nu zit ik op het punt dat ik het niet weet. Het is heel irritant, maar aan de ene kant vind ik het ook wel sneu en kan ergens misschien te maken hebben met haar huidige ziekte aan Parkinson? In ieder geval word het moeilijker doordat ze haar mannelijke kinderen nog steeds als kinderen behandeld, waardoor ze iedere dag meerdere malen over de vloer komen om te eten, terwijl ze al op zich zelf wonen. Op een gegeven moment heb ik me zelf er tegen verzet en weiger ik voor hen nog eten te serveren alsof het kleine kinderen zijn, voor m'n ouders zou ik het nog wel met plezier doen, maar van hen kan ik het ook niet hebben.
Nu ze zelf het niet meer kan verwachtte ze dat wij het wel zouden overnemen wat niet het geval is waardoor ze zich nog ongelukkiger voelt want doordat ze geen dagelijkse bezigheden heeft voelt ze voldoening wanneer ze haar kinderen voedt.
Nu luidt de vraag wat ik kan doen voor haar en anders hoe er mee om te gaan? Ik heb best wel al van veel dingen spijt doordat ik op een gegeven egoïstisch ben geworden en alleen maar met rust gelaten wilde worden.
Ik heb het idee dat Nederlanders wat betreft daar wel op een hele andere manier omgaan en hen eigen leven leiden ipv zo gehecht te zijn aan familie.
Het is alleen wel zo dat wanneer je af en toe haar mee neemt voor een uitje ze zich voor even gelukkig voelt, maar altijd erna weer terug zakt in negativiteit.
Het is bijvoorbeeld zo dat ze 24/7 mensen om zich heen wilt hebben en anders word ze letterlijk helemaal gek, waardoor wij ook op een gegeven moment gek worden. Dan wil je in de avond wat zaken boven regelen, maar dan voel je schuldig doordat je weet hoe zij zich zal voelen, dan ga je beneden bij haar zitten en hoor je haar opeens aan de telefoon zeggen tegen m'n broer dat ze helemaal alleen hier zit en vergaat can de honger. Ik werd zo boos dat ik naar boven liep onder wat te zeggen. Toen riep ze me terug en vroeg te blijven totdat hij aankomt, blijkbaar begreep ze niet waarom ik weg liep. Ten tweede is er gewoon gekookt door m'n zus, alleen beweerd ze opeens dat ze iets niet lust. In ieder geval gewoon wat onzinnige redenen waar ik geen zin in heb om op te noemen. Vorige keer deed ze dat ook al en dan bij andere vrouwen waardoor ze ons voor schut zet en doet alsof we haar hier in honger laten lijden. En toen liet ze zich zelf voor gek staan en liet ze niet eens weten dat ze het niet lustte. In ieder geval is m'n zus maar boos weggelopen doordat ze zich irriteerde.
En nu zit ik op het punt dat ik het niet weet. Het is heel irritant, maar aan de ene kant vind ik het ook wel sneu en kan ergens misschien te maken hebben met haar huidige ziekte aan Parkinson? In ieder geval word het moeilijker doordat ze haar mannelijke kinderen nog steeds als kinderen behandeld, waardoor ze iedere dag meerdere malen over de vloer komen om te eten, terwijl ze al op zich zelf wonen. Op een gegeven moment heb ik me zelf er tegen verzet en weiger ik voor hen nog eten te serveren alsof het kleine kinderen zijn, voor m'n ouders zou ik het nog wel met plezier doen, maar van hen kan ik het ook niet hebben.
Nu ze zelf het niet meer kan verwachtte ze dat wij het wel zouden overnemen wat niet het geval is waardoor ze zich nog ongelukkiger voelt want doordat ze geen dagelijkse bezigheden heeft voelt ze voldoening wanneer ze haar kinderen voedt.
Nu luidt de vraag wat ik kan doen voor haar en anders hoe er mee om te gaan? Ik heb best wel al van veel dingen spijt doordat ik op een gegeven egoïstisch ben geworden en alleen maar met rust gelaten wilde worden.
Ik heb het idee dat Nederlanders wat betreft daar wel op een hele andere manier omgaan en hen eigen leven leiden ipv zo gehecht te zijn aan familie.
zondag 25 oktober 2015 om 18:21
Familie is familie maar je moet ook leren om afstand te houden, zeker wanneer je een eigen gezin hebt of op jezelf woont maar ik begrijp uit je openingsbericht dat je nog thuis woont. Ik weet niet uit welke cultuur je komt, kan Italië zijn, Marokko, Spanje, Portugal, Turkije, Afghanistan, daar zijn ouders vaker afhankelijk van hun kinderen dan in Nederland en andere westerse landen. Mijn moeder is hoog bejaard (92) maar ik laat me niet manipuleren, bovendien woon ik niet bepaald om de hoek. Ik doe de was, administratie, boodschappen, maak tussendoor een beetje schoon (ze heeft maar anderhalf uur per week huishoudelijke hulp), maak maaltijden maar niet voor de hele week, er zijn grenzen aan het menselijk uithoudingsvermogen, ook aan dat van jou. Heb je je moeder al eens voorgesteld zich te laten inschrijven in een verzorgingshuis? Als ze de ziekte van Parkinson heeft, heeft ze uiteindelijk veel meer gespecialiseerde hulp nodig.
verba volant, scripta manent.
zondag 25 oktober 2015 om 18:25
Stel duidelijke grenzen naar je moeder toe over wat je wel en niet voor haar kunt en wil betekenen.
Ga ook rond de tafel met broers/zussen en maak daar ook goede afspraken mee.
Blijf consequent en zoek hulp voor je moeder. In de meester grote steden is er psychische hulp beschikbaar in een hele boel verschillende talen.
Ga ook rond de tafel met broers/zussen en maak daar ook goede afspraken mee.
Blijf consequent en zoek hulp voor je moeder. In de meester grote steden is er psychische hulp beschikbaar in een hele boel verschillende talen.
zondag 25 oktober 2015 om 18:26
Het kan met alles te maken hebben, met haar ziekte, met een ziekte die jullie nog niet in de gaten hebben, zoals dementie, of "gewoon" haar aard. In de eerste gevallen, praat met haar dokter wat er gedaan kan worden, in het 2de geval zal je een dikke huid moeten kweken
De waarheid is dat iedereen zomaar wat probeert
zondag 25 oktober 2015 om 18:27
En zo te zien wonen jullie al heel lang in Nederland want je schrijft het prima! Jammer dat je ouders nooit de moeite hebben genomen om de taal te leren. Dan had ze in ieder geval nog eens een praatje buiten kunnen maken.
Ik zou haar inderdaad een dagje naar één van je broers brengen maar dat zal je niet in dank worden afgenomen.
Ik zou haar inderdaad een dagje naar één van je broers brengen maar dat zal je niet in dank worden afgenomen.
zondag 25 oktober 2015 om 18:35
M'n broers doen niet veel, we hebben hen er wel op aangesproken waardoor ze eens in de zoveel tijd eten afhalen voor het hele gezin, maar echt een dagje meenemen zit er bij hen niet in. M'n zussen en ik doen dat ook vaak genoeg met haar, alleen kan dat nu ook niet vanwege een aantal redenen. Maar ze krijgt wel genoeg aandacht thuis, waardoor ze eigenlijk steeds meer en meer wilt en niet zonder lijkt te kunnen. We houden nog steeds ontzettend veel van haar en ze kan nu veel niet vanwege een operatie. Cultureel gezien brengen we ons ouders ook nooit naar een verzorgingstehuis, dat gaat ons te ver. Gelukkig gaat het nu nog wel prima,
Maar soms vrees ik wel voor de tijd die gaat komen en voel ik me zwaar verdrietig om de feit dat ze nog meer achteruit zal gaan door haar ziekte. Dat wil ik niet meemaken. Heb er veel over opgezocht en het kan nog lang duren voordat al die symptomen kunnen optreden, maar ooit zullen ze komen en ik denk dat ik da niet aankan om dat mee te maken.
Mijn zus en ik wonen nog thuis maar over een jaar of twee zijn we van plan op ons zelf te gaan, alleen ben ik erens wel bang dat ze dat niet sullen accepteren doordat het nog een beetje taboe is om als vrouw op je zelf te wonen.
Alleen wil ik dat wel graag en ben ik bereid daarvoor alles op te geven. Ben alleen wel bang want wie gaat er dan voor m'n moeder zorgen, of hoef ik daar nog zolang iker niet mee kamp geen zorgen over te maken?
Ik wil wel dat ze hulp krijgt maar na een aantal keren dat te hebben aangekaart werd ze boos op ons doordat ze vind dat we daarmee haar voor gek verklaarde.
Ik denk er gewoon mee leven, alleen zit het me wel heel erg dwars hoe ik af en toe haar heb behandeld doordat op een gegeven moment ik lak aan alles kreeg.
Gelukkig os m'n vader er nog wel die voor evenwicht kan zorgen.
Maar soms vrees ik wel voor de tijd die gaat komen en voel ik me zwaar verdrietig om de feit dat ze nog meer achteruit zal gaan door haar ziekte. Dat wil ik niet meemaken. Heb er veel over opgezocht en het kan nog lang duren voordat al die symptomen kunnen optreden, maar ooit zullen ze komen en ik denk dat ik da niet aankan om dat mee te maken.
Mijn zus en ik wonen nog thuis maar over een jaar of twee zijn we van plan op ons zelf te gaan, alleen ben ik erens wel bang dat ze dat niet sullen accepteren doordat het nog een beetje taboe is om als vrouw op je zelf te wonen.
Alleen wil ik dat wel graag en ben ik bereid daarvoor alles op te geven. Ben alleen wel bang want wie gaat er dan voor m'n moeder zorgen, of hoef ik daar nog zolang iker niet mee kamp geen zorgen over te maken?
Ik wil wel dat ze hulp krijgt maar na een aantal keren dat te hebben aangekaart werd ze boos op ons doordat ze vind dat we daarmee haar voor gek verklaarde.
Ik denk er gewoon mee leven, alleen zit het me wel heel erg dwars hoe ik af en toe haar heb behandeld doordat op een gegeven moment ik lak aan alles kreeg.
Gelukkig os m'n vader er nog wel die voor evenwicht kan zorgen.
zondag 25 oktober 2015 om 18:36
Bij psy-q hebben ze meerdere medewerkers in dienst die een andere taal spreken en dat geldt ook steeds meer voor maatschappelijk werkers. Het is de moeite waard om dit eens te bespreken met een maatschappelijk werker die zich ook in het culturele component kan inleven. Wellicht zijn er ook oudervoorzieningen die geschikt zijn voor je moeder.
zondag 25 oktober 2015 om 18:39
Parkinson is een ziekte die er ook psychisch flink inhakt bij de patiënt, je moeder. Maar je moet jezelf niet vergeten. Zoek iemand met wie je je dilemma's kunt bespreken. Ik denk dat het goed is als je op jezelf gaat wonen, maar ik lees in je post ook veel bezwaren. Sterkte met de beslissingen die je daarin zult gaan nemen.
zondag 25 oktober 2015 om 18:42
Randomgirl. Ik weet niet of Nederlanders anders zijn. Het zal best wel maar dat zal van jouw moeders land/cultuur ook wel zo zijn als het op alleen zijn.
Mijn moeder kan totaal niet tegen alleen zijn. Ze is eind 80 en is gelukkig goed, geestelijk gezien dan bij. Ze zit bij veel clubjes en heeft sociale contacten en nog vindt zij zichzelf eenzaam.
Ook zij verteld tegen iedereen dat zij nooit bezoek krijgt, ook tegen mij, en dit klopt domweg niet.
De eenzaamheid zit in haarzelf en ook al zou ze 24 uur (wat ze pertinent) niet wil want dat vindt ze te druk, iemand om haar heen hebben zegt ze nog dat ze eenzaam is omdat die andere misschien niet wil kaarten, spelletje doen oid.
Eigenlijk heel triest maar als iemand komt voor een kopje thee vindt ze dat vreselijk want dan zijn ze alleen maar aan het praten en dat is nutteloos.
Ook van het eten herken ik prima.
Tip: laat los. Doe wat je WIL doen en waar je achter staat. Hoe je het ook doet: het is toch (bijna) nooit goed dus houdt daar rekening mee en geef duidelijk je grenzen dus aan wanneer je komt, wat je wil doen en wanneer. Dat doe je dus als het JOU uitkomt en niet wanneer het van haar moet.
Werkt prima, kost even slikken
Succes ;rose:
Mijn moeder kan totaal niet tegen alleen zijn. Ze is eind 80 en is gelukkig goed, geestelijk gezien dan bij. Ze zit bij veel clubjes en heeft sociale contacten en nog vindt zij zichzelf eenzaam.
Ook zij verteld tegen iedereen dat zij nooit bezoek krijgt, ook tegen mij, en dit klopt domweg niet.
De eenzaamheid zit in haarzelf en ook al zou ze 24 uur (wat ze pertinent) niet wil want dat vindt ze te druk, iemand om haar heen hebben zegt ze nog dat ze eenzaam is omdat die andere misschien niet wil kaarten, spelletje doen oid.
Eigenlijk heel triest maar als iemand komt voor een kopje thee vindt ze dat vreselijk want dan zijn ze alleen maar aan het praten en dat is nutteloos.
Ook van het eten herken ik prima.
Tip: laat los. Doe wat je WIL doen en waar je achter staat. Hoe je het ook doet: het is toch (bijna) nooit goed dus houdt daar rekening mee en geef duidelijk je grenzen dus aan wanneer je komt, wat je wil doen en wanneer. Dat doe je dus als het JOU uitkomt en niet wanneer het van haar moet.
Werkt prima, kost even slikken
Succes ;rose:
zondag 25 oktober 2015 om 18:48
Is er in je buurt geen centrum of bijeenkomstgelegenheid voor allochtone vrouwen?
In veel steden zijn die wel te vinden, hier komen allochtone vrouwen samen om eens een praatje te maken, te handwerken of hapjes te maken. Misschien kun je eens op internet kijken. Desnoods gaat één van haar dochters de eerste keren mee om eens kennis te maken.
Ik denk dat je moeder, mede doordat ze de taal niet spreekt, zich erg eenzaam voelt nu haar kinderen hun eigen weg gaan. Heeft ze verder geen familie in de buurt wonen waar ze eens naartoe kan?
In veel steden zijn die wel te vinden, hier komen allochtone vrouwen samen om eens een praatje te maken, te handwerken of hapjes te maken. Misschien kun je eens op internet kijken. Desnoods gaat één van haar dochters de eerste keren mee om eens kennis te maken.
Ik denk dat je moeder, mede doordat ze de taal niet spreekt, zich erg eenzaam voelt nu haar kinderen hun eigen weg gaan. Heeft ze verder geen familie in de buurt wonen waar ze eens naartoe kan?
zondag 25 oktober 2015 om 18:54
quote:Kwallenbal schreef op 25 oktober 2015 @ 18:42:
Randomgirl. Ik weet niet of Nederlanders anders zijn. Het zal best wel maar dat zal van jouw moeders land/cultuur ook wel zo zijn als het op alleen zijn.
Mijn moeder kan totaal niet tegen alleen zijn. Ze is eind 80 en is gelukkig goed, geestelijk gezien dan bij. Ze zit bij veel clubjes en heeft sociale contacten en nog vindt zij zichzelf eenzaam.
Ook zij verteld tegen iedereen dat zij nooit bezoek krijgt, ook tegen mij, en dit klopt domweg niet.
De eenzaamheid zit in haarzelf en ook al zou ze 24 uur (wat ze pertinent) niet wil want dat vindt ze te druk, iemand om haar heen
Succes ;rose:Dat klopt, dat had mijn moeder ook, die vertelde rustig dat ze niemand had gezien als het huis bij wijze van spreken nog vol zat. (haar beginnende dementie hielp ook niet echt) Maar ze bedoelde voornamelijk met niemand de mensen van haar eigen leeftijd, waar ze dus dezelfde jeugdherinneringen mee had, maar die mensen waren overleden, of konden zich niet meer verplaatsen.
Randomgirl. Ik weet niet of Nederlanders anders zijn. Het zal best wel maar dat zal van jouw moeders land/cultuur ook wel zo zijn als het op alleen zijn.
Mijn moeder kan totaal niet tegen alleen zijn. Ze is eind 80 en is gelukkig goed, geestelijk gezien dan bij. Ze zit bij veel clubjes en heeft sociale contacten en nog vindt zij zichzelf eenzaam.
Ook zij verteld tegen iedereen dat zij nooit bezoek krijgt, ook tegen mij, en dit klopt domweg niet.
De eenzaamheid zit in haarzelf en ook al zou ze 24 uur (wat ze pertinent) niet wil want dat vindt ze te druk, iemand om haar heen
Succes ;rose:Dat klopt, dat had mijn moeder ook, die vertelde rustig dat ze niemand had gezien als het huis bij wijze van spreken nog vol zat. (haar beginnende dementie hielp ook niet echt) Maar ze bedoelde voornamelijk met niemand de mensen van haar eigen leeftijd, waar ze dus dezelfde jeugdherinneringen mee had, maar die mensen waren overleden, of konden zich niet meer verplaatsen.
De waarheid is dat iedereen zomaar wat probeert
zondag 25 oktober 2015 om 19:10
quote:viva-amber schreef op 25 oktober 2015 @ 19:06:
Ben jij verantwoordelijk voor haar geluk?Nee, maar sommige ouders of de cultuur van die ouders vergeten dat wel eens. Net zoals vergeten wordt dat in die cultuur, ook in de onze voor de oorlog trouwens, het heel normaal was om voor de ouderen te zorgen, omdat de vrouwen toch geen baan buitenshuis hadden. En dan kun je wel zeggen: wij in onze cultuur zijn dat niet gewend, maar die cultuur geeft ook geen oplossingen voor de veranderingen die daar ook gaande zijn, en die de ouderen nog niet zien.
Ben jij verantwoordelijk voor haar geluk?Nee, maar sommige ouders of de cultuur van die ouders vergeten dat wel eens. Net zoals vergeten wordt dat in die cultuur, ook in de onze voor de oorlog trouwens, het heel normaal was om voor de ouderen te zorgen, omdat de vrouwen toch geen baan buitenshuis hadden. En dan kun je wel zeggen: wij in onze cultuur zijn dat niet gewend, maar die cultuur geeft ook geen oplossingen voor de veranderingen die daar ook gaande zijn, en die de ouderen nog niet zien.
De waarheid is dat iedereen zomaar wat probeert
zondag 25 oktober 2015 om 19:14
quote:randomgirl schreef op 25 oktober 2015 @ 18:35: Cultureel gezien brengen we ons ouders ook nooit naar een verzorgingstehuis, dat gaat ons te ver. Gelukkig gaat het nu nog wel prima,
Maar soms vrees ik wel voor de tijd die gaat komen en voel ik me zwaar verdrietig om de feit dat ze nog meer achteruit zal gaan door haar ziekte.Maar zieken worden neem ik aan wel naar een arts of zelfs het ziekenhuis gebracht, toch? Jouw moeder is geen gewone senior die zich met wat hulp van haar kinderen prima redt. De behoefte aan speciale zorg voor jouw moeder zal steeds meer toenemen. En die zorg kun je als kind - al zou je dat al willen - gewoon echt niet bieden. Ik heb deze ziekte nu 3x van dichtbij gezien, en 24/7 medische wordt op een gegeven moment echt noodzakelijk. Misschien is het goed om jullie nu al te gaan verdiepen in de mogelijkheden daarvoor, want er zijn ook oplossingen speciaal voor allochtone Nederlanders, waarbij meer aangesloten wordt bij de eigen cultuur (bijv met het eten en dergelijke). Maar die plekken zijn wel schaars. Ik denk dat jullie haar het best kunnen helpen door nu al te kijken naar wat zij straks nodig heeft, en zaken in gang te zetten zodat ze straks niet naast het net vist.
Maar soms vrees ik wel voor de tijd die gaat komen en voel ik me zwaar verdrietig om de feit dat ze nog meer achteruit zal gaan door haar ziekte.Maar zieken worden neem ik aan wel naar een arts of zelfs het ziekenhuis gebracht, toch? Jouw moeder is geen gewone senior die zich met wat hulp van haar kinderen prima redt. De behoefte aan speciale zorg voor jouw moeder zal steeds meer toenemen. En die zorg kun je als kind - al zou je dat al willen - gewoon echt niet bieden. Ik heb deze ziekte nu 3x van dichtbij gezien, en 24/7 medische wordt op een gegeven moment echt noodzakelijk. Misschien is het goed om jullie nu al te gaan verdiepen in de mogelijkheden daarvoor, want er zijn ook oplossingen speciaal voor allochtone Nederlanders, waarbij meer aangesloten wordt bij de eigen cultuur (bijv met het eten en dergelijke). Maar die plekken zijn wel schaars. Ik denk dat jullie haar het best kunnen helpen door nu al te kijken naar wat zij straks nodig heeft, en zaken in gang te zetten zodat ze straks niet naast het net vist.
zondag 25 oktober 2015 om 21:27
quote:viva-amber schreef op 25 oktober 2015 @ 19:06:
Ben jij verantwoordelijk voor haar geluk?
Bijna iedereen weet wel dat je niet verantwoordelijk bent voor het geluk van een ander alleen, helaas, dus niet iedereen.
Sommige mensen zijn uiterst manipulatief en weten haarfijn hoe ze je schuldig moeten laten voelen en als je dat al gewend bent als kind zijnde moet je leren dat het niet normaal is en dat je ouder(s) daar helemaal geen recht op hebben.
Dat kan een heel lang leerproces zijn want er komt ook nog zoiets als loyaliteit bij kijken en dat maakt het heel hardnekkig.
Je moet een denkpatroom wat je van kinds af aan kent en geleerd hebt omgooien en dat gaat niet zonder slag of stoot.
Ben jij verantwoordelijk voor haar geluk?
Bijna iedereen weet wel dat je niet verantwoordelijk bent voor het geluk van een ander alleen, helaas, dus niet iedereen.
Sommige mensen zijn uiterst manipulatief en weten haarfijn hoe ze je schuldig moeten laten voelen en als je dat al gewend bent als kind zijnde moet je leren dat het niet normaal is en dat je ouder(s) daar helemaal geen recht op hebben.
Dat kan een heel lang leerproces zijn want er komt ook nog zoiets als loyaliteit bij kijken en dat maakt het heel hardnekkig.
Je moet een denkpatroom wat je van kinds af aan kent en geleerd hebt omgooien en dat gaat niet zonder slag of stoot.
dinsdag 27 oktober 2015 om 11:33
Het is zojuist geëscaleerd en ik weet niet wat ik er mee moet. Mijn zus is uitgevallen naar mijn moeder en daardoor barstte ze in tranen. Persoonlijk vind ik dat mijn zus dat recht niet heeft haar zo aan te vallen doordat ze vind dat het genoeg is geweest en meer aankan. Daardoor voelde mijn moeder zich zeer gekwetst wat ik heel goed kan begrijpen.
Mijn zus zet zich altijd te veel in waardoor wanneer het haar te veel word ze anderen gaat aanvallen, terwijl wij ons allen al beetje voor beetje hadden terug getrokken. Ik al vrij snel geef ik toe in de begin en doe en help daar wanneer het mij uitkomt wat niet goed valt te praten. Alleen zou ik nooit uitvallen, want dat blijft gegrift staan en zoiets wordt niet vergeten. Het deed me enorm pijn m'n moeder zo van slag te zien en te zien janken, schreeuwen. Werd boos op mijn zus en vond dat het wel genoeg was het met haar gezeik. Indien je de zorg niet meer aan kan trek je je terug, maar reageer je niet het af op de ander.
Van bekvechten naar elkaar toe en meest harde woorden zoals ga mijn huis en uit en laat mij met rust, heeft m'n zus haar koffers ingepakt en weggelopen. Gelukkig heb ik nog een andere zus waar ze terecht kan, dus vermoed hoogstwaarschijnlijk dat ze bij haar s gaan afkoelen.
Wat vinden jullie van deze situatie? Ik wil mijn zus nu van alles kwalijk nemen, kan ergens goed begrijpen dat het bij haar vol was, maar toch blijf ik boos op haar en ben ik iedereen hier lang genoeg zat en tussenin te blijven.
Mijn moeder betrekt mij er ook bij terwijl ik er helemaal niet achter stond en maakt ons uit voor hoeren.
Wat ik nu ga zeggen is heel erg, maar terwijl m'n vader en zus zojuist zijn vertrokken en moeder hoor janken blijf ik boven zitten. Ik zal het toch niet kunnen uitleggen zodat ze kan inzien dat het misschien te veel werd voor mijn zus waardoor ze onbedoeld je heeft gekwetst, dan zal ze toch alleen maar meer ruwe woorden gebruiken naar me toe waar ik geen behoefte aan heb. Daarnaast ben ik alle drama zat hier in dit huis. Misschien is dat ook wel normaal, maar ik wil alleen leven zodat ik nooit hierbij betrokken hoef te worden.
Mijn zus zet zich altijd te veel in waardoor wanneer het haar te veel word ze anderen gaat aanvallen, terwijl wij ons allen al beetje voor beetje hadden terug getrokken. Ik al vrij snel geef ik toe in de begin en doe en help daar wanneer het mij uitkomt wat niet goed valt te praten. Alleen zou ik nooit uitvallen, want dat blijft gegrift staan en zoiets wordt niet vergeten. Het deed me enorm pijn m'n moeder zo van slag te zien en te zien janken, schreeuwen. Werd boos op mijn zus en vond dat het wel genoeg was het met haar gezeik. Indien je de zorg niet meer aan kan trek je je terug, maar reageer je niet het af op de ander.
Van bekvechten naar elkaar toe en meest harde woorden zoals ga mijn huis en uit en laat mij met rust, heeft m'n zus haar koffers ingepakt en weggelopen. Gelukkig heb ik nog een andere zus waar ze terecht kan, dus vermoed hoogstwaarschijnlijk dat ze bij haar s gaan afkoelen.
Wat vinden jullie van deze situatie? Ik wil mijn zus nu van alles kwalijk nemen, kan ergens goed begrijpen dat het bij haar vol was, maar toch blijf ik boos op haar en ben ik iedereen hier lang genoeg zat en tussenin te blijven.
Mijn moeder betrekt mij er ook bij terwijl ik er helemaal niet achter stond en maakt ons uit voor hoeren.
Wat ik nu ga zeggen is heel erg, maar terwijl m'n vader en zus zojuist zijn vertrokken en moeder hoor janken blijf ik boven zitten. Ik zal het toch niet kunnen uitleggen zodat ze kan inzien dat het misschien te veel werd voor mijn zus waardoor ze onbedoeld je heeft gekwetst, dan zal ze toch alleen maar meer ruwe woorden gebruiken naar me toe waar ik geen behoefte aan heb. Daarnaast ben ik alle drama zat hier in dit huis. Misschien is dat ook wel normaal, maar ik wil alleen leven zodat ik nooit hierbij betrokken hoef te worden.
dinsdag 27 oktober 2015 om 11:41
Je zus heeft voor zichzelf gekozen, dat is haar goed recht. Dat je je ouders helpt, oké, maar er is wel een grens. Sommige mensen hebben nou eenmaal professionele hulp nodig, afhankelijk van wat ze mankeren. Iemand met een gebroken been heeft een paar weken hulp nodig, iemand met een progressieve aandoening levenslang. Ouders mogen van hun kinderen geen levenslange zorg meer eisen, die tijd is voorbij, we leven niet meer in de middeleeuwen.
verba volant, scripta manent.
dinsdag 27 oktober 2015 om 11:42
