Psyche
alle pijlers
Moeder ongelukkig?
zondag 25 oktober 2015 om 18:09
Na eerdere onderzoek is ook gebleken vanuit thuiszorg dat ze depressief is en dat vermoeden hebben wij al langere tijd ook, alleen word er niets mee gedaan doordat het eeg lastig is vanuit onze cultuur en bovendien spreekt ze de Nederlandse taal niet.
Het is alleen wel zo dat wanneer je af en toe haar mee neemt voor een uitje ze zich voor even gelukkig voelt, maar altijd erna weer terug zakt in negativiteit.
Het is bijvoorbeeld zo dat ze 24/7 mensen om zich heen wilt hebben en anders word ze letterlijk helemaal gek, waardoor wij ook op een gegeven moment gek worden. Dan wil je in de avond wat zaken boven regelen, maar dan voel je schuldig doordat je weet hoe zij zich zal voelen, dan ga je beneden bij haar zitten en hoor je haar opeens aan de telefoon zeggen tegen m'n broer dat ze helemaal alleen hier zit en vergaat can de honger. Ik werd zo boos dat ik naar boven liep onder wat te zeggen. Toen riep ze me terug en vroeg te blijven totdat hij aankomt, blijkbaar begreep ze niet waarom ik weg liep. Ten tweede is er gewoon gekookt door m'n zus, alleen beweerd ze opeens dat ze iets niet lust. In ieder geval gewoon wat onzinnige redenen waar ik geen zin in heb om op te noemen. Vorige keer deed ze dat ook al en dan bij andere vrouwen waardoor ze ons voor schut zet en doet alsof we haar hier in honger laten lijden. En toen liet ze zich zelf voor gek staan en liet ze niet eens weten dat ze het niet lustte. In ieder geval is m'n zus maar boos weggelopen doordat ze zich irriteerde.
En nu zit ik op het punt dat ik het niet weet. Het is heel irritant, maar aan de ene kant vind ik het ook wel sneu en kan ergens misschien te maken hebben met haar huidige ziekte aan Parkinson? In ieder geval word het moeilijker doordat ze haar mannelijke kinderen nog steeds als kinderen behandeld, waardoor ze iedere dag meerdere malen over de vloer komen om te eten, terwijl ze al op zich zelf wonen. Op een gegeven moment heb ik me zelf er tegen verzet en weiger ik voor hen nog eten te serveren alsof het kleine kinderen zijn, voor m'n ouders zou ik het nog wel met plezier doen, maar van hen kan ik het ook niet hebben.
Nu ze zelf het niet meer kan verwachtte ze dat wij het wel zouden overnemen wat niet het geval is waardoor ze zich nog ongelukkiger voelt want doordat ze geen dagelijkse bezigheden heeft voelt ze voldoening wanneer ze haar kinderen voedt.
Nu luidt de vraag wat ik kan doen voor haar en anders hoe er mee om te gaan? Ik heb best wel al van veel dingen spijt doordat ik op een gegeven egoïstisch ben geworden en alleen maar met rust gelaten wilde worden.
Ik heb het idee dat Nederlanders wat betreft daar wel op een hele andere manier omgaan en hen eigen leven leiden ipv zo gehecht te zijn aan familie.
Het is alleen wel zo dat wanneer je af en toe haar mee neemt voor een uitje ze zich voor even gelukkig voelt, maar altijd erna weer terug zakt in negativiteit.
Het is bijvoorbeeld zo dat ze 24/7 mensen om zich heen wilt hebben en anders word ze letterlijk helemaal gek, waardoor wij ook op een gegeven moment gek worden. Dan wil je in de avond wat zaken boven regelen, maar dan voel je schuldig doordat je weet hoe zij zich zal voelen, dan ga je beneden bij haar zitten en hoor je haar opeens aan de telefoon zeggen tegen m'n broer dat ze helemaal alleen hier zit en vergaat can de honger. Ik werd zo boos dat ik naar boven liep onder wat te zeggen. Toen riep ze me terug en vroeg te blijven totdat hij aankomt, blijkbaar begreep ze niet waarom ik weg liep. Ten tweede is er gewoon gekookt door m'n zus, alleen beweerd ze opeens dat ze iets niet lust. In ieder geval gewoon wat onzinnige redenen waar ik geen zin in heb om op te noemen. Vorige keer deed ze dat ook al en dan bij andere vrouwen waardoor ze ons voor schut zet en doet alsof we haar hier in honger laten lijden. En toen liet ze zich zelf voor gek staan en liet ze niet eens weten dat ze het niet lustte. In ieder geval is m'n zus maar boos weggelopen doordat ze zich irriteerde.
En nu zit ik op het punt dat ik het niet weet. Het is heel irritant, maar aan de ene kant vind ik het ook wel sneu en kan ergens misschien te maken hebben met haar huidige ziekte aan Parkinson? In ieder geval word het moeilijker doordat ze haar mannelijke kinderen nog steeds als kinderen behandeld, waardoor ze iedere dag meerdere malen over de vloer komen om te eten, terwijl ze al op zich zelf wonen. Op een gegeven moment heb ik me zelf er tegen verzet en weiger ik voor hen nog eten te serveren alsof het kleine kinderen zijn, voor m'n ouders zou ik het nog wel met plezier doen, maar van hen kan ik het ook niet hebben.
Nu ze zelf het niet meer kan verwachtte ze dat wij het wel zouden overnemen wat niet het geval is waardoor ze zich nog ongelukkiger voelt want doordat ze geen dagelijkse bezigheden heeft voelt ze voldoening wanneer ze haar kinderen voedt.
Nu luidt de vraag wat ik kan doen voor haar en anders hoe er mee om te gaan? Ik heb best wel al van veel dingen spijt doordat ik op een gegeven egoïstisch ben geworden en alleen maar met rust gelaten wilde worden.
Ik heb het idee dat Nederlanders wat betreft daar wel op een hele andere manier omgaan en hen eigen leven leiden ipv zo gehecht te zijn aan familie.
dinsdag 27 oktober 2015 om 11:43
Logisch dat je moeder verdrietig is maar ook logisch dat jij er niet tussen wilt zitten. Ga naar beneden om haar te troosten maar geef duidelijk aan dat jij in een positie wordt geduwd waarbij er geen goede kant te kiezen is.
Ik heb het gevoel dat je vader het allemaal heel makkelijk van zich afschuift naar jou en je zus. Hij is getrouwd met je moeder, laat hij zijn verantwoordelijkheid ook maar eens nemen.
Ik heb het gevoel dat je vader het allemaal heel makkelijk van zich afschuift naar jou en je zus. Hij is getrouwd met je moeder, laat hij zijn verantwoordelijkheid ook maar eens nemen.
