Psyche
alle pijlers
Nadenken over de dood
dinsdag 25 september 2012 om 22:14
Ik denk iedere dag wel even aan het feit dat we allemaal een keer dood gaan, en dat ik ook een keer dood ga, en mijn moeder, en mijn kinderen etc. Ik probeer die gedachte iedere keer te verdringen omdat ik het eigenlijk gewoon hartstikke erg vind om ooit dood te gaan. Hebben jullie dat ook en hoe vaak komt het besef bij jullie op dat je ooit dood gaat, en hoe ga je daar verder mee om? Ik ben ook niet gelovig, simpelweg omdat ik het echt niet kan geloven dat er een leven na de dood is.
dinsdag 25 september 2012 om 22:18
dinsdag 25 september 2012 om 22:19
Ik ben niet bang voor de dood (meer).
Zou het erg vinden voor mijn gezin en familie en vrienden als ik dood ga.
Kan er buikpijn van krijgen als ik aan de dood van iemand die ik liefheb denk.
Dat probeer ik dan te verdringen.
Er zin de afgelopen jaren een paar sterfgevallen om me heen geweest , en dan bedoel ik niet op een natuurlijke manier.
Vriendin die een kind verloor, buren die een kind verloren en een buurvrouw omgebracht.
Wat ik heb gezien is dat mensen uiteindelijk zichzelf bij elkaar rapen en toch weer doorgaan.
Zou het erg vinden voor mijn gezin en familie en vrienden als ik dood ga.
Kan er buikpijn van krijgen als ik aan de dood van iemand die ik liefheb denk.
Dat probeer ik dan te verdringen.
Er zin de afgelopen jaren een paar sterfgevallen om me heen geweest , en dan bedoel ik niet op een natuurlijke manier.
Vriendin die een kind verloor, buren die een kind verloren en een buurvrouw omgebracht.
Wat ik heb gezien is dat mensen uiteindelijk zichzelf bij elkaar rapen en toch weer doorgaan.
dinsdag 25 september 2012 om 22:21
Ja, ik denk we best vaak aan.
Ben zelf al vrij vroeg m'n ouders verloren. Dus sta er best bij stil dat ook mijn kinderen eens zonder ouders verder moeten.
Heb voor beiden een memory-box. Daarin stop ik herinneringen. Bv een speciaal rompertje met daaraan een briefje met het verhaal erachter.
Een foto met uitleg.
Kaartjes van de dierentuin met een omschrijving van die dag.
Ook zit er in beiden dozen de verloskundige boekjes.
Als ik er niet meer ben voor die tijd dan krijgen ze het van hun vader. En als ik er wel nog ben dan geef ik het als de tijd daar is.
Ik vind het dus vooral erg voor hen, omdat ik weet hoe rot t is om je ouders te verliezen. Dus ik hoop dat het niet zo snel is als bij mij.
Ben zelf al vrij vroeg m'n ouders verloren. Dus sta er best bij stil dat ook mijn kinderen eens zonder ouders verder moeten.
Heb voor beiden een memory-box. Daarin stop ik herinneringen. Bv een speciaal rompertje met daaraan een briefje met het verhaal erachter.
Een foto met uitleg.
Kaartjes van de dierentuin met een omschrijving van die dag.
Ook zit er in beiden dozen de verloskundige boekjes.
Als ik er niet meer ben voor die tijd dan krijgen ze het van hun vader. En als ik er wel nog ben dan geef ik het als de tijd daar is.
Ik vind het dus vooral erg voor hen, omdat ik weet hoe rot t is om je ouders te verliezen. Dus ik hoop dat het niet zo snel is als bij mij.
dinsdag 25 september 2012 om 22:22
dinsdag 25 september 2012 om 22:23
dinsdag 25 september 2012 om 22:23
Na een sterfgeval van dichtbij meegemaakt te hebben ben ik me ook veel bewuster geworden van het feit dat we sterfelijk zijn. En ik moet eerlijk zeggen dat het me niet beangstigd. Het is eigenlijk gewoon supernatuulijk; wanneer je wordt geboren, is er niets zeker. Behalve dat je ooit doodgaat.
Ik wil natuurlijk helemaal niet dat mijn ouders, familie of vriend(en) doodgaan, maar het gaat ooit gebeuren. It's as simple as that. Je kan er niet omheen.
Ik denk dat als je dat probeert te accepteren, zonder angst (voor de manier waarop, wanneer of wie) je leven een stukje gemakkelijk maakt.
PS: ik ben ook niet gelovig.
Ik wil natuurlijk helemaal niet dat mijn ouders, familie of vriend(en) doodgaan, maar het gaat ooit gebeuren. It's as simple as that. Je kan er niet omheen.
Ik denk dat als je dat probeert te accepteren, zonder angst (voor de manier waarop, wanneer of wie) je leven een stukje gemakkelijk maakt.
PS: ik ben ook niet gelovig.
Loop met je gezicht in de zon, dan valt de schaduw achter je.
dinsdag 25 september 2012 om 22:24
Ooit ga je dood. Dat is zeker. Iets dat zeker is, kun je niet ontlopen.
Het heeft, voor mij, weinig toegevoegde waarde om te veel stil te staan bij de dood.
Ik heb geprobeert mijn wensen duidelijk te maken, en ben o.a. donor.
Ik heb geen kinderen, dat maakt misschien dat ik wat luchtiger denk over de dood. Ook ben ik wel eens heeeeel kort bij de dood geweest.
En dat was goed. Dat was rustig en oké.
Ik ben niet bang voor mijn dood. Wel voor de dood van anderen.
En daar zou ik misschien wel wat vaker bij stil staan en bezoekjes doen en zeggen wat ik wil zeggen...
Het heeft, voor mij, weinig toegevoegde waarde om te veel stil te staan bij de dood.
Ik heb geprobeert mijn wensen duidelijk te maken, en ben o.a. donor.
Ik heb geen kinderen, dat maakt misschien dat ik wat luchtiger denk over de dood. Ook ben ik wel eens heeeeel kort bij de dood geweest.
En dat was goed. Dat was rustig en oké.
Ik ben niet bang voor mijn dood. Wel voor de dood van anderen.
En daar zou ik misschien wel wat vaker bij stil staan en bezoekjes doen en zeggen wat ik wil zeggen...
dinsdag 25 september 2012 om 22:28
Ik had dat vroeger idd ook, als kind en in de pubertijd. Vooral bij het idee dat mijn zus iets zou overkomen kon ik helemaal in paniek raken.
En toen begon ik mij te bedenken dat, stel dat er iets zou gebeuren, hoe boos ik dan op mijzelf zou zijn dat ik, in de tijd die ik had met die persoon, niet gewoon ervan genoten had. Dus stel dat mijn zus ineens iets zou overkomen dat het doodzonde zou zijn dat ik de tijd die ik met haar heb gehad mijn tijd heb verspild met zorgen maken.
Gelukkig heb ik tot nu toe geen heftige sterfgevallen oid meegemaakt. Maar al die zorgen zijn echt a total waist of time, althans, zo gen ik het gaan zien.
En toen begon ik mij te bedenken dat, stel dat er iets zou gebeuren, hoe boos ik dan op mijzelf zou zijn dat ik, in de tijd die ik had met die persoon, niet gewoon ervan genoten had. Dus stel dat mijn zus ineens iets zou overkomen dat het doodzonde zou zijn dat ik de tijd die ik met haar heb gehad mijn tijd heb verspild met zorgen maken.
Gelukkig heb ik tot nu toe geen heftige sterfgevallen oid meegemaakt. Maar al die zorgen zijn echt a total waist of time, althans, zo gen ik het gaan zien.
dinsdag 25 september 2012 om 22:28
Niemand heeft zo weinig last van je dood als jijzelf, eerlijk gezegd lijkt het me heerlijk rustig.
Nu nog even niet hoor maar ik heb met mezelf afgesproken dat ik op mijn 78e pijnloos sterf, dan vind ik het wel genoeg geweest.
Als kind was ik vreselijk bang voor de dood maar dat is voorbij. Ik geloof wél in reïncarnatie dus men is hier nog lang niet van me af
Nu nog even niet hoor maar ik heb met mezelf afgesproken dat ik op mijn 78e pijnloos sterf, dan vind ik het wel genoeg geweest.
Als kind was ik vreselijk bang voor de dood maar dat is voorbij. Ik geloof wél in reïncarnatie dus men is hier nog lang niet van me af
dinsdag 25 september 2012 om 22:40
quote:Rooss4 schreef op 25 september 2012 @ 22:28:
Als kind was ik vreselijk bang voor de dood maar dat is voorbij. Ik geloof wél in reïncarnatie dus men is hier nog lang niet van me af De dag dat ik als kind besefte dat mensen doodgingen kan ik me nog zo goed herinneren, lange tijd heb ik me voorgehouden dat dat misschien met andere mensen zou gebeuren, maar echt niet met mij Vreselijk om daar als kind achter te komen.
Als kind was ik vreselijk bang voor de dood maar dat is voorbij. Ik geloof wél in reïncarnatie dus men is hier nog lang niet van me af De dag dat ik als kind besefte dat mensen doodgingen kan ik me nog zo goed herinneren, lange tijd heb ik me voorgehouden dat dat misschien met andere mensen zou gebeuren, maar echt niet met mij Vreselijk om daar als kind achter te komen.
dinsdag 25 september 2012 om 22:42
Recent is er een familielid van mij overleden. Ik vond het pijnlijk te zien hoe snel iedereen weer door gaat met z'n leven. Hoe weinig mensen je eigenlijk echt missen als je er niet meer bent. Ik ben niet gelovig en dood is voor mij ook echt dood. Dus genieten van het leven dan maar en blij dat wij er nu zijn! En aan denken over de dood kan je niet voorkomen dat je doodgaat en je kan ook niet voorspellen hoe je dan zal reageren.... Niet als je zelf dood gaat natuurlijk want dan ben je dood maar als een naaste dood gaat...
dinsdag 25 september 2012 om 22:53
Recent is er iemand in mijn omgeving overleden. En nu meer van dit soort dingen: (jonge) mensen die ziek zijn enzo. Ik ben zelf niet bang om dood te gaan maar de laatste tijd denk ik er wel vaak over na dat mijn naasten natuurlijk ook dood kunnen gaan. En dat knijpt me echt de keel dicht, het idee dat zoiets zomaar kan gebeuren...
dinsdag 25 september 2012 om 23:18
Zimaja, tja soms lijkt het ook alsof mensen weer gewoon verder gaan maar is niets minder waar. Ik merk het aan familie van mijn moeder dat die toch nog vaker over haar hebben blijkbaar of naar haar graf gaan. Mijn moeder is 9 jaar geleden overleden.
Op het oog lijkt het met mij ook weer goed te gaan (overlijden van mijn man eind 2010) maar God wat mis ik hem! 24 uur per dag, 7 dagen per week.
Ik ben niet bang om dood te gaan. Ik geloof dat ik dan weer bij Patrick en mijn ouders ben. Ik ben niet bang op welke manier ik dood ga enz. Maar ik ben zo enorm bang dat mijn zussen, neefjes of nichtje dood gaan. Ik geloof echt niet dat ik dat erbij kan hebben. Kan zo overstuur raken als ik er al aan denk. Nu ik dit schrijf stromen de tranen al over mijn wangen. Niet hun ook nog dat kan en mag gewoon niet.
TO, je kan er best over nadenken maar laat het je niet teveel (negatief) beïnvloeden.
Op het oog lijkt het met mij ook weer goed te gaan (overlijden van mijn man eind 2010) maar God wat mis ik hem! 24 uur per dag, 7 dagen per week.
Ik ben niet bang om dood te gaan. Ik geloof dat ik dan weer bij Patrick en mijn ouders ben. Ik ben niet bang op welke manier ik dood ga enz. Maar ik ben zo enorm bang dat mijn zussen, neefjes of nichtje dood gaan. Ik geloof echt niet dat ik dat erbij kan hebben. Kan zo overstuur raken als ik er al aan denk. Nu ik dit schrijf stromen de tranen al over mijn wangen. Niet hun ook nog dat kan en mag gewoon niet.
TO, je kan er best over nadenken maar laat het je niet teveel (negatief) beïnvloeden.
woensdag 26 september 2012 om 00:07
@ikbenikbenertrotsop;
Het is wel jammer om te veel na te denken over de dood; als je t te veel doet mis je ondertussen je eigen leven; that's no use!
Het werkelijk beseffen dat jij, en anderen, op een dag dood gaan, is (voor mij) heel heftig. Heb het ook van nabij mee gemaakt.
Des te meer, besef ik me, dat je het leven in kunt vullen om te Leven!!! En daar hoort óók bij dat je je dit soort dingen af vraagt, er over na denkt, en morgen weer staat te balen omdat je een lekke band hebt, of in de file staat, of dat de trein te laat is (en daar géén punt van maken; da's mijn manier). Er is nog zóóóveel!
(En later komt vanZelf, hoe dan ook
Het is wel jammer om te veel na te denken over de dood; als je t te veel doet mis je ondertussen je eigen leven; that's no use!
Het werkelijk beseffen dat jij, en anderen, op een dag dood gaan, is (voor mij) heel heftig. Heb het ook van nabij mee gemaakt.
Des te meer, besef ik me, dat je het leven in kunt vullen om te Leven!!! En daar hoort óók bij dat je je dit soort dingen af vraagt, er over na denkt, en morgen weer staat te balen omdat je een lekke band hebt, of in de file staat, of dat de trein te laat is (en daar géén punt van maken; da's mijn manier). Er is nog zóóóveel!
(En later komt vanZelf, hoe dan ook
woensdag 26 september 2012 om 13:58
Ja, ik snap dat dat enorm vervelend is. Als ik zelf denk aan één van mijn dierbaren die te overlijden komen word ik daar ook erg droevig en een beetje angstig van, maar ik weet dat ik me er wel doorheen kan slepen.
Uiteindelijk is het net als het trucje van de ijsbeer: als ik je zeg dat je niet aan een ijsbeer mag denken, dan denk jij uiteraard direct aan een ijsbeer. Het heeft dus geen zin om heel hard niet aan de dood te denken. Probeer dus wat afleiding te zoeken.
Wat je ook kan doen is proberen je angst om te zetten in mooie dingen. Zorg ervoor dat je fijne dingen doet met je gezin, maak 'alvast' mooie herinneringen. Of doe zoals de papa van Robin (blogger): hij schrijft stukjes voor zijn zoon over hoe hij zichzelf en zijn zoon nu ervaart. Als jij een lang leven mag hebben bewaar je herinneringen die je anders misschien zou vergeten, mocht je onverhoopt komen te overlijden dan laat je iets heel waardevols na voor als je kinderen groot zijn.
Of je nou gelovig bent of niet, ik vind het hebben of maken van goede herinneringen iets heel moois voor als jij of een ander er ooit niet meer is.
Uiteindelijk is het net als het trucje van de ijsbeer: als ik je zeg dat je niet aan een ijsbeer mag denken, dan denk jij uiteraard direct aan een ijsbeer. Het heeft dus geen zin om heel hard niet aan de dood te denken. Probeer dus wat afleiding te zoeken.
Wat je ook kan doen is proberen je angst om te zetten in mooie dingen. Zorg ervoor dat je fijne dingen doet met je gezin, maak 'alvast' mooie herinneringen. Of doe zoals de papa van Robin (blogger): hij schrijft stukjes voor zijn zoon over hoe hij zichzelf en zijn zoon nu ervaart. Als jij een lang leven mag hebben bewaar je herinneringen die je anders misschien zou vergeten, mocht je onverhoopt komen te overlijden dan laat je iets heel waardevols na voor als je kinderen groot zijn.
Of je nou gelovig bent of niet, ik vind het hebben of maken van goede herinneringen iets heel moois voor als jij of een ander er ooit niet meer is.
