Psyche
alle pijlers
Nadenken over de dood
dinsdag 25 september 2012 om 22:14
Ik denk iedere dag wel even aan het feit dat we allemaal een keer dood gaan, en dat ik ook een keer dood ga, en mijn moeder, en mijn kinderen etc. Ik probeer die gedachte iedere keer te verdringen omdat ik het eigenlijk gewoon hartstikke erg vind om ooit dood te gaan. Hebben jullie dat ook en hoe vaak komt het besef bij jullie op dat je ooit dood gaat, en hoe ga je daar verder mee om? Ik ben ook niet gelovig, simpelweg omdat ik het echt niet kan geloven dat er een leven na de dood is.
donderdag 27 september 2012 om 19:22
Ik geloof wel in leven na de dood, maar hoe, wat, waar, dat weet ik gewoon simpelweg niet.
Bang voor de dood ben ik dus niet. Wel om dood te gaan op een manier dat ik het merk (verbranden, verdrinken, etc). En soms angstig dat mijn dierbaren (met name moeder en eventueel nog te geboren worden kind) doodgaan. Maar dan met name om het grote gemis.
Bang voor de dood ben ik dus niet. Wel om dood te gaan op een manier dat ik het merk (verbranden, verdrinken, etc). En soms angstig dat mijn dierbaren (met name moeder en eventueel nog te geboren worden kind) doodgaan. Maar dan met name om het grote gemis.
Waar zit de any-key?
zaterdag 29 september 2012 om 17:09
quote:houston77007 schreef op 27 september 2012 @ 19:22:
Ik geloof wel in leven na de dood, maar hoe, wat, waar, dat weet ik gewoon simpelweg niet.
Bang voor de dood ben ik dus niet. Wel om dood te gaan op een manier dat ik het merk (verbranden, verdrinken, etc). En soms angstig dat mijn dierbaren (met name moeder en eventueel nog te geboren worden kind) doodgaan. Maar dan met name om het grote gemis.Er is geen leven na de dood, dood is dood. Klaar afgelopen, over en uit. Zeker weten doe ik het natuurlijk niet, maar ik geloof daar echt niet in.
Ik geloof wel in leven na de dood, maar hoe, wat, waar, dat weet ik gewoon simpelweg niet.
Bang voor de dood ben ik dus niet. Wel om dood te gaan op een manier dat ik het merk (verbranden, verdrinken, etc). En soms angstig dat mijn dierbaren (met name moeder en eventueel nog te geboren worden kind) doodgaan. Maar dan met name om het grote gemis.Er is geen leven na de dood, dood is dood. Klaar afgelopen, over en uit. Zeker weten doe ik het natuurlijk niet, maar ik geloof daar echt niet in.
