Psyche
alle pijlers
Negatieve sfeer thuis...
dinsdag 1 mei 2012 om 18:06
Hey!
Ik ben begin 20 en woon in een studentenhuis. Dit topic gaat echter over de sfeer in het ouderlijk huis...
Om eerlijk te zijn, vind ik het gedrag van mijn ouders de laatste tijd vreemd en onbegrijpelijk. Ook merk ik dat wanneer ik thuis kom, de sfeer gewoon erg belabberd is. Ingekakt, totaal inspiratieloos, een beetje tegen het depressieve aan.
Mijn vader is 2 jaar geleden met vervroegd pensioen gegaan op 57 jarige leeftijd. Dit was voor hem financieel mogelijk, hij had het gehad met de jonge ''yuppengeneratie'' waar hij steeds meer mee van doen kreeg, en zodoende is hij gestopt met werken...
Mijn moeder is 55, werkt met een flexibel contract bij de thuiszorg. Soms werkt ze een periode heel veel, maar soms ook weken lang niet...
Hun huwelijk is nooit echt super geweest. Ga daar niet teveel op in, anders wordt het verhaal veel te lang, maar laat ik het zo zeggen dat ze al zolang ik ze ken zo nu en dan heftige ruzies hebben, en dat mijn vader eigenlijk een heel ander typ is dan mijn moeder..
Mijn vader is het laatste jaar veranderd in een echte ouwe, zure brompot zonder enige motivatie voor wat dan ook. Soms hoor je van zijn kamer een hoop gescheld komen, en als je dan vraagt wat er aan de hand is, dan kom je erachter dat hij zijn viltstift op de grond heeft laten vallen oid. Ook reageert hij nooit eens spontaan, altijd een beetje afwezig voor zich uit te staren. Als je eens een keer wat advies aan hem vraagt ( laatst wilde ik even op en neer naar Brussel ) dan krijg je in plaats van advies te horen wat je toch in godsnaam in brussel moet doen, met een gezicht dat op onweer staat. Sowieso gaat de helft van wat er op een dag gebeurt langs hem heen. Soms moet ik wel tot 5 keer zijn naam roepen voordat ie me hoort..
De enige verhalen die hij nog heeft is over het dagelijks uitlaten van de hond, met welke andere honden de hond heeft gespeeld, die ene bruine border collie hond van 3 weken geleden was vandaag weer op de hei. Zo heeft hij het ook al weken over een CD'tje dat hij uit rusland heeft besteld en dat hij zo benieuwd is wanneer het aankomt. Of de benzineprijzen, dat de pomp om de hoek een halve cent duurder is dan die van een kilometer verderop..
Mijn moeder kan het ergens niet uitstaan dit gedrag, maar doet er steeds verder in mee. Ze komen nooit meer ergens, er komt niemand meer over de vloer hier. Gisteren was het koninginnedag en een hoop ouders van mensen die ik ken, en familie gingen even gezellig naar het centrum. Toen ik net vroeg wat mijn ouders gedaan hebben, zeiden ze er even langsgelopen te zijn met de hond, maar dat het een ''verschrikkelijk ordinaire schreeuwboel'' was...
Of dit waar is laat ik dan maar in het midden, maar wel weet ik dat ze steeds meer afkappen, steeds meer in hun eigen wereldje komen zonder andere mensen te spreken, steeds chagrijniger en in zichzelf gekeerder door het huis lopen.
Ja, het nieuws, als er weer iets ergs gebeurd is in de wereld, of een moord gepleegd, dan hoor je ze de hele dag '' Och och och, het is toch verschrikkelijk, wat een wereld, wat veel walgelijke mensen'' Of een man die gisteren te hard langs ons huis reed, waar mijn moeder de auto van herkende, heeft ze meteen even thuis opgebeld om te vertellen hoe gevaarlijk dit is..
Maar alle leuke, spontane dingen, nee daar is geen ruimte meer voor. We hebben al jaren een boot, ze varen er nooit mee. Nu willen ze hem verkopen. Vakantie geven ze niets om, uitgaan in geen enkele vorm trouwens, maar thuis zitten ze elkaar alleen maar af te katten, en de sfeer is praktisch gedaald tot het nulpunt. Mijn moeder ligt ook steevast om 8 uur savonds al te slapen..
Kortom : Ik woon inderdaad uit huis, maar vind dit toch iets dat ik niet zomaar kan negeren. Wat is dit voor gedrag?
Ik ben begin 20 en woon in een studentenhuis. Dit topic gaat echter over de sfeer in het ouderlijk huis...
Om eerlijk te zijn, vind ik het gedrag van mijn ouders de laatste tijd vreemd en onbegrijpelijk. Ook merk ik dat wanneer ik thuis kom, de sfeer gewoon erg belabberd is. Ingekakt, totaal inspiratieloos, een beetje tegen het depressieve aan.
Mijn vader is 2 jaar geleden met vervroegd pensioen gegaan op 57 jarige leeftijd. Dit was voor hem financieel mogelijk, hij had het gehad met de jonge ''yuppengeneratie'' waar hij steeds meer mee van doen kreeg, en zodoende is hij gestopt met werken...
Mijn moeder is 55, werkt met een flexibel contract bij de thuiszorg. Soms werkt ze een periode heel veel, maar soms ook weken lang niet...
Hun huwelijk is nooit echt super geweest. Ga daar niet teveel op in, anders wordt het verhaal veel te lang, maar laat ik het zo zeggen dat ze al zolang ik ze ken zo nu en dan heftige ruzies hebben, en dat mijn vader eigenlijk een heel ander typ is dan mijn moeder..
Mijn vader is het laatste jaar veranderd in een echte ouwe, zure brompot zonder enige motivatie voor wat dan ook. Soms hoor je van zijn kamer een hoop gescheld komen, en als je dan vraagt wat er aan de hand is, dan kom je erachter dat hij zijn viltstift op de grond heeft laten vallen oid. Ook reageert hij nooit eens spontaan, altijd een beetje afwezig voor zich uit te staren. Als je eens een keer wat advies aan hem vraagt ( laatst wilde ik even op en neer naar Brussel ) dan krijg je in plaats van advies te horen wat je toch in godsnaam in brussel moet doen, met een gezicht dat op onweer staat. Sowieso gaat de helft van wat er op een dag gebeurt langs hem heen. Soms moet ik wel tot 5 keer zijn naam roepen voordat ie me hoort..
De enige verhalen die hij nog heeft is over het dagelijks uitlaten van de hond, met welke andere honden de hond heeft gespeeld, die ene bruine border collie hond van 3 weken geleden was vandaag weer op de hei. Zo heeft hij het ook al weken over een CD'tje dat hij uit rusland heeft besteld en dat hij zo benieuwd is wanneer het aankomt. Of de benzineprijzen, dat de pomp om de hoek een halve cent duurder is dan die van een kilometer verderop..
Mijn moeder kan het ergens niet uitstaan dit gedrag, maar doet er steeds verder in mee. Ze komen nooit meer ergens, er komt niemand meer over de vloer hier. Gisteren was het koninginnedag en een hoop ouders van mensen die ik ken, en familie gingen even gezellig naar het centrum. Toen ik net vroeg wat mijn ouders gedaan hebben, zeiden ze er even langsgelopen te zijn met de hond, maar dat het een ''verschrikkelijk ordinaire schreeuwboel'' was...
Of dit waar is laat ik dan maar in het midden, maar wel weet ik dat ze steeds meer afkappen, steeds meer in hun eigen wereldje komen zonder andere mensen te spreken, steeds chagrijniger en in zichzelf gekeerder door het huis lopen.
Ja, het nieuws, als er weer iets ergs gebeurd is in de wereld, of een moord gepleegd, dan hoor je ze de hele dag '' Och och och, het is toch verschrikkelijk, wat een wereld, wat veel walgelijke mensen'' Of een man die gisteren te hard langs ons huis reed, waar mijn moeder de auto van herkende, heeft ze meteen even thuis opgebeld om te vertellen hoe gevaarlijk dit is..
Maar alle leuke, spontane dingen, nee daar is geen ruimte meer voor. We hebben al jaren een boot, ze varen er nooit mee. Nu willen ze hem verkopen. Vakantie geven ze niets om, uitgaan in geen enkele vorm trouwens, maar thuis zitten ze elkaar alleen maar af te katten, en de sfeer is praktisch gedaald tot het nulpunt. Mijn moeder ligt ook steevast om 8 uur savonds al te slapen..
Kortom : Ik woon inderdaad uit huis, maar vind dit toch iets dat ik niet zomaar kan negeren. Wat is dit voor gedrag?
dinsdag 1 mei 2012 om 18:12
Mijn ervaring is dat je ouders beter kunt observeren als je het huis uit bent, maar dat je ze niet kunt veranderen. Je wordt je bewust van dingen waarin ze anders zijn dan anderen, of punten waarop ze eigenlijk zijn blijven hangen en niet verder komen (bijv een bepaalde onzekerheid die nooit meer weg lijkt te gaan).
Ik zou wat afstand nemen als ik jou was.
Je kunt eens voorzichtig informeren, zo van: Goh waarom varen jullie nooit meer met de boot?
Maar denk vooral niet dat jij dit kunt veranderen.
Ik zou wat afstand nemen als ik jou was.
Je kunt eens voorzichtig informeren, zo van: Goh waarom varen jullie nooit meer met de boot?
Maar denk vooral niet dat jij dit kunt veranderen.
dinsdag 1 mei 2012 om 18:28
Ze worden dus gewoon oud...
Ach ja, zo gaat dat. Hun wereldje wordt even rap kleiner en misschien heeft je pa nog wat frustraties over zijn leven te verwerken (heb ik wel gedaan wat ik wilde, alles eruit gehaald, wat is er geworden van al mijn dromen etc). Normale post-pensioen issues hoor.
Dat komt wel weer goed, vertrouw er maar op dat je pa zich gaat settelen in de nieuwe situatie en dat ze wel weer een hobby of bezigheid vinden die hun wereld weer wat vergroot.
Hoe het ook zij... het is HUN leven, het pad dat zij moeten gaan. Jij bent nu volwassen en gaat jouw pad. Neem dus een beetje afstand. In plaats van hele weekenden bij ze op de lip te gaan zitten kan je bijvoorbeeld eens na 1 dagje weer naar huis of wat minder langs komen. Later trekt dat wel weer bij maar nu moet je jezelf niet gaan frustreren met je ouders. Lekker gaan doen waar je blij van wordt.
Ach ja, zo gaat dat. Hun wereldje wordt even rap kleiner en misschien heeft je pa nog wat frustraties over zijn leven te verwerken (heb ik wel gedaan wat ik wilde, alles eruit gehaald, wat is er geworden van al mijn dromen etc). Normale post-pensioen issues hoor.
Dat komt wel weer goed, vertrouw er maar op dat je pa zich gaat settelen in de nieuwe situatie en dat ze wel weer een hobby of bezigheid vinden die hun wereld weer wat vergroot.
Hoe het ook zij... het is HUN leven, het pad dat zij moeten gaan. Jij bent nu volwassen en gaat jouw pad. Neem dus een beetje afstand. In plaats van hele weekenden bij ze op de lip te gaan zitten kan je bijvoorbeeld eens na 1 dagje weer naar huis of wat minder langs komen. Later trekt dat wel weer bij maar nu moet je jezelf niet gaan frustreren met je ouders. Lekker gaan doen waar je blij van wordt.
dinsdag 1 mei 2012 om 18:34
quote:bloemetje77 schreef op 01 mei 2012 @ 18:28:
Ze worden dus gewoon oud...
Ach ja, zo gaat dat. Hun wereldje wordt even rap kleiner en misschien heeft je pa nog wat frustraties over zijn leven te verwerken (heb ik wel gedaan wat ik wilde, alles eruit gehaald, wat is er geworden van al mijn dromen etc). Normale post-pensioen issues hoor.
Ja maar.. 57 en 55 is toch nog piepjong? Ik moet er niet aan denken als mijn ouders zo zouden worden op die leeftijd. Dan zou ik ze een serieuze schop onder hun kont geven.. Chagerijnig thuis gaan zitten wachten tot je dood gaat doe je maar als je 80 bent. niet als je nog niet eens de 60 bent gepasseerd.
Andere mensen zouden willen dat ze zo oud zouden worden en dan ook nog eens lekker op je 57e met pensioen kunnen. Als hij er dan toch niet van geniet had hij beter kunnen blijven werken.
Ze worden dus gewoon oud...
Ach ja, zo gaat dat. Hun wereldje wordt even rap kleiner en misschien heeft je pa nog wat frustraties over zijn leven te verwerken (heb ik wel gedaan wat ik wilde, alles eruit gehaald, wat is er geworden van al mijn dromen etc). Normale post-pensioen issues hoor.
Ja maar.. 57 en 55 is toch nog piepjong? Ik moet er niet aan denken als mijn ouders zo zouden worden op die leeftijd. Dan zou ik ze een serieuze schop onder hun kont geven.. Chagerijnig thuis gaan zitten wachten tot je dood gaat doe je maar als je 80 bent. niet als je nog niet eens de 60 bent gepasseerd.
Andere mensen zouden willen dat ze zo oud zouden worden en dan ook nog eens lekker op je 57e met pensioen kunnen. Als hij er dan toch niet van geniet had hij beter kunnen blijven werken.
dinsdag 1 mei 2012 om 18:36
Waarschijnlijk zijn ze altijd al zo geweest, maar toen jij nog thuis woonde bracht jij de buitenwereld mee naar binnen. Jij bracht de verhalen en zij luisterden. Nu ben jij weg en vallen ze in een gat. Zij moeten die zelf vullen.
Misschien kun je met je moeder eens wat leuks gaan doen. Daagje weg ofzo.
En je pa. Hopelijk vind hij snel een buurman met een leuke hobby ofzo
Misschien kun je met je moeder eens wat leuks gaan doen. Daagje weg ofzo.
En je pa. Hopelijk vind hij snel een buurman met een leuke hobby ofzo
dinsdag 1 mei 2012 om 19:35
Zou je vader misschien spijt hebben van met pensioen gaan? Had hij plannen voor als hij thuis kon blijven, nieuwe hobbys om op te pakken? Misschien valt het tegen en is het afreageren. Je moeder had misschien ook wel andere verwachtingen van hoe het zou gaan. Jammer hoor. Je kunt er alleen niet zoveel aan doen denk ik. Heb je broers of zussen?
Ik vind ze wel jong om al zo te verzuren hoor.
Ik vind ze wel jong om al zo te verzuren hoor.
dinsdag 1 mei 2012 om 19:52
Als je alleen maar binnen ziet verzuur je zo ..hup erop uit onder de mensen..
Ik merk het aan mezelf ook ...kan op de bank blijven zitten maar kan er ook op uit gaan ..tis af en toe ff een stap maar o zo waardevol...vooral omdat het positieve energie geeft..
Jammer dat jou ouders zo negatief zijn ...zonde ze zijn nog relatief jong waar gaan ze niet samen op klaverjassen dansclub etc....
Ik merk het aan mezelf ook ...kan op de bank blijven zitten maar kan er ook op uit gaan ..tis af en toe ff een stap maar o zo waardevol...vooral omdat het positieve energie geeft..
Jammer dat jou ouders zo negatief zijn ...zonde ze zijn nog relatief jong waar gaan ze niet samen op klaverjassen dansclub etc....
dinsdag 1 mei 2012 om 19:53
Ja maar.. 57 en 55 is toch nog piepjong?
Nou...ik ben 59, maar ik voel me niet PIEPjong.
Maar ik ben wel met je eens, dat het leven begint bij 50!! Om nu al achter de geraniums te gaan zitten, nee bedankt!
Ik werk ook nog gewoon 37 uur per week (met jongeren), misschien scheelt dat?
Twee jaar geleden nog alleen 3 weken rondgereisd in Costa Rica, deze zomer ga ik naar Cuba.
Maar gisteren op Koninginnedag heb ik heerlijk in de zon gezeten: thuis, in mijn tuin. Ik had gewoon geen behoefte aan een mensenmassa...zeker met dat mooie weer, zijn alle terrassen vol, alle kraampjes niet te zien (bovendien heb ik zelf troep genoeg, dat hoef ik niet bij een kraampje te kopen! )
Nou...ik ben 59, maar ik voel me niet PIEPjong.
Maar ik ben wel met je eens, dat het leven begint bij 50!! Om nu al achter de geraniums te gaan zitten, nee bedankt!
Ik werk ook nog gewoon 37 uur per week (met jongeren), misschien scheelt dat?
Twee jaar geleden nog alleen 3 weken rondgereisd in Costa Rica, deze zomer ga ik naar Cuba.
Maar gisteren op Koninginnedag heb ik heerlijk in de zon gezeten: thuis, in mijn tuin. Ik had gewoon geen behoefte aan een mensenmassa...zeker met dat mooie weer, zijn alle terrassen vol, alle kraampjes niet te zien (bovendien heb ik zelf troep genoeg, dat hoef ik niet bij een kraampje te kopen! )
dinsdag 1 mei 2012 om 20:05
Mijn ouders zijn ook ongeveer zo oud. Hebben nu een bijna leeg nest. Mijn moeder heeft twee jaar geleden (gelukkig) weer werk gevonden dus die heeft geen tijd om te verzuren.
Vader werkt fulltime.
Ik kan wel zien dat ze nu wat meer tijd hebben dan toen we nog thuis woonden. Ze pakken meer aan in de tuin en gaan vaker even weg. Mijn moeder had het zelfs over vaker vrienden uitnodigen, wat ze vroeger echt als een verplichting zagen.
Ik hoop dat het bij jouw ouders een fase is, deze situatie.
Vader werkt fulltime.
Ik kan wel zien dat ze nu wat meer tijd hebben dan toen we nog thuis woonden. Ze pakken meer aan in de tuin en gaan vaker even weg. Mijn moeder had het zelfs over vaker vrienden uitnodigen, wat ze vroeger echt als een verplichting zagen.
Ik hoop dat het bij jouw ouders een fase is, deze situatie.
