Psyche
alle pijlers
Normaal?
dinsdag 11 maart 2014 om 19:05
Meestal ben ik heel gelukkig, heb ik zin in het leven en geniet ik overal van. Sinds mijn zwangerschap schommelde ik qua emoties, gevoelens en werd ik somber, onzeker en had ik last van rare gedachten.
Vorige week ben ik bevallen en de hele week voelde ik rust. De bevalling ging goed en ik ben oprecht blij. Gisteren werd ik ineens weer somber - maar ik heb het vooralsnog verborgen gehouden - en ner stortte ik echt even in.
Ik ben ineens verdrietig en het klinkt zo dom maar ik weet niet wat ik wil en ik vind niks meer leuk. Ik voel machteloosheid en kan sinds een half uur alleen nog maar huilen. Ik weet niet wat ik heb, maar ik voel me gewoon niet goed in mijn eifen leven. Goed verwoorden kan ik het niet helemaal.
Is het normaal? Tijdens mijn puberteit en begin twintig had ik ook zulke buien, dat ik niet wist wat ik wilde in mijn leven, wat mijn toekomst gaat zijn maar dat ik ook geen zin meer heb in leven. Niet dat ik ooit een einde aan mijn leven maak, dat zeker niet.
Vorige week ben ik bevallen en de hele week voelde ik rust. De bevalling ging goed en ik ben oprecht blij. Gisteren werd ik ineens weer somber - maar ik heb het vooralsnog verborgen gehouden - en ner stortte ik echt even in.
Ik ben ineens verdrietig en het klinkt zo dom maar ik weet niet wat ik wil en ik vind niks meer leuk. Ik voel machteloosheid en kan sinds een half uur alleen nog maar huilen. Ik weet niet wat ik heb, maar ik voel me gewoon niet goed in mijn eifen leven. Goed verwoorden kan ik het niet helemaal.
Is het normaal? Tijdens mijn puberteit en begin twintig had ik ook zulke buien, dat ik niet wist wat ik wilde in mijn leven, wat mijn toekomst gaat zijn maar dat ik ook geen zin meer heb in leven. Niet dat ik ooit een einde aan mijn leven maak, dat zeker niet.
woensdag 12 maart 2014 om 00:45
Dat hangt denk ik weer een beetje samen met je nee-nee-nee ik wil niets uit je eerdere topic(s? Ik ken er maar 1)? Ik was op een gegeven moment ook bang of je wel hulp kreeg en of dat als dat zo was dan wel hielp. Gelukkig had je goede hulp en dus(?) heb je nu nog steeds goede hulp. Je nee nee ik wil niet leek een beetje op iemand die te veel drinkt en zegt dat hulp niet hoeft, nou oké dan misschien ooit als jullie maar ophouden met zeuren en nu me gelijk geven dat hulp biet nodig is. Je moet t niet verkeerd opvatten hoor, maar je had je hakken goed in het zand 
Dat onthouden mensen. Juíst omdat ze je zo graag willen helpen, zetten ze dan soms zelf ook even de hakken in het zand. Omdat ze weten haar willen we helpen, haar moeten we helpen!
Dat onthouden mensen. Juíst omdat ze je zo graag willen helpen, zetten ze dan soms zelf ook even de hakken in het zand. Omdat ze weten haar willen we helpen, haar moeten we helpen!
woensdag 12 maart 2014 om 16:51
Misschien zijn de kritische reacties ook een beetje ingegeven door de enge verhalen uit de krant over wat moeders hun kinderen aan kunnen doen in labiele toestand? De realiteit is dat minder dan 10% van de psychiatrische patiënten gewelddadig wordt.
De combinatie van ongerustheid en onwetendheid over de problematiek van TO, kan gemakkelijk tot cliché reacties leiden, als je je gevoel (lees: de enge verhalen in de media) volgt. Ik hoop dat sommige mensen dat zullen snappen, en terugkomen op hun woorden.
Verder ontopic: ik denk dat je te maken hebt met kraamtranen en als het niet langer dan een paar dagen duurt, zou ik me geen zorgen maken. Gefeliciteerd nog, btw!
De combinatie van ongerustheid en onwetendheid over de problematiek van TO, kan gemakkelijk tot cliché reacties leiden, als je je gevoel (lees: de enge verhalen in de media) volgt. Ik hoop dat sommige mensen dat zullen snappen, en terugkomen op hun woorden.
Verder ontopic: ik denk dat je te maken hebt met kraamtranen en als het niet langer dan een paar dagen duurt, zou ik me geen zorgen maken. Gefeliciteerd nog, btw!
donderdag 13 maart 2014 om 09:43
Sooph, ik ben blij met hoe dit topic verder verloopt. Ik ben in je vorige topic(s) volgens mij uiteindelijk afgehaakt, omdat het me te erg raakte dat je niks leek te willen doen/horen en voor geen enkele rede vatbaar leek. Blijkbaar heb ik daardoor gemist dat er uiteindelijk toch iets verandert is. Sorry daarvoor en hartstikke super dat je toch aan de bel bent gaan trekken!
Zoals je nu schrijft, klink je als een 'normale' jonge moeder (whatever that may mean... ) Misschien dat jij jezelf ook wel eerder zorgen maakt over je humeur/emoties, juist door hoe anders je was in je zwangerschap. Als je je nu weer lekker voelt, accepteer dan inderdaad gewoon dat het erbij hoort.
Mijn ervaring met een kind is dat zowel de toppen als de dalen gewoon diep kunnen zijn. Veel hakt er net wat harder in dan je gewend bent, bijvoorbeeld ook door slaaptekort (en in jouw geval nog een overdosis aan hormonen van de zwangerschap en bevalling natuurlijk!!) maar ook doordat je het zo graag goed wilt doen.
Geniet de komende tijd en hou je zelf op een gezonde manier in de gaten!
Zoals je nu schrijft, klink je als een 'normale' jonge moeder (whatever that may mean... ) Misschien dat jij jezelf ook wel eerder zorgen maakt over je humeur/emoties, juist door hoe anders je was in je zwangerschap. Als je je nu weer lekker voelt, accepteer dan inderdaad gewoon dat het erbij hoort.
Mijn ervaring met een kind is dat zowel de toppen als de dalen gewoon diep kunnen zijn. Veel hakt er net wat harder in dan je gewend bent, bijvoorbeeld ook door slaaptekort (en in jouw geval nog een overdosis aan hormonen van de zwangerschap en bevalling natuurlijk!!) maar ook doordat je het zo graag goed wilt doen.
Geniet de komende tijd en hou je zelf op een gezonde manier in de gaten!
