Psyche
alle pijlers
Ok,daar gaat ie dan.
woensdag 14 maart 2012 om 21:33
Ok,daar gaat ie dan.
Ik ben van mezelf een vrolijk optimistisch persoon met veel humor,alleen lijkt het er de laatste tijd er op dat het positieve mij vergaat.
De afgelopen twee jaar heb ik veel mensen om mij heen verloren,waarvan het verlies van mijn moeder het hardst er in heeft gehakt.
Ik heb op dit moment -al meer dan twee jaar-dus geen ouders meer.
Mijn biologische vader-of waar ik naar refereer als biologisch afval- is een geval apart,een moeilijke man waar ik ook geen contact meer mee heb.
Ik probeer al tien jaar lang mijn best om bij hem in de 'smaak' te vallen.
Wat ik ook doe,niets is goed genoeg,en zal ook nooit goed genoeg zijn,deze hoop heb ik nu wel laten varen ook al doet het immens veel verdriet en pijn.
Mijn lieve oma heeft last van vasculaire dementie,en gaat de laatste tijd beetje bij beetje achteruit,vooral voor mijn opa is dit super zwaar aangezien hij haar verzorgt.
Ik kan dan wel gaan zeuren hoe kut ik mij wel niet voel omtrent de geestelijke gezondheid van mijn oma,maar let's get real,voor mijn lieve opa is dit natuurlijk 1000x zwaarder.
(Mijn tante en ik zijn bezig met een plan van aanpak.)
Op mijn werk gaat het goed,ik heb het naar mijn zin en vind het leuk om te doen,maar helaas maak ik te weinig uren(kan er ook niet meer bij krijgen)waardoor ik net genoeg verdien om de rekeningen te betalen en ik dus voor bepaalde dingen moet leunen om mijn vriend(wat hij met liefde doet)maar hey,ik moet niet zeuren ik heb tenminste een baan de rekeningen kunnen nog ook al sta ik zwaar in het rood.
Het is super moeilijk om wat anders te vinden met mijn ervaring en onafgemaakte opleiding.
Het liefst wil ik ook weer naar school,ik weet ook wat voor opleiding,ik durfde het heel lang niet aan mijzelf toe te geven,maar mijn hart ligt in zang en theater,ik was alleen al die tijd te bang -te druk in mijn hoofd- om stappen te ondernemen.
Het hele euvel nu is alleen dat ik zwaar gestrest ben en erg down,
en het gevoel heb overspannen te raken en dat het mij allemaal te veel word.
Een paar maanden geleden ben ik een week opgenomen omdat mijn eczeem vanwege de stress zo uit de hand was gelopen.
Eczeem is nu redelijk onder controle,maar nog steeds voel ik mij erg moe,uitgeput gewoon.
(Ik slaap max. twee uur per nacht.)
Ik hoop dat het allemaal een beetje begrijpelijk is,zo niet mijn excuses alvast!
AAAAHHHHHH!
Wat een opluchting om dit er uit te gooien!
*Ojah,voor ik het vergeet mijn vriend is echt mijn lieverd,mijn maatje,mijn rots *
Ik ben van mezelf een vrolijk optimistisch persoon met veel humor,alleen lijkt het er de laatste tijd er op dat het positieve mij vergaat.
De afgelopen twee jaar heb ik veel mensen om mij heen verloren,waarvan het verlies van mijn moeder het hardst er in heeft gehakt.
Ik heb op dit moment -al meer dan twee jaar-dus geen ouders meer.
Mijn biologische vader-of waar ik naar refereer als biologisch afval- is een geval apart,een moeilijke man waar ik ook geen contact meer mee heb.
Ik probeer al tien jaar lang mijn best om bij hem in de 'smaak' te vallen.
Wat ik ook doe,niets is goed genoeg,en zal ook nooit goed genoeg zijn,deze hoop heb ik nu wel laten varen ook al doet het immens veel verdriet en pijn.
Mijn lieve oma heeft last van vasculaire dementie,en gaat de laatste tijd beetje bij beetje achteruit,vooral voor mijn opa is dit super zwaar aangezien hij haar verzorgt.
Ik kan dan wel gaan zeuren hoe kut ik mij wel niet voel omtrent de geestelijke gezondheid van mijn oma,maar let's get real,voor mijn lieve opa is dit natuurlijk 1000x zwaarder.
(Mijn tante en ik zijn bezig met een plan van aanpak.)
Op mijn werk gaat het goed,ik heb het naar mijn zin en vind het leuk om te doen,maar helaas maak ik te weinig uren(kan er ook niet meer bij krijgen)waardoor ik net genoeg verdien om de rekeningen te betalen en ik dus voor bepaalde dingen moet leunen om mijn vriend(wat hij met liefde doet)maar hey,ik moet niet zeuren ik heb tenminste een baan de rekeningen kunnen nog ook al sta ik zwaar in het rood.
Het is super moeilijk om wat anders te vinden met mijn ervaring en onafgemaakte opleiding.
Het liefst wil ik ook weer naar school,ik weet ook wat voor opleiding,ik durfde het heel lang niet aan mijzelf toe te geven,maar mijn hart ligt in zang en theater,ik was alleen al die tijd te bang -te druk in mijn hoofd- om stappen te ondernemen.
Het hele euvel nu is alleen dat ik zwaar gestrest ben en erg down,
en het gevoel heb overspannen te raken en dat het mij allemaal te veel word.
Een paar maanden geleden ben ik een week opgenomen omdat mijn eczeem vanwege de stress zo uit de hand was gelopen.
Eczeem is nu redelijk onder controle,maar nog steeds voel ik mij erg moe,uitgeput gewoon.
(Ik slaap max. twee uur per nacht.)
Ik hoop dat het allemaal een beetje begrijpelijk is,zo niet mijn excuses alvast!
AAAAHHHHHH!
Wat een opluchting om dit er uit te gooien!
*Ojah,voor ik het vergeet mijn vriend is echt mijn lieverd,mijn maatje,mijn rots *
woensdag 14 maart 2012 om 21:56
woensdag 14 maart 2012 om 22:07
maandag 26 maart 2012 om 17:32
maandag 26 maart 2012 om 19:00
Wat mij in heel jouw OP opvalt is dat jij jouw verdriet steeds naast dat van een ander legt om het daarna weg te stoppen.
Het is niet erger voor opa dan voor jou. Jij voelt je toch ook beroerd en houd toch ook van haar.
Waarom zou je niet mogen zeuren over je baan/ financien. Jij hebt toch niks te maken met anderen die hun rekeningen niet kunnen betalen.
Zet jezelf niet steeds opzij.
Je bent je zo groot aan het houden en alle stress moet er toch uit.
Opdeze manier verwerk je niks en blijf je in een kringetje rondgaan.
Loop je al bij een goede therapeut? Zou echt kunnen helpen na alles wat jij mee hebt gemaakt.
Heel veel succes en sterkte!
Het is niet erger voor opa dan voor jou. Jij voelt je toch ook beroerd en houd toch ook van haar.
Waarom zou je niet mogen zeuren over je baan/ financien. Jij hebt toch niks te maken met anderen die hun rekeningen niet kunnen betalen.
Zet jezelf niet steeds opzij.
Je bent je zo groot aan het houden en alle stress moet er toch uit.
Opdeze manier verwerk je niks en blijf je in een kringetje rondgaan.
Loop je al bij een goede therapeut? Zou echt kunnen helpen na alles wat jij mee hebt gemaakt.
Heel veel succes en sterkte!
maandag 26 maart 2012 om 21:04
quote:cheerlesscard schreef op 26 maart 2012 @ 19:00:
Wat mij in heel jouw OP opvalt is dat jij jouw verdriet steeds naast dat van een ander legt om het daarna weg te stoppen.
Het is niet erger voor opa dan voor jou. Jij voelt je toch ook beroerd en houd toch ook van haar.
Waarom zou je niet mogen zeuren over je baan/ financien. Jij hebt toch niks te maken met anderen die hun rekeningen niet kunnen betalen.
Zet jezelf niet steeds opzij.
Je bent je zo groot aan het houden en alle stress moet er toch uit.
Opdeze manier verwerk je niks en blijf je in een kringetje rondgaan.
Loop je al bij een goede therapeut? Zou echt kunnen helpen na alles wat jij mee hebt gemaakt.
Heel veel succes en sterkte!
Ja klopt,het groot houden is een soort van overlevingsmodus geworden,ik kan het gewoon niet permitteren om in te storten,maar ik moet wel meer voor mijn eigen gevoel opkomen.
Ik ben opzoek naar een goede therapeut,want ik wil echt aan mezelf werken,de cirkel doorbreken en weer 'gewoon' leven.
Dankjewel .
Wat mij in heel jouw OP opvalt is dat jij jouw verdriet steeds naast dat van een ander legt om het daarna weg te stoppen.
Het is niet erger voor opa dan voor jou. Jij voelt je toch ook beroerd en houd toch ook van haar.
Waarom zou je niet mogen zeuren over je baan/ financien. Jij hebt toch niks te maken met anderen die hun rekeningen niet kunnen betalen.
Zet jezelf niet steeds opzij.
Je bent je zo groot aan het houden en alle stress moet er toch uit.
Opdeze manier verwerk je niks en blijf je in een kringetje rondgaan.
Loop je al bij een goede therapeut? Zou echt kunnen helpen na alles wat jij mee hebt gemaakt.
Heel veel succes en sterkte!
Ja klopt,het groot houden is een soort van overlevingsmodus geworden,ik kan het gewoon niet permitteren om in te storten,maar ik moet wel meer voor mijn eigen gevoel opkomen.
Ik ben opzoek naar een goede therapeut,want ik wil echt aan mezelf werken,de cirkel doorbreken en weer 'gewoon' leven.
Dankjewel .
maandag 26 maart 2012 om 23:46
quote:littleme2 schreef op 26 maart 2012 @ 21:04:
[...]
Ja klopt,het groot houden is een soort van overlevingsmodus geworden,ik kan het gewoon niet permitteren om in te storten,maar ik moet wel meer voor mijn eigen gevoel opkomen.
Ik ben opzoek naar een goede therapeut,want ik wil echt aan mezelf werken,de cirkel doorbreken en weer 'gewoon' leven.
Dankjewel .
Ik ben precies hetzelfde hoor.
En Ik heb er het laatste jaar keihard de rekening van gekregen.
Ik hoop dat jij het niet zo ver laat komen.
Je hoeft niet compleet in te storten.
Probeer het gewoon gedoseerd binnen te laten en echt stoppen met jouw verdriet ondergeschikt te maken aan dat van een ander.
Neem af en toe gewoon een half uur waarin je verdrietig mag zijn.
Klinkt stom maar het werkt echt.
Blijf vooral praten met jouw vriend, vriendinnen of je tante..
Makt niet uit wie als je het maar kan luchten.
En idd een therapeut die je leert hoe je het beste met al die emoties om kan gaan.
Heel veel sterkte, het is niet makkelijk allemaal maar je doet het hardstikke goed.
[...]
Ja klopt,het groot houden is een soort van overlevingsmodus geworden,ik kan het gewoon niet permitteren om in te storten,maar ik moet wel meer voor mijn eigen gevoel opkomen.
Ik ben opzoek naar een goede therapeut,want ik wil echt aan mezelf werken,de cirkel doorbreken en weer 'gewoon' leven.
Dankjewel .
Ik ben precies hetzelfde hoor.
En Ik heb er het laatste jaar keihard de rekening van gekregen.
Ik hoop dat jij het niet zo ver laat komen.
Je hoeft niet compleet in te storten.
Probeer het gewoon gedoseerd binnen te laten en echt stoppen met jouw verdriet ondergeschikt te maken aan dat van een ander.
Neem af en toe gewoon een half uur waarin je verdrietig mag zijn.
Klinkt stom maar het werkt echt.
Blijf vooral praten met jouw vriend, vriendinnen of je tante..
Makt niet uit wie als je het maar kan luchten.
En idd een therapeut die je leert hoe je het beste met al die emoties om kan gaan.
Heel veel sterkte, het is niet makkelijk allemaal maar je doet het hardstikke goed.
vrijdag 18 mei 2012 om 18:52
quote:cheerlesscard schreef op 26 maart 2012 @ 23:46:
[...]
Ik ben precies hetzelfde hoor.
En Ik heb er het laatste jaar keihard de rekening van gekregen.
Ik hoop dat jij het niet zo ver laat komen.
Je hoeft niet compleet in te storten.
Probeer het gewoon gedoseerd binnen te laten en echt stoppen met jouw verdriet ondergeschikt te maken aan dat van een ander.
Neem af en toe gewoon een half uur waarin je verdrietig mag zijn.
Klinkt stom maar het werkt echt.
Blijf vooral praten met jouw vriend, vriendinnen of je tante..
Makt niet uit wie als je het maar kan luchten.
En idd een therapeut die je leert hoe je het beste met al die emoties om kan gaan.
Heel veel sterkte, het is niet makkelijk allemaal maar je doet het hardstikke goed. Nog heel erg bedankt voor je berichtje !
[...]
Ik ben precies hetzelfde hoor.
En Ik heb er het laatste jaar keihard de rekening van gekregen.
Ik hoop dat jij het niet zo ver laat komen.
Je hoeft niet compleet in te storten.
Probeer het gewoon gedoseerd binnen te laten en echt stoppen met jouw verdriet ondergeschikt te maken aan dat van een ander.
Neem af en toe gewoon een half uur waarin je verdrietig mag zijn.
Klinkt stom maar het werkt echt.
Blijf vooral praten met jouw vriend, vriendinnen of je tante..
Makt niet uit wie als je het maar kan luchten.
En idd een therapeut die je leert hoe je het beste met al die emoties om kan gaan.
Heel veel sterkte, het is niet makkelijk allemaal maar je doet het hardstikke goed. Nog heel erg bedankt voor je berichtje !
vrijdag 18 mei 2012 om 18:59
Pfff ik voel me echt super kut,paar dagen terug ontslagen,ik was al een tijdje opzoek naar wat anders omdat het echt te weinig verdiende(maar dat wil niet echt vlotten),en nu ben ik gewoon werkeloos.
Ik heb geen recht op ww omdat mijn contract volgens het uwv stilzwijgend is verlengd,mij van de week in medegedeeld dat het nu ophoud,maar ik geen opzegtermijn heb gehad.
Weet ff niet meer wat te doen.
Ook ben ik weer heel erg down de afgelopen weken,het gaat niet goed met mijn oma en dat doet mij zoveel pijn.
Maar ook blijf ik weer de laatste momenten van mijn moeder voor mij zien,verschrikkelijke beelden die ik niet van mijn netvlies krijg.
Ik zit er gewoon doorheen!
Ik heb geen recht op ww omdat mijn contract volgens het uwv stilzwijgend is verlengd,mij van de week in medegedeeld dat het nu ophoud,maar ik geen opzegtermijn heb gehad.
Weet ff niet meer wat te doen.
Ook ben ik weer heel erg down de afgelopen weken,het gaat niet goed met mijn oma en dat doet mij zoveel pijn.
Maar ook blijf ik weer de laatste momenten van mijn moeder voor mij zien,verschrikkelijke beelden die ik niet van mijn netvlies krijg.
Ik zit er gewoon doorheen!
vrijdag 18 mei 2012 om 19:17
@votes for leo
Bijna een jaar.
Ik heb het vandaag nog een keer doorgenomen,der staat in dat zowel ik als mijn (ex)baas de arbeidsovereenkomst schriftelijk kunnen opzeggen aan het einde van een kalendermaand,met naleving van een opzegtermijn van een maand.
(Ik heb het even in andere woorden neergezet,weet niet of ik problemen krijg met de vivaregels als ik het woord voor woord overneem.)
Bijna een jaar.
Ik heb het vandaag nog een keer doorgenomen,der staat in dat zowel ik als mijn (ex)baas de arbeidsovereenkomst schriftelijk kunnen opzeggen aan het einde van een kalendermaand,met naleving van een opzegtermijn van een maand.
(Ik heb het even in andere woorden neergezet,weet niet of ik problemen krijg met de vivaregels als ik het woord voor woord overneem.)
vrijdag 18 mei 2012 om 19:27
Nee,ik heb paar weken terug een waarschuwing gekregen,dat ze vonden dat het niet lekker ging en verbetering wilde,heb een paar dagen terug te horen gekregen dat er wel verbetering is gekomen,maar niet genoeg in hun ogen.
Omdat volgens het uwv mijn contract (wat tot jan liep) stilzwijgend is verlengd(omdat ik nog steeds in dienst was tot een paar dagen terug)en er niet aan een opzegtermijn is gehouden heb ik geen recht op ww.
Omdat volgens het uwv mijn contract (wat tot jan liep) stilzwijgend is verlengd(omdat ik nog steeds in dienst was tot een paar dagen terug)en er niet aan een opzegtermijn is gehouden heb ik geen recht op ww.
vrijdag 18 mei 2012 om 19:32
Wat een raar verhaal. En kan je met deze wetenschap net iets regelen met je baas dat het alsnog officieel op papier is verlengd of dat hij ander bewijs aanlevert dat je daar tot nu toe hebt gewerkt? En je krijgt toch een schriftelijke opzegging van het contract? Dat lijkt me genoeg voor een uitkering mits je genoeg arbeidsjaren hebt natuurlijk.
vrijdag 18 mei 2012 om 19:47
Als jouw contract tot januari liep en je tot een paar weken terug hebt gewerkt dan is jouw contract inderdaad stilzwijgend verlengd voor de duur van het vorige contract. Je moet dan niet bij het UWV zijn maar bij je werkgever. Zij kunnen je arbeidsovereenkomst niet zomaar beeindigen. Misschien moet je daarvoor even langs een jurist gaan. Je hebt iig recht op loon over de duur van de opzegtermijn. Daarna heb je gewoon recht op een WW uitkering maar laat je hierover adviseren door een jurist (vakbond/juridisch loket). Dit soort dingen kunnen aan termijnen verbonden zijn dus ik zou er snel achteraan gaan.
vrijdag 18 mei 2012 om 19:47
De dame van het uwv die mij te woord stond was ook wat vaag en onvriendelijk,en zei dat mijn ex werkgever maar voor mij moest betalen ivm stilzwijgend verlengen.
Ik ga dit morgen overleggen met het juridisch loket(hoe ik dit het beste kan aanpakken) en daarna nog een gesprek aangaan met ex werkgever.
Hoop dat ik morgen wat meer duidelijkheid heb,met dit ook nog
op mijn bord erbij zie ik alles gewoon even niet meer zitten.
IK ben gewoon op.
Ik ga dit morgen overleggen met het juridisch loket(hoe ik dit het beste kan aanpakken) en daarna nog een gesprek aangaan met ex werkgever.
Hoop dat ik morgen wat meer duidelijkheid heb,met dit ook nog
op mijn bord erbij zie ik alles gewoon even niet meer zitten.
IK ben gewoon op.
