Psyche
alle pijlers
On Topic - Ik heb amper vrienden
maandag 9 februari 2015 om 17:31
Beste forummers,
In iedere editie van Viva vertelt een vrouw haar persoonlijke verhaal in de rubriek On Topic.
Een korte versie van dit verhaal plaatsen we op het Viva Forum, in de bijbehorende pijler. We vragen jullie via deze weg om een reactie op dit verhaal.
Een aantal reacties zal, met forumnaam, in Viva bij het volledige artikel geplaatst worden.
Dank jullie wel, alvast.
Lois (32) heeft weinig vrienden. Toen ze in de krant las over een vrouw die jarenlang dood in haar huis lag, dacht ze: dat kan ook mijn verhaal worden.
“Niemand in de buurt had iets gemerkt. De buren niet, de postbode niet, de politie niet. Familie kwam toch nooit langs en haar rekeningen werden via een automatische incasso afgeboekt. Toen ik het in de krant las, huilde ik. Niet per se om haar, ik kende deze vrouw niet, maar om mezelf. Dat kan ik worden.
Kom je eten?
Ik leer wel mensen kennen, op mijn werk, op de sportschool en in de flat waar ik woon, maar het lijkt nooit verder te komen dan 'hallo' en 'dag'. Iedereen heeft zijn leven op orde, zo lijkt het, ze hebben geen behoefte om nieuwe mensen te leren kennen. Ik wel. Maar hoe doe je dat? 'We hebben net zo leuk staan praten in de lift, kom je een keer bij me eten?' Dan denken ze vast dat ik lesbisch ben. Of ze voelen zich ongemakkelijk. Ik durf dat gewoon niet.
Op de spiegel
Ieder jaar opnieuw is mijn goede voornemen om een sociaal leven op te bouwen. Dat vooruitzicht maakt nog een Oud en Nieuw op de bank bij mijn ouders iets minder pijnlijk. Ik doe nu minimaal eens per maand iets sociaals. Cabaret met een vriendin van vroeger, eten met collega’s en een date via Tinder. Steeds weer sta ik een paar uur van tevoren op het punt af te bellen. Dan ben ik bang en onzeker. Om mezelf te herinneren aan waarom ik moet gaan, heb ik het krantenbericht over die vrouw, zo eenzaam gestorven, op mijn badkamerspiegel geplakt. Ik ga dat niet worden. Dus; aankleden, opmaken en gaan. Hup, vrienden maken. Ik hoop dat je het ooit vanzelf gaat.”
Herken je je in Lois? Hoe voel jij je bij je beperkte sociale leven? Probeer je het te veranderen? Of vind je het prima zo? Wat is je advies aan Lois. We zijn benieuwd naar jullie inhoudelijke reacties.
Dank!
In iedere editie van Viva vertelt een vrouw haar persoonlijke verhaal in de rubriek On Topic.
Een korte versie van dit verhaal plaatsen we op het Viva Forum, in de bijbehorende pijler. We vragen jullie via deze weg om een reactie op dit verhaal.
Een aantal reacties zal, met forumnaam, in Viva bij het volledige artikel geplaatst worden.
Dank jullie wel, alvast.
Lois (32) heeft weinig vrienden. Toen ze in de krant las over een vrouw die jarenlang dood in haar huis lag, dacht ze: dat kan ook mijn verhaal worden.
“Niemand in de buurt had iets gemerkt. De buren niet, de postbode niet, de politie niet. Familie kwam toch nooit langs en haar rekeningen werden via een automatische incasso afgeboekt. Toen ik het in de krant las, huilde ik. Niet per se om haar, ik kende deze vrouw niet, maar om mezelf. Dat kan ik worden.
Kom je eten?
Ik leer wel mensen kennen, op mijn werk, op de sportschool en in de flat waar ik woon, maar het lijkt nooit verder te komen dan 'hallo' en 'dag'. Iedereen heeft zijn leven op orde, zo lijkt het, ze hebben geen behoefte om nieuwe mensen te leren kennen. Ik wel. Maar hoe doe je dat? 'We hebben net zo leuk staan praten in de lift, kom je een keer bij me eten?' Dan denken ze vast dat ik lesbisch ben. Of ze voelen zich ongemakkelijk. Ik durf dat gewoon niet.
Op de spiegel
Ieder jaar opnieuw is mijn goede voornemen om een sociaal leven op te bouwen. Dat vooruitzicht maakt nog een Oud en Nieuw op de bank bij mijn ouders iets minder pijnlijk. Ik doe nu minimaal eens per maand iets sociaals. Cabaret met een vriendin van vroeger, eten met collega’s en een date via Tinder. Steeds weer sta ik een paar uur van tevoren op het punt af te bellen. Dan ben ik bang en onzeker. Om mezelf te herinneren aan waarom ik moet gaan, heb ik het krantenbericht over die vrouw, zo eenzaam gestorven, op mijn badkamerspiegel geplakt. Ik ga dat niet worden. Dus; aankleden, opmaken en gaan. Hup, vrienden maken. Ik hoop dat je het ooit vanzelf gaat.”
Herken je je in Lois? Hoe voel jij je bij je beperkte sociale leven? Probeer je het te veranderen? Of vind je het prima zo? Wat is je advies aan Lois. We zijn benieuwd naar jullie inhoudelijke reacties.
Dank!
maandag 9 februari 2015 om 17:37
maandag 9 februari 2015 om 17:41
De verwachting dat iedereen zijn eigen leven heeft, klopt vaak niet helemaal. Daarnaast zijn de conclusies, wat als ze me zien als lesbisch ook natuurlijk niet realistisch. Na een kort gesprekje in de lift, zou ik misschien raar opkijken wanneer iemand me meteen op het eten vraagt, maar een kopje koffie zou ik zeker gezellig vinden. Je doet nu toch leuke dingen? Ga niet meteen te ver met je verwachtingen. Gewoon een kopje koffie of thee is toch een goed openingsbod?
Als ik echter op je badkamer een krantenartikel van een overleden vrouw tegenkom, zou ik wel even mijn wenkbrauwen optrekken.
Als ik echter op je badkamer een krantenartikel van een overleden vrouw tegenkom, zou ik wel even mijn wenkbrauwen optrekken.
maandag 9 februari 2015 om 17:43
Ondanks het feit dat het zo enorm druk is in Nederland en er best veel te doen is zijn er een paar honderdduizend mensen chronisch eenzaam en dat zijn echt niet alleen maar ouderen.
Ik kan me nog herinneren dat we allemaal moesten gaan cocoonen en dat we moesten individualiseren, dat is nu zover doorgeslagen dat er slachtoffers bij vallen en dat is triest.
Wat Loïs er aan kan doen dat zou ik niet weten, sommige mensen maken gemakkelijker contact dan anderen. Laat haar in ieder geval die gedachten kwijtraken over lesbisch en zo, als ze een buur uit wil nodigen, want dat slaat echt nergens op.
Ik kan me nog herinneren dat we allemaal moesten gaan cocoonen en dat we moesten individualiseren, dat is nu zover doorgeslagen dat er slachtoffers bij vallen en dat is triest.
Wat Loïs er aan kan doen dat zou ik niet weten, sommige mensen maken gemakkelijker contact dan anderen. Laat haar in ieder geval die gedachten kwijtraken over lesbisch en zo, als ze een buur uit wil nodigen, want dat slaat echt nergens op.
maandag 9 februari 2015 om 17:53
Ik vind dit wel een zielig verhaal en volgens mij is een afwijking ofzo.
Gewoon mensen uitnodigen voor een borrel, gratis alcohol werkt altijd. En op die manier onderhoud je contacten en bouw je weer vriendschappen op! Vaak als je iemand uitgenodigd hebt, nodigen ze jou ook weer uit is mijn ervaring.
Gewoon mensen uitnodigen voor een borrel, gratis alcohol werkt altijd. En op die manier onderhoud je contacten en bouw je weer vriendschappen op! Vaak als je iemand uitgenodigd hebt, nodigen ze jou ook weer uit is mijn ervaring.
life is to celebrate
maandag 9 februari 2015 om 17:57
Ik heb maar één vriendin en die woont ook nog eens in een ander ver land.
Zij heeft het druk met haar baan en ik durf het land niet uit. Dus nu schrijven we dagelijks met elkaar.
Gisterenavond moest ik wel wat traantjes wegpinken bij de gedachte, "Wat als zij weg gaat vallen? Wat moet ik dan nog?"
Ik heb me toen snel proberen te vermannen en ben diep onder de dekens gekropen.
Iedere maand een afspraak is best veel.
En je zal nooit langer dan een jaar dood in je huis liggen, want oud en nieuw vier je bij je ouders dus die zouden het heel vreemd vinden als je ineens niet op komt dagen.
Weet niet of je in juli jarig bent, maar als wel dan zal je maar hooguit een half jaar dood liggen zonder dat men je mist., Of komen jouw ouders, net als die van mij, ook niet op je verjaardag?
Zij heeft het druk met haar baan en ik durf het land niet uit. Dus nu schrijven we dagelijks met elkaar.
Gisterenavond moest ik wel wat traantjes wegpinken bij de gedachte, "Wat als zij weg gaat vallen? Wat moet ik dan nog?"
Ik heb me toen snel proberen te vermannen en ben diep onder de dekens gekropen.
Iedere maand een afspraak is best veel.
En je zal nooit langer dan een jaar dood in je huis liggen, want oud en nieuw vier je bij je ouders dus die zouden het heel vreemd vinden als je ineens niet op komt dagen.
Weet niet of je in juli jarig bent, maar als wel dan zal je maar hooguit een half jaar dood liggen zonder dat men je mist., Of komen jouw ouders, net als die van mij, ook niet op je verjaardag?
maandag 9 februari 2015 om 18:01
Ze moet gewoon niet zoveel aannames doen over wat andere mensen misschien weleens zouden kunnen denken.
Meestal klopt daar namelijk geen bal van. Je maakt het jezelf alleen maar heel lastig op die manier.
Ik had ook nooit vrienden tot ik in gesprek raakte met iemand die in mijn ogen alles voor elkaar bleek te hebben.
Bleek zij juist tegen mij op te kijken. Sindsdien doe ik gewoon wat ik leuk vind en daar heb ik ook al wat fijne vrienden aan over gehouden.
Meestal klopt daar namelijk geen bal van. Je maakt het jezelf alleen maar heel lastig op die manier.
Ik had ook nooit vrienden tot ik in gesprek raakte met iemand die in mijn ogen alles voor elkaar bleek te hebben.
Bleek zij juist tegen mij op te kijken. Sindsdien doe ik gewoon wat ik leuk vind en daar heb ik ook al wat fijne vrienden aan over gehouden.
Wakker worden. Naar de bank strompelen. Uitstrekken. Verder slapen. Ik zou een prima huisdier zijn.
maandag 9 februari 2015 om 18:01
quote:Star schreef op 09 februari 2015 @ 17:35:
Waar haal je ze toch elke keer vandaan?
Ik had het niet beter kunnen verwoorden.
Wat een ongeloofwaardige onderwerpen toch.
Of nou ja, de onderwerpen zijn niet ongeloofwaardig, de verhalen erbij wel.
Waar haal je ze toch elke keer vandaan?
Ik had het niet beter kunnen verwoorden.
Wat een ongeloofwaardige onderwerpen toch.
Of nou ja, de onderwerpen zijn niet ongeloofwaardig, de verhalen erbij wel.
If at first you don't succeed, just give up. No need to make it weird.
Week 16 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 16 van de Extremely Demotivational Calendar
maandag 9 februari 2015 om 18:07
maandag 9 februari 2015 om 18:29
Punt is dit soort situaties maken we in ons hoofd veel erger.
We vullen voor de ander in dat diegene toch wel niet op je zit te wachten.
Verbeter dus je zelfvertrouwen, want dan maakt het niet meer uit.
We vullen voor de ander in dat diegene toch wel niet op je zit te wachten.
Verbeter dus je zelfvertrouwen, want dan maakt het niet meer uit.
Wakker worden. Naar de bank strompelen. Uitstrekken. Verder slapen. Ik zou een prima huisdier zijn.
