Ongerust over broertje.
donderdag 9 januari 2014 om 21:59
Ik word helemaal gestreste van onrust over mijn broertje.
Mijn broertje is 19 jaar zit hij flink in de knoop met zichzelf. Dat laat hij aan niemand merken. Hij is een echte binnen vetter. Maar elke keer als ik bij mijn vader lang kom spreek ik met hem en dan kommen alle emoties naar boven. Onze moeder is 2 jaar geleden overleden en hij is ook geadopteerd.
Maar hoe hij met die emoties omgaat is een nog groter probleem. Hij blowt erg veel. Hij liegt erg vaak tegen mij en mijn vader. We weten nooit waarneer hij de waarheid spreekt. Gebruikt het huis van mijn vader als hotel. Heeft al meerdere keren een feest gegeven met vrienden in het huis van mijn vader. Met als gevolg dat er dingen missen en bijna geen eten meer in huis is. Mijn vader buiten het huisgesloten. Maakt opleiding niet af. En ga maar zo door.
Ik heb al vaker aan hem duidelijk gemaakt dat ik me zorgen maakte. Maar dat hoort hij niet. Ik heb een sterk vermoeden dat hij zich niet kan inleven in andere mensen.
Nu is de relatie tussen mijn vader en mijn broertje niet erg goed. Mijn vader is niet altijd even makkelijk om mee te leven. Dat heb ik zelf ook ervaren. Maar hij houd wel veel van ons. Nu kan mijn vader het echt niet meer uithouden. En is zelf vaak ook niet thuis.
Mijn vader heeft mijn broertje al een paar keer benadert met hulp, professionele hulp. Maar daar wild mijn broertje niets van hebben. ook niet van de GGZ of andere instanties die zouden kunnen helpen.
Het komt er op neer dat mijn vader heeft besloten mijn broertje over een half jaar uithuis te zetten. Wat ik goed kan begrijpen.
Maar ik maak me zoon zorgen over mijn broertje. Ik weet dat hij een probleem heeft. En als hij op zichzelf gaat wonnen gaat het nooit goed. Hij zal een keer op zijn klep moeten vallen.
Hoe kan ik dit los laten. Hij is niet mijn verantwoordelijkheid, word mij vaak verteld. Maar ik weet haast wel zeker dat mijn broertje diep gaat zinken en dan is hij zoek. Nu al spreek en zie ik hem nog maar om de 5 of 4 maanden.
Mijn verontschuldigingen over de slechte spelling ik heb dyslectie.
Mijn broertje is 19 jaar zit hij flink in de knoop met zichzelf. Dat laat hij aan niemand merken. Hij is een echte binnen vetter. Maar elke keer als ik bij mijn vader lang kom spreek ik met hem en dan kommen alle emoties naar boven. Onze moeder is 2 jaar geleden overleden en hij is ook geadopteerd.
Maar hoe hij met die emoties omgaat is een nog groter probleem. Hij blowt erg veel. Hij liegt erg vaak tegen mij en mijn vader. We weten nooit waarneer hij de waarheid spreekt. Gebruikt het huis van mijn vader als hotel. Heeft al meerdere keren een feest gegeven met vrienden in het huis van mijn vader. Met als gevolg dat er dingen missen en bijna geen eten meer in huis is. Mijn vader buiten het huisgesloten. Maakt opleiding niet af. En ga maar zo door.
Ik heb al vaker aan hem duidelijk gemaakt dat ik me zorgen maakte. Maar dat hoort hij niet. Ik heb een sterk vermoeden dat hij zich niet kan inleven in andere mensen.
Nu is de relatie tussen mijn vader en mijn broertje niet erg goed. Mijn vader is niet altijd even makkelijk om mee te leven. Dat heb ik zelf ook ervaren. Maar hij houd wel veel van ons. Nu kan mijn vader het echt niet meer uithouden. En is zelf vaak ook niet thuis.
Mijn vader heeft mijn broertje al een paar keer benadert met hulp, professionele hulp. Maar daar wild mijn broertje niets van hebben. ook niet van de GGZ of andere instanties die zouden kunnen helpen.
Het komt er op neer dat mijn vader heeft besloten mijn broertje over een half jaar uithuis te zetten. Wat ik goed kan begrijpen.
Maar ik maak me zoon zorgen over mijn broertje. Ik weet dat hij een probleem heeft. En als hij op zichzelf gaat wonnen gaat het nooit goed. Hij zal een keer op zijn klep moeten vallen.
Hoe kan ik dit los laten. Hij is niet mijn verantwoordelijkheid, word mij vaak verteld. Maar ik weet haast wel zeker dat mijn broertje diep gaat zinken en dan is hij zoek. Nu al spreek en zie ik hem nog maar om de 5 of 4 maanden.
Mijn verontschuldigingen over de slechte spelling ik heb dyslectie.
donderdag 9 januari 2014 om 22:06
vrijdag 10 januari 2014 om 00:32
vrijdag 10 januari 2014 om 00:45
vrijdag 10 januari 2014 om 01:18
Verstandig en moedig van je vader om dat besluit te nemen. Helaas kan je iemand die niet geholpen wil worden niet helpen. Als hij op zichzelf woont dan kan hij zich niet meer aan zijn verantwoordelijkheden onttrekken. Dan zal hij of op eigen kracht zijn leven meer op de rit krijgen of verder afglijden en dan hopelijk wel hulp zoeken en accepteren.
Ik begrijp je bezorgdheid, er is alleen niet veel dat je kunt doen. Hij moet zelf willen. Je kunt een luisterend oor bieden, meer niet.
Ik begrijp je bezorgdheid, er is alleen niet veel dat je kunt doen. Hij moet zelf willen. Je kunt een luisterend oor bieden, meer niet.