Psyche
alle pijlers
ongewenst kinderloos
dinsdag 22 oktober 2013 om 19:24
Ik ben heel benieuwd naar verhalen van mensen die een kinderwens hadden maar die niet vervuld is. Door omstandigheden, psychisch, lichamelijk of relationeel.
Ik ben bijna 37 en ben veel bezig met de vraag hoe mijn leven eruit gaat zien wanneer ik geen kinderen krijg. Ik heb geen relatie nu en vind al niet echt gemakkelijk om voor mezelf te zorgen. In mn eentje moeder worden is dus geen optie.
Maar wat nou als het er niet van komt, als ik voor ik het weet 40 ben en geen stabiele relatie heb kunnen opbouwen? Hoe gaat mn leven er dan uit zien. Ik begrijp dat er veel vrouwen een prima leven hebben zonder kinderen. Als je daar voor kiest. Maar wat als je het wél gewild hebt, of wanneer je steeds twijfelde en je kans voorbij liet gaan.
Iemand die dit meegemaakt heeft? Hoe ging je er mee om? Hoe is het om vrouwen met kinderen te zien? Dat is namelijk iets wat ik nu al moeilijk vind, terwijl er nog een kans is dat het er bij mij wel van komt.
Ik ben bijna 37 en ben veel bezig met de vraag hoe mijn leven eruit gaat zien wanneer ik geen kinderen krijg. Ik heb geen relatie nu en vind al niet echt gemakkelijk om voor mezelf te zorgen. In mn eentje moeder worden is dus geen optie.
Maar wat nou als het er niet van komt, als ik voor ik het weet 40 ben en geen stabiele relatie heb kunnen opbouwen? Hoe gaat mn leven er dan uit zien. Ik begrijp dat er veel vrouwen een prima leven hebben zonder kinderen. Als je daar voor kiest. Maar wat als je het wél gewild hebt, of wanneer je steeds twijfelde en je kans voorbij liet gaan.
Iemand die dit meegemaakt heeft? Hoe ging je er mee om? Hoe is het om vrouwen met kinderen te zien? Dat is namelijk iets wat ik nu al moeilijk vind, terwijl er nog een kans is dat het er bij mij wel van komt.
dinsdag 22 oktober 2013 om 19:57
Vroeger zou ik een antwoord geven ala sugermiss maar sinds ik zelf een kind heb denk ik me beter te kunnen verplaatsen in mensen die graag iets willen maar door omstandigheden niet kunnen krijgen.
Nee, ik denk dan dat je leven er niet hetzelfde uitziet als nu.
Nu heb je nog verwachtingen of hoop dat je ooit nog een kind mag krijgen. Indien het niet lukt zal je leven mogelijk een fase kennen waarin je rouwt om iets wat je niet hebt en niet meer kunt krijgen.
Misschien dat je leven aan de buitenkant er hetzelfde uit zou zien maar intern speelt zou zich een proces af kunnen spelen die nu nog misschien niet of deels aan de orde is.
Nee, ik denk dan dat je leven er niet hetzelfde uitziet als nu.
Nu heb je nog verwachtingen of hoop dat je ooit nog een kind mag krijgen. Indien het niet lukt zal je leven mogelijk een fase kennen waarin je rouwt om iets wat je niet hebt en niet meer kunt krijgen.
Misschien dat je leven aan de buitenkant er hetzelfde uit zou zien maar intern speelt zou zich een proces af kunnen spelen die nu nog misschien niet of deels aan de orde is.
dinsdag 22 oktober 2013 om 20:08
dinsdag 22 oktober 2013 om 20:11
Ik ben nu bijna 45 en heb geen kinderen. Wel een man, we zijn al 11 jaar samen.
Mijn man is altijd heel duidelijk geweest, hij wilde beslist geen kinderen. Ik zelf heb heel lang getwijfeld en ben uiteindelijk tot de conclusie gekomen dat het voor mij, man en fictief kind beter is als ik geen moeder word. Ik heb oa een Asperger diagnose en ben los daarvan psychisch niet altijd de meest stabiele persoon.
Geen kinderen is een beslissing waar ik nog altijd achter sta. Maar wel een beslissing die met mijn hoofd is gemaakt, niet met mijn hart.
En ja, het doet soms pijn. Helemaal nu ik zo oud ben dat ik niet anders kan dan concluderen dat het inmiddels ook echt niet meer kán.
Maar als ik dan weer een tijdje niet goed in mijn vel zit en merk hoe moeilijk ik het dan vind om goed voor mezelf, man en de honden te zorgen. En hoe ik van de kleinste verstoringen in mijn routine helemaal van slag raak op zo'n moment dan weet ik wel weer heel zeker dat ik de goede beslissing heb genomen.
De pijn die het soms doet heb ik geaccepteerd als iets wat bij die beslissing hoort. Het gaat ook altijd weer over, speelt geen grote rol in mijn leven.
En hoe mijn leven er zonder kinderen in de toekomst uitziet? Geen idee, maar als ik de afgelopen jaren iets heb geleerd is dat je nooit weet hoe je leven er over een paar jaar (maanden, weken zelfs) uitziet. Dat is een vraag waar ik me eigenlijk niet meer mee bezig houd.
Ik snap echt heel goed hoe je met zoiets kunt worstelen. En ik zou als mijn man niet zo'n uitgesproken mening had gehad wellicht ook veel langer zijn blijven twijfelen. En juist de onzekerheid was voor mij heel moeilijk te verkroppen.
Bij mij gaf juist de eigen beslissing dat ik beter geen kinderen kon krijgen rust. Vanaf toen kon ik gaan accepteren denk ik.
Sterkte!
Mijn man is altijd heel duidelijk geweest, hij wilde beslist geen kinderen. Ik zelf heb heel lang getwijfeld en ben uiteindelijk tot de conclusie gekomen dat het voor mij, man en fictief kind beter is als ik geen moeder word. Ik heb oa een Asperger diagnose en ben los daarvan psychisch niet altijd de meest stabiele persoon.
Geen kinderen is een beslissing waar ik nog altijd achter sta. Maar wel een beslissing die met mijn hoofd is gemaakt, niet met mijn hart.
En ja, het doet soms pijn. Helemaal nu ik zo oud ben dat ik niet anders kan dan concluderen dat het inmiddels ook echt niet meer kán.
Maar als ik dan weer een tijdje niet goed in mijn vel zit en merk hoe moeilijk ik het dan vind om goed voor mezelf, man en de honden te zorgen. En hoe ik van de kleinste verstoringen in mijn routine helemaal van slag raak op zo'n moment dan weet ik wel weer heel zeker dat ik de goede beslissing heb genomen.
De pijn die het soms doet heb ik geaccepteerd als iets wat bij die beslissing hoort. Het gaat ook altijd weer over, speelt geen grote rol in mijn leven.
En hoe mijn leven er zonder kinderen in de toekomst uitziet? Geen idee, maar als ik de afgelopen jaren iets heb geleerd is dat je nooit weet hoe je leven er over een paar jaar (maanden, weken zelfs) uitziet. Dat is een vraag waar ik me eigenlijk niet meer mee bezig houd.
Ik snap echt heel goed hoe je met zoiets kunt worstelen. En ik zou als mijn man niet zo'n uitgesproken mening had gehad wellicht ook veel langer zijn blijven twijfelen. En juist de onzekerheid was voor mij heel moeilijk te verkroppen.
Bij mij gaf juist de eigen beslissing dat ik beter geen kinderen kon krijgen rust. Vanaf toen kon ik gaan accepteren denk ik.
Sterkte!
dinsdag 22 oktober 2013 om 20:16
Waarom zou een leven waarin je geen kinderen hebt minder waardevol zijn? Ik geloof dat namelijk niet. Als ik voor mijzelf spreek, ik vond mijn leven heerlijk toen ik nog geen kind had. Dat is een van de reden dat ik er ook zo lang mee gewacht heb
En er zijn genoeg kindvrijen die vinden dat hun leven fantastisch is.
Het verschil is wel dat het voor jou wellicht geen eigen keuze is om misschien straks geen kinderen meer te krijgen.
Ik denk dat je dan een manier moet vinden om juist met dit aspect om te gaan.
Maar... je bent 37 hè? Niet bejaard. Niet dat je nog eeuwen de tijd hebt maar je bent nog niet op het punt beland dat het te laat is.
Ik persoonlijk, als ik een dusdanige kinderwens zou hebben, dan zou ik er toch echt in mijn uppie ervoor gaan.
En er zijn genoeg kindvrijen die vinden dat hun leven fantastisch is.
Het verschil is wel dat het voor jou wellicht geen eigen keuze is om misschien straks geen kinderen meer te krijgen.
Ik denk dat je dan een manier moet vinden om juist met dit aspect om te gaan.
Maar... je bent 37 hè? Niet bejaard. Niet dat je nog eeuwen de tijd hebt maar je bent nog niet op het punt beland dat het te laat is.
Ik persoonlijk, als ik een dusdanige kinderwens zou hebben, dan zou ik er toch echt in mijn uppie ervoor gaan.
dinsdag 22 oktober 2013 om 20:39
Hoi, herkenbaar verhaal. Ik zit namelijk in hetzelfde schuitje... Bijna 38 en ook geen relatie. Heb niet echt een hele grote kinderwens maar zou het wel jammer vinden als ik er zelf niet meer voor kan kiezen. Verder heb ik een leuk leven, leuke vrienden, goede baan dus eigenlijk niks te klagen. Maar het gevoel hebben een fase over te slaan zoals ik het maar even noem knaagt wel aan me.
dinsdag 22 oktober 2013 om 20:41
Ik lees al een tijdje mee op dit forum, maar voel nu toch de behoefte om te reageren.
Na 8 jaar dokteren zijn wij helaas kinderloos gebleven.
Het is nu 3 jaar geleden dat ik besloten heb om geen behandelingen meer te ondergaan. Sinds een jaar kan ik daar over praten, maar niet met iedereen en niet op elk moment, want het blijft een pijnlijke en emotionele kwestie.
Het blijft voor mij moeilijk om zwangere vrouwen te zien en kraamvisites sla ik het liefst over (m.u.v. naaste familie).
Ook ik heb tijdens het medisch traject vaak nagedacht over hoe ons leven er uit zou zien als we kinderloos bleven.
Van alle plannen is weinig terecht gekomen. Ik denk omdat je leven niet om het wel of niet hebben van kinderen draait, maar de rest van je leven gaat ook door; de mensen om je heen, je werk, je woonsituatie etc.. Alles is aan verandering onderhevig. En jij verandert mee, met of zonder kinderen.
Nu, na een aantal jaren, kan ik ook de voordelen van kinderloos zijn zien. Nooit zorgen om een ziek kind of een kind dat niet mee komt op school. We kunnen gaan en staan waar en wanneer we maar willen; we hebben alle vrijheid van de wereld.
In ons werk kunnen we groeien zoals we dat willen en ook dat geeft een prettig gevoel.
Maar het gemis blijft. Altijd. Daar moeten we mee leven, het is niet anders.
Na 8 jaar dokteren zijn wij helaas kinderloos gebleven.
Het is nu 3 jaar geleden dat ik besloten heb om geen behandelingen meer te ondergaan. Sinds een jaar kan ik daar over praten, maar niet met iedereen en niet op elk moment, want het blijft een pijnlijke en emotionele kwestie.
Het blijft voor mij moeilijk om zwangere vrouwen te zien en kraamvisites sla ik het liefst over (m.u.v. naaste familie).
Ook ik heb tijdens het medisch traject vaak nagedacht over hoe ons leven er uit zou zien als we kinderloos bleven.
Van alle plannen is weinig terecht gekomen. Ik denk omdat je leven niet om het wel of niet hebben van kinderen draait, maar de rest van je leven gaat ook door; de mensen om je heen, je werk, je woonsituatie etc.. Alles is aan verandering onderhevig. En jij verandert mee, met of zonder kinderen.
Nu, na een aantal jaren, kan ik ook de voordelen van kinderloos zijn zien. Nooit zorgen om een ziek kind of een kind dat niet mee komt op school. We kunnen gaan en staan waar en wanneer we maar willen; we hebben alle vrijheid van de wereld.
In ons werk kunnen we groeien zoals we dat willen en ook dat geeft een prettig gevoel.
Maar het gemis blijft. Altijd. Daar moeten we mee leven, het is niet anders.
dinsdag 22 oktober 2013 om 20:49
dankjewel voor je verhaal yasha. Mooi hoe je beschrijft welke factoren er voor jou meespeelden en hoe je uiteindelijk tot je keuze kwam.
Het is inderdaad een worsteling, iets waar ik eigenlijk pas dit jaar echt bewust mee bezig ben. Voorheen was ik bezig mijn leven op de rit te krijgen en leek het alsof er tijd genoeg was.
Het staat voor mij vast dat in mn eentje een kind opvoeden gen optie is. Dat maakt dat er nu voor mij een druk staat op het vinden van een partner. Terwijl ik op dit moment weinig behoefte heb aan een relatie. Dit maakt het extra ingewikkeld.
3wieler, ik zeg niet dat een leven zonder kinderen minder waardevol is; voor mij vóelt het op dit moment zo.
Het is inderdaad een worsteling, iets waar ik eigenlijk pas dit jaar echt bewust mee bezig ben. Voorheen was ik bezig mijn leven op de rit te krijgen en leek het alsof er tijd genoeg was.
Het staat voor mij vast dat in mn eentje een kind opvoeden gen optie is. Dat maakt dat er nu voor mij een druk staat op het vinden van een partner. Terwijl ik op dit moment weinig behoefte heb aan een relatie. Dit maakt het extra ingewikkeld.
3wieler, ik zeg niet dat een leven zonder kinderen minder waardevol is; voor mij vóelt het op dit moment zo.
dinsdag 22 oktober 2013 om 20:51
Ik begrijp je heel goed erg herkenbaar behalve dan dat ik nu wel het traject gestart ben om alleen mama te worden. Voordat ik die beslissing nam heb ik ook jouw vraagstuk afgevraagd. Ik denk namelijk wel dat je jezelf altijd een doel moet stellen. Voor mij is de wens heel groot en ik ben er sterk genoeg voor maar ook dan kan het mij natuurlijk niet gegund zijn dat moet je altijd maar afwachten. Mijn doel is nu het alleen doen en dat geeft enorme rust! Misschien kun jij een ander doel zoeken? Ben je bv ambitieus? Of misschien wil je wel de wereld rondreizen of misschien juist iets met kinderen doen? Dat laatste zou ik overigens zelf doen.. Weet je als je een back-up plan hebt kun je het misschien wat loslaten en wie weet zit je over paar jaar ineens wel met een kleine op de arm! Wat niet wegneemt dat het wel een rouwproces is als het er echt niet van komt dat snap ik zelf ook zo luchtig is dit niet dat begrijp ik heel goed hoor! maar waarom nu al bezig zijn met iets wat nog niet vast staat!
dinsdag 22 oktober 2013 om 20:56
Wat moeilijk snowdogs, voor jou is het echt een groot verdriet kan ik me voorstellen, ook na zo'n medisch traject waarin je echt toewerkt naar een zwangerschap. Lijkt me heel pijnlijk om dan mensen met kinderen te zien.( je wordt er ook overal mee geconfronteerd! ) Mooi dat je ook kan zien dat je leven nu genoeg te bieden heeft.
vrouwke ; hetzelfde schuitje! ben jij wel actief op zoek naar een relatie met in je achterhoofd je kinderwens?
vrouwke ; hetzelfde schuitje! ben jij wel actief op zoek naar een relatie met in je achterhoofd je kinderwens?
dinsdag 22 oktober 2013 om 21:00
sunshine, klopt er is nog een kans. Maar ik wil er nu juist al mee bezig zijn om te zorgen dat het niet ongemerkt te laat is.
Ik ben niet ambitieus, geen avonturier maar werk nu wel met kinderen, wat echt geweldig is. daar haal ik ook echt mn hart op aan kinderliefde. Maar het is ook juist wrang om daar vrouwen van mijn leeftijd te zien die alllemaal moeder zijn. Voel me dan ook zo alleen en buitengesloten.
Stoer trouwens dat je het alleen gaat doen! hoe oud ben je?
Ik ben niet ambitieus, geen avonturier maar werk nu wel met kinderen, wat echt geweldig is. daar haal ik ook echt mn hart op aan kinderliefde. Maar het is ook juist wrang om daar vrouwen van mijn leeftijd te zien die alllemaal moeder zijn. Voel me dan ook zo alleen en buitengesloten.
Stoer trouwens dat je het alleen gaat doen! hoe oud ben je?
dinsdag 22 oktober 2013 om 21:07
Ik ben net zo oud als jij!
Ik snap je heel goed hoor ik had dat zelf ook ben omringd door zwangeren of net mama's en dan lijkt het bij anderen zo makkelijk te gaan dat vond ik best moeilijk. En ook ik ging naarstig op zoek naar een partner maar dat maakte de onrust alleen maar groter!! Maar nu ik een beslissing heb genomen geeft het rust en heb ik meer acceptatie en ineens is het niet mee zo moeilijk om zwangeren te zien en kan ik oprecht blij zijn voor een ander en dat terwijl er voor mezelf nog niets veranderd is. Ik geloof dus dat daar de kracht zit accepteren dat hoe je leven er nu uitziet goed is voor jou en dat de toekomst nog open staat.. Een soort mindset.. Waarom je leven al inrichten alsof het niet meer gaat lukken? Houd hoop dat doet tenslotte leven maar ga daarnaast ook kijken naar andere doelen waar je gelukkig van kunt worden ipv alle energie steken in wat je (nog) niet hebt..
Wil het niet bagataliseren hoor!! Ik weet hoe je je voelt maar soms is het wel even goed om er wat luchtiger te bekijken..
Ik snap je heel goed hoor ik had dat zelf ook ben omringd door zwangeren of net mama's en dan lijkt het bij anderen zo makkelijk te gaan dat vond ik best moeilijk. En ook ik ging naarstig op zoek naar een partner maar dat maakte de onrust alleen maar groter!! Maar nu ik een beslissing heb genomen geeft het rust en heb ik meer acceptatie en ineens is het niet mee zo moeilijk om zwangeren te zien en kan ik oprecht blij zijn voor een ander en dat terwijl er voor mezelf nog niets veranderd is. Ik geloof dus dat daar de kracht zit accepteren dat hoe je leven er nu uitziet goed is voor jou en dat de toekomst nog open staat.. Een soort mindset.. Waarom je leven al inrichten alsof het niet meer gaat lukken? Houd hoop dat doet tenslotte leven maar ga daarnaast ook kijken naar andere doelen waar je gelukkig van kunt worden ipv alle energie steken in wat je (nog) niet hebt..
Wil het niet bagataliseren hoor!! Ik weet hoe je je voelt maar soms is het wel even goed om er wat luchtiger te bekijken..
dinsdag 22 oktober 2013 om 21:15
quote:sugarmiss schreef op 22 oktober 2013 @ 20:08:
Door een kind staat je leven op zijn kop maar krijg je geen kind dan leef je gewoon door zoals je altijd al deed.
Ben je van plan om anders te gaan leven als je kinderloos blijft waarom doe je dat dan nu al niet. Je kan toch niet je leven on hold zetten voor een kind wat er wel of niet komt.Toch wel anders hoor. Toen ik jonger was ging ik er echt van uit dat ik ooit op een dag een man ging tegenkomen en een gezinnetje ging stichten. Nu ik 30+ ben besef ik dat de man misschien nog wel gaat komen, maar dat ik toch stilletjes aan te oud begin te worden om een gezinnetje te stichten. Heel dat toekomstbeeld moet opnieuw bijgesteld worden.
Door een kind staat je leven op zijn kop maar krijg je geen kind dan leef je gewoon door zoals je altijd al deed.
Ben je van plan om anders te gaan leven als je kinderloos blijft waarom doe je dat dan nu al niet. Je kan toch niet je leven on hold zetten voor een kind wat er wel of niet komt.Toch wel anders hoor. Toen ik jonger was ging ik er echt van uit dat ik ooit op een dag een man ging tegenkomen en een gezinnetje ging stichten. Nu ik 30+ ben besef ik dat de man misschien nog wel gaat komen, maar dat ik toch stilletjes aan te oud begin te worden om een gezinnetje te stichten. Heel dat toekomstbeeld moet opnieuw bijgesteld worden.
dinsdag 22 oktober 2013 om 21:18
Als je al heel lang verlangt naar iets en ergens weet je dat het misschien wel nooit zal gebeuren dan kan dat toch echt voor een leegte of een bepaald gemis gaan zorgen. Ik heb het dan wel niet met kinderen want ik heb wel kinderen maar mijn wens was altijd om de hele wereld over te gaan. Veel verder dan een paar landen in Europa ben ik echter nooit gekomen. Want wegens mijn kinderen en een hoop financiële pech was en is het geld er gewoon niet voor. En ondanks dat ik op zicht best gelukkig ben nu mis ik het reizen echt verschrikkelijk. En alleen al het idee dat een reisje al is het ook maar gewoon België ofzo er voorlopig nog lang niet in zal zitten als het er ooit al van komt dat frustreert me soms zo dat ik soms jaloers ben op mijn vriendinnen die wel overal naar toe gaan op vakantie.
dinsdag 22 oktober 2013 om 21:18
Nee, ik ben niet hopeloos op zoek naar een partner...maar ik ga hem ook niet uit de weg. Ik denk dat als je een partner zoekt omdat je perse een kind wil niet zo slim is. Een leuke vent die bij me past is nog altijd het belangrijkste...
Alleen aan een kind beginnen is voor mij ook geen optie maar vind het heel knap als je die keuze wel maakt. Zeker ook omdat het een heel traject is waar je door heen moet...
Alleen aan een kind beginnen is voor mij ook geen optie maar vind het heel knap als je die keuze wel maakt. Zeker ook omdat het een heel traject is waar je door heen moet...
dinsdag 22 oktober 2013 om 21:28
Het traject valt wel mee hoor vrouwke76 mits je er zelf natuurlijk 100% achter staat (en het uiteindelijk ook lukt want ivf is natuurlijk wel pittiger) je moet vooral geduld hebben (wachtlijst) maar verder zijn het een paar gesprekken en een inwendig onderzoek dat valt best mee hoor! Maar goed het is natuurlijk wel emotioneel het afwachten of een poging is gelukt maar dat is bij gewoon zwanger worden van een partner niet anders. Het is wat plastischer!
dinsdag 22 oktober 2013 om 21:35
quote:lika76 schreef op 22 oktober 2013 @ 20:49:
Het staat voor mij vast dat in mn eentje een kind opvoeden gen optie is. Dat maakt dat er nu voor mij een druk staat op het vinden van een partner. Terwijl ik op dit moment weinig behoefte heb aan een relatie. Dit maakt het extra ingewikkeld.
Wat een verantwoordelijkheid geef je een potentiële nieuwe partner op die manier. Is dat eerlijk als jij niet eens goed voor jezelf kunt zorgen?
Is daar als eerste niet iets aan te doen?
Het staat voor mij vast dat in mn eentje een kind opvoeden gen optie is. Dat maakt dat er nu voor mij een druk staat op het vinden van een partner. Terwijl ik op dit moment weinig behoefte heb aan een relatie. Dit maakt het extra ingewikkeld.
Wat een verantwoordelijkheid geef je een potentiële nieuwe partner op die manier. Is dat eerlijk als jij niet eens goed voor jezelf kunt zorgen?
Is daar als eerste niet iets aan te doen?
dinsdag 22 oktober 2013 om 23:27
quote:wendy7474 schreef op 22 oktober 2013 @ 21:35:
[...]
Wat een verantwoordelijkheid geef je een potentiële nieuwe partner op die manier. Is dat eerlijk als jij niet eens goed voor jezelf kunt zorgen?
Is daar als eerste niet iets aan te doen?
Samen met een partner een kind krijgen is natuurlijk ook wel een heel stuk makkelijker dan dat je alles in je eentje moet doen.
Al zou hij niet meer verantwoording nemen dan in een "'normale situatie"". Er is toch iemand die de zorgtaak even van je over kan nemen en ook dingen doet in het huishouden.
Blijft natuurlijk altijd het risico over dat de relatie verbroken wordt en je er toch alleen voor komt te staan.
[...]
Wat een verantwoordelijkheid geef je een potentiële nieuwe partner op die manier. Is dat eerlijk als jij niet eens goed voor jezelf kunt zorgen?
Is daar als eerste niet iets aan te doen?
Samen met een partner een kind krijgen is natuurlijk ook wel een heel stuk makkelijker dan dat je alles in je eentje moet doen.
Al zou hij niet meer verantwoording nemen dan in een "'normale situatie"". Er is toch iemand die de zorgtaak even van je over kan nemen en ook dingen doet in het huishouden.
Blijft natuurlijk altijd het risico over dat de relatie verbroken wordt en je er toch alleen voor komt te staan.
woensdag 23 oktober 2013 om 02:14
herkenbaar gevoel. Ben zelf 40, altijd kinderwens gehad maar nooit die man op jongere leeftijd tegengekomen. Mijn vorige ex wou kinderen maar toen toch weer niet dus uiteindelijk een punt achter gezet. Serieus aan het overwegen om het alleen te doen en aantal maanden geleden mijn huidige partner tegengekomen die er wel voor open staat om nog een kind te krijgen, nu al paar maanden aan het proberen en het lukt niet. En het doet pijn. Het ene moment kan ik er beter mee omgaan dan andere momenten maar toen ik laatst op mijn werk hoorde dat iemand zwanger was toen kreeg ik toch een brok in mijn keel. Je gunt het mensen maar het doet pijn omdat het jezelf niet overkomt. Accepteren dat het mij waarschijnlijk niet meer zal overkomen lukt mij nog niet.
woensdag 23 oktober 2013 om 02:49
quote:sugarmiss schreef op 22 oktober 2013 @ 20:08:
Door een kind staat je leven op zijn kop maar krijg je geen kind dan leef je gewoon door zoals je altijd al deed.
Ben je van plan om anders te gaan leven als je kinderloos blijft waarom doe je dat dan nu al niet. Je kan toch niet je leven on hold zetten voor een kind wat er wel of niet komt.Waarom staat je leven op z'n kop met een kind???
Door een kind staat je leven op zijn kop maar krijg je geen kind dan leef je gewoon door zoals je altijd al deed.
Ben je van plan om anders te gaan leven als je kinderloos blijft waarom doe je dat dan nu al niet. Je kan toch niet je leven on hold zetten voor een kind wat er wel of niet komt.Waarom staat je leven op z'n kop met een kind???
Stel niet uit tot morgen,wat je vandaag kunt doen
woensdag 23 oktober 2013 om 10:18
Dat valt inderdaad wel mee sunshine maar ik begreep ook dat je aan de hormonen enzo moet, lijkt me best heftig? Zit er ook nog een financieel plaatje aan vast? Eigenlijk best raar...iedereen mag zomaar kinderen nemen maar als je het als alleenstaande graag wil dan zit er een heel traject aan vast. Maar goed dat zal ook wel zijn redenen hebben...
woensdag 23 oktober 2013 om 10:39
Nee hoor geen hormonen dat is een stap die je zou kunnen nemen als gewoon insemineren niet lukt. Financieel wordt er nog best veel vergoed alleen het donorzaad moet je wel zelf betalen. Dus dan komt het uit op 150 euro per poging.
Ik begrijp wel dat ze gesprekken aangaan. Ze zijn dat wel verplicht naar de donor toe die wil natuurlijk wel dat zijn mogelijke kinderen goed terecht komen.
Wat ik wel dom vindt soms is dat elke gek kinderen kan krijgen soms zelfs ongewenst maar mensen zoals bv snowdogs en cappi niet!
Ik begrijp wel dat ze gesprekken aangaan. Ze zijn dat wel verplicht naar de donor toe die wil natuurlijk wel dat zijn mogelijke kinderen goed terecht komen.
Wat ik wel dom vindt soms is dat elke gek kinderen kan krijgen soms zelfs ongewenst maar mensen zoals bv snowdogs en cappi niet!
