Psyche
alle pijlers
ongewenst kinderloos
dinsdag 22 oktober 2013 om 19:24
Ik ben heel benieuwd naar verhalen van mensen die een kinderwens hadden maar die niet vervuld is. Door omstandigheden, psychisch, lichamelijk of relationeel.
Ik ben bijna 37 en ben veel bezig met de vraag hoe mijn leven eruit gaat zien wanneer ik geen kinderen krijg. Ik heb geen relatie nu en vind al niet echt gemakkelijk om voor mezelf te zorgen. In mn eentje moeder worden is dus geen optie.
Maar wat nou als het er niet van komt, als ik voor ik het weet 40 ben en geen stabiele relatie heb kunnen opbouwen? Hoe gaat mn leven er dan uit zien. Ik begrijp dat er veel vrouwen een prima leven hebben zonder kinderen. Als je daar voor kiest. Maar wat als je het wél gewild hebt, of wanneer je steeds twijfelde en je kans voorbij liet gaan.
Iemand die dit meegemaakt heeft? Hoe ging je er mee om? Hoe is het om vrouwen met kinderen te zien? Dat is namelijk iets wat ik nu al moeilijk vind, terwijl er nog een kans is dat het er bij mij wel van komt.
Ik ben bijna 37 en ben veel bezig met de vraag hoe mijn leven eruit gaat zien wanneer ik geen kinderen krijg. Ik heb geen relatie nu en vind al niet echt gemakkelijk om voor mezelf te zorgen. In mn eentje moeder worden is dus geen optie.
Maar wat nou als het er niet van komt, als ik voor ik het weet 40 ben en geen stabiele relatie heb kunnen opbouwen? Hoe gaat mn leven er dan uit zien. Ik begrijp dat er veel vrouwen een prima leven hebben zonder kinderen. Als je daar voor kiest. Maar wat als je het wél gewild hebt, of wanneer je steeds twijfelde en je kans voorbij liet gaan.
Iemand die dit meegemaakt heeft? Hoe ging je er mee om? Hoe is het om vrouwen met kinderen te zien? Dat is namelijk iets wat ik nu al moeilijk vind, terwijl er nog een kans is dat het er bij mij wel van komt.
woensdag 23 oktober 2013 om 10:53
quote:lika76 schreef op 22 oktober 2013 @ 20:10:
thnx 3wieler, ik bedoel inderdaad niet hoe het er praktisch gezien uit zal zien, maar meer hoe je er mee omgaat.
Hoe laat ik het idee los dat een leven minder waardevol is zonder kinderen.
Het komt op mij over dat je je leven nu al niet waardevol vindt, ..
Het is een mindset van mij geweest al voor ik überhaupt met de pil stopte, altijd ben ik er mijzelf bewust van geweest dat het krijgen van kinderen niet zomaar vanzelfsprekend is. Naar mijn gevoel wordt er te veel opgehangen aan het wel of niet kunnen krijgen van kinderen, waarbij men vaak 'achteraf' pas beseft wat er allemaal in hun leven veranderd op het moment dat het allemaal maar zo makkelijk gaat en er soms helemaal niet zo bewust gekeken wordt naar het hebben van kinderen..
Ten tijde van de behandeling was ik wel eens verdrietig, teleurgesteld en boos.. Dat mede door de impact van de behandeling.. Toch heb ik altijd kunnen inzien dat het leven wat ik heb zonder kinderen totaal niet waardeloos is, en kan daardoor ook gewoon van alles genieten.
Ik ben me meer bewust van wat ik wel kan doen, of makkelijker kan doen.. Ik 'mis' eigenlijk niets... Natuurlijk denk ik wel eens 'what if' maar verdrietig maakt het me niet meer..
thnx 3wieler, ik bedoel inderdaad niet hoe het er praktisch gezien uit zal zien, maar meer hoe je er mee omgaat.
Hoe laat ik het idee los dat een leven minder waardevol is zonder kinderen.
Het komt op mij over dat je je leven nu al niet waardevol vindt, ..
Het is een mindset van mij geweest al voor ik überhaupt met de pil stopte, altijd ben ik er mijzelf bewust van geweest dat het krijgen van kinderen niet zomaar vanzelfsprekend is. Naar mijn gevoel wordt er te veel opgehangen aan het wel of niet kunnen krijgen van kinderen, waarbij men vaak 'achteraf' pas beseft wat er allemaal in hun leven veranderd op het moment dat het allemaal maar zo makkelijk gaat en er soms helemaal niet zo bewust gekeken wordt naar het hebben van kinderen..
Ten tijde van de behandeling was ik wel eens verdrietig, teleurgesteld en boos.. Dat mede door de impact van de behandeling.. Toch heb ik altijd kunnen inzien dat het leven wat ik heb zonder kinderen totaal niet waardeloos is, en kan daardoor ook gewoon van alles genieten.
Ik ben me meer bewust van wat ik wel kan doen, of makkelijker kan doen.. Ik 'mis' eigenlijk niets... Natuurlijk denk ik wel eens 'what if' maar verdrietig maakt het me niet meer..
veroordeel wat je ziet, maar wat jij ziet .... ben ik niet
woensdag 23 oktober 2013 om 12:19
[quote]sunshine76 schreef op 23 oktober 2013 @ 10:39:
Nee hoor geen hormonen dat is een stap die je zou kunnen nemen als gewoon insemineren niet lukt. Financieel wordt er nog best veel vergoed alleen het donorzaad moet je wel zelf betalen. Dus dan komt het uit op 150 euro per poging.
Ik begrijp wel dat ze gesprekken aangaan. Ze zijn dat wel verplicht naar de donor toe die wil natuurlijk wel dat zijn mogelijke kinderen goed terecht komen.
Wat ik wel dom vindt soms is dat elke gek kinderen kan krijgen soms zelfs ongewenst maar mensen zoals bv snowdogs en cappi niet![/quote]
Hoezo dom? Da tis het leven toch?
Wat zou je daar aan willen doen dan?
Nee hoor geen hormonen dat is een stap die je zou kunnen nemen als gewoon insemineren niet lukt. Financieel wordt er nog best veel vergoed alleen het donorzaad moet je wel zelf betalen. Dus dan komt het uit op 150 euro per poging.
Ik begrijp wel dat ze gesprekken aangaan. Ze zijn dat wel verplicht naar de donor toe die wil natuurlijk wel dat zijn mogelijke kinderen goed terecht komen.
Wat ik wel dom vindt soms is dat elke gek kinderen kan krijgen soms zelfs ongewenst maar mensen zoals bv snowdogs en cappi niet![/quote]
Hoezo dom? Da tis het leven toch?
Wat zou je daar aan willen doen dan?
woensdag 23 oktober 2013 om 12:22
Ik denk trouwens dat het mes aan beide kanten snijd!
Er zullen altijd momenten zijn waarop kinderlozen denken: "wat ben ik blij dat ik nu geen kinderen heb"en dat ze denken:"goh ik mis nu echt dat ik geen kinderen heb".
En zo zal dit ook met mensen met kinderen zijn...
Je zult altijd op bepaalde momenten spijt hebben van je keuze welke kant de munt ook op gevallen is...
Er zullen altijd momenten zijn waarop kinderlozen denken: "wat ben ik blij dat ik nu geen kinderen heb"en dat ze denken:"goh ik mis nu echt dat ik geen kinderen heb".
En zo zal dit ook met mensen met kinderen zijn...
Je zult altijd op bepaalde momenten spijt hebben van je keuze welke kant de munt ook op gevallen is...
woensdag 23 oktober 2013 om 12:57
@ Anthonius het is dom dat het leven soms zo in elkaar steekt. Dat er kinderen zijn die verwaarloosd worden of gewoon niet geliefd door hun ouders. Terwijl mensen die er wel bewust voor kiezen en een kind een goede toekomst willen bieden dit niet kunnen verwezenlijken. En ja zo is het leven en we kunnen er weinig mee maar dat vind ik wel schrijnend..
woensdag 23 oktober 2013 om 15:54
Waar ik heel veel moeite mee heb is
Beroemdheden die voor een uitverkocht Ahoy gestaan hebben of een de wezen in Afrika geholpen hebben (of iets anders heel bijzonders), die zeggen dat hun leven pas écht zin heeft nu ze een kindje hebben, dat ze nu écht diepe gevoelens ervaren, dat ze zich nu écht zorgen maken om wat er met de wereld gebeurt.. enz enz.
Het zal niet zo bedoeld zijn, maar het komt over alsof je kinderen moet hebben om een bepaald soort verdieping in je leven te ervaren, want al die andere dingen (carrière, opleiding reizen, maatschappelijk goed werk doen) brachten dat niveau van verdieping kennelijk niet..
Beroemdheden die voor een uitverkocht Ahoy gestaan hebben of een de wezen in Afrika geholpen hebben (of iets anders heel bijzonders), die zeggen dat hun leven pas écht zin heeft nu ze een kindje hebben, dat ze nu écht diepe gevoelens ervaren, dat ze zich nu écht zorgen maken om wat er met de wereld gebeurt.. enz enz.
Het zal niet zo bedoeld zijn, maar het komt over alsof je kinderen moet hebben om een bepaald soort verdieping in je leven te ervaren, want al die andere dingen (carrière, opleiding reizen, maatschappelijk goed werk doen) brachten dat niveau van verdieping kennelijk niet..
zondag 27 oktober 2013 om 16:34
Wat een verdrietig onderwerp waar sommigen heel makkelijk over praten. Ik ben zelf al jaren ongewenst kinderloos. en ik heb wel een partner, ik ben al 10 jaar getrouwd. Helaas door onbekende oorzaak zijn we kinderloos. Heel veel medische molens doorlopen, inseminatietrajecten en 2 x ivf waarbij je zelf ca 100 injecties toedient, bijna elke dag een inwendige echo ondergaat, een ingreep ondergaat, hoopt op bevruchtingen en vervolgens met spanning afwacht of je nu zwanger mag zijn. Of het je gegund mag worden? Hoe het is om dat mee te maken? Nou heel verdrietig. Elke dag ben je er mee bezig. Uren per dag. Je kunt er met bijna niemand over praten want een rotopmerking is zo gemaakt door mensen. Het is heel intiems ook. Maar tzt is het iets heel eenzaams. Het intense verlangen naar, een kind, is ontzettend moeilijk. Ik geloof ook niet dat het leven hetzelfde kan blijven als je definitief afscheid daarvan moet nemen. Het leven is voor in ieder geval niet hetzelfde als met de periode dat ik nog geen actieve kinderwens had.
Of je een vriend kan krijgen weet ik niet. Of je je wel of niet met donorzaad laat insemineren is een keuze. Maar realiseer je wel dat je kansen steeds meer afnemen. Vanaf de 35ste nemen die al af en als je over 2 jaar wel een kind zou willen, dan kan het goed zijn, dat het al niet meer mogelijk is. Het lijkt nu misschien dat je zult denken, dan is dat maar zo. Maar als je eenmaal wilt en het lukt niet, dan is dat vaak heel verdrietig.
Succes met je beslissing.
Of je een vriend kan krijgen weet ik niet. Of je je wel of niet met donorzaad laat insemineren is een keuze. Maar realiseer je wel dat je kansen steeds meer afnemen. Vanaf de 35ste nemen die al af en als je over 2 jaar wel een kind zou willen, dan kan het goed zijn, dat het al niet meer mogelijk is. Het lijkt nu misschien dat je zult denken, dan is dat maar zo. Maar als je eenmaal wilt en het lukt niet, dan is dat vaak heel verdrietig.
Succes met je beslissing.
zondag 27 oktober 2013 om 18:51
bedankt voor jullie reacties Cappi en realtweety,
realtweety, ik kan me voorstellen hoe alleen en verdrietig het voor je is, ook al heb ik niet hetzelfde traject doorlopen. Als ik kijk hoe ik me nu voel wanneer ik moeders met kinderen zie. Het lijkt me enorm zwaar om definitief afscheid van je kinderwens/toekomstbeeld te nemen. Hoe lang is dit nu voor jou geleden? en hoe heb je dit af kunnen sluiten voor jezelf / jullie samen?
Bij mij staat de deur nog op een kier, maar de situatie is er nu niet naar en de tijd vliegt voorbij..
realtweety, ik kan me voorstellen hoe alleen en verdrietig het voor je is, ook al heb ik niet hetzelfde traject doorlopen. Als ik kijk hoe ik me nu voel wanneer ik moeders met kinderen zie. Het lijkt me enorm zwaar om definitief afscheid van je kinderwens/toekomstbeeld te nemen. Hoe lang is dit nu voor jou geleden? en hoe heb je dit af kunnen sluiten voor jezelf / jullie samen?
Bij mij staat de deur nog op een kier, maar de situatie is er nu niet naar en de tijd vliegt voorbij..
zondag 27 oktober 2013 om 19:24
Lika, rationeel weet je wat het beste voor je is maar met je hart de keuze maken... het is verdomde moeilijk en zo verdrietig
Ik heb geen advies voor je, je vecht tussen je verstand en je gevoel. Wel vind ik het ontzettend dapper van je dat je de keuze overweegt. Niet iedereen kan dat (zie de voorgaande reacties over mensen die vaak zonder nadenken kinderen nemen).
Zelf stonden mijn vriend en ik in april voor de keuze of wij het IVF traject in gingen. Ik had er veel moeite mee, niet vanwege het traject zelf, maar de confrontatie dat er wellicht geen kinderen zouden komen. Ik heb op het punt gestaan om er niet aan te beginnen. Maar vriend vroeg om op zijn minst één poging. Dat heb ik uiteindelijk gedaan. Maar vaak heb ik mij afgevraagd: wat als? En hoe wil ik mijn leven inrichten als het niet gebeurt? Ik heb vaak de gedachte gehad dat mijn beste vriendin en schoonzusje wel zwanger zouden raken en het beangstigde mij gewoon. Ik kreeg het er benauwd van. Wat voor mij hielp wat nadenken over de dingen die ik wilde gaan doen als er geen kinderen kwamen en ik kreeg er weliswaar zin in, aangezien vriend en ik ons leven al twee jaar 'op hold' hadden gezet.
Misschien wilt het helpen al bepaalde zaken in gang te zetten? Het verminderd het verdriet niet, maar de gedachte dat je leven niet stilstaat hielp mij wel.
Nu heb ik achteraf geen zorgen hoeven te maken, onze IVF poging is gelukt. Maar ik herken de zorgen wel en voor alle dames voel ik veel medeleven, en voor iedereen een en veel sterkte toegewenst.
Ik heb geen advies voor je, je vecht tussen je verstand en je gevoel. Wel vind ik het ontzettend dapper van je dat je de keuze overweegt. Niet iedereen kan dat (zie de voorgaande reacties over mensen die vaak zonder nadenken kinderen nemen).
Zelf stonden mijn vriend en ik in april voor de keuze of wij het IVF traject in gingen. Ik had er veel moeite mee, niet vanwege het traject zelf, maar de confrontatie dat er wellicht geen kinderen zouden komen. Ik heb op het punt gestaan om er niet aan te beginnen. Maar vriend vroeg om op zijn minst één poging. Dat heb ik uiteindelijk gedaan. Maar vaak heb ik mij afgevraagd: wat als? En hoe wil ik mijn leven inrichten als het niet gebeurt? Ik heb vaak de gedachte gehad dat mijn beste vriendin en schoonzusje wel zwanger zouden raken en het beangstigde mij gewoon. Ik kreeg het er benauwd van. Wat voor mij hielp wat nadenken over de dingen die ik wilde gaan doen als er geen kinderen kwamen en ik kreeg er weliswaar zin in, aangezien vriend en ik ons leven al twee jaar 'op hold' hadden gezet.
Misschien wilt het helpen al bepaalde zaken in gang te zetten? Het verminderd het verdriet niet, maar de gedachte dat je leven niet stilstaat hielp mij wel.
Nu heb ik achteraf geen zorgen hoeven te maken, onze IVF poging is gelukt. Maar ik herken de zorgen wel en voor alle dames voel ik veel medeleven, en voor iedereen een en veel sterkte toegewenst.
zondag 27 oktober 2013 om 19:32
Misschien dat je andere manieren weet te vinden om je leven te verrijken. Er zijn zovele manieren.
Of misschien dat jij ooit een liefdevolle pleegmoeder zou kunnen zijn voor kinderen die voortgekomen zijn uit lamstralen die nooit kinderen hadden moeten krijgen.
Want zo is het leven: het gaat lang niet altijd zoals het zou moeten gaan. Kinderen krijgen niet altijd de ouders die goed voor hun zouden zijn. En ouders krijgen soms kinderen die ze niet verdienen, in positieve of negatieve zin.
Er is altijd wel een manier te vinden waarin je de liefde die je te bieden hebt kwijt kunt.
Of misschien dat jij ooit een liefdevolle pleegmoeder zou kunnen zijn voor kinderen die voortgekomen zijn uit lamstralen die nooit kinderen hadden moeten krijgen.
Want zo is het leven: het gaat lang niet altijd zoals het zou moeten gaan. Kinderen krijgen niet altijd de ouders die goed voor hun zouden zijn. En ouders krijgen soms kinderen die ze niet verdienen, in positieve of negatieve zin.
Er is altijd wel een manier te vinden waarin je de liefde die je te bieden hebt kwijt kunt.
zondag 27 oktober 2013 om 20:15
thanks fleetfox en iones,
Wat fijn fleetfox dat het bij jullie gelukt is! Vooruitkijken en kijken hoe mijn leven er zonder kinderen uit zou zien. Ik geloof ook dat dat goed zou kunnen zijn..dat ik het alternatief ook realistischer ga zien, want een leven zonder kinderen zal ook heus waardevol zijn. Maar ik vind het doodeng om naar de toekomst te kijken..hoewel ik dat door dit topic natuurlijk ook doe;-) Maar om echt eerlijk daar over na te denken vind ik doodeng!.
Mooi wat je zegt iones, het gaat inderdaad niet altijd zoals het "moet"gaan. Misschien krijg ik als potentiele goede moeder geen kinderen. In mijn werk zorg ik voor kinderen dus daar kan ik wel iets van mijn liefde kwijt..maar dat is toch niet te vergelijken..
Wat fijn fleetfox dat het bij jullie gelukt is! Vooruitkijken en kijken hoe mijn leven er zonder kinderen uit zou zien. Ik geloof ook dat dat goed zou kunnen zijn..dat ik het alternatief ook realistischer ga zien, want een leven zonder kinderen zal ook heus waardevol zijn. Maar ik vind het doodeng om naar de toekomst te kijken..hoewel ik dat door dit topic natuurlijk ook doe;-) Maar om echt eerlijk daar over na te denken vind ik doodeng!.
Mooi wat je zegt iones, het gaat inderdaad niet altijd zoals het "moet"gaan. Misschien krijg ik als potentiele goede moeder geen kinderen. In mijn werk zorg ik voor kinderen dus daar kan ik wel iets van mijn liefde kwijt..maar dat is toch niet te vergelijken..
zondag 27 oktober 2013 om 20:49
zondag 27 oktober 2013 om 20:53
Hey, Ik ben dan wel een stukje jonger (32) maar ik loop tegen hetzelfde aan. Mijn twee zussen en meerdere mensen in mijn omgeving hebben kinderen. Ik wil ze al bijna hee mijn leven en nu ik bijna 4 jaar geen relatie heb vraag ik me sterk af of het er van komt. Ik zit er bijna aan te denken om bewust alleen staande moeder te worden.
maandag 28 oktober 2013 om 23:44
