Onterechte somberheid?

Winterweer, heel herkenbaar! Ik geniet ook zeker.. Ik kan ontzettend opgaan in een leuke serie, een goed boek. Kan genieten van mooi weer, goede vakanties.. Maar de grote lijn geluk zit er niet in ofzo.. Ik kom sinds een maand bij een psycholoog en daar noemde ik het voorbeeld Lowlands 2011.. Ik was daar met al mijn beste vrienden. Het weer was prima. Veel bands die ik goed vond.. Ik had geen zorgen. En toch.. ik voel me daar zo... onbestemd.



Ergens zit het m ook in het niet accepteren dat ik zo ben. Me continu vergelijken. Altijd piekeren.. Ik kan het geloof ik niet zo goed uitleggen



En je zegt niet chronisch? Maar als het steeds weer de kop op steekt dan is het toch WEL chronisch? Chronisch betekent toch niet perse continu?

Voel je je in die periodes echt beter of ben je er gewoon minder mee bezig?

ik jank ook veel *shake hands*



Zeker nu mijn relatie voorbij is, maar daarvoor ook al. Sterker nog, laatst was ik een week weg met toen nog vriend en heb ik 4 keer gejankt. Niet een simpele traan om iets ontroerends.. Ontroostbaar janken. Het zit m heel erg in het niet kunnen relativeren van dingen..



Weet je waarom je jankt? Noem eens een voorbeeld...

Soms, heel soms heb ik ook van deze periodes waarin ik wat somber ben, heel emotioneel en me alleen voel tussen heel veel mensen.



Wat ik doe is dan het gevoel, de emoties omarmen en ze gewoon maar onderga. Ik probeer niet om me beter te voelen. Nee, ik huil, ik voel me somber en ik hoef niet vrolijk te doen. Ik moet zeggen dat ik me na die paar keer dat ik het zo ervaren heb, me echt herboren voel.



Vind het juist wel fijn dat ik me ook zo kan voelen. Maar nu ben ik 99% van de tijd wel een hele blije gup met heel veel energie en dan is even zo'n periode waarin ik mezelf even "afkoppel" ook wel een moment om bij te tanken of zo.

Dit is vast niet hoe jij het ervaart TO maar misschien dat "acceptatie" een positieve werking heeft?

Ja, zeker. Al zit ik nu heel erg in mijn relativeren-moment..



Als dat intense verdriet niet minder wordt door het 'uit te huilen' is iets anders dan geen optie? Haptonoom, mindfullness, een traning/cursus waar je even bewust hiermee bezig bent?

Een reden om naast zelfhelpdingen en afleiding zoeken professionele hulp in te schakelen lijkt mij om te voorkomen dat je met je vriend in een therapeut-patient rol terecht komt. Ik zou het er wel met hem over hebben, maar hij is natuurlijk niet de aangewezen persoon om je daadwerkelijk op jouw diagnose toegespitste hulp te bieden.

En een diagnose zou ik toch willen hebben als ik jou was, dan kun je meteen rondkijken welke vormen van therapie daar het beste bij werken.



Een hype, tja, nooit geschoten is altijd mis he

@Winterweer: google eens op "De helende reis", misschien is dat wel iets? Dat is een eenmalige sessie, die dieper gaat (als het lukt) dan puur psychologisch of gedragsverandering. Er moet toch een oorzaak zijn, lijkt me toch de moeite waard om daarachter te komen..



Ook al heb je ogenschijnlijk alles wat je gelukkig zou kunnen maken, dat zijn vaak niet meer dan clichees. Hoeveel mensen hebben alles goed voor elkaar en zijn toch niet gelukkig: meer dan je denkt. Dat komt naar mijn idee omdat dat geluk zo gepromoot wordt rond het zoeken in de verkeerde richtingen: buiten onszelf: je werk, relatie, huis, hobby, bezittingen, vriendenkring en als alles voor elkaar is krijg je iets van "is dit het nou?"



Ik denk dat je toch misschien niet leeft naar je innerlijk, of lang niet genoeg voldoening en diepgang ondervindt in je leven.. of die manier van leven vergt ongemerkt toch veel organisatie en energie, daagt je te weinig uit of juist teveel, en raak je op eoa manier te ver van je (innerlijke) zelf verwijderd.. Het niet kunnen voelen van plezier (in periodes) betekent volgens mij dat er wat lagen of muren omheen liggen. Er is ergens een onbalans, misschien leef je heel erg "in je hoofd" en zelden "in je gevoel". In dat geval zou haptonomie een idee kunnen zijn.



Onbeheerst verdriet zonder directe aanleiding is wel een teken dat er toch (ver weg in het verleden??) dingen opgekropt en onderdrukt zijn geweest. Vroeg of laat krijgt dat wel invloed op je relatie, dus ik zou het niet erbij laten zitten.



Een keer bloed prikken zegt niks: laat het opnieuw doen na een tijdje, dan zie je sommige waarden misschien veranderen (bijv schildklier voel je wel, maar bloedwaardes lopen daar achteraan, 1x prikken zegt niks, omdat je een stijging of daling voelt en dat kan je pas zien als je een 2e keer prikt..



Als lichamelijke oorzaken zijn uitgesloten en psychologen niks vinden, kan je iets alternatievers proberen. Ik geloof persoonlijk dat oud zeer, waar je je niet van bewust bent op denk- en praatniveau, op een dieper niveau kan worden "opgelost" en verwerkt.



Zo ben ik nu "Het schaduweffect, Gebruik de kracht van je donkere kant" aan het lezen (Deepak Chopra, Debbie Ford, Marianne Williamson), waarin dus juist aandacht voor je schaduwkant. Die bevat alles wat je (al dan niet onbewust) afwijst van jezelf, je negatieve ervaringen, alles wat je ontkent of onderdrukt, je voor schaamt, je wrok, boosheid, enz.



Zij stellen dat als je dat onderdrukt (van jongs af aan bijv) er een emotionele (opblaasbal) ontstaat, die je onder water probeert te houden. Dat kost hele dagen energie en op "zwakkere" of ongewenste/ onverewachte momenten komt het naar boven (en heb je die controle er dus niet meer over).



Het onbeheerste komt volgens hun dan, omdat je er geen bewuste aandacht aan geeft of wil geven. Dan wordt het op den duur een "explosief vat" (bij de een onbeheersbare woede, wrok, wantrouwen en bij de ander onbeheersbaar verdriet, zoals bij een burnout, zonder dat er een aanwijsbare directe oorzaak lijkt te zijn)..



Vroegah had ik ook alles wat mijn hartje begeerde, een prachtig leven, de Grote Liefde van een succesvolle man, prachtkinderen, vriendenkring, prachtig huis, auto, bezittingen, geen geldzorgen, prachtige vakanties, leuke baan(tje), maar toch kon ik niet bij mijn "volle gevoel" en wist ik dat ik alles had om tevreden en dankbaar te zijn, maar ik voelde het niet. Niet zoals ik wist dat ik zou kunnen voelen.



Nu ben ik eea kwijt daarvan, maar heb wel mezelf (dwz de connectie met mijn innerlijke zelf, of kern, of completere zelf of hoe je het ook wil noemen) teruggevonden!

Dan nog ben ik van huis uit nogal serieus van aard en zal ik niet snel "losgaan" in uitbundig lachen, dansen oid, maar ik kan wel weer uitbundig "voelen", levendig, dankbaarheid echt voelen, en weet wat voor mij belangrijk is in het leven.. (ipv wat omgeving/media/ opvoeding meegeeft dat belangrijk is voor je).



Je letterlijk en figuurlijk in jezelf verdiepen is volgens mij de manier om je weer compleet en in balans te voelen. Bekende gewoontes en patronen kunnen een schijnveiligheid geven, maar het onbekende ontdekken (in jezelf, in je leven) zorgt voor diepgang, uitdaging, dingen leren, verrassing en passie.



Die "donkere kant" van jezelf omarmen is niet hetzelfde als onbeheerst toelaten. Het wordt pas onbeheerst als je op eoa manier ertegen vecht of onderdrukt, wat onder dat algemene gevoel zit.. Je eigen angsten en onzekerheden kennen, je mindere eigenschappen onder ogen zien, dat helpt allemaal, volgens dat boek. Als je "je licht laat schijnen" op wat leeg en donker lijkt. Dus niet de emotie (ongebreideld) toelaten, maar erachter zien te komen wat daaronder zit.



Daarnaast kan het ook helpen om de hoeveelheid info die je dagelijks over je heen krijgt in de vorm van (immer negatief) nieuws, ellende op de wereld, actualiteitenprogramma's, oppervlakkigheid (veel tv kijken) enz te beperken. Ook daar word je somber van, stompt je af, neemt je vertrouwen in de wereld, de economie en de mensheid af, maar veel mensen hebben dat niet eens door, hoezeer dat je stemming kan beinvloeden..



En misschien heb je een heel rationele baan? Of gewoon veel te veel aktiviteiten om dagelijks te organiseren en wil je dat toch per se in 1 dag proppen (als je maar genoeg plant moet het lukken-idee?).. Vraag je dan af of dat wel is wat je wil, of jij het leven zo voor je had gezien, of het wel het "juiste" is om te doen, alleen maar omdat iedereen dat predikt dat het zo hoort en moet kunnen? Misschien vind jij heel andere dingen wel belangrijk?



Want ergens heb ik het gevoel dat jij een leven leidt wat je niet past en jij maar probeert je in te wurmen.. ipv een (jou) passender leven te zoeken..

En misschien heb je wat aan het topic "Alleen zijn en toch gelukkig met jezelf" maar dan deel 1. Dat is te vinden in de openingspost van deel 2 (met rood: klik hier)..



Je bent dan wel niet single, maar er staan veel tips in om je leven positief te beinvloeden, dus ongeacht of je single bent of niet kan je daar iets aan hebben, voor zover dit nl in jou zit en niet in je relatie.