Psyche
alle pijlers
Ook slachtoffer van pesten?
zaterdag 9 februari 2013 om 14:47
Hoi,
Ik ben vroeger jarenlang gepest op de basisschool. Psychisch, maar ook lichamelijk. Ik werd uitgescholden, getreiterd, geslagen, geduwd, geschopt en noem het maar op. Ik werd dagelijks opgewacht en durfde niet meer naar huis te lopen, bang voor weer een pak slaag.
Het gebeurde buiten school, maar ook op school, soms letterlijk onder de ogen van de meester, die dan zijn hoofd wegdraaide omdat hij niet durfde in te grijpen.
De laatste tijd hoor ik steeds meer over pesten, en dan met name van die jongeren die zelfmoord hebben gepleegd omdat ze gepest werden. Ik merk ook dat het me steeds meer aangrijpt, ik kan gerust een potje gaan zitten janken als er weer zo'n bericht voorbij komt.
Nu heb ik net een docu zitten kijken welke op BNN is uitgezonden; Bully.
Het is zo vreselijk herkenbaar allemaal en het heeft me enorm aangegrepen, ik merk dat er nog steeds een heleboel ellende in mij zit door dat gepest van vroeger.
Zijn er hier ook mensen die zoiets hebben meegemaakt en er over willen praten?
Wat ik ook erg interessant zou vinden is als er mensen mee willen praten die anderen gepest hebben vroeger...... Maar misschien is dat teveel gevraagd??
Ik ben vroeger jarenlang gepest op de basisschool. Psychisch, maar ook lichamelijk. Ik werd uitgescholden, getreiterd, geslagen, geduwd, geschopt en noem het maar op. Ik werd dagelijks opgewacht en durfde niet meer naar huis te lopen, bang voor weer een pak slaag.
Het gebeurde buiten school, maar ook op school, soms letterlijk onder de ogen van de meester, die dan zijn hoofd wegdraaide omdat hij niet durfde in te grijpen.
De laatste tijd hoor ik steeds meer over pesten, en dan met name van die jongeren die zelfmoord hebben gepleegd omdat ze gepest werden. Ik merk ook dat het me steeds meer aangrijpt, ik kan gerust een potje gaan zitten janken als er weer zo'n bericht voorbij komt.
Nu heb ik net een docu zitten kijken welke op BNN is uitgezonden; Bully.
Het is zo vreselijk herkenbaar allemaal en het heeft me enorm aangegrepen, ik merk dat er nog steeds een heleboel ellende in mij zit door dat gepest van vroeger.
Zijn er hier ook mensen die zoiets hebben meegemaakt en er over willen praten?
Wat ik ook erg interessant zou vinden is als er mensen mee willen praten die anderen gepest hebben vroeger...... Maar misschien is dat teveel gevraagd??
zondag 10 februari 2013 om 13:41
@weegschaal1982: Eerst even een stevige virtuele knuffel! Ik ben ook enorm gepest, kon het tijdens de documentaire Bully niet drooghouden en daardoor zag ik dat ik het dus ook nog helemaal niet zo goed heb verwerkt.
Ik ben van groep 6 t/m het een na laatste jaar op het MBO gepest. Na groep 6 naar een andere basisschool gegaan waar het pesten verder ging, maar waar de school er wel écht iets tegen wilde doen (wat op de andere basisschool dus niet zo was).
Op de basisschool werd ik alleen met woorden gepest en dus niet geslagen. Ik werd continu 'meisje' genoemd (ik ben homo) en dat ging elke non-stop door. In groep 6 kreeg ik zelfs straf van de meester als ik boos werd door het gepest. Op de andere basisschool, toen ik net in groep 7 zat, kwam de strenge juffrouw van groep 8 het lokaal binnengestormd en zei heel streng dat ze het niet langer pikte dat ik werd gepest. Ondanks het feit dat het tot de laatste dag doorging, heeft ze wel echt straffen uitgedeeld. Jongens mochten regelmatig tijdens de pauze niet naar buiten of moesten na schooltijd nablijven en strafregels schrijven. Nu weet ik niet of dat zo geweldig is, maar ik kreeg door die juffrouw wel een veiliger gevoel.
Wat het voor mij een heel stuk lastiger heeft gemaakt om ermee om te kunnen gaan en het te verwerken, is dat ook mijn vader me dagelijks pestte. Hij noemde me geen levkronski meer, maar het was heel de dat 'kankerhomo'. Tijdens het avondeten aan tafel zat hij met gebroken polsjes te eten (mij zogezegd imiteren), knoopte de veters van mijn schoenen heel strak aan elkaar voordat hij 's morgens vroeg de deur uit moest en ik dus woedend die veters moest loskrijgen om op tijd te kunnen komen, me in mijn onderbroek buiten zetten. Moet ik doorgaan? Ik had dus helemaal geen plek waar ik veilig was. Uiteindelijk heeft mijn moeder de scheidingspapieren aangevraagd en mijn vader de deur gewezen. Zij heeft me vanaf het begin geaccepteerd.
@krabpaal: Achteraf gezien had ik echt op karate of iets moeten gaan. Dat had mij misschien wel geholpen. Maar ja, ik was een 'meisje' dat op ballet zat, hahaha. Is dit erg gay?
@Cici28: Het is niet zo heel vreemd, hoor. Ik ben nu 28 en heb het ook niet helemaal verwerkt. Ik heb hulp gehad, veel eraan gewerkt, maar het zijn geen littekens maar wonden (en wonden, die kunnen open gaan). Als ik jouw verhaal lees, word ik jaloers Ik ben gewoon high sensitive (geworden).
@GreetBilspleet: Inderdaad, wie het laatst lacht... Ik ben later ook pesters tegengekomen en die moesten naar een afkickkliniek of kwamen er net uit, zaten vaker in een cel dan thuis etc. Van de week zag ik er toevallig eentje en hij bleef me heel erg aankijken. Hij keek een soort van geschrokken. Ik zie er namelijk heel goed uit. Met goed bedoel ik niet knap, haha, maar ik zie er niet geleefd uit. Je ziet niet aan mij dat ik ben gepest of heb geleden, ik zie eruit alsof ik goed meedraai in de samenleving. En hij zag er zelf zo helemaal niet uit. Dus hij keek me met grote ogen aan, het leek op bewondering ofzo. Ik keek hem aan en passeerde hem. Dat soort momenten zijn wel stoer ofzo
@smuisje: En ik denk juist dat het pesten bij mij door bleef gaan juist omdat ik mijn mond open durfde te doen. Ik ging er tegenin, ik reageerde erop. Alleen de kerel dat ik ze fysiek aanviel, was het een tijdje rustig. Maar het kwam altijd terug. Ik heb enkele keren ongelooflijk gevochten dat de desbetreffende pesters echt zo ongelooflijk schrokken dat ze me daarna nooit meer hebben gepest en me zelfs gedag zeiden als ze me tegenkwamen.
@Chartreuse: Veel ouders van pesters interesseert het geen ene moer. Ik denk ook dat de pesters vaak een minder goede opvoeding genieten dan niet-pesters, dat pesters minder worden gecomplimenteerd, minder vaak wordt gezegd wat niet en wel goed/fout is. Pesters komen vaak uit een instabiel gezin, denk ik.
@Beauke: Ja, dat streelt mijn ego dus ook op een of andere manier. Dat ik denk (ondanks mijn belabberde cv en het feit dat ik nu pas studeer) dat ik het toch nog netjes heb gedaan ondanks dat ik zo ben gepest. En dan kom ik mijn pesters soms tegen, van de armoedige doorgesnoven types en denk ik: ach, moet je dat toch eens zien.
@Louba: Ben je er helemaal overheen? Hoe heb je het geflikt?
@south: Ook grote kinderen (lees: 18+) kruipen in de slachtofferrol. Groeperingen die maar blijven roepen: "Oh wij zijn zo zielig en worden gediscrimineerd!" Ik trek dat niet zo goed. Ik behoor als homoseksueel tot een groepering die behoorlijk wordt gediscrimineerd, maar daar hoor je me echt niet over.
@downnnn: Spreekangst, herkenbaar! Ik heb altijd telefoonangst gehad en durfde nooit een spreekbeurt te houden. Nou, ik doe nu 1,5 jaar de lerarenopleiding, ik was die angst echt in no-time afgeleerd Het valt dus wel te verhelpen, heb ik ervaren tenminste.
Ik heb een aantal pesters vergeven. Ik kwam op het MBO met een meisje van de 2de in de klas. Op de allereerste dag bood ze meteen uit zichzelf haar excuses aan. Dat vond ik echt heel goed. En toen ik 16 was werd 1 van mijn pesters mijn collega. Ook zij bood meteen uit zichzelf haar excuses aan. Dat soort mensen kan ik dan vergeven. We hebben zelfs heel leuke tijden beleefd. Maar ik heb ook met een pester gewerkt, toen we beiden al 20 waren, en die gaf me geen hand om voor te stellen, sprak niet tegen me etc. Nou, je snapt wel dat ik hoopte dat hij de volgende ochtend niet meer zou wakker worden. En die jongen heeft mij echt ongelooflijk vaak in elkaar geslagen en heeft zich dus heel erg misdragen tegenover mij. Hij is een voorbeeldje doorgesnoven junk waar niks meer van terechtkomt. Gelukkig.
@gurly3: Hoe reageerde die ene meid toen je je excuses wilde aanbieden?
@Wangeningen1985: Ik vind het een ongelooflijk domme gedachtengang als je denkt dat dit bij het naar school gaan hoort en dus normaal is. Ga niet zeggen dat je het zo niet hebt gezegd, want daar komt het in feite wel op neer. Door te zeggen "Tja, dat hoort er nou eenmaal bij" keur je het tegelijkertijd goed en sluit je je ogen voor wat er gebeurt en wat de gevolgen ervan zijn. Ik hoop dat je bijdraait voordat jouw kinderen naar school gaan, gaan pesten en/of gepest zullen worden.
@femselien: Je begrijpt het verkeerd. Ik zie het niet als haat, de opmerking van Beauke. Ik snap wat ze probeert te zeggen, omdat ik het herken en ik ben helemaal geen haatdragend mens. Het is een soort van troost dat jij het als slachtoffer uiteindelijk beter voor elkaar hebt gekregen. Jouw tweede reactie is naar mijn mening dan ook kort door de bocht.
Ik ben van groep 6 t/m het een na laatste jaar op het MBO gepest. Na groep 6 naar een andere basisschool gegaan waar het pesten verder ging, maar waar de school er wel écht iets tegen wilde doen (wat op de andere basisschool dus niet zo was).
Op de basisschool werd ik alleen met woorden gepest en dus niet geslagen. Ik werd continu 'meisje' genoemd (ik ben homo) en dat ging elke non-stop door. In groep 6 kreeg ik zelfs straf van de meester als ik boos werd door het gepest. Op de andere basisschool, toen ik net in groep 7 zat, kwam de strenge juffrouw van groep 8 het lokaal binnengestormd en zei heel streng dat ze het niet langer pikte dat ik werd gepest. Ondanks het feit dat het tot de laatste dag doorging, heeft ze wel echt straffen uitgedeeld. Jongens mochten regelmatig tijdens de pauze niet naar buiten of moesten na schooltijd nablijven en strafregels schrijven. Nu weet ik niet of dat zo geweldig is, maar ik kreeg door die juffrouw wel een veiliger gevoel.
Wat het voor mij een heel stuk lastiger heeft gemaakt om ermee om te kunnen gaan en het te verwerken, is dat ook mijn vader me dagelijks pestte. Hij noemde me geen levkronski meer, maar het was heel de dat 'kankerhomo'. Tijdens het avondeten aan tafel zat hij met gebroken polsjes te eten (mij zogezegd imiteren), knoopte de veters van mijn schoenen heel strak aan elkaar voordat hij 's morgens vroeg de deur uit moest en ik dus woedend die veters moest loskrijgen om op tijd te kunnen komen, me in mijn onderbroek buiten zetten. Moet ik doorgaan? Ik had dus helemaal geen plek waar ik veilig was. Uiteindelijk heeft mijn moeder de scheidingspapieren aangevraagd en mijn vader de deur gewezen. Zij heeft me vanaf het begin geaccepteerd.
@krabpaal: Achteraf gezien had ik echt op karate of iets moeten gaan. Dat had mij misschien wel geholpen. Maar ja, ik was een 'meisje' dat op ballet zat, hahaha. Is dit erg gay?
@Cici28: Het is niet zo heel vreemd, hoor. Ik ben nu 28 en heb het ook niet helemaal verwerkt. Ik heb hulp gehad, veel eraan gewerkt, maar het zijn geen littekens maar wonden (en wonden, die kunnen open gaan). Als ik jouw verhaal lees, word ik jaloers Ik ben gewoon high sensitive (geworden).
@GreetBilspleet: Inderdaad, wie het laatst lacht... Ik ben later ook pesters tegengekomen en die moesten naar een afkickkliniek of kwamen er net uit, zaten vaker in een cel dan thuis etc. Van de week zag ik er toevallig eentje en hij bleef me heel erg aankijken. Hij keek een soort van geschrokken. Ik zie er namelijk heel goed uit. Met goed bedoel ik niet knap, haha, maar ik zie er niet geleefd uit. Je ziet niet aan mij dat ik ben gepest of heb geleden, ik zie eruit alsof ik goed meedraai in de samenleving. En hij zag er zelf zo helemaal niet uit. Dus hij keek me met grote ogen aan, het leek op bewondering ofzo. Ik keek hem aan en passeerde hem. Dat soort momenten zijn wel stoer ofzo
@smuisje: En ik denk juist dat het pesten bij mij door bleef gaan juist omdat ik mijn mond open durfde te doen. Ik ging er tegenin, ik reageerde erop. Alleen de kerel dat ik ze fysiek aanviel, was het een tijdje rustig. Maar het kwam altijd terug. Ik heb enkele keren ongelooflijk gevochten dat de desbetreffende pesters echt zo ongelooflijk schrokken dat ze me daarna nooit meer hebben gepest en me zelfs gedag zeiden als ze me tegenkwamen.
@Chartreuse: Veel ouders van pesters interesseert het geen ene moer. Ik denk ook dat de pesters vaak een minder goede opvoeding genieten dan niet-pesters, dat pesters minder worden gecomplimenteerd, minder vaak wordt gezegd wat niet en wel goed/fout is. Pesters komen vaak uit een instabiel gezin, denk ik.
@Beauke: Ja, dat streelt mijn ego dus ook op een of andere manier. Dat ik denk (ondanks mijn belabberde cv en het feit dat ik nu pas studeer) dat ik het toch nog netjes heb gedaan ondanks dat ik zo ben gepest. En dan kom ik mijn pesters soms tegen, van de armoedige doorgesnoven types en denk ik: ach, moet je dat toch eens zien.
@Louba: Ben je er helemaal overheen? Hoe heb je het geflikt?
@south: Ook grote kinderen (lees: 18+) kruipen in de slachtofferrol. Groeperingen die maar blijven roepen: "Oh wij zijn zo zielig en worden gediscrimineerd!" Ik trek dat niet zo goed. Ik behoor als homoseksueel tot een groepering die behoorlijk wordt gediscrimineerd, maar daar hoor je me echt niet over.
@downnnn: Spreekangst, herkenbaar! Ik heb altijd telefoonangst gehad en durfde nooit een spreekbeurt te houden. Nou, ik doe nu 1,5 jaar de lerarenopleiding, ik was die angst echt in no-time afgeleerd Het valt dus wel te verhelpen, heb ik ervaren tenminste.
Ik heb een aantal pesters vergeven. Ik kwam op het MBO met een meisje van de 2de in de klas. Op de allereerste dag bood ze meteen uit zichzelf haar excuses aan. Dat vond ik echt heel goed. En toen ik 16 was werd 1 van mijn pesters mijn collega. Ook zij bood meteen uit zichzelf haar excuses aan. Dat soort mensen kan ik dan vergeven. We hebben zelfs heel leuke tijden beleefd. Maar ik heb ook met een pester gewerkt, toen we beiden al 20 waren, en die gaf me geen hand om voor te stellen, sprak niet tegen me etc. Nou, je snapt wel dat ik hoopte dat hij de volgende ochtend niet meer zou wakker worden. En die jongen heeft mij echt ongelooflijk vaak in elkaar geslagen en heeft zich dus heel erg misdragen tegenover mij. Hij is een voorbeeldje doorgesnoven junk waar niks meer van terechtkomt. Gelukkig.
@gurly3: Hoe reageerde die ene meid toen je je excuses wilde aanbieden?
@Wangeningen1985: Ik vind het een ongelooflijk domme gedachtengang als je denkt dat dit bij het naar school gaan hoort en dus normaal is. Ga niet zeggen dat je het zo niet hebt gezegd, want daar komt het in feite wel op neer. Door te zeggen "Tja, dat hoort er nou eenmaal bij" keur je het tegelijkertijd goed en sluit je je ogen voor wat er gebeurt en wat de gevolgen ervan zijn. Ik hoop dat je bijdraait voordat jouw kinderen naar school gaan, gaan pesten en/of gepest zullen worden.
@femselien: Je begrijpt het verkeerd. Ik zie het niet als haat, de opmerking van Beauke. Ik snap wat ze probeert te zeggen, omdat ik het herken en ik ben helemaal geen haatdragend mens. Het is een soort van troost dat jij het als slachtoffer uiteindelijk beter voor elkaar hebt gekregen. Jouw tweede reactie is naar mijn mening dan ook kort door de bocht.
zondag 10 februari 2013 om 14:08
Levronski: Op een dag, ik weet het nog héél goed, zat ik op de gang nog even te blokken voor een toets die we over een paar minuten kregen. Het was halverwege HAVO 4. Ik droeg een groene trui. De 4 pestmeiden kwamen als groepje langs en gingen op en rond mijn tafeltje staan, zitten. Hallo weiland, wat ben je aan het doen? zei een. De rest vond "weiland" zo hilarisch, dat ze het allemaal na gingen zeggen. Havo 4, dus dan ben je 16/17 jaar. Tijdens de les, na de les en in de pauze liepen ze steeds langs me heen en zeiden: hallo weiland!
En opeens, alsof de mist optrok, dacht ik: SJEZUS, kunnen jullie nou niets interessanters bedenken dan steeds hetzelfde herhalen? Wat een lol haal je daaruit? Ik leef mijn eigen leven, maar jullie denken steeds dat ik hier op zit te wachten??? Wat een sneue lui zijn jullie eigenlijk!
Toen konden ze me opeens niet meer raken en was het ook voorbij. De lol was eraf. En ik heb niets gedaan of gezegd, ik zag alleen wie het echt waren, een stel stakkers.
En opeens, alsof de mist optrok, dacht ik: SJEZUS, kunnen jullie nou niets interessanters bedenken dan steeds hetzelfde herhalen? Wat een lol haal je daaruit? Ik leef mijn eigen leven, maar jullie denken steeds dat ik hier op zit te wachten??? Wat een sneue lui zijn jullie eigenlijk!
Toen konden ze me opeens niet meer raken en was het ook voorbij. De lol was eraf. En ik heb niets gedaan of gezegd, ik zag alleen wie het echt waren, een stel stakkers.
zondag 10 februari 2013 om 14:17
Oh en het feit dat ik thuis een veilige haven had, maakte het wel makkelijker. Als ik jou lees, had je het op 2 fronten niet veilig. En waar moet je je dan nog veilig, geborgen en geliefd voelen?
Ik denk dat jij er pas overheen komt als je een lieve, stabiel partner krijgt/vind, die je accepteerd zoals je bent, een lieve vriendengroep en helder beeld van de situatie.
Je pesters konden niet omgaan met het overduidelijke in jou persoon. En vanuit huis werd misschien (aanname) wel op een bepaalde manier over homseksualiteit gesproken. Tja, en dan kom je er opeens een in het "wild" tegen, hoe ga je daar mee om? Absoluut geen excuus en ik vind ook dat de leraren bijvoorbeeld via de biologieles ofzo aandacht hadden moeten besteden aan hetero, homo of lesbi. Begrip kweken, acceptatie.
Wat je vader heeft gedaan is onvergeeflijk! Ook weer, acceptatie van jou als persoon. Hij kon er niet mee omgaan dat zijn zoon niet "normaal" was. Geen wonder dat je daar een enorme knauw van hebt gekregen.
Ik denk dat jij er pas overheen komt als je een lieve, stabiel partner krijgt/vind, die je accepteerd zoals je bent, een lieve vriendengroep en helder beeld van de situatie.
Je pesters konden niet omgaan met het overduidelijke in jou persoon. En vanuit huis werd misschien (aanname) wel op een bepaalde manier over homseksualiteit gesproken. Tja, en dan kom je er opeens een in het "wild" tegen, hoe ga je daar mee om? Absoluut geen excuus en ik vind ook dat de leraren bijvoorbeeld via de biologieles ofzo aandacht hadden moeten besteden aan hetero, homo of lesbi. Begrip kweken, acceptatie.
Wat je vader heeft gedaan is onvergeeflijk! Ook weer, acceptatie van jou als persoon. Hij kon er niet mee omgaan dat zijn zoon niet "normaal" was. Geen wonder dat je daar een enorme knauw van hebt gekregen.
zondag 10 februari 2013 om 14:38
Wat je vertelt, herken ik wel. Door de pesterijen duurde het heel lang tot ik mijn geaardheid wist te accepteren, maar toen ik mezelf had geaccepteerd, stopte het discrimineren op straat ook. Heel gek! Ik werd opeens niet meer nageroepen enzo. Alsof je het uitstraalt dat je wel of niet jezelf accepteert...
Ik was alleen veilig op mijn kamer, waar mijn ouders niet mochten komen en gelukkig ook echt niet kwamen. Het was absoluut verboden terrein voor hen. Ik zat dan ook heel veel op mijn kamer. Ik speelde wel buiten enzo, maar echt mezelf kon ik alleen op mijn kamer zijn. En daar heb ik ondanks mijn vervelende vader ook veel lol gehad met buurmeisjes.
Een lieve vriend krijgen gaat denk ik ook heel veel helpen, alleen is mijn muur aardig hoog. Ik ben sociaal, praat tegen jan en alleman, maar als het op jongens aankomt, ben ik moeilijk. Daarbij komt ook wel dat er weinig écht geïnteresseerden zijn. Ze zijn vrijwel altijd alleen geïnteresseerd in 1 ding en daar ben ik al helemaal niet makkelijk voor te porren, haha.
En het opvallende is dat mensen mij heel vaak hebben gevraagd: "Je werd zeker vooral door moslims gepest?" Ik werd juist vooral door Nederlanders en Antillianen gepest en in elkaar geslagen. Van Marokkanen had ik ook last, maar dat kwam voor een groot deel door het feit dat ik vrijwel alleen maar met Marokkaanse meiden omging. Daar worden Marokkaanse jongens niet vrolijk van, als je aan 'hun' vrouwen zit, haha.
En weet je, dat van mijn vader heb ik wel verwerkt. Als ik hem zie, doe ik normaal en dan loop ik weer verder alsof ik hem niet ben tegengekomen. Ik wil hem niet in mijn huis hebben, want ik kan me aan de kleinste dingen ergeren (het blijft gewoon een vervelende man). Ik heb hem tijdens mijn puberteit dagelijks doodgewenst, maar die haar voel ik niet meer. Gelukkig maar. Wel vind ik het erg vervelend als mensen zeggen: "Geen contact meer met je vader? Ahhhhh maar het blijft tóch je vader!" Die mensen kan ik dan wel een knal verkopen, want ik bleef ook zijn zoon niet terwijl hij toen al 40 was... Hij was ook onwijs snel vertrokken toen mijn moeder de papieren had aangevraagd. Hij leek het wel fijn te vinden te kunnen vluchten en dat hij er zo nonchalant mee omging, was voor mijn moeder wel zwaar. Die heeft haar scheiding niet goed verwerkt denk ik.
!!!
Ik was alleen veilig op mijn kamer, waar mijn ouders niet mochten komen en gelukkig ook echt niet kwamen. Het was absoluut verboden terrein voor hen. Ik zat dan ook heel veel op mijn kamer. Ik speelde wel buiten enzo, maar echt mezelf kon ik alleen op mijn kamer zijn. En daar heb ik ondanks mijn vervelende vader ook veel lol gehad met buurmeisjes.
Een lieve vriend krijgen gaat denk ik ook heel veel helpen, alleen is mijn muur aardig hoog. Ik ben sociaal, praat tegen jan en alleman, maar als het op jongens aankomt, ben ik moeilijk. Daarbij komt ook wel dat er weinig écht geïnteresseerden zijn. Ze zijn vrijwel altijd alleen geïnteresseerd in 1 ding en daar ben ik al helemaal niet makkelijk voor te porren, haha.
En het opvallende is dat mensen mij heel vaak hebben gevraagd: "Je werd zeker vooral door moslims gepest?" Ik werd juist vooral door Nederlanders en Antillianen gepest en in elkaar geslagen. Van Marokkanen had ik ook last, maar dat kwam voor een groot deel door het feit dat ik vrijwel alleen maar met Marokkaanse meiden omging. Daar worden Marokkaanse jongens niet vrolijk van, als je aan 'hun' vrouwen zit, haha.
En weet je, dat van mijn vader heb ik wel verwerkt. Als ik hem zie, doe ik normaal en dan loop ik weer verder alsof ik hem niet ben tegengekomen. Ik wil hem niet in mijn huis hebben, want ik kan me aan de kleinste dingen ergeren (het blijft gewoon een vervelende man). Ik heb hem tijdens mijn puberteit dagelijks doodgewenst, maar die haar voel ik niet meer. Gelukkig maar. Wel vind ik het erg vervelend als mensen zeggen: "Geen contact meer met je vader? Ahhhhh maar het blijft tóch je vader!" Die mensen kan ik dan wel een knal verkopen, want ik bleef ook zijn zoon niet terwijl hij toen al 40 was... Hij was ook onwijs snel vertrokken toen mijn moeder de papieren had aangevraagd. Hij leek het wel fijn te vinden te kunnen vluchten en dat hij er zo nonchalant mee omging, was voor mijn moeder wel zwaar. Die heeft haar scheiding niet goed verwerkt denk ik.
!!!
zondag 10 februari 2013 om 15:02
Ik heb ongeveer dezelfde ervaring als Louba. Ik werd in de onderbouw van de havo gepest door een stel meiden en wat jongens. Ook om wat ik aan had bijvoorbeeld of om hoe ik mijn haar had etc. Het hield pas op toen ik ook zo'n moment had dat ik dacht: nou wat een lol, steeds hetzelfde zeggen, nu weet ik het wel.
En toen deed het me ineens niks meer en was het gepest vrij snel over. Terwijl de drie voorgaande jaren zo naar waren dat ik omfietste ( om hun niet tegen te komen) en met tegenzin naar school ging en alleen maar op mijn hoede was.
Heb er nu vrij weinig last meer van. Ben van nature onzeker en ben wel eens bang wat mensen van mij vinden, dus ik blijf daaraan werken. Het pesten heeft daar geen positieve invloed op gehad maar ik denk altijd maar zo: het verleden kan niet gewist worden, aangepast worden of worden overgedaan. Het enige wat je met het verleden kan is het accepteren. En dat heb ik gedaan en het heeft me gemaakt tot wie ik nu ben.
En ik heb ook nooit iets teruggezegd of van me afgebeten trouwens. Denk ook niet dat dat veel geholpen had, ik denk dat dat het erger had gemaakt. Het was mijn houding die op een ggeven moment veranderde
En toen deed het me ineens niks meer en was het gepest vrij snel over. Terwijl de drie voorgaande jaren zo naar waren dat ik omfietste ( om hun niet tegen te komen) en met tegenzin naar school ging en alleen maar op mijn hoede was.
Heb er nu vrij weinig last meer van. Ben van nature onzeker en ben wel eens bang wat mensen van mij vinden, dus ik blijf daaraan werken. Het pesten heeft daar geen positieve invloed op gehad maar ik denk altijd maar zo: het verleden kan niet gewist worden, aangepast worden of worden overgedaan. Het enige wat je met het verleden kan is het accepteren. En dat heb ik gedaan en het heeft me gemaakt tot wie ik nu ben.
En ik heb ook nooit iets teruggezegd of van me afgebeten trouwens. Denk ook niet dat dat veel geholpen had, ik denk dat dat het erger had gemaakt. Het was mijn houding die op een ggeven moment veranderde
zondag 10 februari 2013 om 15:07
En de mensen die me hebben gepest heb ik ook geen gevoel bij eigenlijk. Het doet me gewoon niks. Kwam toevallig een tijd terug 1 van de jongens tegen die me toentertijd pestte. Hij herkende me bijna niet en zei:' wow sorry dat ik je ooit heb gepest, je bent echt een lekker wijf geworden.'
Toen dacht ik ook, wat een spijt. Hij is nog net zo oppervlakkig als toen.
Ik denk ook niet dat het perse aan mij heeft gelegen dat ik werd gepest. Ik was gewoon wie ik ben en daar is niks mis mee. Dat er mensen zijn die het leuk vinden om je daarmee te pesten, daar had ik toen vrij weinig invloed op. Ik had wel invloed over wat het met me deed blijkbaar
Toen dacht ik ook, wat een spijt. Hij is nog net zo oppervlakkig als toen.
Ik denk ook niet dat het perse aan mij heeft gelegen dat ik werd gepest. Ik was gewoon wie ik ben en daar is niks mis mee. Dat er mensen zijn die het leuk vinden om je daarmee te pesten, daar had ik toen vrij weinig invloed op. Ik had wel invloed over wat het met me deed blijkbaar
zondag 10 februari 2013 om 15:27
Ik ben van nature niet onzeker en heb zeker geen laag zelfbeeld. Mijn moeder zei altijd: "Ze pesten je zo erg en nog trek je aan wat jij leuk vindt." En dat bedoelde ze alleen maar positief. Ze vond dat juist heel sterk.
Ik vind dat ik er mag wezen. En dan bedoel ik niet mijn uiterlijk ofzo. Maar ik bedoel: ik verdien het om er te zijn en een leuk leven te hebben, die kans verdien ik. Ik vind mezelf nuttig genoeg om deel te nemen aan de maatschappij.
Ik heb ook geen gevoel bij pesters, hoor. Alleen als ik sommige van hen zie die echt afgetakeld zijn. Dan ben ik een beetje trots op mezelf dat ik het ondanks alles toch heb gered en die o zo stoere lui niet. Maar ik voel geen haat ofzo. Ze kunnen me gestolen worden. Ik zie er weleens eentje op straat. Dan kijk ik ze aan op een manier zoals ik iedereen aankijk. Ik ga geen lelijke blikken toewerpen en voel ook geen woede ofzo.
Ik vind dat ik er mag wezen. En dan bedoel ik niet mijn uiterlijk ofzo. Maar ik bedoel: ik verdien het om er te zijn en een leuk leven te hebben, die kans verdien ik. Ik vind mezelf nuttig genoeg om deel te nemen aan de maatschappij.
Ik heb ook geen gevoel bij pesters, hoor. Alleen als ik sommige van hen zie die echt afgetakeld zijn. Dan ben ik een beetje trots op mezelf dat ik het ondanks alles toch heb gered en die o zo stoere lui niet. Maar ik voel geen haat ofzo. Ze kunnen me gestolen worden. Ik zie er weleens eentje op straat. Dan kijk ik ze aan op een manier zoals ik iedereen aankijk. Ik ga geen lelijke blikken toewerpen en voel ook geen woede ofzo.
zondag 10 februari 2013 om 21:21
quote:levkronski schreef op 10 februari 2013 @ 13:41:
@weegschaal1982: Eerst even een stevige virtuele knuffel! Ik ben ook enorm gepest, kon het tijdens de documentaire Bully niet drooghouden en daardoor zag ik dat ik het dus ook nog helemaal niet zo goed heb verwerkt.
Ik ben van groep 6 t/m het een na laatste jaar op het MBO gepest. Na groep 6 naar een andere basisschool gegaan waar het pesten verder ging, maar waar de school er wel écht iets tegen wilde doen (wat op de andere basisschool dus niet zo was).
Op de basisschool werd ik alleen met woorden gepest en dus niet geslagen. Ik werd continu 'meisje' genoemd (ik ben homo) en dat ging elke non-stop door. In groep 6 kreeg ik zelfs straf van de meester als ik boos werd door het gepest. Op de andere basisschool, toen ik net in groep 7 zat, kwam de strenge juffrouw van groep 8 het lokaal binnengestormd en zei heel streng dat ze het niet langer pikte dat ik werd gepest. Ondanks het feit dat het tot de laatste dag doorging, heeft ze wel echt straffen uitgedeeld. Jongens mochten regelmatig tijdens de pauze niet naar buiten of moesten na schooltijd nablijven en strafregels schrijven. Nu weet ik niet of dat zo geweldig is, maar ik kreeg door die juffrouw wel een veiliger gevoel.
Wat het voor mij een heel stuk lastiger heeft gemaakt om ermee om te kunnen gaan en het te verwerken, is dat ook mijn vader me dagelijks pestte. Hij noemde me geen levkronski meer, maar het was heel de dat 'kankerhomo'. Tijdens het avondeten aan tafel zat hij met gebroken polsjes te eten (mij zogezegd imiteren), knoopte de veters van mijn schoenen heel strak aan elkaar voordat hij 's morgens vroeg de deur uit moest en ik dus woedend die veters moest loskrijgen om op tijd te kunnen komen, me in mijn onderbroek buiten zetten. Moet ik doorgaan? Ik had dus helemaal geen plek waar ik veilig was. Uiteindelijk heeft mijn moeder de scheidingspapieren aangevraagd en mijn vader de deur gewezen. Zij heeft me vanaf het begin geaccepteerd.
Allereerst ook een virtuele voor jou, jij hebt ook een zware tijd achter de rug zeg! Pffff.... Jij had geeneens een veilig thuis waar je je geaccepteerd voelde. Jij moet je wel eenzaam gevoeld hebben denk ik.
Verder heb ik bij Bully ook enorm zitten huilen, vooral om dat ventje dat uitgescholden werd voor vissenkop, want die had het thuis ook niet echt prettig volgens mij.
En juist door dit soort programma's ben ik me steeds meer gaan beseffen dat ik mijn pestverleden nog niet geheel een plek heb gegeven, net als jij.
Ik vind je onwijs sterk overkomen in al je posts, daar heb ik respect voor. Petje af voor jou!
@weegschaal1982: Eerst even een stevige virtuele knuffel! Ik ben ook enorm gepest, kon het tijdens de documentaire Bully niet drooghouden en daardoor zag ik dat ik het dus ook nog helemaal niet zo goed heb verwerkt.
Ik ben van groep 6 t/m het een na laatste jaar op het MBO gepest. Na groep 6 naar een andere basisschool gegaan waar het pesten verder ging, maar waar de school er wel écht iets tegen wilde doen (wat op de andere basisschool dus niet zo was).
Op de basisschool werd ik alleen met woorden gepest en dus niet geslagen. Ik werd continu 'meisje' genoemd (ik ben homo) en dat ging elke non-stop door. In groep 6 kreeg ik zelfs straf van de meester als ik boos werd door het gepest. Op de andere basisschool, toen ik net in groep 7 zat, kwam de strenge juffrouw van groep 8 het lokaal binnengestormd en zei heel streng dat ze het niet langer pikte dat ik werd gepest. Ondanks het feit dat het tot de laatste dag doorging, heeft ze wel echt straffen uitgedeeld. Jongens mochten regelmatig tijdens de pauze niet naar buiten of moesten na schooltijd nablijven en strafregels schrijven. Nu weet ik niet of dat zo geweldig is, maar ik kreeg door die juffrouw wel een veiliger gevoel.
Wat het voor mij een heel stuk lastiger heeft gemaakt om ermee om te kunnen gaan en het te verwerken, is dat ook mijn vader me dagelijks pestte. Hij noemde me geen levkronski meer, maar het was heel de dat 'kankerhomo'. Tijdens het avondeten aan tafel zat hij met gebroken polsjes te eten (mij zogezegd imiteren), knoopte de veters van mijn schoenen heel strak aan elkaar voordat hij 's morgens vroeg de deur uit moest en ik dus woedend die veters moest loskrijgen om op tijd te kunnen komen, me in mijn onderbroek buiten zetten. Moet ik doorgaan? Ik had dus helemaal geen plek waar ik veilig was. Uiteindelijk heeft mijn moeder de scheidingspapieren aangevraagd en mijn vader de deur gewezen. Zij heeft me vanaf het begin geaccepteerd.
Allereerst ook een virtuele voor jou, jij hebt ook een zware tijd achter de rug zeg! Pffff.... Jij had geeneens een veilig thuis waar je je geaccepteerd voelde. Jij moet je wel eenzaam gevoeld hebben denk ik.
Verder heb ik bij Bully ook enorm zitten huilen, vooral om dat ventje dat uitgescholden werd voor vissenkop, want die had het thuis ook niet echt prettig volgens mij.
En juist door dit soort programma's ben ik me steeds meer gaan beseffen dat ik mijn pestverleden nog niet geheel een plek heb gegeven, net als jij.
Ik vind je onwijs sterk overkomen in al je posts, daar heb ik respect voor. Petje af voor jou!
maandag 11 februari 2013 om 16:39
ik ben vreselijk gepest.
Denk dat ze het feilloos aanvoelden dat ik thuis ook geen basis had en mn mond toch niet opentrok.
Achteraf snap ik het wel hoor. Ik was ook typisch doordat ik thuis rot zat maar doordat ik op school gepest werd was het voor mij nergens veilig.
typische kinderen vallen er nu eenmaal sneller buiten.
Denk dat ze het feilloos aanvoelden dat ik thuis ook geen basis had en mn mond toch niet opentrok.
Achteraf snap ik het wel hoor. Ik was ook typisch doordat ik thuis rot zat maar doordat ik op school gepest werd was het voor mij nergens veilig.
typische kinderen vallen er nu eenmaal sneller buiten.
dinsdag 12 februari 2013 om 09:41
quote:tjongetjonge schreef op 11 februari 2013 @ 16:39:
ik ben vreselijk gepest.
Denk dat ze het feilloos aanvoelden dat ik thuis ook geen basis had en mn mond toch niet opentrok.
Achteraf snap ik het wel hoor. Ik was ook typisch doordat ik thuis rot zat maar doordat ik op school gepest werd was het voor mij nergens veilig.
typische kinderen vallen er nu eenmaal sneller buiten.En toch moeten we dat niet maar normaal vinden.
ik ben vreselijk gepest.
Denk dat ze het feilloos aanvoelden dat ik thuis ook geen basis had en mn mond toch niet opentrok.
Achteraf snap ik het wel hoor. Ik was ook typisch doordat ik thuis rot zat maar doordat ik op school gepest werd was het voor mij nergens veilig.
typische kinderen vallen er nu eenmaal sneller buiten.En toch moeten we dat niet maar normaal vinden.
dinsdag 12 februari 2013 om 10:57
Zo dit is best confronterend om te lezen. Het raakt me ook best wel eerlijk gezegd. Ik ben vroeger ook heel erg gepest toen ik op de MAVO zat. Ik draag erg nu nog steeds de gevolgen van. Ik heb laag zelfbeeld van mezelf. Ik ben ook onder behandeling bij een psycholoog hiervoor. Ik slik AD en het ging een tijd goed, de laatste dagen iets minder. Ik ben enorm bezig met mijn uiterlijk bijvoorbeeld. Proberen af te vallen. Onzeker of mensen me wel aardig vinden. Terwijl ik best veel vrienden heb. Op dit moment ook geen werk, het is daar een aantal keren fout gegaan. Door mijn onzkerheid, bang om fouten te maken. Dit is echt heel lastig. Ik heb vaak ook momenten dat ik me prima voel, maar ik ben er nog lang niet. pesten kan wel gevolgen in je verdere ontwikkeling als persoon.
dinsdag 12 februari 2013 om 11:02
quote:GreetBilspleet schreef op 09 februari 2013 @ 15:16:
Ik ben een beetje gepest. Niet zo erg zoals ik het bij het programma 'gepest' zag, ik heb er verder ook niets aan over gehouden, ik ben niet onzeker ofzo. Ik heb zelf ook gepest op de middelbare school omdat ik niet meer gepest wilde worden. Op de lagere school was ik vrij lang en dun en ik had heel lang blond haar. Ik werd uitgescholden voor 'Barbie' en 'Spriet'. Veel andere meiden op school hadden billen en borsten. Achteraf had ik dit helemaal niet als beledigingen moeten zien
Die meiden ben ik later weer tegen gekomen en zijn nu molenpaarden en ik blijf slank Wie het laatst lacht... lacht het best.
Ik vind het erg dat er erg wordt gepest en van mij mogen ze pesten harder aanpakken. Ik zou alleen niet weten wat er tegen gedaan zou kunnen worden want het gebeurt op zoveel verschillende manieren.... zelfs op social media.
hahaha..molenpaarden, mooi woord, zei mijn moeder ook altijd.
Bij mij was dit net zo (alleen tikkeltje anders)
die pestmeiden van vroeger waren allemaal dun en ik had al vrij jong vormen en menstrueerde al in groep 6
(was o.a. de reden van het pesten) Nu ben ik slank en zijn een aantal van die dunne meisjes onverzorgde uitgezakte moekes in een legging met kinderen die bv Kimberly en Dylano heten
Ik ben een beetje gepest. Niet zo erg zoals ik het bij het programma 'gepest' zag, ik heb er verder ook niets aan over gehouden, ik ben niet onzeker ofzo. Ik heb zelf ook gepest op de middelbare school omdat ik niet meer gepest wilde worden. Op de lagere school was ik vrij lang en dun en ik had heel lang blond haar. Ik werd uitgescholden voor 'Barbie' en 'Spriet'. Veel andere meiden op school hadden billen en borsten. Achteraf had ik dit helemaal niet als beledigingen moeten zien
Die meiden ben ik later weer tegen gekomen en zijn nu molenpaarden en ik blijf slank Wie het laatst lacht... lacht het best.
Ik vind het erg dat er erg wordt gepest en van mij mogen ze pesten harder aanpakken. Ik zou alleen niet weten wat er tegen gedaan zou kunnen worden want het gebeurt op zoveel verschillende manieren.... zelfs op social media.
hahaha..molenpaarden, mooi woord, zei mijn moeder ook altijd.
Bij mij was dit net zo (alleen tikkeltje anders)
die pestmeiden van vroeger waren allemaal dun en ik had al vrij jong vormen en menstrueerde al in groep 6
(was o.a. de reden van het pesten) Nu ben ik slank en zijn een aantal van die dunne meisjes onverzorgde uitgezakte moekes in een legging met kinderen die bv Kimberly en Dylano heten
De beste stuurlui, zitten op het Viva forum.
