Psyche
alle pijlers
Opname
zaterdag 30 maart 2013 om 18:11
Hallo Allemaal!
Mijn moeder is van de week opgenomen in een opnamekliniek.
Ze had een zware depressie ect.
Ze heeft ook een verminderd IQ door gebeurtenissen.
Nu zit ze op de gesloten afdeling van een kliniek.
Dag 2 had ik gebeld naar de kliniek om te vragen hoe het ging.
Ging goed, Medicijnen waren verhoogd en een beetje veranderd, ze had haar plaatsje gevonden en deed lekker mee.
Ik blij.
Vanmorgen belde ik even met mijn moeder om te vragen hoe het ging.
De praatte erg raar (sloom en duurde lang tot antwoorden) en bleef maar doeidoei zeggen door mijn verhaal heen.
Ik belde dus direct naar de kliniek om te vragen wat er was en of dit een gevolg is van de medicijnen.
Vrouw vertelde dat de medicijnen nog niet konden werken.
Maar ze ging wel even kijken bij mijn moeder (Ging niet van harte!)
Omdat het me zo dwars zat besloot ik om vanmiddag nog langs te gaan.
Hadden afgesproken om de eerste week niet met elkaar af te spreken maar voelde met erg slecht onder de situatie.
Ik was dus langs gegaan. Kwam binnen niemand te bekennen.
Kwamen er bewoners aan maar geen leiding of iets.
Ik mijn moeder gebeld om te vragen waar ze was.
Toestemming gevraagd en toen mocht ze komen.
Leiding zat in een kamertje.
Ik extra positief doen over haar kamer. Ze had er echt iets leuks van gemaakt.
Dus wij een beetje kletsen. Waren meerdere situaties die ik absoluut niet vond kunnen en vooral hoe een mevrouw tegen mijn moeder praat. Ze snauwt haar constant af. Dus ik zei tegen der van : Joh, dan zeg je toch dat je dat niet fijn vind. Maar ze was erg bang om helemaal opgesloten te worden als ze tegen ze in zou gaan. En mn moeder zit er voor een zware depressie. Ik had van de kliniek dus verwacht dat er interactie zou zijn om dingen te doen. Maar mn moeder zit bijna de hele dag op haar kamer. En die mensen continu op dat kamertje. Terwijl als ik er ben doet ze poeslief tegen mijn moeder. Ze mag ook een keer per dan naar buiten onder begeleiding en dan moet hier ook nog toestemming voor gegeven worden. Er zijn ook dagen dat dat niet het geval is, dus niet naar buiten. Ik heb erg het gevoel dat het alleen maar slechter gaat. Deze situatie is niet heel bevorderlijk voor haar depressie. Vanavond zag ze ook niet zitten omdat die nare vrouw er weer was. Het liefste had ik haar mee naar huis genomen.
Nu zit ik dus verdrietig thuis te zijn en weet eigenlijk niet wat ik moet doen.
Wat vinden jullie, zal ik haar weer mee naar huis nemen en het samen proberen op te lossen?
Mijn moeder is van de week opgenomen in een opnamekliniek.
Ze had een zware depressie ect.
Ze heeft ook een verminderd IQ door gebeurtenissen.
Nu zit ze op de gesloten afdeling van een kliniek.
Dag 2 had ik gebeld naar de kliniek om te vragen hoe het ging.
Ging goed, Medicijnen waren verhoogd en een beetje veranderd, ze had haar plaatsje gevonden en deed lekker mee.
Ik blij.
Vanmorgen belde ik even met mijn moeder om te vragen hoe het ging.
De praatte erg raar (sloom en duurde lang tot antwoorden) en bleef maar doeidoei zeggen door mijn verhaal heen.
Ik belde dus direct naar de kliniek om te vragen wat er was en of dit een gevolg is van de medicijnen.
Vrouw vertelde dat de medicijnen nog niet konden werken.
Maar ze ging wel even kijken bij mijn moeder (Ging niet van harte!)
Omdat het me zo dwars zat besloot ik om vanmiddag nog langs te gaan.
Hadden afgesproken om de eerste week niet met elkaar af te spreken maar voelde met erg slecht onder de situatie.
Ik was dus langs gegaan. Kwam binnen niemand te bekennen.
Kwamen er bewoners aan maar geen leiding of iets.
Ik mijn moeder gebeld om te vragen waar ze was.
Toestemming gevraagd en toen mocht ze komen.
Leiding zat in een kamertje.
Ik extra positief doen over haar kamer. Ze had er echt iets leuks van gemaakt.
Dus wij een beetje kletsen. Waren meerdere situaties die ik absoluut niet vond kunnen en vooral hoe een mevrouw tegen mijn moeder praat. Ze snauwt haar constant af. Dus ik zei tegen der van : Joh, dan zeg je toch dat je dat niet fijn vind. Maar ze was erg bang om helemaal opgesloten te worden als ze tegen ze in zou gaan. En mn moeder zit er voor een zware depressie. Ik had van de kliniek dus verwacht dat er interactie zou zijn om dingen te doen. Maar mn moeder zit bijna de hele dag op haar kamer. En die mensen continu op dat kamertje. Terwijl als ik er ben doet ze poeslief tegen mijn moeder. Ze mag ook een keer per dan naar buiten onder begeleiding en dan moet hier ook nog toestemming voor gegeven worden. Er zijn ook dagen dat dat niet het geval is, dus niet naar buiten. Ik heb erg het gevoel dat het alleen maar slechter gaat. Deze situatie is niet heel bevorderlijk voor haar depressie. Vanavond zag ze ook niet zitten omdat die nare vrouw er weer was. Het liefste had ik haar mee naar huis genomen.
Nu zit ik dus verdrietig thuis te zijn en weet eigenlijk niet wat ik moet doen.
Wat vinden jullie, zal ik haar weer mee naar huis nemen en het samen proberen op te lossen?
zaterdag 30 maart 2013 om 18:35
quote:gypsygirl-1 schreef op 30 maart 2013 @ 18:31:
Nou ik denk dat haar mee naar huis nemen en het samen oplossen geen goed idee is.
Ik neem aan dat ze niet voor niets is opgenomen.
Medicijnen hebben ook even de tijd nodig om te gaan werken.
Maar ze zit daar bijna de hele dag op haar kamer.
Alleen voor eten niet.
Thuis gaat ze tenminste nog een beetje naar buiten.
En daar kijkt ook echt niemand naar haar om.
Die leiding zit de hele tijd in het kantoor alleen tijdens de activiteit van een uur in de middag niet.
Nou ik denk dat haar mee naar huis nemen en het samen oplossen geen goed idee is.
Ik neem aan dat ze niet voor niets is opgenomen.
Medicijnen hebben ook even de tijd nodig om te gaan werken.
Maar ze zit daar bijna de hele dag op haar kamer.
Alleen voor eten niet.
Thuis gaat ze tenminste nog een beetje naar buiten.
En daar kijkt ook echt niemand naar haar om.
Die leiding zit de hele tijd in het kantoor alleen tijdens de activiteit van een uur in de middag niet.
zaterdag 30 maart 2013 om 18:43
Je zegt in je post dat die mevrouw heel aardig is tegen je moeder als jij erbij bent. Hoe weet je dan dat ze je moeder afsnauwt?
Vaak krijgen mensen de eerste week alleen structuur en duidelijkheid aangeboden en verder niets. Dit om ze tot rust te laten komen.
Verder zit ze natuurlijk niet voor niets op een gesloten afdeling. Dit betekent dat zij evt. zichzelf iets aan zou kunnen doen en daarom w.s. alleen onder begeleiding naar buiten mag. Verder kunnen mensen de eerst 1 a 2 weken ontzettend sloom en traag worden van de medicatie.
Mee naar huis nemen zou ik absoluut niet doen. Dat ga je niet redden en je moeder ook niet.
Maak een afspraak met haar behandelend psychiater. Die geeft de opdracht voor de medicatie en behandeling.
Vaak krijgen mensen de eerste week alleen structuur en duidelijkheid aangeboden en verder niets. Dit om ze tot rust te laten komen.
Verder zit ze natuurlijk niet voor niets op een gesloten afdeling. Dit betekent dat zij evt. zichzelf iets aan zou kunnen doen en daarom w.s. alleen onder begeleiding naar buiten mag. Verder kunnen mensen de eerst 1 a 2 weken ontzettend sloom en traag worden van de medicatie.
Mee naar huis nemen zou ik absoluut niet doen. Dat ga je niet redden en je moeder ook niet.
Maak een afspraak met haar behandelend psychiater. Die geeft de opdracht voor de medicatie en behandeling.
zaterdag 30 maart 2013 om 18:49
quote:prada schreef op 30 maart 2013 @ 18:45:
Dat er niets met haar gedaan wordt kan kloppen. De eerste week moet niets. Dan is de keus aan je moeder om zich onder de mensen te begeven of dat ze liever op haar kamer zit.
Maar dan word ze toch alleen maar depressiever.
En dat afsnauwen, dat is echt geen structuur. Ik kwam aanlopen voor ze wist dat ik er was..
En de rest kan wel gewoon aardig doen. Wel duidelijk natuurlijk want dat heeft mijn moeder ook nodig maar ze is echt geen hond.
Dat er niets met haar gedaan wordt kan kloppen. De eerste week moet niets. Dan is de keus aan je moeder om zich onder de mensen te begeven of dat ze liever op haar kamer zit.
Maar dan word ze toch alleen maar depressiever.
En dat afsnauwen, dat is echt geen structuur. Ik kwam aanlopen voor ze wist dat ik er was..
En de rest kan wel gewoon aardig doen. Wel duidelijk natuurlijk want dat heeft mijn moeder ook nodig maar ze is echt geen hond.
zaterdag 30 maart 2013 om 19:05
zaterdag 30 maart 2013 om 19:09
quote:faith92 schreef op 30 maart 2013 @ 19:05:
[...]
De deur was open, en er was ook niemand bij de balie ofzo.. En die mensen gingen allemaal tegen me praten. En ik vroeg is er ook ieamnd van de leiding.
Ja dan moeten we even bellen..
Maar als de deur gewoon open is dan is het toch ook geen gesloten afdeling?
De afdelingen waar ik tot nu toe op bezoek ben geweest daar moest je eerst een soort van 'aanbellen' voordat de deuren open gingen en ik binnengelaten werd.
[...]
De deur was open, en er was ook niemand bij de balie ofzo.. En die mensen gingen allemaal tegen me praten. En ik vroeg is er ook ieamnd van de leiding.
Ja dan moeten we even bellen..
Maar als de deur gewoon open is dan is het toch ook geen gesloten afdeling?
De afdelingen waar ik tot nu toe op bezoek ben geweest daar moest je eerst een soort van 'aanbellen' voordat de deuren open gingen en ik binnengelaten werd.
zaterdag 30 maart 2013 om 19:14
Wat een trieste situatie voor jou en je moeder. Maar, ik zou toch proberen wat afstand te nemen van wat je moeder jou verteld. Zij kan het wel ervaren als dat een begeleidster haar afsnauwt, maar dit kan ook iets zijn wat nu bij je moeder hoort. Misschien een soort afzetten van. Een vriendin van me werkt op een gesloten afdeling en daardoor weet ik dat ze daar de mensen eerst eens rustig gaan observeren. Daarna kunnen ze pas goed een oordeel vellen om een plan van aanpak te maken. Dat je moeder op een gesloten afdeling zit, zegt best veel, hoe erg ook. Dat betekend dat ze er behoorlijk slecht aan toe is. En ze houden haar echt wel in de gaten, maar doen dat juist met afstand. Ze kunnen nu wel bovenop haar gaan zitten, maar moeten eerst zien hoe je moeder is en wat ze doet/kan. Dat die warrigheid niet komt door de medicatie vind ik een vreemd verhaal. Als ik soms hoor wat ze patienten geven... misschien trof je toch de verkeerde aan de telefoon. Daarnaast, je moeder is zwaar depressief. En zit nu op een gesloten afdeling. Kan me ergens nog voorstellen ook dat ze wat warrig is, want het is toch niet niets. Maar blijf vragen stellen aan de begeleiding, want je hebt natuurlijk alle recht op antwoord. Ik wens je sterkte.
Ik ben niet dom, ik weet precies wat ik bedoel.
zaterdag 30 maart 2013 om 19:21
Dit bevestigt weer mijn ervaringen met psychiatrische instellingen. Ik heb - helaas - in de loop der jaren drie verschillende mensen regelmatig bezocht: mijn moeder vanwege alcoholisme, een nicht vanwege ernstige depressie met psychoses en een vriendin met eveneens ernstige depressies.
In drie verschillende instellingen, in drie verschillende plaatsen, en telkens was mijn ervaring: de patienten lopen rond, al of niet aangekleed, al of niet gillend/kermend/huilend, en de verzorging zit in het 'kantoor' met elkaar te kletsen/koffie te drinken/TV te kijken. Wanneer ik mijn familielid bezoek komen meteen een heleboel andere patienten op ons af, logisch natuurlijk, zij willen ook aandacht, maar ik krijg nauwelijks de kans om degene waarvoor ik gekomen ben de aandacht te geven die zij verdient. En niemand van de verzorging zal dan eens even inspringen om ons een rustig uurtje te gunnen ..... Ik vind dit telkens weer erg moeilijk om mee om te gaan, om te zien hoe deze kwetsbare patienten in feite de hele dag aan hun lot worden overgelaten.
In drie verschillende instellingen, in drie verschillende plaatsen, en telkens was mijn ervaring: de patienten lopen rond, al of niet aangekleed, al of niet gillend/kermend/huilend, en de verzorging zit in het 'kantoor' met elkaar te kletsen/koffie te drinken/TV te kijken. Wanneer ik mijn familielid bezoek komen meteen een heleboel andere patienten op ons af, logisch natuurlijk, zij willen ook aandacht, maar ik krijg nauwelijks de kans om degene waarvoor ik gekomen ben de aandacht te geven die zij verdient. En niemand van de verzorging zal dan eens even inspringen om ons een rustig uurtje te gunnen ..... Ik vind dit telkens weer erg moeilijk om mee om te gaan, om te zien hoe deze kwetsbare patienten in feite de hele dag aan hun lot worden overgelaten.
zaterdag 30 maart 2013 om 19:47
Och, wat lijkt het me zwaar voor je om je moeder zo te zien.
Ik heb totaal geen ervaring met gesloten afdelingen, dus kan je niet zeggen of dit normaal is of niet. Ik weet wel dat het voor mensen met een depressie goed is om veel buiten te komen. Wandelen ofzo en de buitenlucht opsnuiven. Dat ze bijna de hele dag in een kamertje zit zonder begeleiding en bijna niet buiten komt, vind ik ook vreemd. Maar goed, misschien is dat inderdaad een eerste observatieperiode.
Misschien kun je van de week eens langsgaan bij je huidarts om dit te bespreken. Hij of zij weet wat normaal is en niet en kan je ook vertellen wat de reputatie en handelswijze van de verschillende opnamecentra zijn. Dat lijkt me een goede stap voor nu, want zonder kennis over dit onderwerp is het onmogelijk oordelen. Ik kan dat ook niet, maar ik weet wel dat er goede en slechte behandelcentrums zijn. Zou me daar dus eerst in gaan verdiepen.
Sterkte in ieder geval.
Ik heb totaal geen ervaring met gesloten afdelingen, dus kan je niet zeggen of dit normaal is of niet. Ik weet wel dat het voor mensen met een depressie goed is om veel buiten te komen. Wandelen ofzo en de buitenlucht opsnuiven. Dat ze bijna de hele dag in een kamertje zit zonder begeleiding en bijna niet buiten komt, vind ik ook vreemd. Maar goed, misschien is dat inderdaad een eerste observatieperiode.
Misschien kun je van de week eens langsgaan bij je huidarts om dit te bespreken. Hij of zij weet wat normaal is en niet en kan je ook vertellen wat de reputatie en handelswijze van de verschillende opnamecentra zijn. Dat lijkt me een goede stap voor nu, want zonder kennis over dit onderwerp is het onmogelijk oordelen. Ik kan dat ook niet, maar ik weet wel dat er goede en slechte behandelcentrums zijn. Zou me daar dus eerst in gaan verdiepen.
Sterkte in ieder geval.
zaterdag 30 maart 2013 om 21:38
Een tijdje terug heb ik zelf een hele korte opname gehad. Voor de meeste was de afdeling gesloten, dus hadden geen vrijheden. Ik mocht wel naar buiten zonder begeleiding. Maar daar moest ik toestemming voor vragen en ik kon ook niet zomaar naar buiten en binnen. Dus de afdeling was wel degelijk gesloten. Je kwam dus echt de afdeling niet op of af, maar to heel veel sterkte!!!
zondag 31 maart 2013 om 00:10
quote:gypsygirl-1 schreef op 30 maart 2013 @ 19:09:
[...]
Maar als de deur gewoon open is dan is het toch ook geen gesloten afdeling?
De afdelingen waar ik tot nu toe op bezoek ben geweest daar moest je eerst een soort van 'aanbellen' voordat de deuren open gingen en ik binnengelaten werd.Er zijn ook afdelingen waar je in en uit kunt lopen. Diegene die niet naar buiten mogen dragen een bandje en als ze voorbij de deur komen gaat het alarm af.
[...]
Maar als de deur gewoon open is dan is het toch ook geen gesloten afdeling?
De afdelingen waar ik tot nu toe op bezoek ben geweest daar moest je eerst een soort van 'aanbellen' voordat de deuren open gingen en ik binnengelaten werd.Er zijn ook afdelingen waar je in en uit kunt lopen. Diegene die niet naar buiten mogen dragen een bandje en als ze voorbij de deur komen gaat het alarm af.
zondag 31 maart 2013 om 14:38
Bedankt voor jullie reacties!
Misschien is het idd eerst nog de observatieperiode.
Ik ga het afwachten.
Ik blijf het alleen erg naar vinden om haar daar te moeten achterlaten. Vooral omdat ik weet hoe naar ze het vind.
Ik kwam trouwens binnen op de open afdeling.
Vandaar dat de mensen daar rondliepen en de deur open was.
Maar alsnog er was geen leiding.
Misschien is het idd eerst nog de observatieperiode.
Ik ga het afwachten.
Ik blijf het alleen erg naar vinden om haar daar te moeten achterlaten. Vooral omdat ik weet hoe naar ze het vind.
Ik kwam trouwens binnen op de open afdeling.
Vandaar dat de mensen daar rondliepen en de deur open was.
Maar alsnog er was geen leiding.
zondag 31 maart 2013 om 15:58
zondag 31 maart 2013 om 20:55
Wat Rb zegt herken ik ook. Ik begreep op dat moment ook niet waarom mijn familie het zo akelig vond me te zien, had ervzelf in ieder geval geen last van. Ik vond die gesloten afdeling ook wel lekker overzichtelijk, haha!
Nou ja, misschien helpt het je iets om te beseffen dat het er anders uit ziet als je ziek bent. Komt goed, meid.
Nou ja, misschien helpt het je iets om te beseffen dat het er anders uit ziet als je ziek bent. Komt goed, meid.
maandag 1 april 2013 om 00:50
Wat herkenbaar helaas deze verhalen. Ik zit zelf langdurig opgenomen. Toen ik op de gesloten zat, werd ik echt aan mijn lot overgelaten. Dat is niet alleen de eerste week. Er was maar een uurtje per dag een activiteit, en nie teens elke dag, en ik mocht er om bepaalde redenen niet heen. Dit betekende dus de hele dag niksen. Vooral op opnameafdelingen wordt weingi aan therapie gedaan, meer medicatie en dan maar zien hoe het gaat. Dus wat je over je moede rbeschrijft, is helaas geen uitzondering. Mij werd verteld, toen ik vroeg wanneer ik behandeling zou krijgen, dat ik er übehraupt niet voor behandeling zat, alleen ter opvang. Inmiddels zit ik in resocialisatie, en je zou verwachten dat daar meer gebeurt. Wel iets meer, maar ook niet veel. Mensen lopen hie rook gewoon in een joggingbroek rond en zitten de hele dag achter de pc/tv of liggen op bed. Ik vind he theel triest dat opnameafdelignen zo laks zijn, want juist daar gaat het om z.s.m. weer naar huis. Op mijn afdelign gaat he tmeer om het zoeken van een geschikte woonplek, en veel zitten hier ook langdurig (ik bv. al vier jaar). Je zou toch hopen da tmet de ambulatnisering de klinieken actiever worden in eht behandelen van patiënten, maar niet dus, want mijn verhaal van de gesloten is uit 2008 en in 2913 is he tud sniet beter.
maandag 1 april 2013 om 10:38
Sjonge, multitudes, dat is inderdaad geen vrolijk verhaal. Ik begrijp wel dat er heel veel staat teveranderen in de. GGZ inderdaad. Als ik jou lees niks te vroeg.
Ik zat zelf op een PAAZ, misschien scheelt dat. Maar toen ik gesloten zat was ook daar 0,0 dagprogramma. Ik dacht eigenlijk dat dat onderdeel van de behandeling was? Rust, zeg maar.
Heb zelfs sokken leren breien van mijn buurvrouw van 70 uit verveling....
Sterkte!
Ik zat zelf op een PAAZ, misschien scheelt dat. Maar toen ik gesloten zat was ook daar 0,0 dagprogramma. Ik dacht eigenlijk dat dat onderdeel van de behandeling was? Rust, zeg maar.
Heb zelfs sokken leren breien van mijn buurvrouw van 70 uit verveling....
Sterkte!
maandag 1 april 2013 om 11:10
Herkenbaar. Heb op verschillende opname/gesloten afdelingen gezeten met soortgelijke ervaringen als die van je moeder.
Verpleging in hun kantoor en patienten aan hun lot over gelaten. Geen of weinig therapie onderdelen en dus veel verveling.
Als je buiten wilde wandelen met verpleging hadden ze het te druk. Waarmee is mij een raadsel want de hele dag dus in dat kantoor aan de koffie.
Beter word je echt niet van zo'n plek!
Verpleging in hun kantoor en patienten aan hun lot over gelaten. Geen of weinig therapie onderdelen en dus veel verveling.
Als je buiten wilde wandelen met verpleging hadden ze het te druk. Waarmee is mij een raadsel want de hele dag dus in dat kantoor aan de koffie.
Beter word je echt niet van zo'n plek!
maandag 1 april 2013 om 18:24
Vandaag weer even langs geweest bij mijn moeder.
Mn moeder vind het er idd gek genoeg heel erg fijn.
De rust en de structuur.
Toen ik er vanmiddag weer even was had ik het er met mijn moeder over.
Ze zei toen nu kan jij ook meer dingen zelf doen en hoef je niet de hele dag aan mij te denken en mij in de gaten te houden.
Het voelt alleen niet zo.. Als ik s'morgens opsta is het niet de vraag of ik überhaupt langsga, maar hoelaat ik er zal zijn.
Het voelt toch als een soort verplichting.
Het is of ik kom en ik neem der mee naar buiten, boodschapje doen, kaartjes op de post doen ect. Of ik kom niet en ze blijft de hele dag binnen omdat niemand met haar naar buiten wilt. Ook vraagt ze al 3 dagen of ze alsjeblieft mag wassen. Iedere keer word er gezegd : Ja, straks. Nou ik heb het vanmiddag maar meegenomen want ik vond het echt te ver gaan dat ze het moest blijven vragen, en ze het haar niet gewoon even laten doen. En er slaapt iemand in de kamer naast haar. de kamer moet iedere keer op slot omdat diegene anders binnenkomt zelf als mijn moeder er is, of diegene gaat snachts heel hard op mijn moeders deur rammen dat ze moet open doen. Was ik over naar de leiding gegaan : Dan moet ze der bed uit komen, naar de deur lopen en tegen die vrouw die helemaal door het lint is zeggen dat ze het niet fijn vind en of ze wilt stoppen. Dus ik antwoorde daarop dat hun daarvoor hoorde te zorgen, dat het rustig zou zijn. En ook als ik langskom zegt die nare vrouw iedere keer tegen mijn moeder anders stuur ik je dochter wel weg, dan kan je nog even lekker rusten en een boekje lezen. Terwijl mijn moeder het heel fijn vind als ik kom.
Mn moeder vind het er idd gek genoeg heel erg fijn.
De rust en de structuur.
Toen ik er vanmiddag weer even was had ik het er met mijn moeder over.
Ze zei toen nu kan jij ook meer dingen zelf doen en hoef je niet de hele dag aan mij te denken en mij in de gaten te houden.
Het voelt alleen niet zo.. Als ik s'morgens opsta is het niet de vraag of ik überhaupt langsga, maar hoelaat ik er zal zijn.
Het voelt toch als een soort verplichting.
Het is of ik kom en ik neem der mee naar buiten, boodschapje doen, kaartjes op de post doen ect. Of ik kom niet en ze blijft de hele dag binnen omdat niemand met haar naar buiten wilt. Ook vraagt ze al 3 dagen of ze alsjeblieft mag wassen. Iedere keer word er gezegd : Ja, straks. Nou ik heb het vanmiddag maar meegenomen want ik vond het echt te ver gaan dat ze het moest blijven vragen, en ze het haar niet gewoon even laten doen. En er slaapt iemand in de kamer naast haar. de kamer moet iedere keer op slot omdat diegene anders binnenkomt zelf als mijn moeder er is, of diegene gaat snachts heel hard op mijn moeders deur rammen dat ze moet open doen. Was ik over naar de leiding gegaan : Dan moet ze der bed uit komen, naar de deur lopen en tegen die vrouw die helemaal door het lint is zeggen dat ze het niet fijn vind en of ze wilt stoppen. Dus ik antwoorde daarop dat hun daarvoor hoorde te zorgen, dat het rustig zou zijn. En ook als ik langskom zegt die nare vrouw iedere keer tegen mijn moeder anders stuur ik je dochter wel weg, dan kan je nog even lekker rusten en een boekje lezen. Terwijl mijn moeder het heel fijn vind als ik kom.
