Psyche
alle pijlers
Opname
zaterdag 30 maart 2013 om 18:11
Hallo Allemaal!
Mijn moeder is van de week opgenomen in een opnamekliniek.
Ze had een zware depressie ect.
Ze heeft ook een verminderd IQ door gebeurtenissen.
Nu zit ze op de gesloten afdeling van een kliniek.
Dag 2 had ik gebeld naar de kliniek om te vragen hoe het ging.
Ging goed, Medicijnen waren verhoogd en een beetje veranderd, ze had haar plaatsje gevonden en deed lekker mee.
Ik blij.
Vanmorgen belde ik even met mijn moeder om te vragen hoe het ging.
De praatte erg raar (sloom en duurde lang tot antwoorden) en bleef maar doeidoei zeggen door mijn verhaal heen.
Ik belde dus direct naar de kliniek om te vragen wat er was en of dit een gevolg is van de medicijnen.
Vrouw vertelde dat de medicijnen nog niet konden werken.
Maar ze ging wel even kijken bij mijn moeder (Ging niet van harte!)
Omdat het me zo dwars zat besloot ik om vanmiddag nog langs te gaan.
Hadden afgesproken om de eerste week niet met elkaar af te spreken maar voelde met erg slecht onder de situatie.
Ik was dus langs gegaan. Kwam binnen niemand te bekennen.
Kwamen er bewoners aan maar geen leiding of iets.
Ik mijn moeder gebeld om te vragen waar ze was.
Toestemming gevraagd en toen mocht ze komen.
Leiding zat in een kamertje.
Ik extra positief doen over haar kamer. Ze had er echt iets leuks van gemaakt.
Dus wij een beetje kletsen. Waren meerdere situaties die ik absoluut niet vond kunnen en vooral hoe een mevrouw tegen mijn moeder praat. Ze snauwt haar constant af. Dus ik zei tegen der van : Joh, dan zeg je toch dat je dat niet fijn vind. Maar ze was erg bang om helemaal opgesloten te worden als ze tegen ze in zou gaan. En mn moeder zit er voor een zware depressie. Ik had van de kliniek dus verwacht dat er interactie zou zijn om dingen te doen. Maar mn moeder zit bijna de hele dag op haar kamer. En die mensen continu op dat kamertje. Terwijl als ik er ben doet ze poeslief tegen mijn moeder. Ze mag ook een keer per dan naar buiten onder begeleiding en dan moet hier ook nog toestemming voor gegeven worden. Er zijn ook dagen dat dat niet het geval is, dus niet naar buiten. Ik heb erg het gevoel dat het alleen maar slechter gaat. Deze situatie is niet heel bevorderlijk voor haar depressie. Vanavond zag ze ook niet zitten omdat die nare vrouw er weer was. Het liefste had ik haar mee naar huis genomen.
Nu zit ik dus verdrietig thuis te zijn en weet eigenlijk niet wat ik moet doen.
Wat vinden jullie, zal ik haar weer mee naar huis nemen en het samen proberen op te lossen?
Mijn moeder is van de week opgenomen in een opnamekliniek.
Ze had een zware depressie ect.
Ze heeft ook een verminderd IQ door gebeurtenissen.
Nu zit ze op de gesloten afdeling van een kliniek.
Dag 2 had ik gebeld naar de kliniek om te vragen hoe het ging.
Ging goed, Medicijnen waren verhoogd en een beetje veranderd, ze had haar plaatsje gevonden en deed lekker mee.
Ik blij.
Vanmorgen belde ik even met mijn moeder om te vragen hoe het ging.
De praatte erg raar (sloom en duurde lang tot antwoorden) en bleef maar doeidoei zeggen door mijn verhaal heen.
Ik belde dus direct naar de kliniek om te vragen wat er was en of dit een gevolg is van de medicijnen.
Vrouw vertelde dat de medicijnen nog niet konden werken.
Maar ze ging wel even kijken bij mijn moeder (Ging niet van harte!)
Omdat het me zo dwars zat besloot ik om vanmiddag nog langs te gaan.
Hadden afgesproken om de eerste week niet met elkaar af te spreken maar voelde met erg slecht onder de situatie.
Ik was dus langs gegaan. Kwam binnen niemand te bekennen.
Kwamen er bewoners aan maar geen leiding of iets.
Ik mijn moeder gebeld om te vragen waar ze was.
Toestemming gevraagd en toen mocht ze komen.
Leiding zat in een kamertje.
Ik extra positief doen over haar kamer. Ze had er echt iets leuks van gemaakt.
Dus wij een beetje kletsen. Waren meerdere situaties die ik absoluut niet vond kunnen en vooral hoe een mevrouw tegen mijn moeder praat. Ze snauwt haar constant af. Dus ik zei tegen der van : Joh, dan zeg je toch dat je dat niet fijn vind. Maar ze was erg bang om helemaal opgesloten te worden als ze tegen ze in zou gaan. En mn moeder zit er voor een zware depressie. Ik had van de kliniek dus verwacht dat er interactie zou zijn om dingen te doen. Maar mn moeder zit bijna de hele dag op haar kamer. En die mensen continu op dat kamertje. Terwijl als ik er ben doet ze poeslief tegen mijn moeder. Ze mag ook een keer per dan naar buiten onder begeleiding en dan moet hier ook nog toestemming voor gegeven worden. Er zijn ook dagen dat dat niet het geval is, dus niet naar buiten. Ik heb erg het gevoel dat het alleen maar slechter gaat. Deze situatie is niet heel bevorderlijk voor haar depressie. Vanavond zag ze ook niet zitten omdat die nare vrouw er weer was. Het liefste had ik haar mee naar huis genomen.
Nu zit ik dus verdrietig thuis te zijn en weet eigenlijk niet wat ik moet doen.
Wat vinden jullie, zal ik haar weer mee naar huis nemen en het samen proberen op te lossen?
maandag 1 april 2013 om 21:01
Vind het naar te lezen To dat je moeder s nachts door die vrouw wordt lastig gevallen. Ik zou dan denken, doe de deur van die vrouw op slot ipv die van je moeder. Jouw verhaal maakt indruk op me, ik heb het namelijk anders meegemaakt. Ik zat toen in opname en klinkt heel raar maar tijdens de opname op de PAAZ heb ik geen hekel gehad aan die opname. Op den duur stuurde ik zelfs het bezoek wat ik kreeg naar huis, dus nu ik jouw verhaal zo lees, kan ik me een beetje invoelen hoe mijn familie zich toen gevoeld moet hebben en das even heavy. Ik was zelfs heel rustig toen ik nog de separeer in moest ook, heb daar 3 weken 's nachts in geslapen. Daar heb ik nog wel steeds nachtmerries over, dus dat heeft wel een negatieve indruk op me gemaakt achteraf. Echt ik hoop dat je snel gehoord gaat worden door de verpleging van je moeder. Sterkte met alles!!!!
