Psyche
alle pijlers
Opnieuw beginnen
vrijdag 5 oktober 2012 om 12:36
Hallo allemaal,
Ik probeer het kort te houden maar weet niet of dat gaat lukken.
Ik heb een heftige jeugd gehad. Moeder vele jaren depressief geweest vanaf het moment dat ik werd geboren totdat ik een jaar of 9 was. Met alle bijkomstigheden die veel indruk hebben gemaakt. Moeder die bijvoorbeeld huilend de badkamer op rent en roept dat ze zichzelf van kant gaat maken, meerdere malen gezien. Geweld gebruiken jegens haar kinderen was haar ook niet vreemd. Als ze een bepaalde "bui" heeft, gaat ze alle grenzen over, verbaal en fysiek. Mijn vader kon de situatie op een gegeven moment ook niet aan en begon ook vaker te slaan. Dit was natuurlijk geen ideaal begin van mijn leven.
Nu, jaren later, is het eigenlijk nog niet veel beter. Mijn moeder heeft me vorig jaar met kerst bijvoorbeeld nog geslagen in de auto en tijdens het rijden constant geroepen dat ze tegen een boom ging aanrijden, dat ze wilde dat ze nooit kinderen had gekregen etc. Buiten deze "buien" projecteert mijn moeder al haar angsten en mislukkingen uit haar leven op mij en moest ik altijd "perfect" zijn, volgens haar plaatje. Een negatief zelfbeeld en veel angsten is wat ik eraan heb overgehouden.
Ik woon nu ongeveer een jaar op mezelf, maar wel nog in de buurt van mijn ouders. Ik heb echter besloten, en ik heb al een kamer(!), om te verhuizen naar Amsterdam en helemaal opnieuw te beginnen. Ik verhuis begin november. Ik heb psychotherapie gehad de afgelopen tijd en ik accepteer mezelf al steeds meer en ook mijn angsten zijn minder. Dat maakt dat ik er erg positief tegenover sta, echter alles gaat met vallen en opstaan en heb nu ff een slechte bui waarin ik denk dat alles wel hetzelfde zal blijven en dat ik nooit het leven ga krijgen wat ik wil. Ik weet niet precies wat ik met deze post wil, misschien even mijn hart luchten en horen wat jullie kijk erop is. Iemand die ook een nieuw begin heeft gemaakt ooit bijvoorbeeld?
Ik probeer het kort te houden maar weet niet of dat gaat lukken.
Ik heb een heftige jeugd gehad. Moeder vele jaren depressief geweest vanaf het moment dat ik werd geboren totdat ik een jaar of 9 was. Met alle bijkomstigheden die veel indruk hebben gemaakt. Moeder die bijvoorbeeld huilend de badkamer op rent en roept dat ze zichzelf van kant gaat maken, meerdere malen gezien. Geweld gebruiken jegens haar kinderen was haar ook niet vreemd. Als ze een bepaalde "bui" heeft, gaat ze alle grenzen over, verbaal en fysiek. Mijn vader kon de situatie op een gegeven moment ook niet aan en begon ook vaker te slaan. Dit was natuurlijk geen ideaal begin van mijn leven.
Nu, jaren later, is het eigenlijk nog niet veel beter. Mijn moeder heeft me vorig jaar met kerst bijvoorbeeld nog geslagen in de auto en tijdens het rijden constant geroepen dat ze tegen een boom ging aanrijden, dat ze wilde dat ze nooit kinderen had gekregen etc. Buiten deze "buien" projecteert mijn moeder al haar angsten en mislukkingen uit haar leven op mij en moest ik altijd "perfect" zijn, volgens haar plaatje. Een negatief zelfbeeld en veel angsten is wat ik eraan heb overgehouden.
Ik woon nu ongeveer een jaar op mezelf, maar wel nog in de buurt van mijn ouders. Ik heb echter besloten, en ik heb al een kamer(!), om te verhuizen naar Amsterdam en helemaal opnieuw te beginnen. Ik verhuis begin november. Ik heb psychotherapie gehad de afgelopen tijd en ik accepteer mezelf al steeds meer en ook mijn angsten zijn minder. Dat maakt dat ik er erg positief tegenover sta, echter alles gaat met vallen en opstaan en heb nu ff een slechte bui waarin ik denk dat alles wel hetzelfde zal blijven en dat ik nooit het leven ga krijgen wat ik wil. Ik weet niet precies wat ik met deze post wil, misschien even mijn hart luchten en horen wat jullie kijk erop is. Iemand die ook een nieuw begin heeft gemaakt ooit bijvoorbeeld?
vrijdag 5 oktober 2012 om 12:58
Jeetje wat klink je sterk zeg! Een nieuwe start, een nieuwe kamer en een nieuw begin. Het zal vast niet allemaal vlekkeloos gaan verlopen maar dat hoeft toch ook niet? Als jij maar het gevoel hebt dat het jouw leven is dat je leidt.
Ik ben diep onder de indruk van jouw veerkracht en die zal er misschien wel voor zorgen dat de ups-en-downs ook gewoon door je genomen gaan worden. Je bent van zover weg, stap voor stap terug gekomen bij wie je bent en heb maar vertrouwen in jezelf, want in jouw verhaal kom je op mij over als een overlever. Jij komt er denk ik wel.
Ik ben diep onder de indruk van jouw veerkracht en die zal er misschien wel voor zorgen dat de ups-en-downs ook gewoon door je genomen gaan worden. Je bent van zover weg, stap voor stap terug gekomen bij wie je bent en heb maar vertrouwen in jezelf, want in jouw verhaal kom je op mij over als een overlever. Jij komt er denk ik wel.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
vrijdag 5 oktober 2012 om 12:59
Ik ben ooit een nieuw leven begonnen. Ver weg van mijn ouders en andere familie. Het eerste jaar was vol twijfel en onzekerheid maar ik wist ook dat ik het beter alleen kon doen. Teveel bagage die andere je opleggen. Uiteindelijk ben je zelf verantwoordelijk voor je eigen leven en hoe leuk het wordt. Ik heb het grootste respect voor je beslissing want het is niet de makkelijkste maar het feit dat je deze stap zet geeft aan dat je doorzettingsvermogen heb en risico's durft te nemen voor je eigen geluk. Jij gaat het wel redden.
vrijdag 5 oktober 2012 om 13:00
vrijdag 5 oktober 2012 om 13:04
Het wordt misschien nooit helemaal zoals je wilt, maar wel beter dan nu. Inderdaad, vallen en opstaan.
Ik ben vorig jaar opnieuw begonnen. Compleet andere situatie hoor. Ik was te lang door blijven lopen met ptss, werd zwaar depressief, dat uitte zich lichamelijk, raakte mijn baan kwijt, mijn huis kwijt, 'vrienden' kwijt. Ook therapie gehad, keihard gewerkt en opnieuw begonnen. Soms word ik ook nog wel moedeloos, maar dat zijn korte momenten. Moet je jezelf ook gunnen... Uiteindelijk weet je zelf van binnen wel dat je op de goede weg bent. (en als dat niet zo is, dan maar op zoek naar een andere weg).
Ik wens je heel veel sterkte met deze moedige en moeilijke stap! Geloof in jezelf, dan komt het goed!
Ik ben vorig jaar opnieuw begonnen. Compleet andere situatie hoor. Ik was te lang door blijven lopen met ptss, werd zwaar depressief, dat uitte zich lichamelijk, raakte mijn baan kwijt, mijn huis kwijt, 'vrienden' kwijt. Ook therapie gehad, keihard gewerkt en opnieuw begonnen. Soms word ik ook nog wel moedeloos, maar dat zijn korte momenten. Moet je jezelf ook gunnen... Uiteindelijk weet je zelf van binnen wel dat je op de goede weg bent. (en als dat niet zo is, dan maar op zoek naar een andere weg).
Ik wens je heel veel sterkte met deze moedige en moeilijke stap! Geloof in jezelf, dan komt het goed!
vrijdag 5 oktober 2012 om 13:09
Ik ben ook ooit opnieuw begonnen. Niet zo drastisch als jij, maar heb wel mijn leven behoorlijk overhoop gegooid.
Mijn ervaring? Het is doodeng, moeilijk, het maakt je verdrietig, soms voel je je vreselijk eenzaam. Maar het creeert ook heel veel mogelijkheden, nieuwe kansen, je komt los uit patronen waarin je vastzat, ellende van vroeger kan je eindelijk achter je laten.
Ik wil maar zeggen: verwacht niet dat het meteen en altijd leuk zal zijn. Maar als je doorzet (en zo te zien kan je dat wel) levert het veel op. Dapper dat je zo voor jezelf durft te kiezen, volgens mij kom je er wel. Zorg goed voor jezelf, je verdient het.
Mijn ervaring? Het is doodeng, moeilijk, het maakt je verdrietig, soms voel je je vreselijk eenzaam. Maar het creeert ook heel veel mogelijkheden, nieuwe kansen, je komt los uit patronen waarin je vastzat, ellende van vroeger kan je eindelijk achter je laten.
Ik wil maar zeggen: verwacht niet dat het meteen en altijd leuk zal zijn. Maar als je doorzet (en zo te zien kan je dat wel) levert het veel op. Dapper dat je zo voor jezelf durft te kiezen, volgens mij kom je er wel. Zorg goed voor jezelf, je verdient het.
vrijdag 5 oktober 2012 om 13:14
@ liquorice, ik denk dat je helemaal gelijk hebt en die moeilijke tijd is waar ik nog een beetje bang voor ben. Wat ook wel logisch is. Maar ik weet gewoon dat ik me langzaam moet gaan losmaken van mijn ouders. Het komt vast wel goed uiteindelijk!
@tequilavixen, fijn om te horen dat het jou goed heeft gedaan Moed wordt beloond?
@tequilavixen, fijn om te horen dat het jou goed heeft gedaan Moed wordt beloond?
vrijdag 5 oktober 2012 om 13:15
quote:misss_L schreef op 05 oktober 2012 @ 13:10:
Dat is mijn favoriete band, HURTS. Erg leuke mannen en goede muziek ;)http://www.youtube.com/watch?v=1TB1x67Do5U
SHE SAYS:
Don't let go
Never give up, it's such a wonderful life
Don't let go
Never give up, it's such a wonderful life
Toepasselijk ook.
Dat is mijn favoriete band, HURTS. Erg leuke mannen en goede muziek ;)http://www.youtube.com/watch?v=1TB1x67Do5U
SHE SAYS:
Don't let go
Never give up, it's such a wonderful life
Don't let go
Never give up, it's such a wonderful life
Toepasselijk ook.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
vrijdag 5 oktober 2012 om 13:16
Wat een knappe beslissing, het zal je goed doen!
Jouw moeders verhaal lijkt erg op wat ik in mijn jeugd heb meegemaakt met mijn moeder. Ook het feit dat dat je eerder niet zo ver uit de buurt wilde, is voor mij erg herkenbaar. Je ben wat ze noemen 'geparentificeerd'. Waarschijnlijk een term die je aleens eerder bent tegen gekomen.
Ik kan je nog zoveel vertellen, maar ik denk het belangrijkste is dat ik hoop dat jij zult ontdekken dat jij niet alleen het product van je opvoeding/jeugd/moeder bent. Je kunt jezelf en je eigen leven voor een een heel groot gedeelte zelf vormgeven. Daar ben je nu al mee begonnen! Het zal steeds beter gaan en je zult jezelf steeds beter leren kennen! Ik wens je veel liefde en een heerlijke tijd toe.
Mijn vader én moeder hebben een persoonlijkheidsstoornis. Ik ben er opmerkelijk 'normaal' uitgrkomen. Maar dat was wel een bewuste keuze. Dat kun jij ook!
Jouw moeders verhaal lijkt erg op wat ik in mijn jeugd heb meegemaakt met mijn moeder. Ook het feit dat dat je eerder niet zo ver uit de buurt wilde, is voor mij erg herkenbaar. Je ben wat ze noemen 'geparentificeerd'. Waarschijnlijk een term die je aleens eerder bent tegen gekomen.
Ik kan je nog zoveel vertellen, maar ik denk het belangrijkste is dat ik hoop dat jij zult ontdekken dat jij niet alleen het product van je opvoeding/jeugd/moeder bent. Je kunt jezelf en je eigen leven voor een een heel groot gedeelte zelf vormgeven. Daar ben je nu al mee begonnen! Het zal steeds beter gaan en je zult jezelf steeds beter leren kennen! Ik wens je veel liefde en een heerlijke tijd toe.
Mijn vader én moeder hebben een persoonlijkheidsstoornis. Ik ben er opmerkelijk 'normaal' uitgrkomen. Maar dat was wel een bewuste keuze. Dat kun jij ook!
Computer says nooooo
vrijdag 5 oktober 2012 om 13:18
Ben wel eens verhuisd maar heb toen niet de banden verbroken dus niet vergelijkbaar denk ik.
Wat me prettig lijkt is dat niemand weet wie je bent in het begin, en dat niemand jou herinnert aan vroeger. Je komt geen mensen tegen die denken: Oh is dat niet die missss-L uit dat aparte gezin? En jij zult niet je buurvrouw van vroeger in de stad zien lopen (hoogstwaarschijnlijk). Je komt meer los van vroeger.
Dapper hoor, veel sterkte.
Wat me prettig lijkt is dat niemand weet wie je bent in het begin, en dat niemand jou herinnert aan vroeger. Je komt geen mensen tegen die denken: Oh is dat niet die missss-L uit dat aparte gezin? En jij zult niet je buurvrouw van vroeger in de stad zien lopen (hoogstwaarschijnlijk). Je komt meer los van vroeger.
Dapper hoor, veel sterkte.
vrijdag 5 oktober 2012 om 13:19
Ja, ik geloof absoluut dat moed wordt beloond. Hoe meer je het onzekere van je af weet te schudden, hoe meer kansen en mogelijkheden je ziet verschijnen
(Wat zeker niet wil zeggen dat het leven dan ineens makkelijk wordt, of dat er niets meer fout gaat... maar wel dat je daar anders mee om leert gaan en verder kunt kijken dan dat)
(Wat zeker niet wil zeggen dat het leven dan ineens makkelijk wordt, of dat er niets meer fout gaat... maar wel dat je daar anders mee om leert gaan en verder kunt kijken dan dat)
vrijdag 5 oktober 2012 om 13:22
Dankje summer73. Ja dat klopt, ik heb me altijd erg verantwoordelijk gevoeld voor het welzijn van mijn ouders. En vooral mijn moeder. Maar mij werd dat ook toegeschoven, als ik iets doe wat haar niet bevalt dan is het dus ook mijn schuld dat ze miserabel is etc.
Ze verzetten zich ook erg tegen het feit dat ik naar Amsterdam ga verhuizen. Ze proberen me een schuldgevoel aan te praten en ze geven me nu al het gevoel dat alles daar toch mis zal gaan. Dit doen ze al een hele tijd, daarom ben ik er in ieder geval al heel trots op dat ik me erdoorheen heb gevochten en ben blijven zoeken naar een kamer, en nu gevonden dus!
En ben het met je eens, het is een bewuste keuze. Wel eentje waar je klaar voor moet zijn, ik voel dat dat nu is. Erg knap dat jij je er ook doorheen hebt geknokt!
Ze verzetten zich ook erg tegen het feit dat ik naar Amsterdam ga verhuizen. Ze proberen me een schuldgevoel aan te praten en ze geven me nu al het gevoel dat alles daar toch mis zal gaan. Dit doen ze al een hele tijd, daarom ben ik er in ieder geval al heel trots op dat ik me erdoorheen heb gevochten en ben blijven zoeken naar een kamer, en nu gevonden dus!
En ben het met je eens, het is een bewuste keuze. Wel eentje waar je klaar voor moet zijn, ik voel dat dat nu is. Erg knap dat jij je er ook doorheen hebt geknokt!
vrijdag 5 oktober 2012 om 13:33
Wat een sterke meid ben je zeg...en moedig dat je je eigen pad gaat bewandelen en opnieuw gaat beginnen. Het zal vast met ups en downs gaan maar de kracht die je nu hebt om dit te gaan doen neemt niemand jou meer af!
Volg je hart en je eigen gevoel en be strong.
Heel veel sterkte, suc6, krachten alle geluk voor jou!!
Volg je hart en je eigen gevoel en be strong.
Heel veel sterkte, suc6, krachten alle geluk voor jou!!
