Psyche
alle pijlers
Opnieuw beginnen
vrijdag 5 oktober 2012 om 12:36
Hallo allemaal,
Ik probeer het kort te houden maar weet niet of dat gaat lukken.
Ik heb een heftige jeugd gehad. Moeder vele jaren depressief geweest vanaf het moment dat ik werd geboren totdat ik een jaar of 9 was. Met alle bijkomstigheden die veel indruk hebben gemaakt. Moeder die bijvoorbeeld huilend de badkamer op rent en roept dat ze zichzelf van kant gaat maken, meerdere malen gezien. Geweld gebruiken jegens haar kinderen was haar ook niet vreemd. Als ze een bepaalde "bui" heeft, gaat ze alle grenzen over, verbaal en fysiek. Mijn vader kon de situatie op een gegeven moment ook niet aan en begon ook vaker te slaan. Dit was natuurlijk geen ideaal begin van mijn leven.
Nu, jaren later, is het eigenlijk nog niet veel beter. Mijn moeder heeft me vorig jaar met kerst bijvoorbeeld nog geslagen in de auto en tijdens het rijden constant geroepen dat ze tegen een boom ging aanrijden, dat ze wilde dat ze nooit kinderen had gekregen etc. Buiten deze "buien" projecteert mijn moeder al haar angsten en mislukkingen uit haar leven op mij en moest ik altijd "perfect" zijn, volgens haar plaatje. Een negatief zelfbeeld en veel angsten is wat ik eraan heb overgehouden.
Ik woon nu ongeveer een jaar op mezelf, maar wel nog in de buurt van mijn ouders. Ik heb echter besloten, en ik heb al een kamer(!), om te verhuizen naar Amsterdam en helemaal opnieuw te beginnen. Ik verhuis begin november. Ik heb psychotherapie gehad de afgelopen tijd en ik accepteer mezelf al steeds meer en ook mijn angsten zijn minder. Dat maakt dat ik er erg positief tegenover sta, echter alles gaat met vallen en opstaan en heb nu ff een slechte bui waarin ik denk dat alles wel hetzelfde zal blijven en dat ik nooit het leven ga krijgen wat ik wil. Ik weet niet precies wat ik met deze post wil, misschien even mijn hart luchten en horen wat jullie kijk erop is. Iemand die ook een nieuw begin heeft gemaakt ooit bijvoorbeeld?
Ik probeer het kort te houden maar weet niet of dat gaat lukken.
Ik heb een heftige jeugd gehad. Moeder vele jaren depressief geweest vanaf het moment dat ik werd geboren totdat ik een jaar of 9 was. Met alle bijkomstigheden die veel indruk hebben gemaakt. Moeder die bijvoorbeeld huilend de badkamer op rent en roept dat ze zichzelf van kant gaat maken, meerdere malen gezien. Geweld gebruiken jegens haar kinderen was haar ook niet vreemd. Als ze een bepaalde "bui" heeft, gaat ze alle grenzen over, verbaal en fysiek. Mijn vader kon de situatie op een gegeven moment ook niet aan en begon ook vaker te slaan. Dit was natuurlijk geen ideaal begin van mijn leven.
Nu, jaren later, is het eigenlijk nog niet veel beter. Mijn moeder heeft me vorig jaar met kerst bijvoorbeeld nog geslagen in de auto en tijdens het rijden constant geroepen dat ze tegen een boom ging aanrijden, dat ze wilde dat ze nooit kinderen had gekregen etc. Buiten deze "buien" projecteert mijn moeder al haar angsten en mislukkingen uit haar leven op mij en moest ik altijd "perfect" zijn, volgens haar plaatje. Een negatief zelfbeeld en veel angsten is wat ik eraan heb overgehouden.
Ik woon nu ongeveer een jaar op mezelf, maar wel nog in de buurt van mijn ouders. Ik heb echter besloten, en ik heb al een kamer(!), om te verhuizen naar Amsterdam en helemaal opnieuw te beginnen. Ik verhuis begin november. Ik heb psychotherapie gehad de afgelopen tijd en ik accepteer mezelf al steeds meer en ook mijn angsten zijn minder. Dat maakt dat ik er erg positief tegenover sta, echter alles gaat met vallen en opstaan en heb nu ff een slechte bui waarin ik denk dat alles wel hetzelfde zal blijven en dat ik nooit het leven ga krijgen wat ik wil. Ik weet niet precies wat ik met deze post wil, misschien even mijn hart luchten en horen wat jullie kijk erop is. Iemand die ook een nieuw begin heeft gemaakt ooit bijvoorbeeld?
vrijdag 5 oktober 2012 om 13:42
Wow heftig verhaal.
Ik herken wel een hoop, mijn moeder was ook depressief, wat mij als kind wel getekend heeft. Zij is alleen zelf weggegaan wat mij de ruimte gaf om 'tot rust' te komen.
Ik denk dat het heel goed is wat je gedaan hebt. Je mag trots op jezelf zijn dat je op die manier je lot in eigen handen hebt genomen. Waarschijnlijk zul je in je dagelijks leven af en toe nog herinnerd worden aan bepaalde angsten, maar zoals summer73 al zei, jij bent je eigen persoon en niet je ouders.
Ik herken wel een hoop, mijn moeder was ook depressief, wat mij als kind wel getekend heeft. Zij is alleen zelf weggegaan wat mij de ruimte gaf om 'tot rust' te komen.
Ik denk dat het heel goed is wat je gedaan hebt. Je mag trots op jezelf zijn dat je op die manier je lot in eigen handen hebt genomen. Waarschijnlijk zul je in je dagelijks leven af en toe nog herinnerd worden aan bepaalde angsten, maar zoals summer73 al zei, jij bent je eigen persoon en niet je ouders.
vrijdag 5 oktober 2012 om 14:33
Hier nog een 'ervaringsdeskundige'... Ik denk dat je er goed aan doet om op kamers te gaan. Realiseer je wel dat je in Amsterdam een heel nieuw leven op zult moeten bouwen. Dat kost tijd en je zult je daar waarschijnlijk ook niet meteen gelukkig(er) voelen, maar als je zo dapper bent als jij red je het wel!
En tja.. helemaal opnieuw beginnen kan helaas niet, al zou je dat misschien nog zó graag willen. Ik hoop voor jou vooral dat je in de toekomst in staat zult zijn alle nare gebeurtenissen te verwerken. En ook dat je een plek zult vinden waar jij je veilig voelt en waar je mensen vindt die bij je passen en goed voor jou zijn - want die bestáán!
Ik wens je heel veel sterkte en succes!
En tja.. helemaal opnieuw beginnen kan helaas niet, al zou je dat misschien nog zó graag willen. Ik hoop voor jou vooral dat je in de toekomst in staat zult zijn alle nare gebeurtenissen te verwerken. En ook dat je een plek zult vinden waar jij je veilig voelt en waar je mensen vindt die bij je passen en goed voor jou zijn - want die bestáán!
Ik wens je heel veel sterkte en succes!
vrijdag 5 oktober 2012 om 14:46
Dankjewel ookbijzonder. Ja dat is ook wat ik eng vindt, iets op te bouwen. Letterlijk alles ga ik "opnieuw" doen, nieuwe opleiding, nieuwe baan, nieuwe vrienden maken etc. Soms zie ik het als iets heel positiefs, op momenten dat ik bang wordt denk ik waar ben ik aan begonnen?
Maar ik weet ook dat ik dit moet doen. En inderdaad je verleden neem je wel mee maar ik hoop vooral dat ik er emotioneel wat meer afstand van kan nemen en mezelf kan laten zien dat ik het KAN. Dat ik mijn eigen leven kan hebben en dat ik gelukkig kan zijn vooral
Maar ik weet ook dat ik dit moet doen. En inderdaad je verleden neem je wel mee maar ik hoop vooral dat ik er emotioneel wat meer afstand van kan nemen en mezelf kan laten zien dat ik het KAN. Dat ik mijn eigen leven kan hebben en dat ik gelukkig kan zijn vooral
vrijdag 5 oktober 2012 om 16:02
Wil je ook even zeggen hoe goed het is dat je deze stap neemt. Echt heel knap en moedig. Diep van binnen voel je waarschijnlijk ook wel dat dit het beste voor je is...ook al is het ook spannend en eng en weet je nog niet hoe en wat alles zal gaan lopen.
Ik hoop en denk dat het je heeeeel goed zal doen, dat je tot jezelf en tot bloei komt. Fijn dat je vriendinnen hebt in de grote stad, dat scheelt!
Ervaar en geniet van hoe t leven ook kan zijn. Je verdient t!
Ik hoop en denk dat het je heeeeel goed zal doen, dat je tot jezelf en tot bloei komt. Fijn dat je vriendinnen hebt in de grote stad, dat scheelt!
Ervaar en geniet van hoe t leven ook kan zijn. Je verdient t!
