Ouder(s) met autisme

quote:juliadenders schreef op 13 september 2015 @ 18:07:

Dank je!

Ik ga kijken.Waarom reageer je niet op mij?

Hier is ook meer te vinden. Het gaat dan wel over een verstandelijke beperking, ik weet niet of jouw ouders daar ook mee te maken hadden/hebben. Maar er zijn veel raakvlakken, misschien heb je er wat aan.



Overigens is hierin wel belangrijk dat er echt een diagnose is. Zelf gaan diagnosticeren en daarop voortborduren is niet handig. Je kunt dan beter een periode een psycholoog zien om je jeugd te verwerken. Er zijn ook genoeg ouders zonder autisme die de plank misslaan met de opvoeding van en zorg voor hun kinderen. Sowieso is dit proces samen met een psycholoog oppakken misschien wel fijn voor je als je er nog veel last van hebt.

Autisme is geen goede verzamelterm. Autisme spectum stoornis (ASS) is beter, omdat dat de ruimte laat voor variatie (en de variarie is groot! Van klassiek autisme tot asperger). Je kan dus ook niet zomaar stellen wat dubbeltje stelt: dat die mensen nooit behoefte zouden hebben om hun kleinkinderen te zien als ze het "echt" hadden. Dat hangt helemaal af van waar ze zitten op het spectrum.



Mijn opa had een ASS, mijn oom heeft het, en ook 1 van mn broers heeft het. Bij hem werd het pas laat vastgesteld (23e), ondanks sociaal disfunctioneren gedurende zijn hele leven tot dan toe. Mij moeder weigerde hulp voor hem te zoeken omdat ze kostte wat kost geen 'etiketje' voor hem wilde.



Na de diagnose vielen er voor mijn broer een heleboel dingen op zijn plaats, heeft een boel psycho-educatie gehad. Mij moeder herkende een aantal dingen van zichzelf toen hij er zo mee bezig was, en ook bij haar is toen de diagnose gesteld.



Dat was toen weer voor mij een enorme eye-opener, omdat ik op dat moment bezig was met het verwerken van een aantal zaken van vroeger. De eeuwige botte, heus goed bedoelde, maar zelfvertrouwen ondermijnende opmerkingen: Van mn gewicht tot mn intelligentie. Dat had nogal wat sporen nagelaten.



De band met mn moeder is nu weer oke, maar ik moet enorm duidelijk naar haar toe zijn. Ze gaat gemakkelijk over mijn grens heen zonder dat ze dat door heeft.

Nogmaals de vraag, wie heeft de diagnose autisme gedaan?

[quote]dubbeltje4 schreef op 13 september 2015 @ 17:05:

Als je ouders echt autisme zouden hebben (geconstateerd door een deskundige en nee dat is Google niet), dan hadden ze niet de minste behoefte gevoeld om contact te zoeken met jouw kinderen.[/quote



Hoe kom je daar nou weer bij??

Het spectrum is breed hoor. Kan zijn dat ze juist idd claimen.

quote:juliadenders schreef op 13 september 2015 @ 18:44:

Dubbeltje,

Idd positief dat ze wat milder zijn geworden en een band willen met de kleinkinderen. Ik zit ze daar niet in dwars.

Goed van je!



Misschien toch nog een beetje persoonlijke genoegdoening voor jou via je kinderen.

quote:juliadenders schreef op 13 september 2015 @ 18:02:

Dank je wel drift, ik zal eens gaan kijken op die site.



Foresta, wat jij omschrijft herken ik helemaal.

En inderdaad, ik zal het inderdaad moeten opgeven. Er zit echt een leeg stuk in mij wat ik maar niet opgevuld krijg. Maar dat zal ook nooit gaan gebeuren. De harde waarheid.Maar dat slijt wel, dat gat kun je opvullen door naar jezelf als moeder te kijken en zien dat dat je het zelf helemaal anders doet en vooral dat je dat ook kan, want bij autisme is het geen kwestie van niet willen, al lijkt het daar wel op en heb je daar geen flikker aan als je 7 jaar bent, en ze brengen je niet naar het kinderfeestje want veel te druk.. Of dat je nog nooit een pretpark in bent geweest.. Laat staan op vakantie..

quote:juliaaana schreef op 13 september 2015 @ 17:21:

[...]





Dat kan best, hoezo weet jij dit voor de ouders van TO zo stellig?



TO, wellicht kan je bij je woongemeente kijken of er lotgenotengroepen zijn. Of speciale autisme cafe's oid.Ik heb een man met ASS en die heeft een meer dan prima band met zijn kinderen hoor .. Niet elke autist is anti contact

quote:poldervrouw schreef op 14 september 2015 @ 11:05:

[...]





Ik heb een man met ASS en die heeft een meer dan prima band met zijn kinderen hoor .. Niet elke autist is anti contactMaar die heeft waarschijnlijk wel een gezonde vrouw.

Het is niet waar dat een volwassen ouder met ass geen contact zoekt met zijn/haar kinderen. De meeste mensen met ass leren hoe ze zich moeten gedragen en doen vrij normaal. Ze begrijpen niet altijd alles maar dat is een tweede! Een vriend van mij heeft ass en is een super papa voor zijn kinderen. Hij vindt het lastig om met sociale dingen om te gaan, bijv problemen met andere kinderen op school of heftige emoties, maar dat betekent niet dat hij er niet om geeft en niet zijn uiterste best doet om het op te lossen.

quote:dubbeltje4 schreef op 13 september 2015 @ 17:05:

Als je ouders echt autisme zouden hebben (geconstateerd door een deskundige en nee dat is Google niet), dan hadden ze niet de minste behoefte gevoeld om contact te zoeken met jouw kinderen.Wat een bullshit.

Good to know dat ik geen contact ga/kan/wil maken met mijn kind xD Wat een ongefundeerde uitspraken zeg. Niet alle ASS'ers zijn hetzelfde, zelfs niet die met dezelfde afwijking binnen het spectrum. Ook ouders zònder diagnose kunnen horken zijn en hun kinderen mishandelen.



Ik ben een alleenstaande moeder met een ASS en ik maak heel prima contact met mijn kind, ik ben dol op haar en zij op mij.

http://www.lindanieuws.nl ... iek-van-rommel-of-gehuil/



Misschien heb je hier iets aan. Heftig om te lezen. Ik snap dat dit grote impact op je jeugd kan hebben. Sterkte.

TO, ook ik heb de vraag wie jouw ouders gediagnostiseerd heeft.



Waarom? Omdat de symptomen die jij beschrijft niet alleen bij ASS voor kunnen komen. Ook borderliners gaan makkelijk over grenzen, anderen (en dus ook kinderen) emotioneel en fysiek verwaarlozen of juist overvragen. Veel mensen met een psychische aandoening/beperking houden de schijn op, zeker 30-40 jaar terug.



Ik denk dat je je vraag beter wat algemener kunt stellen: ouders met psychische problemen, bijvoorbeeld. Verder denk ik dat je vooral in therapie moet gaan om het te verwerken. De meeste GGZ-instellingen kunnen je ook doorverwijzen naar een contactgroep voor lotgenoten.



Overigens hier een volwassen vrouw met ASS, mijn vader heeft ook ASS. Hij is de liefste man die er is.

Mijn vader heeft autisme en mijn moeder is depressief. Mijn vader begint nu allerlei kwalen te krijgen waardoor wij als dochters voor hem klaar staan. Maar dat is heel dubbel omdat hij nog nooit interesse in ons getoond heeft. Dan voel je weer even hoe eenrichtingsverkeer het altijd is. Hij kan er niks aan doen, maar ik voel me vaak in de kou staan. Hij heeft geloof ik 1 keer in mijn leven gevraagd naar mijn werk. Ik viel bijna van mijn stoel van verbazing. En ik dacht eerst dat hij het niet tegen mij had.

quote:Foresta schreef op 13 september 2015 @ 17:56:

Wat voor herkenning zoek je dan? Ouders met autisme, daar kun je bijna geen band mee krijgen, want het contact is niet wederkerig, ze vragen niet naar school, vriendjes, en andere dingen die belangrijk zijn voor een kind, ze snappen ook niet dat je groter wordt en ze tegenspreekt, kortom een hele koude opvoeding, waar bijna geen contact mee te krijgen is, TO geef het op, je zal nooit krijgen waar je naar zoekt en wat je vroeger als klein kind gemist hebt. Kijk naar jezelf en zorg dat jouw kinderen wel die warme opvoeding krijgen die jij zo gemist hebt.



Zo beschijf je exact mijn opvoeding met als bonus fysieke mishandeling.



Zelf blijk ik "hoogbegaafd" te zijn met wat autistische trekken, evenals mijn kind , kan nog steeds niet begrijpen dat mijn ouders er zo'n grote teringzooi van hebben gemaakt. Zelf heb ik aardig wat voor mijn kiezen gehad maar mijn dochter is mijn prinses en ik hou ontzettend veel van haar, ondanks mijn beperking om oprechte gevoelens te kunnen ervaren.

Dubbeltje, ik voel een negatieve ondertoon in je reacties. Je bent kritisch, maar niet op een onderbouwde manier. Erg vervelend.



Mijn broer is een geweldige vader. Mijn vader is dat niet. Verschil in karakters. Mijn andere broer zou ook geen geweldige vader zijn en heeft daarom zelf bewust ook geen kinderen.



Ondanks dat mijn vader er niks aan kan doen vanwege zijn stoornis, neem ik het wel kwalijk dat hij weigert om iets toe te geven en ons fysiek en psychisch mishandeld heeft. Ook als je een diagnose hebt (gekregen van zijn kinderen op basis van erfelijkheid, gedrag en persoonlijkheid) vind ik dit geen excuus om je te gedragen als hij doet en deed.



Knap, Rasonkel. Ik zou er verschrikkelijk veel moeite mee hebben. Waar haal je de energie vandaan om dit te doen? Ik krijg alleen maar negatieve energie van mijn vader.

quote:tinypotato schreef op 13 september 2015 @ 18:00:

[...]





Uiteraard moet autisme door een specialistisch team worden vastgesteld middels uitgebreid en zorgvuldig diagnostisch onderzoek, maar beweren dat mensen met autisme per definitie geen interesse zouden tonen in hun kleinkinderen is totale onzin.

Mij lijkt dat ook onzin. Ik - autistisch (ASS) - vraag ook hoe het gaat met mijn ouders, en ik hoop oprecht dat alles goed gaat, en dat zij gezond blijven ook over ettelijke jaren. Als een collega lang ziek is, en hij/zij komt weer op het werk, dan vraag ik hoe het met hem/haar gaat.



quote:Meer ontopic:

Ik heb hier laatst iets over gezien. Even kijken of ik het kan vinden. Een (inmiddels) vrouw en haar zusje werden ernstig verwaarloosd als kinderen, omdat moeder (met problematiek) er vandoor was en vader autisme had. Niemand durfde er iets van te zeggen of het werd niet gezien. Ze kregen koffie als ontbijt en vader zette ze steeds voor de tv. Kan even niet bedenken hoe dat programma heet, het was al oud. Als ik het weet zal ik de link hier plakken.Ik ben ook benieuwd. Verder ben ik in het algemeen geïnteresseerd in relaties en huwelijken waar één van de partners een vorm van autisme hebben.

quote:tinypotato schreef op 13 september 2015 @ 18:05:

Dit is de aflevering waar ik het hierboven over had.Ik vind dat echt schrijnend. Er was volgens mij toen nog niet zoiets als Jeugdzorg. Het bleef - zoals in de uitzending ook zelf gezegd wordt - meer verborgen dan nu. Als ouders niet op de ouderavond komen, wordt dat direct vreemd gevonden en gaat de school zich afvragen hoe het komt dat de ouders niet betrokken zijn bij het schoolkind...

quote:poldervrouw schreef op 14 september 2015 @ 11:05:

Ik heb een man met ASS en die heeft een meer dan prima band met zijn kinderen hoor .. Niet elke autist is anti contactDat wil ik maar gezegd hebben! Ik ben ook niet anti-contact. Ik geef in het bijzonder om mijn ouders en mijn zus (die een andere beperking heeft dan ik).

---

Jeetje, lekker veroordelend weer die reacties. Mijn vriend zijn ouders zijn beide vermoedelijk autist. En dat vermoedelijk komt omdat ze nooit een diagnose zullen gaan halen. Zij zijn er namelijk van overtuigd dat ze goeie ouders waren en dat er niet veel aan de hand is. Maar dat is gewoon niet zo.



Als je ouders emotioneel onbereikbaar zijn, altijd alles in vaste patronen en structuren willen hebben, zich niet bezig houden met wat hun kind bezig houdt en als je nooit maar dan ook nooit liefde hebt ervaren van je ouders, dan zou het zo kunnen zijn dat ze ass hebben. Er horen nog meer kenmerken bij, maar die hebben zijn ouders allemaal hoor. Gebeurt vaak dat mensen van een oudere generatie wel autistisch zijn maar geen officiele diagnose hebben. Maar denk je niet dat iedereen in hun omgeving dondersgoed weet dat er iets niet helemaal normaal is? Is heel erg merkbaar voor een kind hoor. Sociaal gedrag daar zijn we op gespitst als sociale dieren.



Zijn ouders hebben dus geen diagnose maar dat hoeft ook helemaal niet. 2 van hun 3 kinderen willen ze niet meer zien. Ze kunnen namelijk alleen maar zeuren en zanikken, hoe ze hun leven moeten regelen, tot in detail. En vragen nooit ergens naar. Ze hebben geen vrienden, nooit gehad ook, en familie wil niet meer langskomen omdat ze zich niet normaal kunnen gedragen. Ik vind het heel erg voor ze maar ik hoop dat ze langs een psychiater gaan en er op een dag zelf achter komen. Heel triest als de omgeving de diagnose allang heeft opgemerkt en de mensen zelf het gewoon niet lijken te willen begrijpen. Nou, dan leef je maar alleen.



Een paar jaar geleden hebben ze mijn vriend babyspullen in een doos voor de deur gezet, omdat hij weigert elke zondag langs te komen, met een kaartje erbij dat hij hun zoon niet meer was. En dat ging echt erom dat ze per se wilden dat hij elke week langs kwam. En dat wilden ze dus afdwingen, maar mijn vriend had ze al 5 jaar niet gezien. Ze hadden ineens bedacht hoe het contact moest, ofzoiets, na 5 jaar, en toen mijn vriend dat weigerde, schreven ze hem af als zoon.



Dus ik hoop echt dat ze op een dag zien wat ze gedaan hebben, want mijn vriend's hart is gewoon gebroken wbt zijn ouders. Die wil ze nu dus echt nooit meer zien. En hij zit met de brokken, kan nauwelijks vertellen wat hij voelt en wil in het leven. Want daar vroeg niemand ooit naar toen hij opgroeide. Ik heb het echt geprobeerd met ze, heb bemiddeld, ben ze kilometers tegemoet gekomen maar dat structuurtje is belangrijker voor ze dan wat dan ook. Ik kan niet bemiddelen als het gaat om van je kinderen houden natuurlijk dus ik heb het opgegeven. Vind het heel erg voor mijn vriend maar ik vraag me af of ze hem wel missen. We hebben al jaren niks van ze gehoord en ik ga er mijn energie ook niet meer in steken.



Dus ja, mijn vriend zou eigenlijk mee moeten gaan schrijven maar die forumt niet. Maar ik zie wel de littekens van zijn liefdeloze jeugd nu. Hij moest zichzelf vinden, omdat zijn ouders hem niks konden vertellen over wie hij is en dat was heel zwaar. Het vervelende, zijn ouders hebben allebei ass, en ik denk dat dat vaker gebeurt. Ik denk dat het namelijk makkelijker omgaan is met een partner met ass, als je het zelf ook hebt. Zijn zussen hebben het allebei licht, alleen functioneren die iets beter. Al hebben ze ook geen vrienden. Dus eigenlijk was mijn vriend de enige die het niet had. Een sociale, vrolijke fluiter is hij, van karakter. Dat was nogal moeilijk natuurlijk in zo'n gezin. In de klas hing hij altijd de clown uit en toen ik zijn ouders voor het eerst ontmoette, wilde ik gewoon niet geloven dat dat zijn ouders waren. Heb altijd gezegd, jij bent vast van de melkboer. Maar ja, daar komen we nu toch niet meer achter.