Psyche
alle pijlers
Paniekaanval/angst
vrijdag 15 augustus 2014 om 19:32
Even een vraag.
Al een paar keer heb ik een paniekaanval gehad. Tenminste, de artsen zeggen dat het een paniekaanval is, ik zelf geloof dat het lichamelijk is. Het komt zo uit het niets, zonder piekeren vooraf of wat dan ook. Gewoon bam, daar is het met allerlei lichamelijke klachten.
Denk echt dat ik doodga.
Dus ik ben benieuwd voor degene die er ervaring mee hebben. Hoe begint jullie paniekaanval, wat voel je en hoelang duurt het?
Ben benieuwd of ik mezelf erin herken en of ik ga geloven dat het paniek is en niks lichamelijks.
Extra info: door die aanvallen ben ik een beetje depri geworden omdat ik bang ben dat het zich herhaalt. Ik ben 11 wk geleden bevallen en nu gooien ze het op een beginnende postnatale depressie.
Al met al geloof ik het dus niet zo. Voor de eerste aanval was er niks aan de hand. Het is meer dat ik nu in een cirkel zit.
Al een paar keer heb ik een paniekaanval gehad. Tenminste, de artsen zeggen dat het een paniekaanval is, ik zelf geloof dat het lichamelijk is. Het komt zo uit het niets, zonder piekeren vooraf of wat dan ook. Gewoon bam, daar is het met allerlei lichamelijke klachten.
Denk echt dat ik doodga.
Dus ik ben benieuwd voor degene die er ervaring mee hebben. Hoe begint jullie paniekaanval, wat voel je en hoelang duurt het?
Ben benieuwd of ik mezelf erin herken en of ik ga geloven dat het paniek is en niks lichamelijks.
Extra info: door die aanvallen ben ik een beetje depri geworden omdat ik bang ben dat het zich herhaalt. Ik ben 11 wk geleden bevallen en nu gooien ze het op een beginnende postnatale depressie.
Al met al geloof ik het dus niet zo. Voor de eerste aanval was er niks aan de hand. Het is meer dat ik nu in een cirkel zit.
vrijdag 15 augustus 2014 om 20:17
Ik heb veel gehad in mijn leven, maar de paniekaanvallen waren echt het ergste denk ik (samen met OCD, dat is ook zo vreselijk).
Ik had destijds last van straatvrees/agorafobie, en de paniekaanvallen die daarbij kwamen kijken.
Wat er gebeurd met je lichaam? Lastig uit te leggen aan iemand die het niet kent.
Je gaat hyperventileren, sneller ademen, je hebt het gevoel dat je je benen (ik dan) niet meer voelt waardoor je bang bent midden op straat in elkaar te gaan zakken (en dat wil je niet, je schaamt je daar natuurlijk voor), je krijgt het idee dat daardoor iedereen naar je kijkt...je voelt je duizelig worden en je ledematen voelen slap aan.
Je denkt dat je flauw gaat vallen en gaat alleen maar sneller en sneller ademen.
Het was echt een ramp, op den duur durfde ik drukke plekken (stations, grote pleinen, winkelstraten) nog amper door te lopen.
Ik had destijds last van straatvrees/agorafobie, en de paniekaanvallen die daarbij kwamen kijken.
Wat er gebeurd met je lichaam? Lastig uit te leggen aan iemand die het niet kent.
Je gaat hyperventileren, sneller ademen, je hebt het gevoel dat je je benen (ik dan) niet meer voelt waardoor je bang bent midden op straat in elkaar te gaan zakken (en dat wil je niet, je schaamt je daar natuurlijk voor), je krijgt het idee dat daardoor iedereen naar je kijkt...je voelt je duizelig worden en je ledematen voelen slap aan.
Je denkt dat je flauw gaat vallen en gaat alleen maar sneller en sneller ademen.
Het was echt een ramp, op den duur durfde ik drukke plekken (stations, grote pleinen, winkelstraten) nog amper door te lopen.
vrijdag 15 augustus 2014 om 20:27
Bij mij begint het met dat ik me niet zo lekker voel maar ook niet heel duidelijk. Ik word dan al onrustig omdat ik voel dat m'n lijf niet doet zoals het hoort. Vanavond ging ik lopen in de tuin voor afleiding. Verder ga ik een soort vlekjes zien, m'n hart voel ik kloppen, pijnlijk hart ook. Gevoel alsof m'n keel word dichtgeknepen en m'n hoofd of hart zuurstof te kort krijgen. M'n benen worden slapper. En geluiden kan ik slecht hebben.
Dreunen in m'n oor. Ik word misselijk. Hongergevoel verdwijnt en word enorm moe.
Enige wat ik denk is m'n hart begeeft het, ik moet straks gereanimeerd worden.
M'n ademhaling blijft redelijk onder controle. Ik raak wel wat in paniek omdat het zo beangstigend is. Maar die paniek komt door wat ik voel.
Ik kan het gewoon moeilijk geloven. Het komt uit het niets. Als ik geen stress heb en gewoon tv zit te kijken.
Vanavond verdween het vrij snel. Maar ik heb ook al gehad dat het 2 uur duurde. Ik ECHT dacht dat ik doodging. 1 x zelfs opgehaald met ambulance. 2x op huisartsenpost beland.
Maar op het moment dat ik daar was ging het vrij goed en kwam er niks uit het hartfilmpje.
Maar goed, ik vind het gewoon doodeng en heb in ieder geval wel angst gecreëerd.
Dreunen in m'n oor. Ik word misselijk. Hongergevoel verdwijnt en word enorm moe.
Enige wat ik denk is m'n hart begeeft het, ik moet straks gereanimeerd worden.
M'n ademhaling blijft redelijk onder controle. Ik raak wel wat in paniek omdat het zo beangstigend is. Maar die paniek komt door wat ik voel.
Ik kan het gewoon moeilijk geloven. Het komt uit het niets. Als ik geen stress heb en gewoon tv zit te kijken.
Vanavond verdween het vrij snel. Maar ik heb ook al gehad dat het 2 uur duurde. Ik ECHT dacht dat ik doodging. 1 x zelfs opgehaald met ambulance. 2x op huisartsenpost beland.
Maar op het moment dat ik daar was ging het vrij goed en kwam er niks uit het hartfilmpje.
Maar goed, ik vind het gewoon doodeng en heb in ieder geval wel angst gecreëerd.
vrijdag 15 augustus 2014 om 21:22
Ik word altijd raar in m'n hoofd, krijg het heel warm, word duizelig, vingers en wang beginnen te tintelen, hartkloppingen, benen trillen en voelen als pudding, het gevoel naar de grond te worden getrokken.. Daarna altijd enorm moe en barstende hoofdpijn.
Hier komt het ook echt vanuit het niets, ik krijg ze eigenlijk altijd juist tijdens fijne momenten i.p.v. wanneer ik aan alle rottigheid denk.
Sterkte TO, het is zo ellendig!
Hier komt het ook echt vanuit het niets, ik krijg ze eigenlijk altijd juist tijdens fijne momenten i.p.v. wanneer ik aan alle rottigheid denk.
Sterkte TO, het is zo ellendig!
vrijdag 15 augustus 2014 om 21:25
Wat ik vaak doe als ik het aan voel komen/er middenin zit: Iets doen waarbij je je heel goed moet concentreren, een spelletje waar je binnen bepaalde tijd zoveel mogelijk combinaties moet maken, of een puzzel ofzo. Omdat ik me dan alleen nog maar daarmee bezig hou, trekt het langzaam weg. Het zou echter ook heel goed kunnen dat het bij jou helemaal niets helpt en dat het per persoon verschilt, maar ik dacht, een mogelijke tip..
vrijdag 15 augustus 2014 om 21:25
En dan zit je zo in pure doodsangst, het verlamd je gewoon, en je weet het zeker, je gaat dood.
Oh ik weet het zo goed, ik kamp er al zo lang mee, maar weet je?
Ik ben er nog steeds, en met ondersteuning van de juiste medicatie is er ook heel goed mee te leven.
Je moet naar je huisarts, vertellen dat je deze angsten hebt, en vragen om een antidepressiva. Een pilletje is absoluut geen oplossing, maar kan wel een goeie ondersteuning zijn.
Geloof de artsen maar meis, je hebt geen hartaandoening, en als je nu een aanval krijgt, bedenk dan in ieder geval dat het beter buiten kan gebeuren, want dan is er altijd wel iemand die helpt.
Dat is beter dan ergens thuis er bij neer vallen, waar je misschien alleen bent. Ik wens je veel sterkte, en hoop dat je er snel over heen kan komen, of leert er mee om te gaan.
Oh ik weet het zo goed, ik kamp er al zo lang mee, maar weet je?
Ik ben er nog steeds, en met ondersteuning van de juiste medicatie is er ook heel goed mee te leven.
Je moet naar je huisarts, vertellen dat je deze angsten hebt, en vragen om een antidepressiva. Een pilletje is absoluut geen oplossing, maar kan wel een goeie ondersteuning zijn.
Geloof de artsen maar meis, je hebt geen hartaandoening, en als je nu een aanval krijgt, bedenk dan in ieder geval dat het beter buiten kan gebeuren, want dan is er altijd wel iemand die helpt.
Dat is beter dan ergens thuis er bij neer vallen, waar je misschien alleen bent. Ik wens je veel sterkte, en hoop dat je er snel over heen kan komen, of leert er mee om te gaan.
Iedereen wil oud worden, maar niemand wil het zijn.
vrijdag 15 augustus 2014 om 21:28
Ha,
Er is ook heel goede cognitieve gedragstherapie tegen paniekaanvallen. Je krijgt dan een werkboek en houdt daarin precies bij wat er met je gebeurt.
Probeer je tijdens een aanval goed te focussen in het hier en nu. Wat zie je om je heen, wat hoor je om je heen, wat ruik je. Een soort mindfulness. En noem de dingen maar hardop. Eventueel zingend zodat je ademhaling weer wordt gereguleerd.
Er is ook heel goede cognitieve gedragstherapie tegen paniekaanvallen. Je krijgt dan een werkboek en houdt daarin precies bij wat er met je gebeurt.
Probeer je tijdens een aanval goed te focussen in het hier en nu. Wat zie je om je heen, wat hoor je om je heen, wat ruik je. Een soort mindfulness. En noem de dingen maar hardop. Eventueel zingend zodat je ademhaling weer wordt gereguleerd.
vrijdag 15 augustus 2014 om 21:43
Ik krijg de aanvallen dus juist thuis.
Antidepressiva ben ik sinds deze week mee begonnen. Ook heb ik oxazepam voor als ik zo'n aanval krijg.
Hoop dat het gaat werken. Maar ik moet werst overtuigd zijn dat het niks lichsmelijks is en dat vind ik lastig.
Misschien hoort het bij het ontzwangeren. Ik weet niet. Alleen doordat het thuis gebeurt ben ik nu bang alleen te zijn met m'n kleine meid.
Ik wil het zo graag voorkomen. Het lukt alleen niet.
Zweten doe ik niet overigens.
Antidepressiva ben ik sinds deze week mee begonnen. Ook heb ik oxazepam voor als ik zo'n aanval krijg.
Hoop dat het gaat werken. Maar ik moet werst overtuigd zijn dat het niks lichsmelijks is en dat vind ik lastig.
Misschien hoort het bij het ontzwangeren. Ik weet niet. Alleen doordat het thuis gebeurt ben ik nu bang alleen te zijn met m'n kleine meid.
Ik wil het zo graag voorkomen. Het lukt alleen niet.
Zweten doe ik niet overigens.
vrijdag 15 augustus 2014 om 21:51
quote:zanevi schreef op 15 augustus 2014 @ 20:17:
Ik heb veel gehad in mijn leven, maar de paniekaanvallen waren echt het ergste denk ik (samen met OCD, dat is ook zo vreselijk).
Ik had destijds last van straatvrees/agorafobie, en de paniekaanvallen die daarbij kwamen kijken.
Wat er gebeurd met je lichaam? Lastig uit te leggen aan iemand die het niet kent.
Je gaat hyperventileren, sneller ademen, je hebt het gevoel dat je je benen (ik dan) niet meer voelt waardoor je bang bent midden op straat in elkaar te gaan zakken (en dat wil je niet, je schaamt je daar natuurlijk voor), je krijgt het idee dat daardoor iedereen naar je kijkt...je voelt je duizelig worden en je ledematen voelen slap aan.
Je denkt dat je flauw gaat vallen en gaat alleen maar sneller en sneller ademen.
Het was echt een ramp, op den duur durfde ik drukke plekken (stations, grote pleinen, winkelstraten) nog amper door te lopen.
Precies dit. Hier mijn ervaring en nog wat tips, misschien heb je er wat aan.
Ik heb er ook zo'n last van gehad. Ook bij mij een keer de ambulance gebeld, omdat ik zulke hartkloppingen had en steken op mijn borst, dat ik dacht dat ik dood ging.
Ze komen bij mij ook zonder aanleiding opzetten. Toch merk ik dat het in perioden van stress en veel zorgen vaker gebeurt. Ik voel ze wel altijd opkomen (de een sneller en heftiger dan de ander). Het begint met een licht gevoel in mijn hoofd alsof ik veel te weinig heb gegeten en gedronken, gevolgd door de druk op mijn borst.
Het voelt zó als iets lichamelijks dat je op zo'n moment bijna niet kan geloven dat het "tussen de oren zit". Omdat ik het nu herken kan ik op het moment als het zich voordoet mezelf tegenspreken. 'Oké het komt weer 'ns opzetten, ik weet waar het vandaan komt en het is niks ernstigs en er kan nu niks gebeuren'.
Ga dan heel langzaam (ontspannen, niet geforceerd, niet te diep in) ademhalen alsof je in totale ontspanning bent.
Tip 1:
Heb je het ook een keer thuis gehad? Wat mij toen heel erg heeft geholpen is er een keer aan toe te geven, zonder mij er tegen te verzetten (wat normaal gesproken vaak je eerste reactie is).
Dan ervaar je een keer wat er "zou kunnen gebeuren": namelijk niks! Ik viel niet flauw, ik bleef staan, mijn hartkloppingen zakten af en na een tijdje voelde ik de grond weer.
Er is niks aan de hand, en dat moet je een keer ervaren. Dat neemt de angst er voor weg.
Tip 2:
Juist als je toegeeft aan de angst wordt het óf erger, óf ze komen vaker terug. Tenminste dat is mijn ervaring. Dus ga niet bepaalde plekken ontwijken, blijf autorijden over de snelweg, geen extra afslagen nemen of tussenstoppen maken. Blijf steeds je angsten overwinnen (dat kun je trainen). Ben je bang voor honden, elke hond die op straat voorbij komt aaien.
Tip 3:
Ga je er niet tegen verzetten. Als hij komt opzetten, en het lukt niet om rustig te ademen, probeer dan je spieren te ontspannen.
Veel herkenning. Het is zo ellendig en ik schaamde mij er ook voor. Maar het is iets wat je kunt overwinnen. Als je merkt dat het met perioden meer wordt: rust reinheid en regelmaat. Sterkte!
Ik heb veel gehad in mijn leven, maar de paniekaanvallen waren echt het ergste denk ik (samen met OCD, dat is ook zo vreselijk).
Ik had destijds last van straatvrees/agorafobie, en de paniekaanvallen die daarbij kwamen kijken.
Wat er gebeurd met je lichaam? Lastig uit te leggen aan iemand die het niet kent.
Je gaat hyperventileren, sneller ademen, je hebt het gevoel dat je je benen (ik dan) niet meer voelt waardoor je bang bent midden op straat in elkaar te gaan zakken (en dat wil je niet, je schaamt je daar natuurlijk voor), je krijgt het idee dat daardoor iedereen naar je kijkt...je voelt je duizelig worden en je ledematen voelen slap aan.
Je denkt dat je flauw gaat vallen en gaat alleen maar sneller en sneller ademen.
Het was echt een ramp, op den duur durfde ik drukke plekken (stations, grote pleinen, winkelstraten) nog amper door te lopen.
Precies dit. Hier mijn ervaring en nog wat tips, misschien heb je er wat aan.
Ik heb er ook zo'n last van gehad. Ook bij mij een keer de ambulance gebeld, omdat ik zulke hartkloppingen had en steken op mijn borst, dat ik dacht dat ik dood ging.
Ze komen bij mij ook zonder aanleiding opzetten. Toch merk ik dat het in perioden van stress en veel zorgen vaker gebeurt. Ik voel ze wel altijd opkomen (de een sneller en heftiger dan de ander). Het begint met een licht gevoel in mijn hoofd alsof ik veel te weinig heb gegeten en gedronken, gevolgd door de druk op mijn borst.
Het voelt zó als iets lichamelijks dat je op zo'n moment bijna niet kan geloven dat het "tussen de oren zit". Omdat ik het nu herken kan ik op het moment als het zich voordoet mezelf tegenspreken. 'Oké het komt weer 'ns opzetten, ik weet waar het vandaan komt en het is niks ernstigs en er kan nu niks gebeuren'.
Ga dan heel langzaam (ontspannen, niet geforceerd, niet te diep in) ademhalen alsof je in totale ontspanning bent.
Tip 1:
Heb je het ook een keer thuis gehad? Wat mij toen heel erg heeft geholpen is er een keer aan toe te geven, zonder mij er tegen te verzetten (wat normaal gesproken vaak je eerste reactie is).
Dan ervaar je een keer wat er "zou kunnen gebeuren": namelijk niks! Ik viel niet flauw, ik bleef staan, mijn hartkloppingen zakten af en na een tijdje voelde ik de grond weer.
Er is niks aan de hand, en dat moet je een keer ervaren. Dat neemt de angst er voor weg.
Tip 2:
Juist als je toegeeft aan de angst wordt het óf erger, óf ze komen vaker terug. Tenminste dat is mijn ervaring. Dus ga niet bepaalde plekken ontwijken, blijf autorijden over de snelweg, geen extra afslagen nemen of tussenstoppen maken. Blijf steeds je angsten overwinnen (dat kun je trainen). Ben je bang voor honden, elke hond die op straat voorbij komt aaien.
Tip 3:
Ga je er niet tegen verzetten. Als hij komt opzetten, en het lukt niet om rustig te ademen, probeer dan je spieren te ontspannen.
Veel herkenning. Het is zo ellendig en ik schaamde mij er ook voor. Maar het is iets wat je kunt overwinnen. Als je merkt dat het met perioden meer wordt: rust reinheid en regelmaat. Sterkte!
vrijdag 15 augustus 2014 om 21:59
quote:Dystania schreef op 15 augustus 2014 @ 21:22:
Ik word altijd raar in m'n hoofd, krijg het heel warm, word duizelig, vingers en wang beginnen te tintelen, hartkloppingen, benen trillen en voelen als pudding, het gevoel naar de grond te worden getrokken.. Daarna altijd enorm moe en barstende hoofdpijn.
Hier komt het ook echt vanuit het niets, ik krijg ze eigenlijk altijd juist tijdens fijne momenten i.p.v. wanneer ik aan alle rottigheid denk.
Sterkte TO, het is zo ellendig! Met "raar in je hoofd" bedoel je misschien:
wazig, misselijk, duizelig?
Dat herken ik inderdaad ook goed. En het gevoel naar de grond getrokken te worden ook. Goede omschrijving.
Ik had het idee dat ik elk moment om zou vallen, en gene gevoel meer in de benen. Tintelingen en hartkloppingen ook inderdaad.
Therapie en pillen hebben mij wel geholpen.
Denk niet dat het ooit weg gaat, maar het is wel een heel stuk minder geworden. Soms steekt het nog de kop op, als ik slecht in mn vel zit of slecht heb geslapen.
Ik word altijd raar in m'n hoofd, krijg het heel warm, word duizelig, vingers en wang beginnen te tintelen, hartkloppingen, benen trillen en voelen als pudding, het gevoel naar de grond te worden getrokken.. Daarna altijd enorm moe en barstende hoofdpijn.
Hier komt het ook echt vanuit het niets, ik krijg ze eigenlijk altijd juist tijdens fijne momenten i.p.v. wanneer ik aan alle rottigheid denk.
Sterkte TO, het is zo ellendig! Met "raar in je hoofd" bedoel je misschien:
wazig, misselijk, duizelig?
Dat herken ik inderdaad ook goed. En het gevoel naar de grond getrokken te worden ook. Goede omschrijving.
Ik had het idee dat ik elk moment om zou vallen, en gene gevoel meer in de benen. Tintelingen en hartkloppingen ook inderdaad.
Therapie en pillen hebben mij wel geholpen.
Denk niet dat het ooit weg gaat, maar het is wel een heel stuk minder geworden. Soms steekt het nog de kop op, als ik slecht in mn vel zit of slecht heb geslapen.
vrijdag 15 augustus 2014 om 22:08
Dat had ik ook, ik was daar heel erg bang voor. Ik was bang dat het alleen maar erger zou worden en dat ik er dan in zou blijven hangen. Het zakte bij mij niet af omdat ik mij er tegen bleef verzetten. Vervolgens voelde ik me de hele dag moe en licht in mijn hoofd.
Misschien kun je het een keer proberen als je alleen bent, thuis als je bv. op de bank zit / bij het bed. Ik hoop dat je een keer kunt ervaren dat er niks zal gebeuren.
Als je merkt dat je ook angsten voor andere dingen ontwikkelt, er niet aan toe geven.
Misschien kun je het een keer proberen als je alleen bent, thuis als je bv. op de bank zit / bij het bed. Ik hoop dat je een keer kunt ervaren dat er niks zal gebeuren.
Als je merkt dat je ook angsten voor andere dingen ontwikkelt, er niet aan toe geven.
vrijdag 15 augustus 2014 om 22:12
quote:dominoo schreef op 15 augustus 2014 @ 21:43:
Maar ik moet werst overtuigd zijn dat het niks lichsmelijks is en dat vind ik lastig.
Daar kan je huisarts je mee helpen door wat dingen uit te sluiten. Hartfilmpje, bloed prikken, bloeddruk opnemen. Gewoon weer naar je huisarts gaan en om vragen. Het kan een stukje rust brengen en de motivatie om (mocht je lichamelijk gezond blijken te zijn) om er zelf aan te werken. Gewoon naar je huisarts gaan en om vragen.
Maar ik moet werst overtuigd zijn dat het niks lichsmelijks is en dat vind ik lastig.
Daar kan je huisarts je mee helpen door wat dingen uit te sluiten. Hartfilmpje, bloed prikken, bloeddruk opnemen. Gewoon weer naar je huisarts gaan en om vragen. Het kan een stukje rust brengen en de motivatie om (mocht je lichamelijk gezond blijken te zijn) om er zelf aan te werken. Gewoon naar je huisarts gaan en om vragen.
vrijdag 15 augustus 2014 om 22:21
vrijdag 15 augustus 2014 om 22:40
quote:koffieprut schreef op 15 augustus 2014 @ 22:21:
Op het laatst ben je zooo bang voor de angst.
Klopt!
Je ontwikkeld een angst voor die angst....wat elkaar versterkt.
Je moet er proberen toch aan toe te geven, wat hierboven al gezegd is door andere ervaringsdeskundigen.
Ik vond dat ook heel moeilijk, maar op den duur begon ik toch te denken:
Ok, ik ben dan wel bang om in elkaar te zakken/flauw te vallen, maar hoe vaak is dat nu eigenlijk daadwerkelijk gebeurd?
Precies, 0 keer.
Dát moet je tegen jezelf gaan zeggen, dat moet je jezelf voorhouden. Als je er je tegen gaat verzetten en dingen gaat vermijden (wat ik de eerste periode dus ook zeker deed door plekken te vermijden), dan maak je het alleen maar erger doordat je dus die angst voor de angst/paniekaanvallen ontwikkeld.
Op het laatst ben je zooo bang voor de angst.
Klopt!
Je ontwikkeld een angst voor die angst....wat elkaar versterkt.
Je moet er proberen toch aan toe te geven, wat hierboven al gezegd is door andere ervaringsdeskundigen.
Ik vond dat ook heel moeilijk, maar op den duur begon ik toch te denken:
Ok, ik ben dan wel bang om in elkaar te zakken/flauw te vallen, maar hoe vaak is dat nu eigenlijk daadwerkelijk gebeurd?
Precies, 0 keer.
Dát moet je tegen jezelf gaan zeggen, dat moet je jezelf voorhouden. Als je er je tegen gaat verzetten en dingen gaat vermijden (wat ik de eerste periode dus ook zeker deed door plekken te vermijden), dan maak je het alleen maar erger doordat je dus die angst voor de angst/paniekaanvallen ontwikkeld.
