Psyche
alle pijlers
paniekaanval
woensdag 25 april 2012 om 11:50
Hoi allemaal,
Sorry dat ik stoor, maar ik kan niemand bellen en moet even proberen hier iets aan te doen. Ze zeggen dat ik te veel blijf hangen in mijn gevoel of zijn met andere dingen bezig (werk). Ik heb een paniekaanval. Nu ik schrijf wordt hij al iets minder, maar ik weet nog steeds niet zo goed wat echt is. Ik zit helemaal vast in mijn hoofd, kan niet in het nu komen, maar vind het ook zo gigantisch eng om er helemaal alleen voor te staan. Waarom vind ik het zo eng om alleen te zijn, volwassen te worden? Waarom kan ik niet gewoon normaal zijn? Waarschijnlijk is dit nu echt een superwarrig verhaal, maar zoals gezegd; het is allemaal heel erg wazig in mijn hoofd. Ik hoop dat jullie mij een beetje willen helpen....
maar als ik serieus na moet gaan denken over dingen wordt ik een beetje gek. Mijn leven is gewoon niet zo leuk op het moment.
Sorry dat ik stoor, maar ik kan niemand bellen en moet even proberen hier iets aan te doen. Ze zeggen dat ik te veel blijf hangen in mijn gevoel of zijn met andere dingen bezig (werk). Ik heb een paniekaanval. Nu ik schrijf wordt hij al iets minder, maar ik weet nog steeds niet zo goed wat echt is. Ik zit helemaal vast in mijn hoofd, kan niet in het nu komen, maar vind het ook zo gigantisch eng om er helemaal alleen voor te staan. Waarom vind ik het zo eng om alleen te zijn, volwassen te worden? Waarom kan ik niet gewoon normaal zijn? Waarschijnlijk is dit nu echt een superwarrig verhaal, maar zoals gezegd; het is allemaal heel erg wazig in mijn hoofd. Ik hoop dat jullie mij een beetje willen helpen....
maar als ik serieus na moet gaan denken over dingen wordt ik een beetje gek. Mijn leven is gewoon niet zo leuk op het moment.
woensdag 25 april 2012 om 12:49
Oke. Mja, in mijn hoofd gaat het vooral mis als ik te veel verschillende 'wereldbeelden' tegelijkertijd met elkaar moet combineren. Bijvoorbeeld de opvatting van mezelf, met die van mijn moeders' familie en dan die met de opvattingen van mijn ex. Het wordt in mijn hoofd dan een wirwar van gedachten en dingen waar ik rekening mee moet houden. Dan komt er een soort kortsluiting en dan flip ik.
woensdag 25 april 2012 om 12:53
Ik ben geen psych, maar ik denk dat jij ook nood hebt aan praten. Jij kropt de dingen veel te veel op en vroeg of laat moet dat eruit. En dat is vaak geen prettige manier. En als je morgen naar de psych gaat, vertel alles wat je dwars zit. Schaam je niet. Je bent bij lange na niet de enige die hulp zoekt
woensdag 25 april 2012 om 12:54
Ik heb ADD, ik ben slimmer dan gemiddeld en ik heb faalangst. Dat botst. Tegen de ADD heb ik nu strattera. Dat zorgt er voor mij nu vooral voor dat mijn gedachten niet meer door mijn hoofd stuiteren maar dat ze netjes op de rij staan. Minder chaos in mijn hoofd, dus minder ontploffingen en daardood voel ik me beter en kan ik meer aan. enz enz.
Maar bij mij komt het dus uit de ADD hoek. De balans van de stofjes in mijn hoofd is niet goed en daarom nem ik dus medicatie.
Maar bij mij komt het dus uit de ADD hoek. De balans van de stofjes in mijn hoofd is niet goed en daarom nem ik dus medicatie.
woensdag 25 april 2012 om 12:56
Oke. En het is ook niet erg toch als mijn verhaal een warboel is? Enkele jaren geleden toen ik een intake had had ik t helemaal goed voorbereid enzo...Maar nu weet ik het eigenlijk allemaal niet. Ik zit vast, maar misschien dat ze als ik eindelijk 'eerlijk' vertel hoe vast ik zit in mn hoofd, me ook beter kunnen helpen. Toch? Ik ben ergens een beetje bang dat ik als ik bij hun ben morgen wel heel normaal kan doen, en dat ze gewoon tegen me gaan zeggen dat ik normaal ben.....Ik verveel je toch niet he, claudine?
woensdag 25 april 2012 om 12:57
quote:framb00sjes schreef op 25 april 2012 @ 12:24:
misschien een hele stomme vraag, maar kunnen jullie ondanks jullie paniekaanvallen en problemen en alles dan wel samen zijn met een partner? Misschien klink ik echt supertreurig nu, maar ik oel me alsof ik met mijn problemen nooit goed genoeg zal zijn voor iemand. Mensen die ik dicht bij laat kwets ik alleen maar. Ook in mijn relatie kon ik het niet bevatten dat van me kon houden zoals ik was, ik goed genoeg was. Kunnen jullie nu daar wel goed mee omgaan? Of is het dom dat ik nu even hoopgevende verhalen wil:S
Sterker nog, ik kreeg een burn out met zware paniekaanvallen toen ik mijn partner net twee maanden kende. Dit is vier jaar geleden, we zijn twee jaar getrouwd inmiddels
Heb nu laatst weer een terugval gehad, maar het is geen probleem in de relatie. Zo hebben wij dat altijd gezien, heb een fijne, nuchtere partner. Mijn tegenpool
Ik had/ heb ook last van minderwarrdigheidsgevoelens, maar die zijn een stuk minder geworden.
Ik heb het idee dat ik hier sterker uit ga komen. Jij vast ook!
misschien een hele stomme vraag, maar kunnen jullie ondanks jullie paniekaanvallen en problemen en alles dan wel samen zijn met een partner? Misschien klink ik echt supertreurig nu, maar ik oel me alsof ik met mijn problemen nooit goed genoeg zal zijn voor iemand. Mensen die ik dicht bij laat kwets ik alleen maar. Ook in mijn relatie kon ik het niet bevatten dat van me kon houden zoals ik was, ik goed genoeg was. Kunnen jullie nu daar wel goed mee omgaan? Of is het dom dat ik nu even hoopgevende verhalen wil:S
Sterker nog, ik kreeg een burn out met zware paniekaanvallen toen ik mijn partner net twee maanden kende. Dit is vier jaar geleden, we zijn twee jaar getrouwd inmiddels
Heb nu laatst weer een terugval gehad, maar het is geen probleem in de relatie. Zo hebben wij dat altijd gezien, heb een fijne, nuchtere partner. Mijn tegenpool
Ik had/ heb ook last van minderwarrdigheidsgevoelens, maar die zijn een stuk minder geworden.
Ik heb het idee dat ik hier sterker uit ga komen. Jij vast ook!
woensdag 25 april 2012 om 13:00
quote:framb00sjes schreef op 25 april 2012 @ 12:56:
Oke. En het is ook niet erg toch als mijn verhaal een warboel is? Enkele jaren geleden toen ik een intake had had ik t helemaal goed voorbereid enzo...Maar nu weet ik het eigenlijk allemaal niet. Ik zit vast, maar misschien dat ze als ik eindelijk 'eerlijk' vertel hoe vast ik zit in mn hoofd, me ook beter kunnen helpen. Toch? Ik ben ergens een beetje bang dat ik als ik bij hun ben morgen wel heel normaal kan doen, en dat ze gewoon tegen me gaan zeggen dat ik normaal ben.....Ik verveel je toch niet he, claudine?Nee dat is niet erg, die warboel. De psycholoog gaat je daarbij helpen. Gewoon zeggen wat je dwars zit, alles wat in je opkomt. Ik vond het altijd erg prettig, de gesprekken.
Oke. En het is ook niet erg toch als mijn verhaal een warboel is? Enkele jaren geleden toen ik een intake had had ik t helemaal goed voorbereid enzo...Maar nu weet ik het eigenlijk allemaal niet. Ik zit vast, maar misschien dat ze als ik eindelijk 'eerlijk' vertel hoe vast ik zit in mn hoofd, me ook beter kunnen helpen. Toch? Ik ben ergens een beetje bang dat ik als ik bij hun ben morgen wel heel normaal kan doen, en dat ze gewoon tegen me gaan zeggen dat ik normaal ben.....Ik verveel je toch niet he, claudine?Nee dat is niet erg, die warboel. De psycholoog gaat je daarbij helpen. Gewoon zeggen wat je dwars zit, alles wat in je opkomt. Ik vond het altijd erg prettig, de gesprekken.
woensdag 25 april 2012 om 13:02
quote:framb00sjes schreef op 25 april 2012 @ 12:56:
Oke. En het is ook niet erg toch als mijn verhaal een warboel is?
Tuurlijk is dat niet erg. Als je alles netjes kon vertellen zat je daar waarschijnlijk toch niet?
Als je toch wat houvast wil kan je ook je posts hier kopieeren en meenemen.
Je mag ook daar vertellen dat je bang ben dat je dingen verkeerd doet, en dat je bang bent dat ze jou als 'normaal' zien en je daarom niet willen helpen. Je mag zeggen dat je bang bent dat als je therapie krijgt dat dat maar een jaar helpt en dat het daarna weer zo wordt als het nu is.
Da's alleen maar fijn voor hen want dan weten zij ook hoe jij er in staat.
Ik heb bij mijn eerste intake ook gezegd dat ik er bijvoorbaad vanuit ging dat ze me niet konden helpen want dat had ik al bij 2 eerdere instanties ook zo ervaren.
Oke. En het is ook niet erg toch als mijn verhaal een warboel is?
Tuurlijk is dat niet erg. Als je alles netjes kon vertellen zat je daar waarschijnlijk toch niet?
Als je toch wat houvast wil kan je ook je posts hier kopieeren en meenemen.
Je mag ook daar vertellen dat je bang ben dat je dingen verkeerd doet, en dat je bang bent dat ze jou als 'normaal' zien en je daarom niet willen helpen. Je mag zeggen dat je bang bent dat als je therapie krijgt dat dat maar een jaar helpt en dat het daarna weer zo wordt als het nu is.
Da's alleen maar fijn voor hen want dan weten zij ook hoe jij er in staat.
Ik heb bij mijn eerste intake ook gezegd dat ik er bijvoorbaad vanuit ging dat ze me niet konden helpen want dat had ik al bij 2 eerdere instanties ook zo ervaren.
woensdag 25 april 2012 om 13:03
Bedankt voor je antwoord Maja. Fijn dat ze je kunnen helpen en zo duidelijk weten wat er met je aan de hand is:) Soms denk ik dat er bij mij ook meer aan de hand is (heb nooit een duidelijke diagnose gehad) ook omdat mijn hoofd eigenlijk nooit echt stil staat. T'is wel een stuk rustiger dan eerst, maar nog steeds kan ik echt 4 dingen tegelijkertijd denken, of flip ik helemaal/ben ik heel moe als ik dat door omstandigheden niet kan doen. Ik ga het er morgen maar eens met de psych over hebben. Is het goed als ik dan weer hier over het gesprek, de intake, vertel?
woensdag 25 april 2012 om 13:03
Nee je verveelt me niet Heb je dan geen verwijsbrief van je huisarts gehad waarbij hij heeft opgeschreven/getypt wat het probleem is?
Je bent normaal laat ik dat voorop stellen. Dat je psychische klachten hebt, betekend niet dat je gek, gestoord of wat dan ook bent. Je hebt het moeilijk in je leven en daar zoek je hulp voor. Dat is trouwens al een hele goede stap in de goede richting. Iets erkennen. En de psych's zijn echt wel wat gewend hoor. Je verteld wat er in je op komt en of dat een samenhangend verhaal is of niet dat maakt echt niks uit. Als ze iets niet snappen aan het verhaal, dan vragen ze dat gewoon aan je
Je bent normaal laat ik dat voorop stellen. Dat je psychische klachten hebt, betekend niet dat je gek, gestoord of wat dan ook bent. Je hebt het moeilijk in je leven en daar zoek je hulp voor. Dat is trouwens al een hele goede stap in de goede richting. Iets erkennen. En de psych's zijn echt wel wat gewend hoor. Je verteld wat er in je op komt en of dat een samenhangend verhaal is of niet dat maakt echt niks uit. Als ze iets niet snappen aan het verhaal, dan vragen ze dat gewoon aan je
woensdag 25 april 2012 om 13:16
Oh, ik zie steeds posts over het hoofd. Ik heb een verwijsbrief, en mn ziekenfondspasje zal ik zeker niet vergeten:) Heel erg fijn om te weten dat ik morgen gewoon hier dingen op kan schrijven. Ze hebben me nooit echt een diagnose gegeven. Mijn oude therapeut (die er nu ook bij is) vond dat niet nodig, op een oud verwijsbriefje van mn huisarts (dus de vorige keer) stond voor depressie en dissociatie, en nu heb ik volgens mij gewoon een verwijsbriefje zonder verdere diagnose. Dus....ik weet niet echt of ik iets heb...
woensdag 25 april 2012 om 13:23
Je bent goed zoals je bent Framboosje, knoop dat als eerste maar in je oren . En iedereen die je van iets anders probeert te overtuigen doen hoef je niet te geloven.
Wat ik zelf vond helpen is mezelf behandelen als mijn beste vriendin. Ik vind mezelf namelijk ook niet goed, niet lief, niet sterk, te zeurderig en bla bla bla. Maar als het om mijn beste vriendin zou gaan zou ik haar geruststellen, accepteren zoals ze is en overtuigen daat ze wel lief is. Dus alleen als het om mezelf ging was ik 1000 maal strenger. Waarom? Geen idee! Totaal onnodig. Dus behadel jezelf beter. Je bent het waard.
Probeer dingen misschien van je af te schrijven. Zo krijg je wat ruimte in je hoofd. Schrijf op wat je wel goed gedaan hebt, dat is meer dan je denkt soms. Zorg ervoor dat je voldoende drinkt en goed eet. En is er iets waar je gedachten bij tot stilstand komen? Een lekker boek lezen, meezingen met de leukste muziek, dansend door huis gaan? Doen! Als je met iets anders bezig bent kan je hoofd niet gaan malen. Of heel bewust in en uit ademen. Met je lichaam en met je gedachten. Om dezelfde reden: als je gedachten bij je adem zijn, zijn ze niet ergens anders....
Suc6. Je kan het namelijk. Je weet het alleen zelf nog niet.
Wat ik zelf vond helpen is mezelf behandelen als mijn beste vriendin. Ik vind mezelf namelijk ook niet goed, niet lief, niet sterk, te zeurderig en bla bla bla. Maar als het om mijn beste vriendin zou gaan zou ik haar geruststellen, accepteren zoals ze is en overtuigen daat ze wel lief is. Dus alleen als het om mezelf ging was ik 1000 maal strenger. Waarom? Geen idee! Totaal onnodig. Dus behadel jezelf beter. Je bent het waard.
Probeer dingen misschien van je af te schrijven. Zo krijg je wat ruimte in je hoofd. Schrijf op wat je wel goed gedaan hebt, dat is meer dan je denkt soms. Zorg ervoor dat je voldoende drinkt en goed eet. En is er iets waar je gedachten bij tot stilstand komen? Een lekker boek lezen, meezingen met de leukste muziek, dansend door huis gaan? Doen! Als je met iets anders bezig bent kan je hoofd niet gaan malen. Of heel bewust in en uit ademen. Met je lichaam en met je gedachten. Om dezelfde reden: als je gedachten bij je adem zijn, zijn ze niet ergens anders....
Suc6. Je kan het namelijk. Je weet het alleen zelf nog niet.
woensdag 25 april 2012 om 13:40
Hey Anniek,
Bedankt voor je post:) Echt superfijn dat ik zo veel reacties krijg:) Ik zal echt proberen mezelf goed te vinden zoals ik ben, ook al vind ik dat echt heel moeilijk om te accepteren.
Ik ben inderdaad zoals je beschrijft heel erg streng voor mezelf, hard, negatief, maar in eerste instantie (is nu wel een beetje minder, of een stuk minder) was/ben ik dat ook voor anderen. Het is ook wat ik in mijn opvoeding altijd heel erg mee heb gekregen. Hard werken, niet zeuren. Ik heb nu een soort dubbele standaard; een voor mezelf (streng), een voor mensen om me heen (minder streng). Maar, en dit klinkt misschien echt supernaar, ik vind het heel moeilijk om compassie en liefde te tonen en dat van anderen te accepteren, om empatisch en meelevend te zijn. Dat soort dingen worden in mijn hoofd al snel weggezet als 'zwakte' etc. Ik heb echt geprobeerd dat te veranderen maar dat zit er zo diep ingesleten....Maar aan de andere kant heb ik ook wel vaker gehoord dat ik wel heel lief en empatisch kan zijn, maar dat ik het van mezelf ook gewoon niet zie ofzo.
Ik heb niet echt dingen waar ik rustig van wordt, behalve.....hard werken denk ik? Ontspannen vind ik moeilijk, vaak wordt ik daar boos op mezelf van. Forummen nu helpt wel. Ik probeer het tot me door te laten dringen dat er hier mensen zijn die me willen helpen en daar moet ik bijna/eigenlijk gewoon helemaal, van huilen:P
Bedankt voor je post:) Echt superfijn dat ik zo veel reacties krijg:) Ik zal echt proberen mezelf goed te vinden zoals ik ben, ook al vind ik dat echt heel moeilijk om te accepteren.
Ik ben inderdaad zoals je beschrijft heel erg streng voor mezelf, hard, negatief, maar in eerste instantie (is nu wel een beetje minder, of een stuk minder) was/ben ik dat ook voor anderen. Het is ook wat ik in mijn opvoeding altijd heel erg mee heb gekregen. Hard werken, niet zeuren. Ik heb nu een soort dubbele standaard; een voor mezelf (streng), een voor mensen om me heen (minder streng). Maar, en dit klinkt misschien echt supernaar, ik vind het heel moeilijk om compassie en liefde te tonen en dat van anderen te accepteren, om empatisch en meelevend te zijn. Dat soort dingen worden in mijn hoofd al snel weggezet als 'zwakte' etc. Ik heb echt geprobeerd dat te veranderen maar dat zit er zo diep ingesleten....Maar aan de andere kant heb ik ook wel vaker gehoord dat ik wel heel lief en empatisch kan zijn, maar dat ik het van mezelf ook gewoon niet zie ofzo.
Ik heb niet echt dingen waar ik rustig van wordt, behalve.....hard werken denk ik? Ontspannen vind ik moeilijk, vaak wordt ik daar boos op mezelf van. Forummen nu helpt wel. Ik probeer het tot me door te laten dringen dat er hier mensen zijn die me willen helpen en daar moet ik bijna/eigenlijk gewoon helemaal, van huilen:P
woensdag 25 april 2012 om 13:47
