Psyche
alle pijlers
paniekaanval
woensdag 25 april 2012 om 11:50
Hoi allemaal,
Sorry dat ik stoor, maar ik kan niemand bellen en moet even proberen hier iets aan te doen. Ze zeggen dat ik te veel blijf hangen in mijn gevoel of zijn met andere dingen bezig (werk). Ik heb een paniekaanval. Nu ik schrijf wordt hij al iets minder, maar ik weet nog steeds niet zo goed wat echt is. Ik zit helemaal vast in mijn hoofd, kan niet in het nu komen, maar vind het ook zo gigantisch eng om er helemaal alleen voor te staan. Waarom vind ik het zo eng om alleen te zijn, volwassen te worden? Waarom kan ik niet gewoon normaal zijn? Waarschijnlijk is dit nu echt een superwarrig verhaal, maar zoals gezegd; het is allemaal heel erg wazig in mijn hoofd. Ik hoop dat jullie mij een beetje willen helpen....
maar als ik serieus na moet gaan denken over dingen wordt ik een beetje gek. Mijn leven is gewoon niet zo leuk op het moment.
Sorry dat ik stoor, maar ik kan niemand bellen en moet even proberen hier iets aan te doen. Ze zeggen dat ik te veel blijf hangen in mijn gevoel of zijn met andere dingen bezig (werk). Ik heb een paniekaanval. Nu ik schrijf wordt hij al iets minder, maar ik weet nog steeds niet zo goed wat echt is. Ik zit helemaal vast in mijn hoofd, kan niet in het nu komen, maar vind het ook zo gigantisch eng om er helemaal alleen voor te staan. Waarom vind ik het zo eng om alleen te zijn, volwassen te worden? Waarom kan ik niet gewoon normaal zijn? Waarschijnlijk is dit nu echt een superwarrig verhaal, maar zoals gezegd; het is allemaal heel erg wazig in mijn hoofd. Ik hoop dat jullie mij een beetje willen helpen....
maar als ik serieus na moet gaan denken over dingen wordt ik een beetje gek. Mijn leven is gewoon niet zo leuk op het moment.
donderdag 26 april 2012 om 10:12
Hey Metafoor!
Bedankt voor je reactie:) en heel erg vervelend voor je dat je het verhaal herkend:S. Ik ga zo naar de psycholoog (over 5 min!) en ben zenuwachtig! Totaal onnodig, ik weet het, maar net brak de paniek (en de tranen) bijna alweer uit......En bedankt Maja voor je succeswens! Echt fijn om te weten dat er mensen aan me denken:)
Bedankt voor je reactie:) en heel erg vervelend voor je dat je het verhaal herkend:S. Ik ga zo naar de psycholoog (over 5 min!) en ben zenuwachtig! Totaal onnodig, ik weet het, maar net brak de paniek (en de tranen) bijna alweer uit......En bedankt Maja voor je succeswens! Echt fijn om te weten dat er mensen aan me denken:)
donderdag 26 april 2012 om 14:49
Hoi allemaal,
Bedankt voor jullie interesse en bezorgdheid:) Had net een heel verhaal getypt maar is het verdwenen:s Maargoed:
De intake ging voor mijn gevoel wel goed. Het is denk ik niet echt een gestructureerd verhaal geworden, maar ik heb wel zo ongeveer alles verteld wat ik wilde vertellen en ik heb ook wel het gevoel dat ik oprecht heb laten zien wat me dwars zit, mezelf heb laten zien, dingen er uit heb gegooid, zegmaar. Ik voel me nu wel rustig, en minder donker in mijn hoofd (in ieder geval voor nu). Er zijn twee dingen uit de intake naar voren gekomen.
Ik heb ten eerste eindelijk een diagnose gekregen, een diagnose die ik al lange tijd vermoedde en die nu dus bevestigd is; ik heb borderline-trekken. Hier horen bijvoorbeeld de paniekaanvallen bij, het aantrekken en afstoten in relaties (zie de liefdesverdriettopics), moeite hebben om liefde te geven/ervaren, het zwart wit denken en sterke vrouw willen zijn. Dat denk ik, in ieder geval. Ik ben een beetje bang dat mensen me nu gaan wegzetten als 'die borderliner', maar ik heb niet alle trekken, en niet alles even heftig, en omdat ik nog 'zo jong' ben zijn er goede kansen dat ik er nog veel aan kan werken. Ik geloof er wel in dat ik dingen eraan kan veranderen/mijn levensstijl er aan aan kan passen, en weet verder op het moment eigenlijk niet zo goed wat ik van de diagnose moet vinden....alsof het nog niet doordringt, of...tjah...ik weet het niet.
Ook moet ik deze week (volgende week tweede afspraak) gaan bedenken wat voor therapie ik wil.Of psychodynamische (?) of cognitieve gedragstherapie. Ze gingen er vanuit dat ik zelf even research zou gaan doen, dus dames:P ervaringen? Ik heb wel eerder in groepsverband dat psychodynamische gedaan en dat vond ik goed helpen, maar ook heel erg vermoeiend.
Bedankt voor jullie interesse en bezorgdheid:) Had net een heel verhaal getypt maar is het verdwenen:s Maargoed:
De intake ging voor mijn gevoel wel goed. Het is denk ik niet echt een gestructureerd verhaal geworden, maar ik heb wel zo ongeveer alles verteld wat ik wilde vertellen en ik heb ook wel het gevoel dat ik oprecht heb laten zien wat me dwars zit, mezelf heb laten zien, dingen er uit heb gegooid, zegmaar. Ik voel me nu wel rustig, en minder donker in mijn hoofd (in ieder geval voor nu). Er zijn twee dingen uit de intake naar voren gekomen.
Ik heb ten eerste eindelijk een diagnose gekregen, een diagnose die ik al lange tijd vermoedde en die nu dus bevestigd is; ik heb borderline-trekken. Hier horen bijvoorbeeld de paniekaanvallen bij, het aantrekken en afstoten in relaties (zie de liefdesverdriettopics), moeite hebben om liefde te geven/ervaren, het zwart wit denken en sterke vrouw willen zijn. Dat denk ik, in ieder geval. Ik ben een beetje bang dat mensen me nu gaan wegzetten als 'die borderliner', maar ik heb niet alle trekken, en niet alles even heftig, en omdat ik nog 'zo jong' ben zijn er goede kansen dat ik er nog veel aan kan werken. Ik geloof er wel in dat ik dingen eraan kan veranderen/mijn levensstijl er aan aan kan passen, en weet verder op het moment eigenlijk niet zo goed wat ik van de diagnose moet vinden....alsof het nog niet doordringt, of...tjah...ik weet het niet.
Ook moet ik deze week (volgende week tweede afspraak) gaan bedenken wat voor therapie ik wil.Of psychodynamische (?) of cognitieve gedragstherapie. Ze gingen er vanuit dat ik zelf even research zou gaan doen, dus dames:P ervaringen? Ik heb wel eerder in groepsverband dat psychodynamische gedaan en dat vond ik goed helpen, maar ook heel erg vermoeiend.
donderdag 26 april 2012 om 21:31
quote:framb00sjes schreef op 25 april 2012 @ 12:24:
misschien een hele stomme vraag, maar kunnen jullie ondanks jullie paniekaanvallen en problemen en alles dan wel samen zijn met een partner? Misschien klink ik echt supertreurig nu, maar ik oel me alsof ik met mijn problemen nooit goed genoeg zal zijn voor iemand. Mensen die ik dicht bij laat kwets ik alleen maar. Ook in mijn relatie kon ik het niet bevatten dat van me kon houden zoals ik was, ik goed genoeg was. Kunnen jullie nu daar wel goed mee omgaan? Of is het dom dat ik nu even hoopgevende verhalen wil:S
Ik ben al 2,5 jaar gelukkig samen met mijn vriend en hij is er voor me. Ik heb een persoonlijkheidsstoornis en daar horen ook paniekaanvallen bij. En ik heb een universitair diploma dus ik ben zeker niet iemand die alleen maar een zielig hoopje mens is (hoewel het nu weer slechter gaat...)
Heb je medicatie tegen je angstaanvallen? Ik slikte altijd oxazepam als het erg werd, nu neem ik, als ik echt weer "doordraai" een 10 mgtje.
Wat ook helpt is een warme douche, warme melk/thee, of even lekker in bed liggen. Ik heb ook zo'n "massagespin" en als ik gestressd ben geef ik mezelf zo'n hoofdmassage, klinkt gek maar werkt erg ontspannend.
misschien een hele stomme vraag, maar kunnen jullie ondanks jullie paniekaanvallen en problemen en alles dan wel samen zijn met een partner? Misschien klink ik echt supertreurig nu, maar ik oel me alsof ik met mijn problemen nooit goed genoeg zal zijn voor iemand. Mensen die ik dicht bij laat kwets ik alleen maar. Ook in mijn relatie kon ik het niet bevatten dat van me kon houden zoals ik was, ik goed genoeg was. Kunnen jullie nu daar wel goed mee omgaan? Of is het dom dat ik nu even hoopgevende verhalen wil:S
Ik ben al 2,5 jaar gelukkig samen met mijn vriend en hij is er voor me. Ik heb een persoonlijkheidsstoornis en daar horen ook paniekaanvallen bij. En ik heb een universitair diploma dus ik ben zeker niet iemand die alleen maar een zielig hoopje mens is (hoewel het nu weer slechter gaat...)
Heb je medicatie tegen je angstaanvallen? Ik slikte altijd oxazepam als het erg werd, nu neem ik, als ik echt weer "doordraai" een 10 mgtje.
Wat ook helpt is een warme douche, warme melk/thee, of even lekker in bed liggen. Ik heb ook zo'n "massagespin" en als ik gestressd ben geef ik mezelf zo'n hoofdmassage, klinkt gek maar werkt erg ontspannend.
donderdag 26 april 2012 om 21:33
Framboosjes zoek anders een andere therapeut want dit kan echt niet. Jij kan niet weten wat goed voor je is qua therapie, jij hebt er niet voor gestudeerd!
Ik kreeg cognitieve gedragstherapie en ga nu wat nieuws krijgen wat meer gericht is op mijn stoornis, maar cognitieve therapie helpt wel bij scheef denken.
Ik kreeg cognitieve gedragstherapie en ga nu wat nieuws krijgen wat meer gericht is op mijn stoornis, maar cognitieve therapie helpt wel bij scheef denken.
donderdag 26 april 2012 om 22:10
Mmm...Een andere therapeut zoeken kan, maar de twee therapeuten die vandaag mijn intake hebben gedaan ken ik al langer en hebben me voorheen goed geholpen. Ik wacht het gesprek wat ik volgende week ga hebben over mijn therapie denk ik nog even af; ik ga er vanuit dat ze er dan nog meer op in zullen gaan doen nu (hoop ik). Als ik me er dan niet prettig bij voel kan ik het dan altijd nog aangeven denk ik.
yakigyoza: Hahaha, ik heb ook mijn bachelor op zak, en ben bezig met mijn master, en besef me op goede momenten ook wel dat ik veel meer ben dan 'gestoord'. Hoe is je vriend er precies voor je, als ik vragen mag? Ik vraag dit vooral een beetje met het oog op latere relaties die ik hopelijk ga hebben (niet dat ik daar nu klaar voor ben). Ik had al een tijdje het vermoeden dat ik borderlinerig was en heb mijn ex vriend toen ook wel eens gevraagd dingen daarover te lezen, zodat hij zou weten hoe hij daarmee om moest gaan....maar hij heeft nooit echt iets gedaan met de tips voor naasten geloof ik. (duidelijk grenzen stellen bijvoorbeeld). Maar kan je zoiets wel van iemand vragen? Is het niet gewoon volledig mijn verantwoordelijkheid om om te gaan met dat ik niet zo goed tegen geen grenzen kan, veel met mezelf bezig ben etc.? Misschien meer algemener: hoe gaan jij en je partner om met jou 'ziekte'?
En zou je asjeblieft aan kunnen geven wat cognitieve gedragstherapie precies voor jou gedaan heeft (als je wilt hoor!!!)?
yakigyoza: Hahaha, ik heb ook mijn bachelor op zak, en ben bezig met mijn master, en besef me op goede momenten ook wel dat ik veel meer ben dan 'gestoord'. Hoe is je vriend er precies voor je, als ik vragen mag? Ik vraag dit vooral een beetje met het oog op latere relaties die ik hopelijk ga hebben (niet dat ik daar nu klaar voor ben). Ik had al een tijdje het vermoeden dat ik borderlinerig was en heb mijn ex vriend toen ook wel eens gevraagd dingen daarover te lezen, zodat hij zou weten hoe hij daarmee om moest gaan....maar hij heeft nooit echt iets gedaan met de tips voor naasten geloof ik. (duidelijk grenzen stellen bijvoorbeeld). Maar kan je zoiets wel van iemand vragen? Is het niet gewoon volledig mijn verantwoordelijkheid om om te gaan met dat ik niet zo goed tegen geen grenzen kan, veel met mezelf bezig ben etc.? Misschien meer algemener: hoe gaan jij en je partner om met jou 'ziekte'?
En zou je asjeblieft aan kunnen geven wat cognitieve gedragstherapie precies voor jou gedaan heeft (als je wilt hoor!!!)?
vrijdag 27 april 2012 om 08:58
Ik vind het ook een beetje gek dat je je eigen therapie moet kiezen. Maar ik heb er ook niet voor geleerd. Misschien dat die therapeuten jou precies kunnen vertellen wat het inhoudt en samen met hen kijken wat het beste is? In goed overleg.
En ik vind wel dat je van een partner mag verwachten mee te denken met je en je te helpen waar mogelijk. Het is grotendeels je eigen verantwoordelijkheid maar je mag van je partner minstens steun en hulp verwachten.
En ik vind wel dat je van een partner mag verwachten mee te denken met je en je te helpen waar mogelijk. Het is grotendeels je eigen verantwoordelijkheid maar je mag van je partner minstens steun en hulp verwachten.
