Psyche
alle pijlers
partner confronteert mij met borderline..
woensdag 7 augustus 2013 om 10:22
Hoi,
Mijn partner kwam gister thuis met een artikel uit een magazine waarin een man verteld dat zijn leven met zijn vriendin met borderline erg zwaar is. Vriendin heeft intense emoties en enorme stemmigswisselingen. Ook ze vind zichzelf een nul en denkt dat ze niets kan, en dat niemand haar aardig vind.
Nu zegt hij dat hij "ons" daar sprekend in herkent.
Nu ben ik zo in de war daar door.
Ik ben sinds mijn zwangerschap erg labiel geworden qua emoties.. Dat klopt. Maar daar voor niet zo erg. Zoon word volgende maand 1 jaar en dus spreken we over een kleine twee jaar waarin ik inderdaad onvoorspelbaar ben qua stemming.
Nu heb ik op internet informatie gezocht over borderline (bps) en ik ben zo verschrikkelijk geschrokken. Want... Dat ben ik gewoon!
Alleen, ik durf dit aan niemand toe te geven.
Ik loop al bij een psycholoog, maar ik moet er niet aan denken om dit aan haar voor te leggen.
Ik ben zo bang dat mensen me direct gek of raar vinden! Ik wil gewoon dat ze mij blijven zien als "mij". En niet, die vrouw met borderline.. Of als er een keer iets aan de hand is, " ag ze heeft borderline".
Of erger.. Dat ze er niet mee kunnen leven en me daarom maar in de steek laten.
Oh shit, echt ik weet niet eens waarom ik dit topic open. Maar ik weet gewoon niet wat ik moet doen of waar ik naar toe moet.
Ik heb een steen in m'n maag en een brok in m'n keel sinds gister.
Heeft er misschien iemand een kennis of familielid die ook bps heeft en hier prima mee kan leven? Of, tips hoe ik deze confrontatie verder aanga?
Mijn partner kwam gister thuis met een artikel uit een magazine waarin een man verteld dat zijn leven met zijn vriendin met borderline erg zwaar is. Vriendin heeft intense emoties en enorme stemmigswisselingen. Ook ze vind zichzelf een nul en denkt dat ze niets kan, en dat niemand haar aardig vind.
Nu zegt hij dat hij "ons" daar sprekend in herkent.
Nu ben ik zo in de war daar door.
Ik ben sinds mijn zwangerschap erg labiel geworden qua emoties.. Dat klopt. Maar daar voor niet zo erg. Zoon word volgende maand 1 jaar en dus spreken we over een kleine twee jaar waarin ik inderdaad onvoorspelbaar ben qua stemming.
Nu heb ik op internet informatie gezocht over borderline (bps) en ik ben zo verschrikkelijk geschrokken. Want... Dat ben ik gewoon!
Alleen, ik durf dit aan niemand toe te geven.
Ik loop al bij een psycholoog, maar ik moet er niet aan denken om dit aan haar voor te leggen.
Ik ben zo bang dat mensen me direct gek of raar vinden! Ik wil gewoon dat ze mij blijven zien als "mij". En niet, die vrouw met borderline.. Of als er een keer iets aan de hand is, " ag ze heeft borderline".
Of erger.. Dat ze er niet mee kunnen leven en me daarom maar in de steek laten.
Oh shit, echt ik weet niet eens waarom ik dit topic open. Maar ik weet gewoon niet wat ik moet doen of waar ik naar toe moet.
Ik heb een steen in m'n maag en een brok in m'n keel sinds gister.
Heeft er misschien iemand een kennis of familielid die ook bps heeft en hier prima mee kan leven? Of, tips hoe ik deze confrontatie verder aanga?
woensdag 7 augustus 2013 om 10:24
woensdag 7 augustus 2013 om 10:25
woensdag 7 augustus 2013 om 10:30
quote:feeks schreef op woensdag 07 augustus 2013 10:27 En wat denk je dat een etiketje aan je situatie zal veranderen?
Nou dat is dus het gekke.. Ik ben als de dood dat "andere" mensen zullen schrikken van dit etiketje en me links laten liggen.
Nu kan ik mijn mond heel goed houden, maar
Partner praat maar wat graag over mijn "issues" met onze omgeving.
Nou dat is dus het gekke.. Ik ben als de dood dat "andere" mensen zullen schrikken van dit etiketje en me links laten liggen.
Nu kan ik mijn mond heel goed houden, maar
Partner praat maar wat graag over mijn "issues" met onze omgeving.
woensdag 7 augustus 2013 om 10:31
Ik zou het wel voorleggen als je al in therapie bent. Je psychologe is de enige die je hierbij kan helpen. Maar dan moet je wel muurtjes laten zakken.. en precies, wat zou zo'n etiketje voor verschil maken? Het enige als je inderdaad een diagnose krijgt is dat je therapie daarop aangepast kan worden en het je alleen maar helpen!
En anderzijds mocht het niet zo zijn, het je gerust stellen..
En anderzijds mocht het niet zo zijn, het je gerust stellen..
woensdag 7 augustus 2013 om 10:31
Jo, ik herken dit. Heb geen kind en zit in een hele andere fase van mijn leven.. maar toch wel herkenning, vooral je eerste alinea.
Als je zoveel ups en downs hebt raak je van slag van het kleinste dingetje. Niet erg. Wees maar even van slag. Het is goed dat je al naar een psych gaat. Leg het aan haar voor wanneer je haar weer spreekt. Dit is haar vak en ze zal ook wel weten dat haar patiënten van alles online opzoeken en zich een hoedje schrikken als ze iets lezen waar ze zichzelf in herkennen. Gewoon voorleggen en vragen wat zij denkt?
Ik ben zelf depressief met (zeer) extreme stemmingswisselingen. Als ik allerlei psychische stoornissen online ga opzoeken dan herken ik mezelf ook echt overal in.
Tip: ga het niet online opzoeken (moet ik vooral zeggen.. is moeilijk)
Als je zoveel ups en downs hebt raak je van slag van het kleinste dingetje. Niet erg. Wees maar even van slag. Het is goed dat je al naar een psych gaat. Leg het aan haar voor wanneer je haar weer spreekt. Dit is haar vak en ze zal ook wel weten dat haar patiënten van alles online opzoeken en zich een hoedje schrikken als ze iets lezen waar ze zichzelf in herkennen. Gewoon voorleggen en vragen wat zij denkt?
Ik ben zelf depressief met (zeer) extreme stemmingswisselingen. Als ik allerlei psychische stoornissen online ga opzoeken dan herken ik mezelf ook echt overal in.
Tip: ga het niet online opzoeken (moet ik vooral zeggen.. is moeilijk)
woensdag 7 augustus 2013 om 10:31
Als je al naar een psycholoog gaat, lijkt me dat de aangewezen persoon om dit soort dingen te constateren op basis van wat jij vertelt. Als die nog niet tot deze conclusie is gekomen, dan denk ik persoonlijk dat er andere dingen spelen. Ontzwangeren, wennen aan nieuwe rol van moeder, hormonaal nog niet helemaal in balans.
Stressed is just desserts spelled backwards
woensdag 7 augustus 2013 om 10:31
Maar met een 'etiketje' kun je wel gericht op zoek gaan naar de juiste hulp en handvatten. Borderline is nooit een excuus om het leven van anderen onmogelijk te maken en je kunt leren hoe je er mee om kan gaan. Als je dan een etiketje hebt kunnen hulpverleners je de juiste handvatten geven. Zo slecht is dat dus niet hoor.
"As je denk dat je mooi ben dan ben je een embersiel leleike kuthoer"
woensdag 7 augustus 2013 om 10:33
ok, calm down!
jij herkent dingen van jezelf in het labeltje "borderline". Dat is goed mogelijk. Ik ken je niet en zeg dus niet dat het ook zo is.
Maar zelfs als het zo is, wat dan? jij denkt nu in doemscenario's. Maar ik geloof dat er heel veel mensen zijn met een bepaalde diagnose, die daardoor een gebruiksaanwijzing hebben en zich prima redden van dag tot dag. Oftewel hoe belangrijk het labeltje is, dat bepaal jij zelf.Of mensen zien of 'een borderliner' daar heb je zelf invloed op.
edit: dat man dat graag met jan en alleman bespreekt, daar zou ik echt wel een groot probleem mee hebben ivm mijn eigen privacy. Het is immers jouw verhaal en niet die van hem. Als hij antwoorden zoekt, dan kan dat samen met jou. Niet met iemand anders over jou.
Ik zou dit daarom juist wel aan de psych voorleggen, want kennis is macht. Als dit de verklaring is voor je onstabiele gedrag zoals jij dat noemt, dan lijkt het mij juist enorm schelen om te weten dat het kan zijn en daar dan vervolgens mee aan de slag te gaan. Leren jezelf te managen en stabieler te worden.
Daarbij vind ik geen enkele diagnose een 'excuus' voor bijvoorbeeld onacceptabel/grensoverschrijdend gedrag. Het is hooguit een verklaring, mensen kunnen je wat meer ruimte geven en je beter begrijpen. Waarom zou je in godsnaam niemand meer over hebben? Juist deze gedachten zijn van belang om samen met de psych door te spreken. Juist hetgeen waar je nu bang van wordt. Angst doet iets met je, er zit iets achter.
Duurt je volgende gesprek te lang? de telefoon pakken en je pscych bellen een aangeven waar je mee zit. Dit is zo niet goed voor je. En hulp nodig hebben is niet raar en maakt je ook niet gek. Jij bent zelf degene die direct zo'n hard oordeel velt. Vindt jij borderliners allemaal gek en eenzaam? Zou je je man in de steek laten hierom als het omgekeerd zou zijn? Of zou je proberen hem te helpen en aan te raden met deze informatie wat te doen en te onderzoeken of het echt zo is en welk voordeel je gezin daar uit kan halen, zodat het voor iedereen fijner wordt?
jij herkent dingen van jezelf in het labeltje "borderline". Dat is goed mogelijk. Ik ken je niet en zeg dus niet dat het ook zo is.
Maar zelfs als het zo is, wat dan? jij denkt nu in doemscenario's. Maar ik geloof dat er heel veel mensen zijn met een bepaalde diagnose, die daardoor een gebruiksaanwijzing hebben en zich prima redden van dag tot dag. Oftewel hoe belangrijk het labeltje is, dat bepaal jij zelf.Of mensen zien of 'een borderliner' daar heb je zelf invloed op.
edit: dat man dat graag met jan en alleman bespreekt, daar zou ik echt wel een groot probleem mee hebben ivm mijn eigen privacy. Het is immers jouw verhaal en niet die van hem. Als hij antwoorden zoekt, dan kan dat samen met jou. Niet met iemand anders over jou.
Ik zou dit daarom juist wel aan de psych voorleggen, want kennis is macht. Als dit de verklaring is voor je onstabiele gedrag zoals jij dat noemt, dan lijkt het mij juist enorm schelen om te weten dat het kan zijn en daar dan vervolgens mee aan de slag te gaan. Leren jezelf te managen en stabieler te worden.
Daarbij vind ik geen enkele diagnose een 'excuus' voor bijvoorbeeld onacceptabel/grensoverschrijdend gedrag. Het is hooguit een verklaring, mensen kunnen je wat meer ruimte geven en je beter begrijpen. Waarom zou je in godsnaam niemand meer over hebben? Juist deze gedachten zijn van belang om samen met de psych door te spreken. Juist hetgeen waar je nu bang van wordt. Angst doet iets met je, er zit iets achter.
Duurt je volgende gesprek te lang? de telefoon pakken en je pscych bellen een aangeven waar je mee zit. Dit is zo niet goed voor je. En hulp nodig hebben is niet raar en maakt je ook niet gek. Jij bent zelf degene die direct zo'n hard oordeel velt. Vindt jij borderliners allemaal gek en eenzaam? Zou je je man in de steek laten hierom als het omgekeerd zou zijn? Of zou je proberen hem te helpen en aan te raden met deze informatie wat te doen en te onderzoeken of het echt zo is en welk voordeel je gezin daar uit kan halen, zodat het voor iedereen fijner wordt?
woensdag 7 augustus 2013 om 10:33
Sorry! Ik was ook te snel met reageren. Ja misschien is dat ook wel zo.
Echter heb ik via internet verschillende testen gedaan waarin vragen worden gesteld over het verleden. Bij die vragen word ik dus bewust gemaakt van het feit dat ik toen ook al heviger reageerde op situaties dan normaal is. En enorm zwart/wit dacht. En vreselijk impulsief was... (Denk, vandaag geen zin meer in baan? Ontslag nemen. Iets heel erg duurs zien, gewoon kopen)
Echter heb ik via internet verschillende testen gedaan waarin vragen worden gesteld over het verleden. Bij die vragen word ik dus bewust gemaakt van het feit dat ik toen ook al heviger reageerde op situaties dan normaal is. En enorm zwart/wit dacht. En vreselijk impulsief was... (Denk, vandaag geen zin meer in baan? Ontslag nemen. Iets heel erg duurs zien, gewoon kopen)
woensdag 7 augustus 2013 om 10:33
De angst om in de steek gelaten te worden is juist een van de kenmerken van borderline. Een irreele angst want de mensen die van je houden, zullen je zeker niet in de steek laten alleen omdat je ineens het 'label' borderline hebt. Je bent nog steeds dezelfde persoon! Ik denk dat het je juist sterker maakt als je je probleem erkent en onder ogen weet te zien. Op die manier kun je hulp krijgen en aan jezelf werken. Denk ook dat je omgeving je alleen maar zal steunen als je hulp gaat zoeken. Dussss, maak je niet te druk want je maakt het in je gedachten alleen maar groter en groter. Wat ook weer bij borderline hoort..
woensdag 7 augustus 2013 om 10:38
quote:Maleficent schreef op woensdag 07 augustus 2013 10:32 <blockquote><div>quote:</div><div class="message-quote-div"><b><a href="graantje23 in "partner confronteert mij met borderline.."" class="messagelink">graantje23 schreef op 07 augustus 2013 @ 10:30</a>:</b>
Partner praat maar wat graag over mijn "issues" met onze omgeving.</div></blockquote>
Dit klinkt niet goed, eerlijk gezegd.
Waarom doet hij dit?
We wonen sinds 3 jaar in zijn woonplaats, mijn oude woonplaats is ruim 150 km verderop.
Wat inhoud dat onze omgeving zijn vrienden en familie dus zijn. Hij zegt zo vertrouwd te zijn met hun allemaal dat het geen kwaad kan. Maar ik voel me er niet fijn bij dat iedereen maar weet dat ik niet goed in m'n vel zit enzo. Dit heb ik hem overigens al meermalen aangegeven, maar hij vind dat ik daarin niet moet overdrijven omdat die mensen er voor
Me willen zijn.
Partner praat maar wat graag over mijn "issues" met onze omgeving.</div></blockquote>
Dit klinkt niet goed, eerlijk gezegd.
Waarom doet hij dit?
We wonen sinds 3 jaar in zijn woonplaats, mijn oude woonplaats is ruim 150 km verderop.
Wat inhoud dat onze omgeving zijn vrienden en familie dus zijn. Hij zegt zo vertrouwd te zijn met hun allemaal dat het geen kwaad kan. Maar ik voel me er niet fijn bij dat iedereen maar weet dat ik niet goed in m'n vel zit enzo. Dit heb ik hem overigens al meermalen aangegeven, maar hij vind dat ik daarin niet moet overdrijven omdat die mensen er voor
Me willen zijn.
woensdag 7 augustus 2013 om 10:41
@mara2, je bedoeld mijn partner? Nee dit is de eerste keer. Echter toen ik 14 was is de diagnose ADD gesteld. Toen is er ook gesproken over borderline, maar die therapie heb ik destijds gestaakt omdat ik me niet depri wilde voelen maar net als mijn vrienden lol wilde maken.. (Dom achteraf, maar in de pubertijd zijn we nu eenmaal niet op ons verstandigst)
woensdag 7 augustus 2013 om 10:45
quote:graantje23 schreef op 07 augustus 2013 @ 10:38:
[...]
We wonen sinds 3 jaar in zijn woonplaats, mijn oude woonplaats is ruim 150 km verderop.
Wat inhoud dat onze omgeving zijn vrienden en familie dus zijn. Hij zegt zo vertrouwd te zijn met hun allemaal dat het geen kwaad kan. Maar ik voel me er niet fijn bij dat iedereen maar weet dat ik niet goed in m'n vel zit enzo. Dit heb ik hem overigens al meermalen aangegeven, maar hij vind dat ik daarin niet moet overdrijven omdat die mensen er voor
Me willen zijn.Maakt geen moer uit. Als JIJ dat niet wilt dan gebeurt dat niet. Klaar. Ik zou dit dus echt niet accepteren en hem daarin ook geen enkele ruimte/marge laten. Dit gaat heel erg over mijn eigen grens heen en ik voel me dan extreem aangetast in MIJN privacy. En daar heeft hij niks over te 'willen' eigenlijk.
[...]
We wonen sinds 3 jaar in zijn woonplaats, mijn oude woonplaats is ruim 150 km verderop.
Wat inhoud dat onze omgeving zijn vrienden en familie dus zijn. Hij zegt zo vertrouwd te zijn met hun allemaal dat het geen kwaad kan. Maar ik voel me er niet fijn bij dat iedereen maar weet dat ik niet goed in m'n vel zit enzo. Dit heb ik hem overigens al meermalen aangegeven, maar hij vind dat ik daarin niet moet overdrijven omdat die mensen er voor
Me willen zijn.Maakt geen moer uit. Als JIJ dat niet wilt dan gebeurt dat niet. Klaar. Ik zou dit dus echt niet accepteren en hem daarin ook geen enkele ruimte/marge laten. Dit gaat heel erg over mijn eigen grens heen en ik voel me dan extreem aangetast in MIJN privacy. En daar heeft hij niks over te 'willen' eigenlijk.
"As je denk dat je mooi ben dan ben je een embersiel leleike kuthoer"
woensdag 7 augustus 2013 om 10:46
Dus je partner denkt dat jij borderline hebt,en jij dus nu ook?
Goh,zijn jullie zomaar ineens psychologen geworden of wat,dat jullie zelfdiagnoses kunnen stellen????
Als je veel dingen herkent via google,wil het nog niet zeggen dat je deze aandoening ook hebt hoor!
En als je erover twijfelt,ga met je verdenkingen naar je huisarts,die kan je doorsturen of laten testen door een ECHTE deskundige!
Goh,zijn jullie zomaar ineens psychologen geworden of wat,dat jullie zelfdiagnoses kunnen stellen????
Als je veel dingen herkent via google,wil het nog niet zeggen dat je deze aandoening ook hebt hoor!
En als je erover twijfelt,ga met je verdenkingen naar je huisarts,die kan je doorsturen of laten testen door een ECHTE deskundige!
woensdag 7 augustus 2013 om 10:51
Hoe lang ga je al naar de psycholoog?
Als dit al een tijdje is dan zou het haar toch ook opgevallen moeten zijn dat je eventueel borderline zou hebben want zij is de professional. Als zij het er nog nooit met jou over gehad heeft kun je er vanuit gaan dat dit waarschijnlijk niet zo is.
Eerlijk gezegd klinkt jouw partner als een nare man.
Hij komt niet zomaar met een artikel over borderline.
Nee hij komt met een artikel waarin een man aangeeft het erg zwaar te hebben met een vrouw met borderline. Hij plaatst zich zelf dus in de slachtoffer rol want het leven met jou is zo zwaar.
Vervolgens praat hij ook nog met jan en allemaal over jouw problemen want hij heeft het zo zwaar.
Hij maakt er misbruik van dat jij op het moment niet zo goed in je vel zit door aandacht te vragen over jouw rug. Hij praat jou problemen aan om zelf aandacht te krijgen.
Hij zou je beter kunnen steunen want het is niet niks om je eigen woonplaats, familie en vrienden en eventueel werk op te geven om in de woonplaats van je man te gaan wonen.
Zwanger te worden en een kind op te voeden in een voor jou vreemde omgeving.
Als dit al een tijdje is dan zou het haar toch ook opgevallen moeten zijn dat je eventueel borderline zou hebben want zij is de professional. Als zij het er nog nooit met jou over gehad heeft kun je er vanuit gaan dat dit waarschijnlijk niet zo is.
Eerlijk gezegd klinkt jouw partner als een nare man.
Hij komt niet zomaar met een artikel over borderline.
Nee hij komt met een artikel waarin een man aangeeft het erg zwaar te hebben met een vrouw met borderline. Hij plaatst zich zelf dus in de slachtoffer rol want het leven met jou is zo zwaar.
Vervolgens praat hij ook nog met jan en allemaal over jouw problemen want hij heeft het zo zwaar.
Hij maakt er misbruik van dat jij op het moment niet zo goed in je vel zit door aandacht te vragen over jouw rug. Hij praat jou problemen aan om zelf aandacht te krijgen.
Hij zou je beter kunnen steunen want het is niet niks om je eigen woonplaats, familie en vrienden en eventueel werk op te geven om in de woonplaats van je man te gaan wonen.
Zwanger te worden en een kind op te voeden in een voor jou vreemde omgeving.
woensdag 7 augustus 2013 om 10:51
quote:ladytruckster schreef op woensdag 07 augustus 2013 10:46 Dus je partner denkt dat jij borderline hebt,en jij dus nu ook?
Goh,zijn jullie zomaar ineens psychologen geworden of wat,dat jullie zelfdiagnoses kunnen stellen????
Als je veel dingen herkent via google,wil het nog niet zeggen dat je deze aandoening ook hebt hoor!
En als je erover twijfelt,ga met je verdenkingen naar je huisarts,die kan je doorsturen of laten testen door een ECHTE deskundige! Dat is dus ook wat ik ga doen. Zoals gezegd loop ik al bij een psycholoog. Ik vind het alleen heel moeilijk om dit aan haar kenbaar te maken. Ik begrijp heel goed dat Google niet de juiste bron is voor dergelijke informatie.. Maar het lijkt erop dat de spijker op z'n kop word geslagen. En juist dat geeft me een beangstigend gevoel, om reeds genoemde redenen.
Goh,zijn jullie zomaar ineens psychologen geworden of wat,dat jullie zelfdiagnoses kunnen stellen????
Als je veel dingen herkent via google,wil het nog niet zeggen dat je deze aandoening ook hebt hoor!
En als je erover twijfelt,ga met je verdenkingen naar je huisarts,die kan je doorsturen of laten testen door een ECHTE deskundige! Dat is dus ook wat ik ga doen. Zoals gezegd loop ik al bij een psycholoog. Ik vind het alleen heel moeilijk om dit aan haar kenbaar te maken. Ik begrijp heel goed dat Google niet de juiste bron is voor dergelijke informatie.. Maar het lijkt erop dat de spijker op z'n kop word geslagen. En juist dat geeft me een beangstigend gevoel, om reeds genoemde redenen.
woensdag 7 augustus 2013 om 10:54
@sugarmiss, ik loop daar nu een sessie of 6. Ze is nog bezig met mijn levensverhaal op een rijtje te krijgen. Ik krijg tweedelijns behandeling vanwege een hogere hulpvraag. Dit houd in dat ik zodra mijn levensverhaal nagenoeg compleet en duidelijk is ook nog met een tweede hulpverlener zal moeten praten. Diagnose stellen is dus nog niet aan de orde gekomen.
woensdag 7 augustus 2013 om 10:56
woensdag 7 augustus 2013 om 10:58
quote:graantje23 schreef op 07 augustus 2013 @ 10:30:
[...]
Nou dat is dus het gekke.. Ik ben als de dood dat "andere" mensen zullen schrikken van dit etiketje en me links laten liggen.
Nu kan ik mijn mond heel goed houden, maar
Partner praat maar wat graag over mijn "issues" met onze omgeving.
Waarom zouden ze je ineens laten vallen als het een etiketje heeft?
Jij praat met je psycholoog, maar je man heeft het kennelijk niet makkelijk met jou/ jullie. Met wie mag hij daar over praten?
[...]
Nou dat is dus het gekke.. Ik ben als de dood dat "andere" mensen zullen schrikken van dit etiketje en me links laten liggen.
Nu kan ik mijn mond heel goed houden, maar
Partner praat maar wat graag over mijn "issues" met onze omgeving.
Waarom zouden ze je ineens laten vallen als het een etiketje heeft?
Jij praat met je psycholoog, maar je man heeft het kennelijk niet makkelijk met jou/ jullie. Met wie mag hij daar over praten?
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
