Psyche
alle pijlers
partner confronteert mij met borderline..
woensdag 7 augustus 2013 om 10:22
Hoi,
Mijn partner kwam gister thuis met een artikel uit een magazine waarin een man verteld dat zijn leven met zijn vriendin met borderline erg zwaar is. Vriendin heeft intense emoties en enorme stemmigswisselingen. Ook ze vind zichzelf een nul en denkt dat ze niets kan, en dat niemand haar aardig vind.
Nu zegt hij dat hij "ons" daar sprekend in herkent.
Nu ben ik zo in de war daar door.
Ik ben sinds mijn zwangerschap erg labiel geworden qua emoties.. Dat klopt. Maar daar voor niet zo erg. Zoon word volgende maand 1 jaar en dus spreken we over een kleine twee jaar waarin ik inderdaad onvoorspelbaar ben qua stemming.
Nu heb ik op internet informatie gezocht over borderline (bps) en ik ben zo verschrikkelijk geschrokken. Want... Dat ben ik gewoon!
Alleen, ik durf dit aan niemand toe te geven.
Ik loop al bij een psycholoog, maar ik moet er niet aan denken om dit aan haar voor te leggen.
Ik ben zo bang dat mensen me direct gek of raar vinden! Ik wil gewoon dat ze mij blijven zien als "mij". En niet, die vrouw met borderline.. Of als er een keer iets aan de hand is, " ag ze heeft borderline".
Of erger.. Dat ze er niet mee kunnen leven en me daarom maar in de steek laten.
Oh shit, echt ik weet niet eens waarom ik dit topic open. Maar ik weet gewoon niet wat ik moet doen of waar ik naar toe moet.
Ik heb een steen in m'n maag en een brok in m'n keel sinds gister.
Heeft er misschien iemand een kennis of familielid die ook bps heeft en hier prima mee kan leven? Of, tips hoe ik deze confrontatie verder aanga?
Mijn partner kwam gister thuis met een artikel uit een magazine waarin een man verteld dat zijn leven met zijn vriendin met borderline erg zwaar is. Vriendin heeft intense emoties en enorme stemmigswisselingen. Ook ze vind zichzelf een nul en denkt dat ze niets kan, en dat niemand haar aardig vind.
Nu zegt hij dat hij "ons" daar sprekend in herkent.
Nu ben ik zo in de war daar door.
Ik ben sinds mijn zwangerschap erg labiel geworden qua emoties.. Dat klopt. Maar daar voor niet zo erg. Zoon word volgende maand 1 jaar en dus spreken we over een kleine twee jaar waarin ik inderdaad onvoorspelbaar ben qua stemming.
Nu heb ik op internet informatie gezocht over borderline (bps) en ik ben zo verschrikkelijk geschrokken. Want... Dat ben ik gewoon!
Alleen, ik durf dit aan niemand toe te geven.
Ik loop al bij een psycholoog, maar ik moet er niet aan denken om dit aan haar voor te leggen.
Ik ben zo bang dat mensen me direct gek of raar vinden! Ik wil gewoon dat ze mij blijven zien als "mij". En niet, die vrouw met borderline.. Of als er een keer iets aan de hand is, " ag ze heeft borderline".
Of erger.. Dat ze er niet mee kunnen leven en me daarom maar in de steek laten.
Oh shit, echt ik weet niet eens waarom ik dit topic open. Maar ik weet gewoon niet wat ik moet doen of waar ik naar toe moet.
Ik heb een steen in m'n maag en een brok in m'n keel sinds gister.
Heeft er misschien iemand een kennis of familielid die ook bps heeft en hier prima mee kan leven? Of, tips hoe ik deze confrontatie verder aanga?
woensdag 7 augustus 2013 om 11:39
quote:Tashy schreef op woensdag 07 augustus 2013 11:30 Ik heb in therapie gezeten met mensen met borderline en echt die gingen al uit hun plaat als hun favoriete rok nog in de was zat terwijl ze die naar oma aan hadden willen trekken. Sneden zich in hun armen. Dronken als ontbijt een fles wijn leeg. Ik was daar de enige met een relatie en een baan. De enige die nog nooit de crisis telefoon had hoeven bellen tijdens die therapie. Maar wel lekker vaak te laat komen en in de chaos teveel geld uitgeven terwijl ik nog moest eten die maand dat soort dingen. Het gevoel in 15 verschillende richtingen tegelijk te willen wegrennen etc...
Ik raak inderdaad in de war van die 2 dingen . Het overlapt elkaar op veel punten. En zoals gezegd werkt Google daar niet bepaald in mee. Eind deze maand pas weer een afspraak omdat ze op vakantie is. Maar dan ga ik het zeker met haar bespreken. Wellicht is zij al in stilte bezig met het uitvogelen wat de diagnose kan zijn.
Tevens vind ik het moederschap juist een welkome afleiding. Zolang mijn kindje bij me is voel ik me blij en zelf verzekerd. Partner wil echter vaak dat hij bij opa en oma of vrienden logeert zodat wij even samen kunnen zijn. Een eeuwige discussie tussen ons.. Haha waar we een compromis in moeten vinden.
Ik raak inderdaad in de war van die 2 dingen . Het overlapt elkaar op veel punten. En zoals gezegd werkt Google daar niet bepaald in mee. Eind deze maand pas weer een afspraak omdat ze op vakantie is. Maar dan ga ik het zeker met haar bespreken. Wellicht is zij al in stilte bezig met het uitvogelen wat de diagnose kan zijn.
Tevens vind ik het moederschap juist een welkome afleiding. Zolang mijn kindje bij me is voel ik me blij en zelf verzekerd. Partner wil echter vaak dat hij bij opa en oma of vrienden logeert zodat wij even samen kunnen zijn. Een eeuwige discussie tussen ons.. Haha waar we een compromis in moeten vinden.
woensdag 7 augustus 2013 om 11:40
Chaos in hoofd past ook in beeld van mensen met ADD. Structuur nodig, herkenbaarheid etc. Er is veel veranderd. Een kindje krijgen is niet niks. Dat je af en toe overloopt en het allemaal 'niet meer ziet zitten' voor even is dus niet zo raar.
Dat je überhaupt een langdurige en stabiele relatie kan aangaan met je partner en nu veilig kunt hechten met je kind ontkrachtigd beeld van iemand met borderline.
Maar let op iedere persoon is anders. Dus ook iedereen die borderline of ADD heeft is anders.
En inderdaad laat eerst alle lichamelijke uitsluiten voordat je overgaat op psyche. Hormonen doen zoveel!!!
Dat je überhaupt een langdurige en stabiele relatie kan aangaan met je partner en nu veilig kunt hechten met je kind ontkrachtigd beeld van iemand met borderline.
Maar let op iedere persoon is anders. Dus ook iedereen die borderline of ADD heeft is anders.
En inderdaad laat eerst alle lichamelijke uitsluiten voordat je overgaat op psyche. Hormonen doen zoveel!!!
woensdag 7 augustus 2013 om 11:45
Goed plan! Bespreek het! Ik zal als ik weer op werk ben dat artikeltje even onder de scanner gooien wat ik ergens vandaan heb. Zeker omdat het bij vrouwen heel anders is.
Ik ben zelf natuurlijk geen psychiater maar ook hoe je schrijft maakt dat ik bij jou helemaal geen borderline bel hoor rinkelen. Als je een jaar in therapie zit tussen een flinke groep dan ga je wel een beetje aanvoelen wat de verschillen zijn. Ik weet zeker nu ik aan de methylfenidaat zit (ritalin) 10000 % zeker dat ik geen borderline heb. Wel stemmingswisselingen die samengaan met het hele PMS gebeuren. Chaos, afgeleid, in 7 sloten tegelijk lopen... Hele plannen maken als ik weer tegen een muur aan loop maar het uiteindelijk niet doen. Aan het einde van mijn geld stukje maand overhouden... afspraken glad vergeten. Uit het niets ineens keihard moeten janken ...you name it.
Ben benieuwd wat er bij jou uitkomt en je man moet echt ophouden met die etiketjes. Want welk etiketje er ook opgaat... dat maakt voor de omgang niet zoveel uit. Maak gewoon duidelijke afspraken als je je rustig voelt waarin je uitlegt hoe je behandelt wil worden als je in zo'n emo bui bent. Bij mij hielp het als mijn partner me dan met rust liet maar wel aanspoorde om wat te gaan doen. Dan gooide ie me de hardloopschoenen naar mijn voeten en ik nam dan even afstand door een stukje te gaan joggen. Een les uit de borderline therapie: doe wat werkt.
En zat k dan even in zo'n emo crisis dan wist ik dat ik daar even doorheen moest. Als golven met vloed die over je heen gaan maar weer weg ebben. Wel gaf ik als ik t aan voelde komen mijn toenmalige partner de pinpassen mee naar werk. Zelfbescherming. Allemaal praktische dingen dus.
Ik ben zelf natuurlijk geen psychiater maar ook hoe je schrijft maakt dat ik bij jou helemaal geen borderline bel hoor rinkelen. Als je een jaar in therapie zit tussen een flinke groep dan ga je wel een beetje aanvoelen wat de verschillen zijn. Ik weet zeker nu ik aan de methylfenidaat zit (ritalin) 10000 % zeker dat ik geen borderline heb. Wel stemmingswisselingen die samengaan met het hele PMS gebeuren. Chaos, afgeleid, in 7 sloten tegelijk lopen... Hele plannen maken als ik weer tegen een muur aan loop maar het uiteindelijk niet doen. Aan het einde van mijn geld stukje maand overhouden... afspraken glad vergeten. Uit het niets ineens keihard moeten janken ...you name it.
Ben benieuwd wat er bij jou uitkomt en je man moet echt ophouden met die etiketjes. Want welk etiketje er ook opgaat... dat maakt voor de omgang niet zoveel uit. Maak gewoon duidelijke afspraken als je je rustig voelt waarin je uitlegt hoe je behandelt wil worden als je in zo'n emo bui bent. Bij mij hielp het als mijn partner me dan met rust liet maar wel aanspoorde om wat te gaan doen. Dan gooide ie me de hardloopschoenen naar mijn voeten en ik nam dan even afstand door een stukje te gaan joggen. Een les uit de borderline therapie: doe wat werkt.
En zat k dan even in zo'n emo crisis dan wist ik dat ik daar even doorheen moest. Als golven met vloed die over je heen gaan maar weer weg ebben. Wel gaf ik als ik t aan voelde komen mijn toenmalige partner de pinpassen mee naar werk. Zelfbescherming. Allemaal praktische dingen dus.
Let love rule!
woensdag 7 augustus 2013 om 11:47
quote:Tashy schreef op 07 augustus 2013 @ 11:30:
Ik heb in therapie gezeten met mensen met borderline en echt die gingen al uit hun plaat als hun favoriete rok nog in de was zat terwijl ze die naar oma aan hadden willen trekken. Sneden zich in hun armen. Dronken als ontbijt een fles wijn leeg. Ik was daar de enige met een relatie en een baan. De enige die nog nooit de crisis telefoon had hoeven bellen tijdens die therapie. Maar wel lekker vaak te laat komen en in de chaos teveel geld uitgeven terwijl ik nog moest eten die maand dat soort dingen. Het gevoel in 15 verschillende richtingen tegelijk te willen wegrennen etc...Zo zijn niet alle mensen die borderline hebben
Ik heb in therapie gezeten met mensen met borderline en echt die gingen al uit hun plaat als hun favoriete rok nog in de was zat terwijl ze die naar oma aan hadden willen trekken. Sneden zich in hun armen. Dronken als ontbijt een fles wijn leeg. Ik was daar de enige met een relatie en een baan. De enige die nog nooit de crisis telefoon had hoeven bellen tijdens die therapie. Maar wel lekker vaak te laat komen en in de chaos teveel geld uitgeven terwijl ik nog moest eten die maand dat soort dingen. Het gevoel in 15 verschillende richtingen tegelijk te willen wegrennen etc...Zo zijn niet alle mensen die borderline hebben
woensdag 7 augustus 2013 om 11:57
@Graantje: er is niks om je voor te schamen of verschuilen, zelfs als je je hierin herkent, zelfs als het zo is. Je bent al bij een psycholoog, zoals zoveel mensen tegenwoordig, dat is de belangrijkste stap: wat er ook uitkomt, je hebt dan iemand naast je, die je leert hoe je er het beste mee om kan gaan, hoe je minder last hebt van je "issues", `zij zal je helpen te leren hoe je zo stabiel en positief als maar kan je eigen leven en dat van je gezin aangenaam te krijgen en te houden. Echt niks mis mee!
Het kan zijn dat je trekjes hebt daarvan, maar dat kan misschien ook wel komen door hormoonswisselingen, zoals mensen postnatale depressie kunnen hebben daardoor, en dat kan denk ik ook in meer of mindere mate zijn. Kan ook met je ADD te maken hebben en dat je gevoeliger bent daardoor voor extreme veranderingen in je leven (zwangerschap, bevalling, gezin hebben zijn wel grote veranderingen, nietwaar?).
Een psycholoog kan je alleen maar helpen als je echt vertelt wat je dwarszit, dingen die je raken, die je angstig maken, zoals dat je man hiermee aan kwam zetten. Juist haar kan je in vertrouwen nemen, anders heeft de hele therapie geen zin, een geen enkele psych kan gedachtenlezen, ze moet ook echt een reeel beeld hebben over wat jouw gedachten, angsten en onzekerheden zijn. Want daar is zij nou juist voor.
Ik snap dat je ff in paniek bent, maar stel nu dat het waar is, dat je dit hebt, of trekken ervan, dan ben je nog steeds hetzelfde mens die je was daarvoor. En valt eea misschien op zijn plek, dat kan je een hoop rust geven. Er zijn verschillende gradaties in en er zijn hier op het forum diverse topics over, waarin andere vrouwen en moeders met borderline een heel gewoon leven leiden, juist omdat ze dit zelf weten en gerichte therapie hebben gekregen.
En wat anderen (je man, kindje, families, vrienden, omgeving) ervan denken is niet belangrijk, het gaat erom dat het voor jou op zijn plek valt en daardoor zal het voor hun juist waarschijnlijk makkelijker worden omdat ze meer begrip krijgen, er rekening mee kunnen houden. Kan dus juist meer rust brengen voor jullie allemaal, als ze weten dat het geen onwil is van jou. En dat je eraan "werkt" met een psych.
Ik heb iemand in mijn directe omgeving die te boek staat als lastig mens" en de omgeving juist denkt/zegt: bekijk jij het lekker, zo ga je niet met anderen om. Er is juist weinig begrip vanuit de omgeving als er geen diagnose is en diegene zelf geen idee zelf heeft dat er iets mis is, dat geeft een hoop onnodig leed (zware woedeaanvallen bijv, waardoor mensen het af laten weten of zij vrienden en familie afwijst, nooit meer hoeft te zien).. daar lijdt iedereen onder, en niet in de laatste plaats diegene zelf, geeft een hoop (onnodig?) verdriet en verwijdering. En het trieste is dat ze daardoor juist niet de hulp krijgt (en rekening houden met haar) die ze zo hard kan gebruiken.
Jij erkent iig voor jezelf dat je stemmingswisselingen hebt (en dat kan ook bijv bij burnout, hormonale onbalans, en nog veel meer dingen die kunnen spelen). Jij erkent al voor jezelf dat het iets is in jouzelf, dat onder omstandigheden (extra) getriggerd wordt. Het is een heel verschil tussen iemand met eoa aandoening die dat niet weet en niet wil weten (en die dan de schuld bij anderen legt, of bij de omstandigheden), of iemand met hetzelfde, maar die wel naar zichzelf kan kijken en professionele hulp heeft (gezocht) om er het beste van te maken en beter mee om te leren gaan. Ik denk persoonlijk dat je veel meer steun en begrip gaat ontvangen van je (schoon)familie als het voor hun ook helder is.
Bespreek juist alles wat je dwars zit met je psych, daar is zij voor en maakt het alleen maar makkelijker om jou daarbij gericht te kunnen helpen. Veel succes, meid, zelfs als het zo is, is er prima mee te leven en zelfs overheen te groeien, voor zover ik begrepen heb. Er zijn dan ook bijeenkomsten voor familie hoe zij er voor zichzelf en jou het beste mee om kunnen gaan. Weten is altijd beter, maar wacht ff af, misschien komt psych met iets heel anders, kan ook allemaal nog..
Het negatieve wat aan dit etiket kleeft dat zijn vaak frustraties over niet-erkende en niet behandelde "borderliners", die hun partner en omgeving terroriseren. Dat geeft dat nare stempel, maar die verhalen zijn dus vaak gebaseerd op aannames en vermoedens van (ex)partners en omgeving, die blijven zitten met een hoop frustratie en onbegrip. En juist hun verhaal (overal) kwijt moeten, omdat het onmacht geeft, aan zichzelf gaan twijfelen, ook (h)erkenning zoeken bij anderen.
En zo zwaar hoeft het dus allemaal niet te zijn of te worden, als de juiste diagnose boven water komt en bijpassende hulp. Het zal jouw leven iig zeer verbeteren, wat het ook blijkt te zijn. En daar gaat het om: jouw levenskwaliteit en die van je geliefden verbeteren, ongeacht wat de oorzaak is. Je klinkt zelf reeel genoeg, en vertrouw erop dat het alleen maar goed voor je zal uitpakken. Vertrouw op je psych, neem haar in vertrouwen, het is fijn als je iemand hebt die jou (en jouw angsten en mechanismen) begrijpt. Veel succes!
Het kan zijn dat je trekjes hebt daarvan, maar dat kan misschien ook wel komen door hormoonswisselingen, zoals mensen postnatale depressie kunnen hebben daardoor, en dat kan denk ik ook in meer of mindere mate zijn. Kan ook met je ADD te maken hebben en dat je gevoeliger bent daardoor voor extreme veranderingen in je leven (zwangerschap, bevalling, gezin hebben zijn wel grote veranderingen, nietwaar?).
Een psycholoog kan je alleen maar helpen als je echt vertelt wat je dwarszit, dingen die je raken, die je angstig maken, zoals dat je man hiermee aan kwam zetten. Juist haar kan je in vertrouwen nemen, anders heeft de hele therapie geen zin, een geen enkele psych kan gedachtenlezen, ze moet ook echt een reeel beeld hebben over wat jouw gedachten, angsten en onzekerheden zijn. Want daar is zij nou juist voor.
Ik snap dat je ff in paniek bent, maar stel nu dat het waar is, dat je dit hebt, of trekken ervan, dan ben je nog steeds hetzelfde mens die je was daarvoor. En valt eea misschien op zijn plek, dat kan je een hoop rust geven. Er zijn verschillende gradaties in en er zijn hier op het forum diverse topics over, waarin andere vrouwen en moeders met borderline een heel gewoon leven leiden, juist omdat ze dit zelf weten en gerichte therapie hebben gekregen.
En wat anderen (je man, kindje, families, vrienden, omgeving) ervan denken is niet belangrijk, het gaat erom dat het voor jou op zijn plek valt en daardoor zal het voor hun juist waarschijnlijk makkelijker worden omdat ze meer begrip krijgen, er rekening mee kunnen houden. Kan dus juist meer rust brengen voor jullie allemaal, als ze weten dat het geen onwil is van jou. En dat je eraan "werkt" met een psych.
Ik heb iemand in mijn directe omgeving die te boek staat als lastig mens" en de omgeving juist denkt/zegt: bekijk jij het lekker, zo ga je niet met anderen om. Er is juist weinig begrip vanuit de omgeving als er geen diagnose is en diegene zelf geen idee zelf heeft dat er iets mis is, dat geeft een hoop onnodig leed (zware woedeaanvallen bijv, waardoor mensen het af laten weten of zij vrienden en familie afwijst, nooit meer hoeft te zien).. daar lijdt iedereen onder, en niet in de laatste plaats diegene zelf, geeft een hoop (onnodig?) verdriet en verwijdering. En het trieste is dat ze daardoor juist niet de hulp krijgt (en rekening houden met haar) die ze zo hard kan gebruiken.
Jij erkent iig voor jezelf dat je stemmingswisselingen hebt (en dat kan ook bijv bij burnout, hormonale onbalans, en nog veel meer dingen die kunnen spelen). Jij erkent al voor jezelf dat het iets is in jouzelf, dat onder omstandigheden (extra) getriggerd wordt. Het is een heel verschil tussen iemand met eoa aandoening die dat niet weet en niet wil weten (en die dan de schuld bij anderen legt, of bij de omstandigheden), of iemand met hetzelfde, maar die wel naar zichzelf kan kijken en professionele hulp heeft (gezocht) om er het beste van te maken en beter mee om te leren gaan. Ik denk persoonlijk dat je veel meer steun en begrip gaat ontvangen van je (schoon)familie als het voor hun ook helder is.
Bespreek juist alles wat je dwars zit met je psych, daar is zij voor en maakt het alleen maar makkelijker om jou daarbij gericht te kunnen helpen. Veel succes, meid, zelfs als het zo is, is er prima mee te leven en zelfs overheen te groeien, voor zover ik begrepen heb. Er zijn dan ook bijeenkomsten voor familie hoe zij er voor zichzelf en jou het beste mee om kunnen gaan. Weten is altijd beter, maar wacht ff af, misschien komt psych met iets heel anders, kan ook allemaal nog..
Het negatieve wat aan dit etiket kleeft dat zijn vaak frustraties over niet-erkende en niet behandelde "borderliners", die hun partner en omgeving terroriseren. Dat geeft dat nare stempel, maar die verhalen zijn dus vaak gebaseerd op aannames en vermoedens van (ex)partners en omgeving, die blijven zitten met een hoop frustratie en onbegrip. En juist hun verhaal (overal) kwijt moeten, omdat het onmacht geeft, aan zichzelf gaan twijfelen, ook (h)erkenning zoeken bij anderen.
En zo zwaar hoeft het dus allemaal niet te zijn of te worden, als de juiste diagnose boven water komt en bijpassende hulp. Het zal jouw leven iig zeer verbeteren, wat het ook blijkt te zijn. En daar gaat het om: jouw levenskwaliteit en die van je geliefden verbeteren, ongeacht wat de oorzaak is. Je klinkt zelf reeel genoeg, en vertrouw erop dat het alleen maar goed voor je zal uitpakken. Vertrouw op je psych, neem haar in vertrouwen, het is fijn als je iemand hebt die jou (en jouw angsten en mechanismen) begrijpt. Veel succes!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
woensdag 7 augustus 2013 om 12:15
quote:Tashy schreef op 07 augustus 2013 @ 11:45:
Ben benieuwd wat er bij jou uitkomt en je man moet echt ophouden met die etiketjes. Want welk etiketje er ook opgaat... dat maakt voor de omgang niet zoveel uit. Maak gewoon duidelijke afspraken als je je rustig voelt waarin je uitlegt hoe je behandelt wil worden als je in zo'n emo bui bent.
Ja het zal best dat de etiketjes niet helpen voor TO, maar even eerlijk, als de partner van TO een autismevorm heeft, dan zal hij zich juist erg rot of onrustig voelen als hij ergens géén etiketje op kan plakken. Dat is door zijn 'aandoening' juist weer erg lastig.
(En ik zet hier aandoening niet tussen aanhalingstekens omdat ik het bagataliseer, maar omdat ik niet goed weet welk woord ik het beste kan gebruiken zonder dat iemand meteen als ziek/anders behandelt wordt. want dat is ook weer niet mn bedoeling)
Er moet in de relatie ruimte gevonden worden voor beiden individuen met allebei andere voorkeuren qua 'gebruiksaanwijzingen'.
Is het een idee om samen met je partner eens een sessie bij een psycholoog te doen? Om erover te praten hoe jullie samen om kunnen gaan met jouw diagnose (wat die dan ook is/wordt) en ook met zijn diagnose en met de combinatie van die twee?
Ben benieuwd wat er bij jou uitkomt en je man moet echt ophouden met die etiketjes. Want welk etiketje er ook opgaat... dat maakt voor de omgang niet zoveel uit. Maak gewoon duidelijke afspraken als je je rustig voelt waarin je uitlegt hoe je behandelt wil worden als je in zo'n emo bui bent.
Ja het zal best dat de etiketjes niet helpen voor TO, maar even eerlijk, als de partner van TO een autismevorm heeft, dan zal hij zich juist erg rot of onrustig voelen als hij ergens géén etiketje op kan plakken. Dat is door zijn 'aandoening' juist weer erg lastig.
(En ik zet hier aandoening niet tussen aanhalingstekens omdat ik het bagataliseer, maar omdat ik niet goed weet welk woord ik het beste kan gebruiken zonder dat iemand meteen als ziek/anders behandelt wordt. want dat is ook weer niet mn bedoeling)
Er moet in de relatie ruimte gevonden worden voor beiden individuen met allebei andere voorkeuren qua 'gebruiksaanwijzingen'.
Is het een idee om samen met je partner eens een sessie bij een psycholoog te doen? Om erover te praten hoe jullie samen om kunnen gaan met jouw diagnose (wat die dan ook is/wordt) en ook met zijn diagnose en met de combinatie van die twee?
woensdag 7 augustus 2013 om 12:20
quote:graantje23 schreef op 07 augustus 2013 @ 11:18:
[...]
Partner is echt op zoek naar een stickertje.. Zodat hij het allemaal beter kan plaatsen. Hij is wel willend bereid me te helpen en de ruimte te geven.. Maar hij begrijpt (net als ik) vaak niet waar mijn buien vandaan komen. Eerder kwam hij thuis met een verhaal over postnatale depressies etc.
Het is een lieve maar onzekere man, hij wil alles graag bevestigd hebben. Dit dus ook....
Wat is dat dan moeilijk voor beiden als men steun zoekt. En wil weten waar men aan toe is. En man is onzeker. Maar de vrouw is ook niet helemaal haar zelf. Of heeft het moeilijk.
Het lijkt mij als jezelf het moeilijk hebt een moeilijker combinatie.
Dan dat de ene de sterke even is.
Is dat niet ook een beetje een situatie ?? Manlief begrijpt de hele situatie niet misschien en dan komt borderline. Ik vind het nogal een diagnose. Borderline is ook verschillend natuurlijk.
Maar begint dit niet al veel eerder ipv na de bevalling ?
[...]
Partner is echt op zoek naar een stickertje.. Zodat hij het allemaal beter kan plaatsen. Hij is wel willend bereid me te helpen en de ruimte te geven.. Maar hij begrijpt (net als ik) vaak niet waar mijn buien vandaan komen. Eerder kwam hij thuis met een verhaal over postnatale depressies etc.
Het is een lieve maar onzekere man, hij wil alles graag bevestigd hebben. Dit dus ook....
Wat is dat dan moeilijk voor beiden als men steun zoekt. En wil weten waar men aan toe is. En man is onzeker. Maar de vrouw is ook niet helemaal haar zelf. Of heeft het moeilijk.
Het lijkt mij als jezelf het moeilijk hebt een moeilijker combinatie.
Dan dat de ene de sterke even is.
Is dat niet ook een beetje een situatie ?? Manlief begrijpt de hele situatie niet misschien en dan komt borderline. Ik vind het nogal een diagnose. Borderline is ook verschillend natuurlijk.
Maar begint dit niet al veel eerder ipv na de bevalling ?
woensdag 7 augustus 2013 om 13:06
Het voordeel van een etiketje is dat jij (en je omgeving) net wat meer handvatten krijgen om wat makkelijker door het leven te lopen.
Ik begrijp dat je man ook een uitlaatklep nodig heeft, maar dat hij alles aan iedereen vertelt onder het mom van 'dan krijg je hulp', maar ondertussen jou verbiedt om het te delen met je familie 'want dan gaan ze langskomen voor hulp', dát vind ik krom.
Denk hier allemaal rustig over na, en bespreek met je psycholoog wat er gebeurd is. Zij kan jou ook helpen om alles op een rijtje te zetten.
Je kan later alsnog beslissen of je onderzoek wil worden of je daadwerkelijk borderline hebt. Dat hoeft niet nu op stel en sprong.
Ik begrijp dat je man ook een uitlaatklep nodig heeft, maar dat hij alles aan iedereen vertelt onder het mom van 'dan krijg je hulp', maar ondertussen jou verbiedt om het te delen met je familie 'want dan gaan ze langskomen voor hulp', dát vind ik krom.
Denk hier allemaal rustig over na, en bespreek met je psycholoog wat er gebeurd is. Zij kan jou ook helpen om alles op een rijtje te zetten.
Je kan later alsnog beslissen of je onderzoek wil worden of je daadwerkelijk borderline hebt. Dat hoeft niet nu op stel en sprong.
woensdag 7 augustus 2013 om 13:30
woensdag 7 augustus 2013 om 13:34
Lieve forummers, ik heb door alle chaos even contact opgenomen met mijn "oude" therapeut welke ik destijds mee ben gestopt vanwege de kosten. We hebben besloten dat ik ondanks de kosten toch terug ga naar haar.. Omdat zij me begreep en niet op de klok keek tijdens een sessie. Ik heb haar telefonisch gesproken en deze kwestie doorgenomen. Zij spreekt over een post traumatische stress stoornis in combinatie met ADD. Heel iets anders dus! En goed te behandelen. Diagnose kan ze nog niet stellen maar het geeft me weer zoveel hoop! Yes! Op naar beter nu! En partner zal zo nu en dan een sessie bij wonen.. Dan kan hij de boel ook beter begrijpen. Super lief al jullie reacties!
woensdag 7 augustus 2013 om 13:52
In mijn ogen maakt het helemaal niet uit wat voor label je er uiteindelijk aan hangt. Feit is dat je momenteel je niet gelukkig voelt met wie je bent en hoe je je voelt. En daar hebben jij én je partner last van, dus daar moet een oplossing voor komen.
En nu heb je je oude therapeut om ondersteuning en hulp gevraagd en dat is natuurlijk hartstikke goed. Of het nou gaat om even een duwtje in de goede richting of structurele hulp, dat maakt niet uit.
Ik blijf wel vinden dat je een stuk strenger mag zijn naar je partner over het respecteren van jouw grenzen met betrekking tot jouw privacy. Als jij niet wil dat hij jouw situatie in details met mensen bespreekt, dan heeft hij niet het recht om dat wel te doen.
Daarnaast heeft jouw man natuurlijk erg weinig recht van spreken met betrekking tot wat jij over jouw leven met jouw ouders deelt.
Hier zou ik echt nog even het gesprek over aangaan. Voor mij zou dit namelijk veel invloed hebben op de manier waarop we elkaar kunnen vertrouwen en voor elkaar zorgen in een relatie.
En nu heb je je oude therapeut om ondersteuning en hulp gevraagd en dat is natuurlijk hartstikke goed. Of het nou gaat om even een duwtje in de goede richting of structurele hulp, dat maakt niet uit.
Ik blijf wel vinden dat je een stuk strenger mag zijn naar je partner over het respecteren van jouw grenzen met betrekking tot jouw privacy. Als jij niet wil dat hij jouw situatie in details met mensen bespreekt, dan heeft hij niet het recht om dat wel te doen.
Daarnaast heeft jouw man natuurlijk erg weinig recht van spreken met betrekking tot wat jij over jouw leven met jouw ouders deelt.
Hier zou ik echt nog even het gesprek over aangaan. Voor mij zou dit namelijk veel invloed hebben op de manier waarop we elkaar kunnen vertrouwen en voor elkaar zorgen in een relatie.
zaterdag 10 augustus 2013 om 11:00
quote:graantje23 schreef op 07 augustus 2013 @ 13:34:
Lieve forummers, ik heb door alle chaos even contact opgenomen met mijn "oude" therapeut welke ik destijds mee ben gestopt vanwege de kosten. We hebben besloten dat ik ondanks de kosten toch terug ga naar haar.. Omdat zij me begreep en niet op de klok keek tijdens een sessie. Ik heb haar telefonisch gesproken en deze kwestie doorgenomen. Zij spreekt over een post traumatische stress stoornis in combinatie met ADD. Heel iets anders dus! En goed te behandelen. Diagnose kan ze nog niet stellen maar het geeft me weer zoveel hoop! Yes! Op naar beter nu! En partner zal zo nu en dan een sessie bij wonen.. Dan kan hij de boel ook beter begrijpen. Super lief al jullie reacties!Wat goed van je!
Lieve forummers, ik heb door alle chaos even contact opgenomen met mijn "oude" therapeut welke ik destijds mee ben gestopt vanwege de kosten. We hebben besloten dat ik ondanks de kosten toch terug ga naar haar.. Omdat zij me begreep en niet op de klok keek tijdens een sessie. Ik heb haar telefonisch gesproken en deze kwestie doorgenomen. Zij spreekt over een post traumatische stress stoornis in combinatie met ADD. Heel iets anders dus! En goed te behandelen. Diagnose kan ze nog niet stellen maar het geeft me weer zoveel hoop! Yes! Op naar beter nu! En partner zal zo nu en dan een sessie bij wonen.. Dan kan hij de boel ook beter begrijpen. Super lief al jullie reacties!Wat goed van je!
zondag 11 augustus 2013 om 23:36
Pfffffffffffffffffffffffffffffffffffffff
Borderline krijg je niet opeens omdat je zwanger bent geraakt, iedereen herkent zich wel in borderline maar geloof me als je het echt hebt dan had je het al lang gemerkt en was het er sinds je tienerjaren. Dit is gewoon bullshit en daarom vind men borderliners aanstellers omdat iedereen tegenwoordig denkt dat ze borderline hebben.
Borderline krijg je niet opeens omdat je zwanger bent geraakt, iedereen herkent zich wel in borderline maar geloof me als je het echt hebt dan had je het al lang gemerkt en was het er sinds je tienerjaren. Dit is gewoon bullshit en daarom vind men borderliners aanstellers omdat iedereen tegenwoordig denkt dat ze borderline hebben.
dinsdag 13 augustus 2013 om 08:41
quote:diaantje1971 schreef op 07 augustus 2013 @ 13:30:
[...]
Mooi gezegd!!
Vraag het me af of dat zo is.. als je iets hebt wat heel je leven of je kwaliteit van leven beheerst in negatieve zin denk ik dat het wel zo voelt en eigenlijk zeggen mensen dit alleen om wat positiefs te kunnen zeggen in mijn optiek.
Ik heb een bipolaire stoornis.. maar ik ben ook een bipolair, het is wat mijn leven nu is en ik heb best vaak een mooi leven tegenwoordig maar alles is anders, volledig moeten aanpassen en niets word meer hetzelfde en het maakt je karakter/gevoelsleven enz wel anders denk ik.
[...]
Mooi gezegd!!
Vraag het me af of dat zo is.. als je iets hebt wat heel je leven of je kwaliteit van leven beheerst in negatieve zin denk ik dat het wel zo voelt en eigenlijk zeggen mensen dit alleen om wat positiefs te kunnen zeggen in mijn optiek.
Ik heb een bipolaire stoornis.. maar ik ben ook een bipolair, het is wat mijn leven nu is en ik heb best vaak een mooi leven tegenwoordig maar alles is anders, volledig moeten aanpassen en niets word meer hetzelfde en het maakt je karakter/gevoelsleven enz wel anders denk ik.
dinsdag 13 augustus 2013 om 08:43
quote:sirana90 schreef op 11 augustus 2013 @ 23:36:
Pfffffffffffffffffffffffffffffffffffffff
Borderline krijg je niet opeens omdat je zwanger bent geraakt, iedereen herkent zich wel in borderline maar geloof me als je het echt hebt dan had je het al lang gemerkt en was het er sinds je tienerjaren. Dit is gewoon bullshit en daarom vind men borderliners aanstellers omdat iedereen tegenwoordig denkt dat ze borderline hebben.
Ja TO, niet alle draken gedrag is meteen een psychische aandoening, dat kan ook van hormonen komen of je karakter is gewoon een beetje vervelend... bv zo vervelend als je vriend!
Wat een raar figuur zeg, bah!
Pfffffffffffffffffffffffffffffffffffffff
Borderline krijg je niet opeens omdat je zwanger bent geraakt, iedereen herkent zich wel in borderline maar geloof me als je het echt hebt dan had je het al lang gemerkt en was het er sinds je tienerjaren. Dit is gewoon bullshit en daarom vind men borderliners aanstellers omdat iedereen tegenwoordig denkt dat ze borderline hebben.
Ja TO, niet alle draken gedrag is meteen een psychische aandoening, dat kan ook van hormonen komen of je karakter is gewoon een beetje vervelend... bv zo vervelend als je vriend!
Wat een raar figuur zeg, bah!
