Psyche
alle pijlers
Pijn verwerken, hoe doe je dat eigenlijk?
zondag 29 maart 2015 om 15:12
Lieve dames, Na lange tijd heb ik mijn weg weer eens naar het forum gevonden (wat is het anders geworden!!)
De titel zegt het al, ik vraag me af hoe een mens nou met zijn pijn aan de gang kan gaan. De situatie is zo dat ik nooit iets anders heb gedaan dan pijn verdoven, vermijden of onderdrukken. Dat heeft niet zo goed uitgepakt en bovendien duurt het eeeeeuwen de verwerking.
Dat moet en wil ik dus anders.
Net nu ik weer eens heerlijk verliefd was en vol vertrouwen in een relatie stapte met deze meneer is het alweer over! Vreselijk jammer natuurlijk en in eerste instantie voelde ik me een beetje verdoofd en vond het ook niet gek dat ik er niet zoveel bij "voelde". Nu is het een paar weken verder en kan ik niet eens huilen bijvoorbeeld en overdag zoek en vind ik genoeg afleiding. maar 's nachts lig ik halve nachten wakker, te malen en te piekeren en de gedachtenstroom blijft maar komen. Ik snap heel goed dat ik op de een of andere manier onderdruk, maar hoe ga ik het nu aan? Zijn er trucjes voor? Hoe doen jullie dat? En MOET je het ook aangaan of is het helemaal niet verkeerd om er NIET aan te denken zodat ook je pijnlichaam niet gevoed wordt.
Ik ben heel benieuwd naar jullie inzichten. Alvast bedankt
De titel zegt het al, ik vraag me af hoe een mens nou met zijn pijn aan de gang kan gaan. De situatie is zo dat ik nooit iets anders heb gedaan dan pijn verdoven, vermijden of onderdrukken. Dat heeft niet zo goed uitgepakt en bovendien duurt het eeeeeuwen de verwerking.
Dat moet en wil ik dus anders.
Net nu ik weer eens heerlijk verliefd was en vol vertrouwen in een relatie stapte met deze meneer is het alweer over! Vreselijk jammer natuurlijk en in eerste instantie voelde ik me een beetje verdoofd en vond het ook niet gek dat ik er niet zoveel bij "voelde". Nu is het een paar weken verder en kan ik niet eens huilen bijvoorbeeld en overdag zoek en vind ik genoeg afleiding. maar 's nachts lig ik halve nachten wakker, te malen en te piekeren en de gedachtenstroom blijft maar komen. Ik snap heel goed dat ik op de een of andere manier onderdruk, maar hoe ga ik het nu aan? Zijn er trucjes voor? Hoe doen jullie dat? En MOET je het ook aangaan of is het helemaal niet verkeerd om er NIET aan te denken zodat ook je pijnlichaam niet gevoed wordt.
Ik ben heel benieuwd naar jullie inzichten. Alvast bedankt
zondag 29 maart 2015 om 15:22
Wat vervelend dat je prille relatie alweer over is.
Wat ik doe, als ik overdag verdriet voel opkomen (mits ik thuis ben) laat ik het gebeuren. Dus niet meteen afleiding zoeken / iets gaan doen, maar gewoon constateren, goh ik voel me verdrietig. Waarover eigenlijk? Nou, ik denk over dit en dat. Ja het is ook vervelend wat er is gebeurd. Dan even huilen (soms) en dan na een 10/15 minuten heb ik meestal zoiets van; OK nu is het wel weer genoeg. En dan was ik m'n gezicht en ga ik iets doen. Meestal iets in het huishouden.
Ik lig nooit te piekeren s avonds in bed. Wat me ook wel helpt is hier de berichten lezen van Suzy65. Lees eens haar lange post in het topic 'alleen zijn en gelukkig zijn met jezelf' van 6 maart JL (die post heb ik ook gequote toen) die heeft me erg geholpen.
Wees niet te streng voor jezelf. Je mag best soms even stil staan bij wat er voor vervelends is gebeurd.
Wat ik doe, als ik overdag verdriet voel opkomen (mits ik thuis ben) laat ik het gebeuren. Dus niet meteen afleiding zoeken / iets gaan doen, maar gewoon constateren, goh ik voel me verdrietig. Waarover eigenlijk? Nou, ik denk over dit en dat. Ja het is ook vervelend wat er is gebeurd. Dan even huilen (soms) en dan na een 10/15 minuten heb ik meestal zoiets van; OK nu is het wel weer genoeg. En dan was ik m'n gezicht en ga ik iets doen. Meestal iets in het huishouden.
Ik lig nooit te piekeren s avonds in bed. Wat me ook wel helpt is hier de berichten lezen van Suzy65. Lees eens haar lange post in het topic 'alleen zijn en gelukkig zijn met jezelf' van 6 maart JL (die post heb ik ook gequote toen) die heeft me erg geholpen.
Wees niet te streng voor jezelf. Je mag best soms even stil staan bij wat er voor vervelends is gebeurd.
zondag 29 maart 2015 om 15:33
Thanks Stormcraft, voor je reactie.
Suusje is geen onbekende van mij, ik heb nog een tijd meegeschreven op dat topic (lang geleden) en ben altijd heel blij geweest met haar postings en veel aan gehad. Suzy kan heel gemakkelijk bij haar gevoel en kan ook beschrijven hoe ze dat doet maar dat werkt voor mij dan niet zo goed. Vandaar dat ik beniuwd ben hoe anderen dat doen.
Het probleem is juist dat ik NIET dat gevoel van verdriet heb. Gewoon niet! hoef ook niet te huilen en voel me eigenlijk niet eens echt verdrietig, maar weet vrij zeker dat het er wel moet zitten. Heb nergens zin in en totaal geen honger bijvoorbeeld.
Suusje is geen onbekende van mij, ik heb nog een tijd meegeschreven op dat topic (lang geleden) en ben altijd heel blij geweest met haar postings en veel aan gehad. Suzy kan heel gemakkelijk bij haar gevoel en kan ook beschrijven hoe ze dat doet maar dat werkt voor mij dan niet zo goed. Vandaar dat ik beniuwd ben hoe anderen dat doen.
Het probleem is juist dat ik NIET dat gevoel van verdriet heb. Gewoon niet! hoef ook niet te huilen en voel me eigenlijk niet eens echt verdrietig, maar weet vrij zeker dat het er wel moet zitten. Heb nergens zin in en totaal geen honger bijvoorbeeld.
zondag 29 maart 2015 om 17:08
Beste Radiance,
Ik zit werkelijk nooit op een forum maar zag jouw vraag staan omdat ik iets zoek.
Ik las ook een antwoord van jou. Naar mijn bescheiden mening verwerkt ieder mens zijn pijn/verdriet op zijn eigen manier. Maar tussen de woorden door las ik eigenlijk dat je meer op zoek bent naar een stukje van jezelf op dit gebied. Misschien vraag je te veel van jezelf. Je wilt eigenlijk meer dan dat je kan. Verdriet kun je onderdrukken maar je kunt ook verdriet ook laten gaan. Maar er is nog een soort verdriet. Dat is verdriet die onderhuids blijft. Pas op het moment dat er iets gebeurd wat te veel gevraagd is van je dan komt dit pas boven. Je verwerkt dus een heleboel al laten we zeggen automatisch.
Daarom ga je je afvragen waarom reageer ik zo. Daarom pieker jij 's nachts en vraag je je af of je in deze wel normaal bent.
Ik moet je mijn complimenten geven want het is vaak zo dat mensen juist niet alles willen verwerken . Jij bent anders hierin.
Weet je het leven is volgens mij zo: je hebt een bron en die wordt smerig . Dus moet je die schoonmaken. Als je dat niet doet dan wordt dit nog smeriger en krijg je later een hoop ellende. Zo is het volgens mij in het leven ook zo. Je moet zorgen dat je bronnetje bijgewerkt wordt.
Maar soms is het erg nodig om het schoon te maken en soms niet. Je gevoel en je hartje geeft het aan wanneer je aan de slag moet. Maar je moet niets forceren als het niet hoeft.
Jij doet het heel goed door na te denken. Maar ga niet te diep denken want dan verziek je je leventje en dat is jammer.
Jojabenswiro
Ik zit werkelijk nooit op een forum maar zag jouw vraag staan omdat ik iets zoek.
Ik las ook een antwoord van jou. Naar mijn bescheiden mening verwerkt ieder mens zijn pijn/verdriet op zijn eigen manier. Maar tussen de woorden door las ik eigenlijk dat je meer op zoek bent naar een stukje van jezelf op dit gebied. Misschien vraag je te veel van jezelf. Je wilt eigenlijk meer dan dat je kan. Verdriet kun je onderdrukken maar je kunt ook verdriet ook laten gaan. Maar er is nog een soort verdriet. Dat is verdriet die onderhuids blijft. Pas op het moment dat er iets gebeurd wat te veel gevraagd is van je dan komt dit pas boven. Je verwerkt dus een heleboel al laten we zeggen automatisch.
Daarom ga je je afvragen waarom reageer ik zo. Daarom pieker jij 's nachts en vraag je je af of je in deze wel normaal bent.
Ik moet je mijn complimenten geven want het is vaak zo dat mensen juist niet alles willen verwerken . Jij bent anders hierin.
Weet je het leven is volgens mij zo: je hebt een bron en die wordt smerig . Dus moet je die schoonmaken. Als je dat niet doet dan wordt dit nog smeriger en krijg je later een hoop ellende. Zo is het volgens mij in het leven ook zo. Je moet zorgen dat je bronnetje bijgewerkt wordt.
Maar soms is het erg nodig om het schoon te maken en soms niet. Je gevoel en je hartje geeft het aan wanneer je aan de slag moet. Maar je moet niets forceren als het niet hoeft.
Jij doet het heel goed door na te denken. Maar ga niet te diep denken want dan verziek je je leventje en dat is jammer.
Jojabenswiro
zondag 29 maart 2015 om 20:31
Hi Jojabenswiro,
wat een nick zeg
Bedankt voor je berichtje. Ik ben heel rationeel ja, volgens mij niet altijd heel goed.
Volgens mij is het goed om af en toe je verdriet te voelen en lekker een paar dagen te sippen en het zo te vergeten. Zelfs al probeer ik dat bewust op te roepen, het lukt gewoon niet, komt niet. Ben van mn gevoel afgesneden. Ik zou daar best bij willen kunnen en hoop eigenlijk dat er trucjes voor zijn.
Want 's nachts allerlei beelden en piekergedachtes te hebben is geen pretje.
wat een nick zeg
Bedankt voor je berichtje. Ik ben heel rationeel ja, volgens mij niet altijd heel goed.
Volgens mij is het goed om af en toe je verdriet te voelen en lekker een paar dagen te sippen en het zo te vergeten. Zelfs al probeer ik dat bewust op te roepen, het lukt gewoon niet, komt niet. Ben van mn gevoel afgesneden. Ik zou daar best bij willen kunnen en hoop eigenlijk dat er trucjes voor zijn.
Want 's nachts allerlei beelden en piekergedachtes te hebben is geen pretje.
zondag 29 maart 2015 om 23:21
Therapie een optie?
Niet eten en zo slecht slapen is niet goed maardat zeg je zelf ook al.
Misschien ben je te rationeel. Kun je voelen bij muziek, zielige film, mooi verhaal / boek? Hoeft niet verdriet te zijn he kan ook vreugde of wat dan ook zijn. Sport je? 'Voel' je je lichaam? Verzorg je je goed?
Voelen kan ook van buitenaf starten om naar binnen te gaan. Klinkt zweverig maar ik heb ook wel eens dat ik te rationeel ben etc en ga dan voor het slapen m'n voeten / benen masseren. Geur olie soms. Wandelen en ruiken, vooral nu in de lente. Geur en aanraking kunnen heel sterk emoties tot leven brengen. Trakteer jezelf op een massage bij een prof. Zulk soort dingen al eens gedaan / overwogen?
Niet eten en zo slecht slapen is niet goed maardat zeg je zelf ook al.
Misschien ben je te rationeel. Kun je voelen bij muziek, zielige film, mooi verhaal / boek? Hoeft niet verdriet te zijn he kan ook vreugde of wat dan ook zijn. Sport je? 'Voel' je je lichaam? Verzorg je je goed?
Voelen kan ook van buitenaf starten om naar binnen te gaan. Klinkt zweverig maar ik heb ook wel eens dat ik te rationeel ben etc en ga dan voor het slapen m'n voeten / benen masseren. Geur olie soms. Wandelen en ruiken, vooral nu in de lente. Geur en aanraking kunnen heel sterk emoties tot leven brengen. Trakteer jezelf op een massage bij een prof. Zulk soort dingen al eens gedaan / overwogen?
maandag 30 maart 2015 om 07:10
Hoi Radiance'
Je bent je bewust van je blokkeer gedrag nl verdoven, vermijden of onderdrukken zoals je vertelt in je post. Om niet te voelen. En zo te lezen kan het aardig hardnekkig zijn.
Het is niet makkelijk om te gaan 'voelen' als je hier allerlei beschermingsmechanismen tegen hebt opgebouwd maar het is zeer zeker mogelijk. Omdat het niet makkelijk is zou ik je willen aanraden om er hulp bij te zoeken in de vorm van een therapeut (bijv een haptonoom) Want als het je alleen zou lukken, dan had je hebt nu wel gedaan. Het is een werkelijk leren openen, strekken en ruimte maken in je wezen.
En omdat de momenten dat je je afsluit gebeuren voor je er erg in hebt, is het juist goed om een buitenstaander te hebben die die momenten voor je kan gaan leren herkennen.
Verder kun je zelf veel begin maken door 'kontakt' te maken met alle handelingen die je doet in je dagelijkse leven. Voel je objekten in je handen als je ze oppakt? Voel je je spieren als je je arm uitstrekt om dat objekt op te pakken etc. En inderdaad is sporten/bewegen ook erg goed om goed in je lichaam te komen zitten. Weet dat er tijd bij gebaat is en ook zeker doorzettingsvermogen als je een goede muur hebt opstaan.....maar de beloning in het openen en bevrijden van jezelf is eindeloos.
Go for it!!!!!!!!
Je bent je bewust van je blokkeer gedrag nl verdoven, vermijden of onderdrukken zoals je vertelt in je post. Om niet te voelen. En zo te lezen kan het aardig hardnekkig zijn.
Het is niet makkelijk om te gaan 'voelen' als je hier allerlei beschermingsmechanismen tegen hebt opgebouwd maar het is zeer zeker mogelijk. Omdat het niet makkelijk is zou ik je willen aanraden om er hulp bij te zoeken in de vorm van een therapeut (bijv een haptonoom) Want als het je alleen zou lukken, dan had je hebt nu wel gedaan. Het is een werkelijk leren openen, strekken en ruimte maken in je wezen.
En omdat de momenten dat je je afsluit gebeuren voor je er erg in hebt, is het juist goed om een buitenstaander te hebben die die momenten voor je kan gaan leren herkennen.
Verder kun je zelf veel begin maken door 'kontakt' te maken met alle handelingen die je doet in je dagelijkse leven. Voel je objekten in je handen als je ze oppakt? Voel je je spieren als je je arm uitstrekt om dat objekt op te pakken etc. En inderdaad is sporten/bewegen ook erg goed om goed in je lichaam te komen zitten. Weet dat er tijd bij gebaat is en ook zeker doorzettingsvermogen als je een goede muur hebt opstaan.....maar de beloning in het openen en bevrijden van jezelf is eindeloos.
Go for it!!!!!!!!
maandag 30 maart 2015 om 09:43
@Stormcraft
Therapie heb ik nog niet overwogen, het lijkt iets alledaags dat liefdesverdriet, maar na de post van verbinder zie ik wel dat iets als een haptonoom iets in het voelen zou kunnen toevoegen.
Sporten doe ik vrij veel en is voor mij een vorm van verdoving en afleiding hahaha.
Zielig boek of film, hmmm dat zou ik zeker kunnen proberen
@verbinden
Dank voor jouw heldere post ook. Ik zie wat je bedoelt en ga me eens verdiepen in wat een haptonoom doet. Ik heb wel therapie gehad in het verleden, maar dat was op praatniveau en dat kwam niet als optie in me op. Maar er zijn vele soorten therapie realiseer ik me nu.
Het kontakt maken met dingen zoals je beschrijft is toch mindfulness? ik heb daar ook nog eens een cursus in gedaan, gaf wel rust die dagen maar ben daar inderdaad niet zo bewust mee bezig dagelijkjs. Het meditatie gedeelte echter probeer ik nu wel toe te passen, op je ademhaling letten en gevoelens te laten komen en gaan. maar ook daar gebeurt niets. Erg hardnekkig inderdaad
Therapie heb ik nog niet overwogen, het lijkt iets alledaags dat liefdesverdriet, maar na de post van verbinder zie ik wel dat iets als een haptonoom iets in het voelen zou kunnen toevoegen.
Sporten doe ik vrij veel en is voor mij een vorm van verdoving en afleiding hahaha.
Zielig boek of film, hmmm dat zou ik zeker kunnen proberen
@verbinden
Dank voor jouw heldere post ook. Ik zie wat je bedoelt en ga me eens verdiepen in wat een haptonoom doet. Ik heb wel therapie gehad in het verleden, maar dat was op praatniveau en dat kwam niet als optie in me op. Maar er zijn vele soorten therapie realiseer ik me nu.
Het kontakt maken met dingen zoals je beschrijft is toch mindfulness? ik heb daar ook nog eens een cursus in gedaan, gaf wel rust die dagen maar ben daar inderdaad niet zo bewust mee bezig dagelijkjs. Het meditatie gedeelte echter probeer ik nu wel toe te passen, op je ademhaling letten en gevoelens te laten komen en gaan. maar ook daar gebeurt niets. Erg hardnekkig inderdaad
maandag 30 maart 2015 om 13:29
Hey meissie, lees ik je ineens op het forum!
Wat rot voor je dat het over is, dat had ik ff gemist.
Dringend bijkletsen kan geen kwaad, denk ik zo?
Ik ken dat mechanisme wat jij beschrijft natuurlijk als geen ander (vroeger).
Dat is ook mijn mechanisme in 1e instantie geweest: ik ben destijds onbewust geheel en al op de rationele automatische piloot overgestapt.
Ik kan daar tegenwoordig wel gemakkelijker bij idd, ook zelf heel diep bij mezelf terechtkomen, maar vaak toch nav een gebeurtenis/ geraaktheid van buitenaf.
Daar is bij mij nieuw (confrontatie met) diep verdriet voor nodig geweest.
Destijds rondom scheiding en Vlam van toen (die ook op intiem vlak zo aansloot).
Ik ben net als jij rationeel, oa omdat jij en ik niet aan zelfmedelijden doen en bovendien een optimistische inslag hebben en dan is het soms verdomd moeilijk om te huilen om tegenslag/ teleurstelling.
En ook omdat wij al snel gaan analyseren wat eigen aandeel is geweest en geloven in eigen verantwoordelijkheid, en dat het beter is zo, is er een pertinente weigering om jezelf zielig te voelen.
Afgelopen +/- 2 jaar had ik ook weer dat oude mechanisme van onderdrukken en vooral gewoon weer doorgaan, liever wat onbewuster mijn leventje gaan leven en van de ene naar de andere gebeurtenis gaan, weinig puf, zonder iets om echt naar uit te kijken, en kon ik niet meer bij mijn diepere levensdoelen.
En net als jij was ik me er wel van bewust.
Dit nu niet kunnen huilen kan ook betekenen dat jouw gevoelens voor hem toch niet diep genoeg gingen?
Dat je misschien gewoon heel graag verliefd wou zijn en zo welkom was om weer een relatie te hebben, heerlijk was om je te wentelen in dat warme bad dat hij jou bood?
Misschien heb je je onbewust ingehouden om teveel gevoelens te laten groeien (niet teveel voelen voor hem) vanwege eerdere teleurstellingen in de liefde + omdat jullie op bepaalde (essentiele) vlakken verschilden?
En als je denkt/voelt dat er wel veel verdriet (geen teleurstelling, maar verdriet) zit, dan telt dat op bij andere oude pijn. En als je dat verdriet zou toelaten, je onbewust wel weet dat daar nog veel meer onverwerkte pijn zit die dan ook weleens naar boven zou komen.
Daar zit toch een angst om te overstromen, zeg maar, dat als je dat eenmaal toelaat, je niet meer kan stoppen. Daarom is het idd zelfbescherming/ zelfbehoud, jouw overlevingsmechanisme dat jou wil behoeden. Je wil (overdag) gewoon functioneren, opgewekt je werk doen, anderen niet mee lastigvallen.
En toch is het juist dat, wat nodig is: laat alles maar komen!
Als je niet weet hoe, is het idd verstandig om van buitenaf een professional te zoeken die net die snaren wel weet te raken, je van buitenaf weet te prikken op de juiste plekken.
Ik heb dat vorig jaar bewust opgezocht met dat NLP-gebeuren.
Daar word je zowel met jezelf als met andermans kwetsbaarheden geconfronteerd, daar komen zowel je sterke als zwakkere kanten omhoog. En ook wat je zelf als "sterk" beschouwde, maar gewoon aangeleerde zelfverdedigings/ overlevings/ copingmechanismen zijn.
Haptonomie geloof ik ook in, zeker voor mensen als jij en ik, omdat die ingang via gevoel zoeken en niet door praten/vragenderwijs tot inzichten te komen, maar voelenderwijs.
Een haptonoom let op heel andere dingen: hoe diep je ademhaalt als je iets pijnlijks vertelt of aan denkt, wat je lichaamstaal zegt, op welke manier je je afsluit.
Je bent op de hoogte van afgelopen wintermaanden van mij, he.
Hoe mijn eigen diepe verdriet oa via inleving, empathie en geraaktheid dat linea recta mijn eigen diepe gevoelens naar de oppervlakte bracht.
Man man man, waar het vandaan kwam, heel diep van binnen dat weet ik wel!
Mijn essenties en rode lijn naar de oppervlakte.
En daar was geen zelfmedelijden bij, wel enorme compassie en daarmee ook mijn zelfcompassie, denk ik.
En ik denk omdat er een groot vertrouwen was, openheid, geduld, empathisch op werd gereageerd, de milde blik van een ander op echt essentiele kwetsbaarheden en oprecht naar jezelf durven zijn, zonder dat dat leidt tot zelfveroordeling.
Iemand die niet bang is om jouw zieleroerselen en tranen te zien.
In mijn geval ook toegang tot facetten die niet elke professional zal begrijpen, maar imo zo belangrijk zijn in mijn rode draden/verleden/persoonlijke ontwikkeling, terwijl dat vaak niet aan de orde komt in therapie en ook niet elke therapeut dat aanroert (en de client zelf ook niet).
Dat zijn je eigen blinde vlekken, waar je niet "bij" kan.
Soms omdat het zo bij je hoort, dat dat je normaalwaarde is en je niet bij stilstaat, tot je geconfronteerd wordt met dat dat een "tekortkoming" is, een beschadiging blijkt te zijn en geraakt wordt, die je remt en beperkt.
Je dáár bewust van worden is uiterst pijnlijk, maar tegelijkertijd komt die veerkracht ook: je wil die beperkingen aanpakken, overwinnen, te lijf gaan (letterlijk en figuurlijk).
Want dat betreft vaak toch je eigen vermogens om te voelen en dus volle liefde te kunnen voelen, uiten, fysiek te kunnen uiten, liefde te kunnen binnen laten komen (ontvangen) en vol te kunnen voelen vóór anderen.
Als daar op eoa manier verstoringen zitten (door verleden) of onmacht (in jouw geval, denk ik, hebben we het nog wel over), frustraties, tekorten enz, dan is de confrontatie met daarvan bewustworden erg heftig.
Tja, en ik ben bang dat ook bij jou "diep gaan" pas gebeurt bij heftig.
Heftige gevoelens.
Hoe dikker die muur, hoe heftiger nodig is om daardoorheen te breken.
Bij mij lag het op de loer, omdat ik dat al eens opgeschoond heb, dus onder de oppervlakte lag, ik ben natuurlijk alleen al op forum bewust met gevoelens (en mechanismen) bezig: meedenken met anderen en gevoelsmatige kwesties, maar vaak natuurlijk die kwesties die mij ook raken of ooit een eigen issue zijn waar ik eerder mee gedeald heb.
Ik denk dat wat mij het meest geraakt heeft is het fysieke stuk: luister naar wat je lijf je te vertellen heeft, in pijntjes, in behoeften, in hoe lief je voor eigen lichaam bent en zorgt.
Waar je jezelf mee voedt, beweegt, je zintuigen gebruikt, maar ook hoe je je eigenliefde en eigenwaarde uitdrukt met en tov je lichaam.
Fysiek leren voelen kan in allerlei opzichten, sporten doe jij al volop.
Ik denk niet dat dat een manier van vermijden/ onderdrukken is, veel mensen omschrijven het als "hoofd leegmaken": je voorziet jezelf dan al van endorfines, is een goede manier om te verzachten.
Niet alleen huilen is voelen, he.
Er zijn meer manieren om fysiek te ontladen bij stress, verdriet, tegenslag en jezelf van "troostende" stofjes te voorzien, ook meditatie-achtige manieren die hersengolven beinvloeden en daardoor ook de staat van je lichaam.
Op allerlei manieren kan je je uiten via zintuigen, dat was nieuw voor mij!
Wat gun je jezelf (aan goeds), als je daarop uitkomt, en wat je mist/ tekortkomt vanuit je verleden en recent miste, tekortkwam, in deze relatie, dan kom je misschien uit bij essenties in jezelf.
En misschien (denk ik) voelde je toch niet genoeg voor deze partner, maar wou je zo graag dat alles weer meemaken en voelen?
Ook al wist je dat het in bepaalde opzichten niet paste?
En laafde je je aan zijn liefdevolle aandacht, aan wat je wél kreeg, de moeite die hij deed om het jou naar de zin te maken, dat ie graag wou geven?
Ga nu eens niet piekeren waarom het niet werkte, maar bij jezelf na waar je naar hunkerde en waar jij niet aan bod kwam (niet door onwil, he, maar feiten constateren) en bepaalde diepgang met hem (misschien) niet van de grond kwam.
En niet door onwil, maar niet kunnen, verschillende (levens)instellingen op toch wel voor jóu belangrijke items?
Misschien dat je daarom diep van binnen niet zo enorm geraakt bent dat dit geeindigd is.
Dat hoeft niet een partner te zijn die je wél zo diep kan raken, overigens
Het begint met weer diep willen voelen, diep gaan in jezelf, en dat wíl jij nu.
En dan lukt dat ook.
Ik heb weer zin in van alles ondernemen, veel meer energie, veel sneller herstel van grotere en kleinere teleurstellingen bijv.
Doordat er zoveel uit is, is daar weer ruimte voor, blijkbaar.
Jij voelt die behoefte om ruimte te maken daarbinnen (hart & ziel) ook, en je daar te bevrijden van wat je tegenhoudt.
We praten (heel snel!) achterom wel verder, okay?
Van mij iig alvast op afstand alvast een big en
Wat rot voor je dat het over is, dat had ik ff gemist.
Dringend bijkletsen kan geen kwaad, denk ik zo?
Ik ken dat mechanisme wat jij beschrijft natuurlijk als geen ander (vroeger).
Dat is ook mijn mechanisme in 1e instantie geweest: ik ben destijds onbewust geheel en al op de rationele automatische piloot overgestapt.
Ik kan daar tegenwoordig wel gemakkelijker bij idd, ook zelf heel diep bij mezelf terechtkomen, maar vaak toch nav een gebeurtenis/ geraaktheid van buitenaf.
Daar is bij mij nieuw (confrontatie met) diep verdriet voor nodig geweest.
Destijds rondom scheiding en Vlam van toen (die ook op intiem vlak zo aansloot).
Ik ben net als jij rationeel, oa omdat jij en ik niet aan zelfmedelijden doen en bovendien een optimistische inslag hebben en dan is het soms verdomd moeilijk om te huilen om tegenslag/ teleurstelling.
En ook omdat wij al snel gaan analyseren wat eigen aandeel is geweest en geloven in eigen verantwoordelijkheid, en dat het beter is zo, is er een pertinente weigering om jezelf zielig te voelen.
Afgelopen +/- 2 jaar had ik ook weer dat oude mechanisme van onderdrukken en vooral gewoon weer doorgaan, liever wat onbewuster mijn leventje gaan leven en van de ene naar de andere gebeurtenis gaan, weinig puf, zonder iets om echt naar uit te kijken, en kon ik niet meer bij mijn diepere levensdoelen.
En net als jij was ik me er wel van bewust.
Dit nu niet kunnen huilen kan ook betekenen dat jouw gevoelens voor hem toch niet diep genoeg gingen?
Dat je misschien gewoon heel graag verliefd wou zijn en zo welkom was om weer een relatie te hebben, heerlijk was om je te wentelen in dat warme bad dat hij jou bood?
Misschien heb je je onbewust ingehouden om teveel gevoelens te laten groeien (niet teveel voelen voor hem) vanwege eerdere teleurstellingen in de liefde + omdat jullie op bepaalde (essentiele) vlakken verschilden?
En als je denkt/voelt dat er wel veel verdriet (geen teleurstelling, maar verdriet) zit, dan telt dat op bij andere oude pijn. En als je dat verdriet zou toelaten, je onbewust wel weet dat daar nog veel meer onverwerkte pijn zit die dan ook weleens naar boven zou komen.
Daar zit toch een angst om te overstromen, zeg maar, dat als je dat eenmaal toelaat, je niet meer kan stoppen. Daarom is het idd zelfbescherming/ zelfbehoud, jouw overlevingsmechanisme dat jou wil behoeden. Je wil (overdag) gewoon functioneren, opgewekt je werk doen, anderen niet mee lastigvallen.
En toch is het juist dat, wat nodig is: laat alles maar komen!
Als je niet weet hoe, is het idd verstandig om van buitenaf een professional te zoeken die net die snaren wel weet te raken, je van buitenaf weet te prikken op de juiste plekken.
Ik heb dat vorig jaar bewust opgezocht met dat NLP-gebeuren.
Daar word je zowel met jezelf als met andermans kwetsbaarheden geconfronteerd, daar komen zowel je sterke als zwakkere kanten omhoog. En ook wat je zelf als "sterk" beschouwde, maar gewoon aangeleerde zelfverdedigings/ overlevings/ copingmechanismen zijn.
Haptonomie geloof ik ook in, zeker voor mensen als jij en ik, omdat die ingang via gevoel zoeken en niet door praten/vragenderwijs tot inzichten te komen, maar voelenderwijs.
Een haptonoom let op heel andere dingen: hoe diep je ademhaalt als je iets pijnlijks vertelt of aan denkt, wat je lichaamstaal zegt, op welke manier je je afsluit.
Je bent op de hoogte van afgelopen wintermaanden van mij, he.
Hoe mijn eigen diepe verdriet oa via inleving, empathie en geraaktheid dat linea recta mijn eigen diepe gevoelens naar de oppervlakte bracht.
Man man man, waar het vandaan kwam, heel diep van binnen dat weet ik wel!
Mijn essenties en rode lijn naar de oppervlakte.
En daar was geen zelfmedelijden bij, wel enorme compassie en daarmee ook mijn zelfcompassie, denk ik.
En ik denk omdat er een groot vertrouwen was, openheid, geduld, empathisch op werd gereageerd, de milde blik van een ander op echt essentiele kwetsbaarheden en oprecht naar jezelf durven zijn, zonder dat dat leidt tot zelfveroordeling.
Iemand die niet bang is om jouw zieleroerselen en tranen te zien.
In mijn geval ook toegang tot facetten die niet elke professional zal begrijpen, maar imo zo belangrijk zijn in mijn rode draden/verleden/persoonlijke ontwikkeling, terwijl dat vaak niet aan de orde komt in therapie en ook niet elke therapeut dat aanroert (en de client zelf ook niet).
Dat zijn je eigen blinde vlekken, waar je niet "bij" kan.
Soms omdat het zo bij je hoort, dat dat je normaalwaarde is en je niet bij stilstaat, tot je geconfronteerd wordt met dat dat een "tekortkoming" is, een beschadiging blijkt te zijn en geraakt wordt, die je remt en beperkt.
Je dáár bewust van worden is uiterst pijnlijk, maar tegelijkertijd komt die veerkracht ook: je wil die beperkingen aanpakken, overwinnen, te lijf gaan (letterlijk en figuurlijk).
Want dat betreft vaak toch je eigen vermogens om te voelen en dus volle liefde te kunnen voelen, uiten, fysiek te kunnen uiten, liefde te kunnen binnen laten komen (ontvangen) en vol te kunnen voelen vóór anderen.
Als daar op eoa manier verstoringen zitten (door verleden) of onmacht (in jouw geval, denk ik, hebben we het nog wel over), frustraties, tekorten enz, dan is de confrontatie met daarvan bewustworden erg heftig.
Tja, en ik ben bang dat ook bij jou "diep gaan" pas gebeurt bij heftig.
Heftige gevoelens.
Hoe dikker die muur, hoe heftiger nodig is om daardoorheen te breken.
Bij mij lag het op de loer, omdat ik dat al eens opgeschoond heb, dus onder de oppervlakte lag, ik ben natuurlijk alleen al op forum bewust met gevoelens (en mechanismen) bezig: meedenken met anderen en gevoelsmatige kwesties, maar vaak natuurlijk die kwesties die mij ook raken of ooit een eigen issue zijn waar ik eerder mee gedeald heb.
Ik denk dat wat mij het meest geraakt heeft is het fysieke stuk: luister naar wat je lijf je te vertellen heeft, in pijntjes, in behoeften, in hoe lief je voor eigen lichaam bent en zorgt.
Waar je jezelf mee voedt, beweegt, je zintuigen gebruikt, maar ook hoe je je eigenliefde en eigenwaarde uitdrukt met en tov je lichaam.
Fysiek leren voelen kan in allerlei opzichten, sporten doe jij al volop.
Ik denk niet dat dat een manier van vermijden/ onderdrukken is, veel mensen omschrijven het als "hoofd leegmaken": je voorziet jezelf dan al van endorfines, is een goede manier om te verzachten.
Niet alleen huilen is voelen, he.
Er zijn meer manieren om fysiek te ontladen bij stress, verdriet, tegenslag en jezelf van "troostende" stofjes te voorzien, ook meditatie-achtige manieren die hersengolven beinvloeden en daardoor ook de staat van je lichaam.
Op allerlei manieren kan je je uiten via zintuigen, dat was nieuw voor mij!
Wat gun je jezelf (aan goeds), als je daarop uitkomt, en wat je mist/ tekortkomt vanuit je verleden en recent miste, tekortkwam, in deze relatie, dan kom je misschien uit bij essenties in jezelf.
En misschien (denk ik) voelde je toch niet genoeg voor deze partner, maar wou je zo graag dat alles weer meemaken en voelen?
Ook al wist je dat het in bepaalde opzichten niet paste?
En laafde je je aan zijn liefdevolle aandacht, aan wat je wél kreeg, de moeite die hij deed om het jou naar de zin te maken, dat ie graag wou geven?
Ga nu eens niet piekeren waarom het niet werkte, maar bij jezelf na waar je naar hunkerde en waar jij niet aan bod kwam (niet door onwil, he, maar feiten constateren) en bepaalde diepgang met hem (misschien) niet van de grond kwam.
En niet door onwil, maar niet kunnen, verschillende (levens)instellingen op toch wel voor jóu belangrijke items?
Misschien dat je daarom diep van binnen niet zo enorm geraakt bent dat dit geeindigd is.
Dat hoeft niet een partner te zijn die je wél zo diep kan raken, overigens
Het begint met weer diep willen voelen, diep gaan in jezelf, en dat wíl jij nu.
En dan lukt dat ook.
Ik heb weer zin in van alles ondernemen, veel meer energie, veel sneller herstel van grotere en kleinere teleurstellingen bijv.
Doordat er zoveel uit is, is daar weer ruimte voor, blijkbaar.
Jij voelt die behoefte om ruimte te maken daarbinnen (hart & ziel) ook, en je daar te bevrijden van wat je tegenhoudt.
We praten (heel snel!) achterom wel verder, okay?
Van mij iig alvast op afstand alvast een big en
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
maandag 30 maart 2015 om 13:49
quote:Stormkraft schreef op 30 maart 2015 @ 13:34:
Suzy wat ben jij toch een schat
Radiance, mooie naam, laat je maar eens stralen, je gevoel naar buiten zowel positief alsook pijnlijk. Ikdenk dat het jou gaat lukken je muur af te breken en weer te schijnen.
Dank je, Storm.
En stralend is ze in de basis wel, neem dat maar van me aan!
Suzy wat ben jij toch een schat
Radiance, mooie naam, laat je maar eens stralen, je gevoel naar buiten zowel positief alsook pijnlijk. Ikdenk dat het jou gaat lukken je muur af te breken en weer te schijnen.
Dank je, Storm.
En stralend is ze in de basis wel, neem dat maar van me aan!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
maandag 30 maart 2015 om 14:00
Fysieke pijn, en emoties, kan je zien als een autonoom signaal van je zenuwen, je (onder/on-bewusten) hersens. Dat signaal is er, maar daarna komt de interpretatie van je hersens. En daarna komt wat jij er mee doet.
Die interpretatieslag, is bewuster dan je misschien denkt. Natuurlijk, als je geen getrainde fakir bent, en je stapt met blote voeten in een punaise, dan is de pijn er sneller dan dat jij kan besluiten de pijn niet te voelen. Maar het feit alleen al dat mensen daar dus wel op kunnen trainen, laat al zien dat het een deels bewuste reactie is.
Een niet helemaal kloppende vergelijking: ademen doe je zonder nadenken. En als je teveel CO2 in je bloed hebt (of te weinig zuurstof, dat kan ik nooit goed onthouden) dan dwingt je lichaam je wel tot ademen. Maar je KAN er voor kiezen je adem in te houden, sneller te ademen, je adem te gebruiken om te spreken, etc.
Pijn, emoties, werken grotendeels net zo. Je kan je er aan overgeven. Je kan ze min of meer autonoom door je lichaam en je leven laten gaan. Je kan ze ook beheersen, binnen grenzen die verder liggen dan je wellicht denkt.
Om je vraag te beantwoorden: de pijn van verlies, van afscheid, van dood etc., laat ik toe tot ik het niet meer toe laat. In "verwerken" geloof ik niet.
Die interpretatieslag, is bewuster dan je misschien denkt. Natuurlijk, als je geen getrainde fakir bent, en je stapt met blote voeten in een punaise, dan is de pijn er sneller dan dat jij kan besluiten de pijn niet te voelen. Maar het feit alleen al dat mensen daar dus wel op kunnen trainen, laat al zien dat het een deels bewuste reactie is.
Een niet helemaal kloppende vergelijking: ademen doe je zonder nadenken. En als je teveel CO2 in je bloed hebt (of te weinig zuurstof, dat kan ik nooit goed onthouden) dan dwingt je lichaam je wel tot ademen. Maar je KAN er voor kiezen je adem in te houden, sneller te ademen, je adem te gebruiken om te spreken, etc.
Pijn, emoties, werken grotendeels net zo. Je kan je er aan overgeven. Je kan ze min of meer autonoom door je lichaam en je leven laten gaan. Je kan ze ook beheersen, binnen grenzen die verder liggen dan je wellicht denkt.
Om je vraag te beantwoorden: de pijn van verlies, van afscheid, van dood etc., laat ik toe tot ik het niet meer toe laat. In "verwerken" geloof ik niet.
maandag 30 maart 2015 om 14:31
quote:Radiance schreef op 29 maart 2015 @ 20:28:
[...]
Nou, verdriet probeer ik te onderdrukken, onbewust en geheel op automatische piloot ook nog!
Verdriet is een gevolg van.. Het is niet verdriet dat je onderdrukt, want of je het nou wel of niet denkt voor elkaar te krijgen lukt het dus niet. Als je de emotie verdriet kunt noemen, dan kan het niet worden onderdrukt. Krijg het idee dat je het juist lastig dat het je niet lukt om te onderdrukken.
Verdriet niet altijd te bestaan uit de eigenschappen waarmee verdriet wordt benoemd. Ik denk niet dat je je verdriet aan het onderdrukken bent, maar de aanleiding tot het verdriet.
[...]
Nou, verdriet probeer ik te onderdrukken, onbewust en geheel op automatische piloot ook nog!
Verdriet is een gevolg van.. Het is niet verdriet dat je onderdrukt, want of je het nou wel of niet denkt voor elkaar te krijgen lukt het dus niet. Als je de emotie verdriet kunt noemen, dan kan het niet worden onderdrukt. Krijg het idee dat je het juist lastig dat het je niet lukt om te onderdrukken.
Verdriet niet altijd te bestaan uit de eigenschappen waarmee verdriet wordt benoemd. Ik denk niet dat je je verdriet aan het onderdrukken bent, maar de aanleiding tot het verdriet.
maandag 30 maart 2015 om 14:40
Als jij die pijn gewoon toelaat, HWNN, dan valt er ook niks te verwerken!
Dan voel jij die "gewoon" als die zich aandient.
Dat is alleen niet voor iedereen zo gewoon.
Heel veel mensen hebben dat zo leren onderdrukken dat ze bij God niet weten hoe ze dat toelaten en gewoon laten komen: het komt dan ook niet gewoon.
Dat is idd een geoefend mechanisme van jaren en jaren, maar het ís idd bewust te veranderen (weet ik, want ik kan dat nu wel, zij het ook niet altijd als ik dat maar wil).
Het is idd óók bewust daar tijd voor uittrekken.
Bijv gedoseerd bij eoa professional trek je daar bewust tijd voor uit in je agenda.
Zodat je dat niet kan (blijven) uitstellen en onderdrukken tot een later tijdstip (en het ergens "vastzit").
Het is -als je dat eenmaal zelf (weer) kan- ook een kwestie van of je daar bewust ruimte en tijd voor maakt, dat bewust opzoekt, evt geholpen door hulpmiddelen zoals zielige liefdesliedjes, muziek die je raakt, of films, teksten.
Mensen hebben div voorkeuren hoe iets binnenkomt (via welke zintuigen bijv: visueel, auditief, voelend, tastend, reukvermogen, smaak).
En zo ook vaak verschillend ook in uiten, in ademhaling, in een emotionele bal (en wáár zit die dan? Maagstreek, onderbuik, hoge ademhaling, malen in het hoofd, er eindeloos over willen praten (brok in je keel), schouders misschien, enz.
Een therapeut kan je daar ook bewust van maken: wáár voel je die pijn of ongemak dan?
Voelen heeft idd 2 componenten: de gedachte en fysieke reactie. Sommigen blijven piekeren (is in gedachten voelen, de fysieke afsluiten of niet opmerken/ aan voorbij gaan).
Als je gemakkelijk voelt wat er te voelen valt, die gevoelens als het ware (direct of zsm) "doorvoelt", dan ís dat verwerken: uiten en (daardoor) opruimen, ruimte maken, merken dat het "weg" is.
Niet de ervaring, die wordt als herinnering itself ergens opgeborgen, maar ontdaan van de lading.
Als die niet is ontdaan van de emotionele lading, blijft dat rondspoken en "lastigvallen", en dat is juist wat je wil onderdrukken/ verzachten: dat op de achtergrond zeurende, die lading die blijft en je niet wil of kan voelen (maar alsnog kan leren idd om dat bewust te veranderen, andere manieren te proberen en te leren die wél raken).
Vaak weet je gewoon niet hoe, dat wist ik zelf vroeger ook niet en dus vermeed ik het, zij het onbewust en niet expres.
Is vaak dus onwetendheid, dat het ook anders kan, en hoe dan.
Zo vaak hoorde ik van anderen: je moet gewoon voelen.
Ja doei, makkelijk gezegd, dacht ik dan: ik kan dat niet, ik weet niet hoe.
Nu wel, maar heb ik ook echt moeten leren.
Nu ligt het zo onder de oppervlakte dat ik dat onderhand wel ingehaald heb, hahaha, incl oud zeer.
Voor mensen die weinig oud zeer binnenin bewaard hebben of opgeschoond zijn daarvan is het makkelijker, omdat je dan per keer "alleen maar" hoeft te dealen (en niet met ouwe dingen ook nog erbij, wat die berg of bal groter maakt dan alleen recent verdriet/ teleurstelling).
Dat vermijden is omdat mensen enorm kunnen opzien (ergens wel weten) dat er nog veel meer zit dan dat recente waar het nu om gaat.
En toch is het enige wat echt helpt imo het alsnog voelen, bereid zijn die hele lading incl oude erbij, alsnog te voelen, eruit te laten (uiten).
Dan voel jij die "gewoon" als die zich aandient.
Dat is alleen niet voor iedereen zo gewoon.
Heel veel mensen hebben dat zo leren onderdrukken dat ze bij God niet weten hoe ze dat toelaten en gewoon laten komen: het komt dan ook niet gewoon.
Dat is idd een geoefend mechanisme van jaren en jaren, maar het ís idd bewust te veranderen (weet ik, want ik kan dat nu wel, zij het ook niet altijd als ik dat maar wil).
Het is idd óók bewust daar tijd voor uittrekken.
Bijv gedoseerd bij eoa professional trek je daar bewust tijd voor uit in je agenda.
Zodat je dat niet kan (blijven) uitstellen en onderdrukken tot een later tijdstip (en het ergens "vastzit").
Het is -als je dat eenmaal zelf (weer) kan- ook een kwestie van of je daar bewust ruimte en tijd voor maakt, dat bewust opzoekt, evt geholpen door hulpmiddelen zoals zielige liefdesliedjes, muziek die je raakt, of films, teksten.
Mensen hebben div voorkeuren hoe iets binnenkomt (via welke zintuigen bijv: visueel, auditief, voelend, tastend, reukvermogen, smaak).
En zo ook vaak verschillend ook in uiten, in ademhaling, in een emotionele bal (en wáár zit die dan? Maagstreek, onderbuik, hoge ademhaling, malen in het hoofd, er eindeloos over willen praten (brok in je keel), schouders misschien, enz.
Een therapeut kan je daar ook bewust van maken: wáár voel je die pijn of ongemak dan?
Voelen heeft idd 2 componenten: de gedachte en fysieke reactie. Sommigen blijven piekeren (is in gedachten voelen, de fysieke afsluiten of niet opmerken/ aan voorbij gaan).
Als je gemakkelijk voelt wat er te voelen valt, die gevoelens als het ware (direct of zsm) "doorvoelt", dan ís dat verwerken: uiten en (daardoor) opruimen, ruimte maken, merken dat het "weg" is.
Niet de ervaring, die wordt als herinnering itself ergens opgeborgen, maar ontdaan van de lading.
Als die niet is ontdaan van de emotionele lading, blijft dat rondspoken en "lastigvallen", en dat is juist wat je wil onderdrukken/ verzachten: dat op de achtergrond zeurende, die lading die blijft en je niet wil of kan voelen (maar alsnog kan leren idd om dat bewust te veranderen, andere manieren te proberen en te leren die wél raken).
Vaak weet je gewoon niet hoe, dat wist ik zelf vroeger ook niet en dus vermeed ik het, zij het onbewust en niet expres.
Is vaak dus onwetendheid, dat het ook anders kan, en hoe dan.
Zo vaak hoorde ik van anderen: je moet gewoon voelen.
Ja doei, makkelijk gezegd, dacht ik dan: ik kan dat niet, ik weet niet hoe.
Nu wel, maar heb ik ook echt moeten leren.
Nu ligt het zo onder de oppervlakte dat ik dat onderhand wel ingehaald heb, hahaha, incl oud zeer.
Voor mensen die weinig oud zeer binnenin bewaard hebben of opgeschoond zijn daarvan is het makkelijker, omdat je dan per keer "alleen maar" hoeft te dealen (en niet met ouwe dingen ook nog erbij, wat die berg of bal groter maakt dan alleen recent verdriet/ teleurstelling).
Dat vermijden is omdat mensen enorm kunnen opzien (ergens wel weten) dat er nog veel meer zit dan dat recente waar het nu om gaat.
En toch is het enige wat echt helpt imo het alsnog voelen, bereid zijn die hele lading incl oude erbij, alsnog te voelen, eruit te laten (uiten).
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
maandag 30 maart 2015 om 14:55
quote:Suzy65 schreef op 30 maart 2015 @ 14:40:
Als jij die pijn gewoon toelaat, HWNN, dan valt er ook niks te verwerken!
Dan voel jij die "gewoon" als die zich aandient.
Nee, ik voel die als ik doe toelaat. Niet meer, niet minder.
quote:Dat is alleen niet voor iedereen zo gewoon.
Weet ik, maar TO vraagt er naar. Ik zei nergens dat het gewoon is, ik zei juist dat het iets is dat je kan leren. Leren kost moeite.
quote:Heel veel mensen hebben dat zo leren onderdrukken dat ze bij God niet weten hoe ze dat toelaten en gewoon laten komen: het komt dan ook niet gewoon.
Kan. Maar dat neemt niet weg dat het toch de moeite waard is om onder controle te brengen.
Het is een soort van zindelijkheidstraining. Leer je het nooit, blijf je in de luiers. Leer je het krampachtig, krijg je obstipatie. Maar waarom zou je het niet gewoon goed leren?
Als jij die pijn gewoon toelaat, HWNN, dan valt er ook niks te verwerken!
Dan voel jij die "gewoon" als die zich aandient.
Nee, ik voel die als ik doe toelaat. Niet meer, niet minder.
quote:Dat is alleen niet voor iedereen zo gewoon.
Weet ik, maar TO vraagt er naar. Ik zei nergens dat het gewoon is, ik zei juist dat het iets is dat je kan leren. Leren kost moeite.
quote:Heel veel mensen hebben dat zo leren onderdrukken dat ze bij God niet weten hoe ze dat toelaten en gewoon laten komen: het komt dan ook niet gewoon.
Kan. Maar dat neemt niet weg dat het toch de moeite waard is om onder controle te brengen.
Het is een soort van zindelijkheidstraining. Leer je het nooit, blijf je in de luiers. Leer je het krampachtig, krijg je obstipatie. Maar waarom zou je het niet gewoon goed leren?
maandag 30 maart 2015 om 14:55
Ach lieve vrouwen en horse, wat een mooie postings. Thanks Suuus, ik had jou toch wel gesproken hierover natuurlijk. Gelukkig heb ik helemaal geen last van bij mezelf zoeken wat mis ging, maar mij vol overgegeven aan verliefd (terug) zijn, in de veronderstelling dat ik dat (inmiddels) prima kan. Maar dingen lopen toch anders en soms moet je een grens stellen en dan blijkt het opeens op te houden. Jammerdebammer, ik kan het prima accepteren, maar ben wel verdrietig om wat niet meer is en wat ik had gehoopt dat er nog zou komen.
Suzy, heb je post aandachtig doorgelezen en lees hem nog vaker door. Je zegt (uiteraard) weer hele rake dingen. Wat ook fijn is, is dat ik op het forum het topic Minder/stoppen met drinken heb gevonden. Wat fijn! daar wilde ik ook mee aan de gang.
Horse etc: misschien is dat ook zo, ik doorvoel wat ik aan kan, en dan even niets. Interessante gedachte! Mogelijk dat mijn vorige liefdesverdriet periode daarom twee hele jaren duurde
Suzy, heb je post aandachtig doorgelezen en lees hem nog vaker door. Je zegt (uiteraard) weer hele rake dingen. Wat ook fijn is, is dat ik op het forum het topic Minder/stoppen met drinken heb gevonden. Wat fijn! daar wilde ik ook mee aan de gang.
Horse etc: misschien is dat ook zo, ik doorvoel wat ik aan kan, en dan even niets. Interessante gedachte! Mogelijk dat mijn vorige liefdesverdriet periode daarom twee hele jaren duurde
maandag 30 maart 2015 om 14:59
quote:katha schreef op 30 maart 2015 @ 14:31:
[...]
Verdriet is een gevolg van.. Het is niet verdriet dat je onderdrukt, want of je het nou wel of niet denkt voor elkaar te krijgen lukt het dus niet. Als je de emotie verdriet kunt noemen, dan kan het niet worden onderdrukt. Krijg het idee dat je het juist lastig dat het je niet lukt om te onderdrukken.
Verdriet niet altijd te bestaan uit de eigenschappen waarmee verdriet wordt benoemd. Ik denk niet dat je je verdriet aan het onderdrukken bent, maar de aanleiding tot het verdriet.Thanks Katha, ja ik denk dat je gelijk hebt en sluit ook aan op wat Suzy zegt.
[...]
Verdriet is een gevolg van.. Het is niet verdriet dat je onderdrukt, want of je het nou wel of niet denkt voor elkaar te krijgen lukt het dus niet. Als je de emotie verdriet kunt noemen, dan kan het niet worden onderdrukt. Krijg het idee dat je het juist lastig dat het je niet lukt om te onderdrukken.
Verdriet niet altijd te bestaan uit de eigenschappen waarmee verdriet wordt benoemd. Ik denk niet dat je je verdriet aan het onderdrukken bent, maar de aanleiding tot het verdriet.Thanks Katha, ja ik denk dat je gelijk hebt en sluit ook aan op wat Suzy zegt.
maandag 30 maart 2015 om 15:04
quote:katha schreef op 30 maart 2015 @ 14:31:
[...]
Verdriet is een gevolg van.. Het is niet verdriet dat je onderdrukt, want of je het nou wel of niet denkt voor elkaar te krijgen lukt het dus niet. Als je de emotie verdriet kunt noemen, dan kan het niet worden onderdrukt. Krijg het idee dat je het juist lastig dat het je niet lukt om te onderdrukken.
Verdriet niet altijd te bestaan uit de eigenschappen waarmee verdriet wordt benoemd. Ik denk niet dat je je verdriet aan het onderdrukken bent, maar de aanleiding tot het verdriet.
Jawel hoor, dat onderdrukken kan oa door een grote rem van zelfbeheersing (onbewust) in te schakelen, je te beheersen dus (tot een later tijdstip, bijv niet op je werk) uit te stellen, jezelf af te leiden met van alles en nog wat, verzachtende/ verdovende middelen, workaholic te worden, dwangmatige controledwang, zich vasthouden aan andere "zekerheden" om zichzelf mee gerust te stellen, enz.
Mensen kunnen ook iets zo choquerends meemaken dat ze helemaal blokkeren in hun gevoel voelen (hele vermogens uitschakelen), zoals bij trauma's kan gebeuren.
Je zelfbeschermingsmechanisme(n) worden vroeg aangelegd, nog voor je verstandelijke vermogens gerijpt zijn, dus vaak onbewust (vechten, vluchten, bevriezen), omdat een kind té diep ingrijpende emoties niet kan begrijpen en daarom is het niet een bewust gekozen, maar wel vaak al levenslang herhaalde manier van omgaan met soortgelijke ervaringen (onmacht, boosheid, schaamte en schuldgevoelens, angsten, Pavlovs, diep verdriet, afwijzing, verlating, emotionele chantages enz).
[...]
Verdriet is een gevolg van.. Het is niet verdriet dat je onderdrukt, want of je het nou wel of niet denkt voor elkaar te krijgen lukt het dus niet. Als je de emotie verdriet kunt noemen, dan kan het niet worden onderdrukt. Krijg het idee dat je het juist lastig dat het je niet lukt om te onderdrukken.
Verdriet niet altijd te bestaan uit de eigenschappen waarmee verdriet wordt benoemd. Ik denk niet dat je je verdriet aan het onderdrukken bent, maar de aanleiding tot het verdriet.
Jawel hoor, dat onderdrukken kan oa door een grote rem van zelfbeheersing (onbewust) in te schakelen, je te beheersen dus (tot een later tijdstip, bijv niet op je werk) uit te stellen, jezelf af te leiden met van alles en nog wat, verzachtende/ verdovende middelen, workaholic te worden, dwangmatige controledwang, zich vasthouden aan andere "zekerheden" om zichzelf mee gerust te stellen, enz.
Mensen kunnen ook iets zo choquerends meemaken dat ze helemaal blokkeren in hun gevoel voelen (hele vermogens uitschakelen), zoals bij trauma's kan gebeuren.
Je zelfbeschermingsmechanisme(n) worden vroeg aangelegd, nog voor je verstandelijke vermogens gerijpt zijn, dus vaak onbewust (vechten, vluchten, bevriezen), omdat een kind té diep ingrijpende emoties niet kan begrijpen en daarom is het niet een bewust gekozen, maar wel vaak al levenslang herhaalde manier van omgaan met soortgelijke ervaringen (onmacht, boosheid, schaamte en schuldgevoelens, angsten, Pavlovs, diep verdriet, afwijzing, verlating, emotionele chantages enz).
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
maandag 30 maart 2015 om 15:09
quote:TheHorseWithNoName schreef op 30 maart 2015 @ 14:55:
[...]
Nee, ik voel die als ik doe toelaat. Niet meer, niet minder.
[...]
Weet ik, maar TO vraagt er naar. Ik zei nergens dat het gewoon is, ik zei juist dat het iets is dat je kan leren. Leren kost moeite.
[...]
Kan. Maar dat neemt niet weg dat het toch de moeite waard is om onder controle te brengen.
Het is een soort van zindelijkheidstraining. Leer je het nooit, blijf je in de luiers. Leer je het krampachtig, krijg je obstipatie. Maar waarom zou je het niet gewoon goed leren?
Imo is het juist áfleren om onder controle te houden.
Jezelf niet toestaan op eoa manier en als je het wel wil toelaten niet meer weten hoe, niet gewend bent, als het ware vergroeid zijn met het idee dat je bang bent dat je overstroomt als je dat eenmaal wel toelaat of kunt laten gaan.
Dat ze dan de grip verliezen en depressief worden of teveel verzuipen in die gevoelens.
Leren gedoseerd los te laten komen idd, dat kan oa in therapie, maar ook door te merken dat er ook een einde aan zit, je niet overspoeld hoeft te worden of jezelf er totaal in verliest.
Dat het ook oplucht en ophoudt dus (en juist voorkómt dat je dat verdriet vast zet en depressief wordt).
[...]
Nee, ik voel die als ik doe toelaat. Niet meer, niet minder.
[...]
Weet ik, maar TO vraagt er naar. Ik zei nergens dat het gewoon is, ik zei juist dat het iets is dat je kan leren. Leren kost moeite.
[...]
Kan. Maar dat neemt niet weg dat het toch de moeite waard is om onder controle te brengen.
Het is een soort van zindelijkheidstraining. Leer je het nooit, blijf je in de luiers. Leer je het krampachtig, krijg je obstipatie. Maar waarom zou je het niet gewoon goed leren?
Imo is het juist áfleren om onder controle te houden.
Jezelf niet toestaan op eoa manier en als je het wel wil toelaten niet meer weten hoe, niet gewend bent, als het ware vergroeid zijn met het idee dat je bang bent dat je overstroomt als je dat eenmaal wel toelaat of kunt laten gaan.
Dat ze dan de grip verliezen en depressief worden of teveel verzuipen in die gevoelens.
Leren gedoseerd los te laten komen idd, dat kan oa in therapie, maar ook door te merken dat er ook een einde aan zit, je niet overspoeld hoeft te worden of jezelf er totaal in verliest.
Dat het ook oplucht en ophoudt dus (en juist voorkómt dat je dat verdriet vast zet en depressief wordt).
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
