Psyche
alle pijlers
Pijn verwerken, hoe doe je dat eigenlijk?
zondag 29 maart 2015 om 15:12
Lieve dames, Na lange tijd heb ik mijn weg weer eens naar het forum gevonden (wat is het anders geworden!!)
De titel zegt het al, ik vraag me af hoe een mens nou met zijn pijn aan de gang kan gaan. De situatie is zo dat ik nooit iets anders heb gedaan dan pijn verdoven, vermijden of onderdrukken. Dat heeft niet zo goed uitgepakt en bovendien duurt het eeeeeuwen de verwerking.
Dat moet en wil ik dus anders.
Net nu ik weer eens heerlijk verliefd was en vol vertrouwen in een relatie stapte met deze meneer is het alweer over! Vreselijk jammer natuurlijk en in eerste instantie voelde ik me een beetje verdoofd en vond het ook niet gek dat ik er niet zoveel bij "voelde". Nu is het een paar weken verder en kan ik niet eens huilen bijvoorbeeld en overdag zoek en vind ik genoeg afleiding. maar 's nachts lig ik halve nachten wakker, te malen en te piekeren en de gedachtenstroom blijft maar komen. Ik snap heel goed dat ik op de een of andere manier onderdruk, maar hoe ga ik het nu aan? Zijn er trucjes voor? Hoe doen jullie dat? En MOET je het ook aangaan of is het helemaal niet verkeerd om er NIET aan te denken zodat ook je pijnlichaam niet gevoed wordt.
Ik ben heel benieuwd naar jullie inzichten. Alvast bedankt
De titel zegt het al, ik vraag me af hoe een mens nou met zijn pijn aan de gang kan gaan. De situatie is zo dat ik nooit iets anders heb gedaan dan pijn verdoven, vermijden of onderdrukken. Dat heeft niet zo goed uitgepakt en bovendien duurt het eeeeeuwen de verwerking.
Dat moet en wil ik dus anders.
Net nu ik weer eens heerlijk verliefd was en vol vertrouwen in een relatie stapte met deze meneer is het alweer over! Vreselijk jammer natuurlijk en in eerste instantie voelde ik me een beetje verdoofd en vond het ook niet gek dat ik er niet zoveel bij "voelde". Nu is het een paar weken verder en kan ik niet eens huilen bijvoorbeeld en overdag zoek en vind ik genoeg afleiding. maar 's nachts lig ik halve nachten wakker, te malen en te piekeren en de gedachtenstroom blijft maar komen. Ik snap heel goed dat ik op de een of andere manier onderdruk, maar hoe ga ik het nu aan? Zijn er trucjes voor? Hoe doen jullie dat? En MOET je het ook aangaan of is het helemaal niet verkeerd om er NIET aan te denken zodat ook je pijnlichaam niet gevoed wordt.
Ik ben heel benieuwd naar jullie inzichten. Alvast bedankt
maandag 30 maart 2015 om 15:55
Horse: gaat al om de neiging om te onderdrukken (= beheersen), vluchten (vermijden), verdoven.
Allemaal manieren om eea mínder voelbaar maken.
Daar reageer ik op.
We bedoelen denk ik wel hetzelfde: jij zegt in feite ook: leren doseren is aan te leren (of af te leren, haha).
Dat komt imo vaak voort uit juist ergens diep van binnen een angst voor ongecontroleerd laten gaan, of niet aan te kunnen wat daar dwarszit (oa oud zeer), waardoor er een dikke grote rem op gezet wordt om (ongewenste) gevoelens te onderdrukken.
Aangezien dat niet te scheiden is, wil je het (hele) vermogen om te voelen onderdrukken.
Vlakker maken.
Dat doen bijv antidepressiva ook.
Dus dat krampachtig onder controle willen houden van (pijnlijke) gevoelens moet je dan juist áfleren.
En ook jij bedoelt hetzelfde: gecontroleerd uiten en loslaten (van gevoelens) is áán te leren.
En zoiets zeg ik hierboven ook: door bijv bewust tijd te blocken in je agenda, bewust voor te gaan zitten (bij een psych, coach, haptonoom of wat dan ook dat bewust met gevoelens aan de slag gaat): dat is ook gedoseerd (nl speciaal daar en dan) daarop gefocust, zodat je juist de rest van de tijd gewoon functioneert, werkt, je dingen doet, in de wetenschap dat ook die gevoelens en verdriet aan bod komen.
Afleiding en jezelf dan weer "onder controle" hebben is niks mis mee, zolang je óók ruimte maakt voor die gevoelens voelen/ uiten (op welke manier ook).
Allemaal manieren om eea mínder voelbaar maken.
Daar reageer ik op.
We bedoelen denk ik wel hetzelfde: jij zegt in feite ook: leren doseren is aan te leren (of af te leren, haha).
Dat komt imo vaak voort uit juist ergens diep van binnen een angst voor ongecontroleerd laten gaan, of niet aan te kunnen wat daar dwarszit (oa oud zeer), waardoor er een dikke grote rem op gezet wordt om (ongewenste) gevoelens te onderdrukken.
Aangezien dat niet te scheiden is, wil je het (hele) vermogen om te voelen onderdrukken.
Vlakker maken.
Dat doen bijv antidepressiva ook.
Dus dat krampachtig onder controle willen houden van (pijnlijke) gevoelens moet je dan juist áfleren.
En ook jij bedoelt hetzelfde: gecontroleerd uiten en loslaten (van gevoelens) is áán te leren.
En zoiets zeg ik hierboven ook: door bijv bewust tijd te blocken in je agenda, bewust voor te gaan zitten (bij een psych, coach, haptonoom of wat dan ook dat bewust met gevoelens aan de slag gaat): dat is ook gedoseerd (nl speciaal daar en dan) daarop gefocust, zodat je juist de rest van de tijd gewoon functioneert, werkt, je dingen doet, in de wetenschap dat ook die gevoelens en verdriet aan bod komen.
Afleiding en jezelf dan weer "onder controle" hebben is niks mis mee, zolang je óók ruimte maakt voor die gevoelens voelen/ uiten (op welke manier ook).
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
dinsdag 31 maart 2015 om 09:54
quote:Suzy65 schreef op 30 maart 2015 @ 15:04:
[...]
Jawel hoor, dat onderdrukken kan oa door een grote rem van zelfbeheersing (onbewust) in te schakelen, je te beheersen dus (tot een later tijdstip, bijv niet op je werk) uit te stellen, jezelf af te leiden met van alles en nog wat, verzachtende/ verdovende middelen, workaholic te worden, dwangmatige controledwang, zich vasthouden aan andere "zekerheden" om zichzelf mee gerust te stellen, enz.
Mensen kunnen ook iets zo choquerends meemaken dat ze helemaal blokkeren in hun gevoel voelen (hele vermogens uitschakelen), zoals bij trauma's kan gebeuren.
Je zelfbeschermingsmechanisme(n) worden vroeg aangelegd, nog voor je verstandelijke vermogens gerijpt zijn, dus vaak onbewust (vechten, vluchten, bevriezen), omdat een kind té diep ingrijpende emoties niet kan begrijpen en daarom is het niet een bewust gekozen, maar wel vaak al levenslang herhaalde manier van omgaan met soortgelijke ervaringen (onmacht, boosheid, schaamte en schuldgevoelens, angsten, Pavlovs, diep verdriet, afwijzing, verlating, emotionele chantages enz).
Ik ben het eens met veel dat je zegt en wat ik nu zeg zal het niet een onwaarheid maken.
Zelfbeheersing en onderdrukking zijn niet hetzelfde. Er zijn mensen die verdriet en de aanleiding ertoe zo goed kunnen verdringen dat ze mettertijd de aanleiding vergeten, maar maar heel weinig mensen kunnen dat. Wanneer je de emotie kunt benoemen die je voelt, kun je het niet onderdrukken. Je kan het wel proberen te beheersen. Er zijn een hoop mensen die 'slagen' in de beheersing van hun emoties. Maar niet in de onderdrukking ervan.
Ik vin dat je heeeel veel ingaat op de factor 'nurture' in het vraagstuk nature versus nurtue model. je vergeet dat TO nu een volwassen vrouw is en zich bewust is (of kan) zijn van haar eigen coping system.
[...]
Jawel hoor, dat onderdrukken kan oa door een grote rem van zelfbeheersing (onbewust) in te schakelen, je te beheersen dus (tot een later tijdstip, bijv niet op je werk) uit te stellen, jezelf af te leiden met van alles en nog wat, verzachtende/ verdovende middelen, workaholic te worden, dwangmatige controledwang, zich vasthouden aan andere "zekerheden" om zichzelf mee gerust te stellen, enz.
Mensen kunnen ook iets zo choquerends meemaken dat ze helemaal blokkeren in hun gevoel voelen (hele vermogens uitschakelen), zoals bij trauma's kan gebeuren.
Je zelfbeschermingsmechanisme(n) worden vroeg aangelegd, nog voor je verstandelijke vermogens gerijpt zijn, dus vaak onbewust (vechten, vluchten, bevriezen), omdat een kind té diep ingrijpende emoties niet kan begrijpen en daarom is het niet een bewust gekozen, maar wel vaak al levenslang herhaalde manier van omgaan met soortgelijke ervaringen (onmacht, boosheid, schaamte en schuldgevoelens, angsten, Pavlovs, diep verdriet, afwijzing, verlating, emotionele chantages enz).
Ik ben het eens met veel dat je zegt en wat ik nu zeg zal het niet een onwaarheid maken.
Zelfbeheersing en onderdrukking zijn niet hetzelfde. Er zijn mensen die verdriet en de aanleiding ertoe zo goed kunnen verdringen dat ze mettertijd de aanleiding vergeten, maar maar heel weinig mensen kunnen dat. Wanneer je de emotie kunt benoemen die je voelt, kun je het niet onderdrukken. Je kan het wel proberen te beheersen. Er zijn een hoop mensen die 'slagen' in de beheersing van hun emoties. Maar niet in de onderdrukking ervan.
Ik vin dat je heeeel veel ingaat op de factor 'nurture' in het vraagstuk nature versus nurtue model. je vergeet dat TO nu een volwassen vrouw is en zich bewust is (of kan) zijn van haar eigen coping system.
dinsdag 31 maart 2015 om 11:23
Je hebt gelijk dat dat niet hetzelfde is, Katha.
Ik heb dat = teken gebruikt idd, omdat het in mijn ogen een vorm van beheersing is.
Niet zélfbeheersing, want imo is het een onbewust beheersen (onder controle houden) van het uiten van die emotie, een onbewust mechanisme van verdringing.
Daarmee hoeft de aanleiding niet vergeten te zijn, wat jij misschien bedoelt is dat je ooit dat mechanisme hebt aangeleerd zonder dat je nu de aanleiding nog weet?
(ik ken de termen niet die jij noemt, ik ben een leek, he, geen psych).
Ik houd er zo mijn eigen theorieen op na, uit inzichten, ervaring (mijn ervaringen en die van anderen), verbanden leggen tussen eigen inzichten en kennis nemen van de ideeen/theorieen van anderen, maar ook neuropsychologische onderzoeken die steeds meer inzicht geeft in bepaalde menselijke processen en de werking van het brein, wisselwerking tussen brein en lichaam. Of brein, geest en lichaam.
Dat voert hier te ver, maar daarop baseer ik wat ik "weet" of de blik waarmee ik een issue interpreteer).
Bedoel je dat je bijv in je verdriet aan bepaalde situaties denkt die je verdrietig maakt (herinnering is dan (terug)denken van de beelden en woorden van de situaties, wat er gezegd is, gelukkige momenten die je nu moet missen, je gedachten aan alles wat de aanleiding is voor wat je verdrietig maakt en daarop de emotie voelt (verdriet, gemis, pijnlijk)?
Je kan namelijk best benoemen dat je verdrietig bent (je toestand) en wat de aanleiding is, het praten erover tegen iemand, zonder het op dat moment ook fysiek echt te voelen en zonder dat je je bewust inhoudt.
Ik bedoel dat je bijv bij een psych heel goed over emoties én aanleidingen kan praten, zonder het op dat moment te voelen.
En idd heel goed te weten wat je mechanisme is.
Dat copingmechanisme kan je natuur zijn geworden, zodanig dat dat onbewust gebeurt.
Veel mensen leren bijv ook dat je niet overal en altijd in snikken uit kan barsten, bijv als je relatie verbroken is en je bent op je werk en kunnen dat verplaatsen naar wanneer ze alleen thuis zijn.
Er zijn ook mensen die nooit huilen, zich "flink houden".
De aanleiding voor dat mechanisme wat je in aanleg/vroege jeugd hebt aangeleerd weet je meestal idd niet, dat was geen bewust keuze.
Het verschil eigenlijk tussen "in je hoofd beleven" van de emotie of het ook daadwerkelijk voelen ervan.
Kan het niet goed uitleggen wat ik bedoel.
Je kan (heel) lange tijd emoties verbergen binnenin, alsmaar doorgaan, terwijl het wel door je hoofd spookt, je algehele stemming bepaalt, en toch niet echt voelen.
Ik ken het gevoel van afgesneden voelen van "voelen", van de automatische piloot qua gevoel zijn, zodat eea niet in je gevoel doordringt, geen pieken en dalen, het hele vermogen tot voelen is onderdrukt.
Omdat ik een leek ben (maar wel in verdiept heb, aangezien ik dat zelf ooit had) durf ik daar geen termen aan te verbinden.
Het zelfbeschermingsmechanisme kan je (zonder dat je dat zelf bewust/aktief beheerst of zelfs maar bewust wil) behoeden voor teveel emotie (het verdoofd voelen, bijv wat veel mensen omschrijven na een plots overlijden en die eerste weken/maanden niet kunnen huilen, niet door lijkt te dringen, op de automatische piloot doorgaan, en daar zelfs ongerust over worden waarom ze niks lijken te voelen).
Wat ik bedoel te zeggen is dat niet bij iedereen de emotie ook "loskomt" als ze aan de aanleiding denken of zelfs die aanleiding de hele tijd door hun hoofd spookt.
En zich wel verdrietig voelen (qua stemming), maar niet op dat moment ook dat gevoel echt in gaan.
En het kan zo'n automatisme zijn geworden dat je niet eens meer weet hoe dat wel te voelen.
Het is dus geen bewuste zelfbeheersing oid, het is een onbewust/vanzelf optredend mechanisme, ook als je je daar wel van bewust bent.
Je kan dat niet 1,2,3 zelf veranderen door je er bewust van te zijn.
Te vergelijken met andere autonome dingen als je bewust zijn van dat je koorts hebt of dat je een hoge hartslag hebt, die constateren, te hoog vinden en willen dat die omlaag gaat. Dan gebeurt dat nog niet.
(tenzij je zo'n monnik bent die door hele dagen mediteren zelfs die onbewuste automatische processen als hartslag en lichaamstemperatuur kan beinvloeden).
Een ander mechanisme is bewust aan te leren, maar dat gebeurt niet zomaar.
Niet omdat je het nu wil en je nu als volwassene opbreekt omdat je merkt dat je dat doet en vindt dat dat niet klopt.
Toen destijds mijn vader overleed, ging ik fluitend verder alsof er niks gebeurd was: ik voelde het niet.
Na een paar weken voelde ik wel aan dat dat niet klopte, ben ik in therapie gegaan.
En toch kon ik er niet/nauwelijks bij, terwijl ik er (emotieloos) over kon praten en ook over andere eerdere heftige gebeurtenissen.
Dan konden ze zeggen: "voel dat maar" en toch kon ik daar niet bij/"heen": ik wist gewoon niet hóe.
Ik zeg hiermee niet dat dat ook voor Radiance geldt, ik ben geen deskundige, ik herken het alleen, en ik ken haar irl ook.
En zij is zich goed bewust van zichzelf.
Dus dan kan het imo 2 dingen betekenen:
-het is (blijkbaar, constatering bij jezelf) geen groot verdriet, het gaat (kennelijk) niet zo diep, het doet haar minder dan ze had verwacht
-ze voelt dat er meer zit, maar dat ze is "afgesneden" van het voelen van wat er zit.
Bij heel veel mensen komt na jaren en jaren bij de psych of coach oid oud zeer naar boven, waar ze soms zelf geen idee van hadden.
De lading ervan, bedoel ik, zelfs zonder aan die aanleiding te denken, gewoon die hele "bal" vol verdriet komt er dan uit.
Ook mensen met burnout kunnen onbedaarlijk (en zonder dat zelf te kunnen stoppen) huilbuien hebben, zonder dat ze aan de aanleiding denken of precies weten/omschrijven waaróm ze dan huilen en blijven huilen (zonder de bijbehorende aanleiding te denken, de mentale component, in het brein "voelen" als het ware).
De emotie (in het brein) en de lading ervan (chemische en fysieke component) zijn ook nog 2 verschillende dingen imo, nog los van de aanleiding (de gedachten, beelden, woorden, ervaren van de situatie/ gebeurtenis die aanleiding was/ is).
Bij stress reageert het brein door bepaalde stoffen/ hormonen (stresshormonen zoals adrenaline) aan te maken. Dan nog reageert iedereen daar anders op. En kunnen sommigen dat maanden of jaren "negeren", normaal vinden, niet merken.
Anyway, ik ben daar niet in geschoold, ik weet alleen wat ik weet en ervaren heb (soort dissociatie) en hoe enorm moeilijk proces dat is geweest om dat lijntje naar "echt voelen wat je voelt" te herstellen.
Ik weet het verschil voor mezelf inmiddels (gelukkig) wel.
Dan nog heb ik afgelopen 2 jaar ook dat "gedempt" (en ik was me daar bewust van dat ik dat deed, uit automatisme/ terugval in oude mechanisme van "gewoon blijven lachen en doorgaan" dit keer, zoiets als "nu ff niet".
Maar lang niet iedereen is zich daar bewust van en constateert dan achteraf dat pas, dat ze zichzelf eigenlijk hebben afgeleid omdat ze bijv dat maar niet wílden voelen (nadat het uit was bijv).
Of omdat ze denken dat ze daar niet te lang bij stil moeten staan, dat het over zou moeten zijn, willen niet dat emoties zoveel invloed hebben, gaan "vrolijk" verder om daar later alsnog tegenaan te lopen en te merken dat het alsnog opbreekt.
(bijv als ze opnieuw verliefd worden, denken eraan toe te zijn en met die verliefdheid ook de pijn van de vorige ervaringen bovenkomen).
En als je wel bewust wordt (bijv in therapie) van je mechanismen, dan is dat bewustworden nog niet genoeg om andere manier te kiezen, dat moet je echt bewust aanleren herhalen en blijven herhalen om vervangen door die nieuwe, die beter zijn voor je, anders/beter mee leert omgaan.
Voor mij is het het verschil tussen waarnemen/ constateren/ denken: "ik ben verdrietig" (van een afstandje zeg maar: het wel "weten"/merken, maar niet voelen) en "verdriet voélen" (het ook ervaren).
Je kan vol verdriet of andere emotie zitten en toch "vrolijk" positief doorgaan.
Sommige (geoefende) mensen zien het verschil wel aan allerlei lichaamstaal.
-
Ik heb dat = teken gebruikt idd, omdat het in mijn ogen een vorm van beheersing is.
Niet zélfbeheersing, want imo is het een onbewust beheersen (onder controle houden) van het uiten van die emotie, een onbewust mechanisme van verdringing.
Daarmee hoeft de aanleiding niet vergeten te zijn, wat jij misschien bedoelt is dat je ooit dat mechanisme hebt aangeleerd zonder dat je nu de aanleiding nog weet?
(ik ken de termen niet die jij noemt, ik ben een leek, he, geen psych).
Ik houd er zo mijn eigen theorieen op na, uit inzichten, ervaring (mijn ervaringen en die van anderen), verbanden leggen tussen eigen inzichten en kennis nemen van de ideeen/theorieen van anderen, maar ook neuropsychologische onderzoeken die steeds meer inzicht geeft in bepaalde menselijke processen en de werking van het brein, wisselwerking tussen brein en lichaam. Of brein, geest en lichaam.
Dat voert hier te ver, maar daarop baseer ik wat ik "weet" of de blik waarmee ik een issue interpreteer).
Bedoel je dat je bijv in je verdriet aan bepaalde situaties denkt die je verdrietig maakt (herinnering is dan (terug)denken van de beelden en woorden van de situaties, wat er gezegd is, gelukkige momenten die je nu moet missen, je gedachten aan alles wat de aanleiding is voor wat je verdrietig maakt en daarop de emotie voelt (verdriet, gemis, pijnlijk)?
Je kan namelijk best benoemen dat je verdrietig bent (je toestand) en wat de aanleiding is, het praten erover tegen iemand, zonder het op dat moment ook fysiek echt te voelen en zonder dat je je bewust inhoudt.
Ik bedoel dat je bijv bij een psych heel goed over emoties én aanleidingen kan praten, zonder het op dat moment te voelen.
En idd heel goed te weten wat je mechanisme is.
Dat copingmechanisme kan je natuur zijn geworden, zodanig dat dat onbewust gebeurt.
Veel mensen leren bijv ook dat je niet overal en altijd in snikken uit kan barsten, bijv als je relatie verbroken is en je bent op je werk en kunnen dat verplaatsen naar wanneer ze alleen thuis zijn.
Er zijn ook mensen die nooit huilen, zich "flink houden".
De aanleiding voor dat mechanisme wat je in aanleg/vroege jeugd hebt aangeleerd weet je meestal idd niet, dat was geen bewust keuze.
Het verschil eigenlijk tussen "in je hoofd beleven" van de emotie of het ook daadwerkelijk voelen ervan.
Kan het niet goed uitleggen wat ik bedoel.
Je kan (heel) lange tijd emoties verbergen binnenin, alsmaar doorgaan, terwijl het wel door je hoofd spookt, je algehele stemming bepaalt, en toch niet echt voelen.
Ik ken het gevoel van afgesneden voelen van "voelen", van de automatische piloot qua gevoel zijn, zodat eea niet in je gevoel doordringt, geen pieken en dalen, het hele vermogen tot voelen is onderdrukt.
Omdat ik een leek ben (maar wel in verdiept heb, aangezien ik dat zelf ooit had) durf ik daar geen termen aan te verbinden.
Het zelfbeschermingsmechanisme kan je (zonder dat je dat zelf bewust/aktief beheerst of zelfs maar bewust wil) behoeden voor teveel emotie (het verdoofd voelen, bijv wat veel mensen omschrijven na een plots overlijden en die eerste weken/maanden niet kunnen huilen, niet door lijkt te dringen, op de automatische piloot doorgaan, en daar zelfs ongerust over worden waarom ze niks lijken te voelen).
Wat ik bedoel te zeggen is dat niet bij iedereen de emotie ook "loskomt" als ze aan de aanleiding denken of zelfs die aanleiding de hele tijd door hun hoofd spookt.
En zich wel verdrietig voelen (qua stemming), maar niet op dat moment ook dat gevoel echt in gaan.
En het kan zo'n automatisme zijn geworden dat je niet eens meer weet hoe dat wel te voelen.
Het is dus geen bewuste zelfbeheersing oid, het is een onbewust/vanzelf optredend mechanisme, ook als je je daar wel van bewust bent.
Je kan dat niet 1,2,3 zelf veranderen door je er bewust van te zijn.
Te vergelijken met andere autonome dingen als je bewust zijn van dat je koorts hebt of dat je een hoge hartslag hebt, die constateren, te hoog vinden en willen dat die omlaag gaat. Dan gebeurt dat nog niet.
(tenzij je zo'n monnik bent die door hele dagen mediteren zelfs die onbewuste automatische processen als hartslag en lichaamstemperatuur kan beinvloeden).
Een ander mechanisme is bewust aan te leren, maar dat gebeurt niet zomaar.
Niet omdat je het nu wil en je nu als volwassene opbreekt omdat je merkt dat je dat doet en vindt dat dat niet klopt.
Toen destijds mijn vader overleed, ging ik fluitend verder alsof er niks gebeurd was: ik voelde het niet.
Na een paar weken voelde ik wel aan dat dat niet klopte, ben ik in therapie gegaan.
En toch kon ik er niet/nauwelijks bij, terwijl ik er (emotieloos) over kon praten en ook over andere eerdere heftige gebeurtenissen.
Dan konden ze zeggen: "voel dat maar" en toch kon ik daar niet bij/"heen": ik wist gewoon niet hóe.
Ik zeg hiermee niet dat dat ook voor Radiance geldt, ik ben geen deskundige, ik herken het alleen, en ik ken haar irl ook.
En zij is zich goed bewust van zichzelf.
Dus dan kan het imo 2 dingen betekenen:
-het is (blijkbaar, constatering bij jezelf) geen groot verdriet, het gaat (kennelijk) niet zo diep, het doet haar minder dan ze had verwacht
-ze voelt dat er meer zit, maar dat ze is "afgesneden" van het voelen van wat er zit.
Bij heel veel mensen komt na jaren en jaren bij de psych of coach oid oud zeer naar boven, waar ze soms zelf geen idee van hadden.
De lading ervan, bedoel ik, zelfs zonder aan die aanleiding te denken, gewoon die hele "bal" vol verdriet komt er dan uit.
Ook mensen met burnout kunnen onbedaarlijk (en zonder dat zelf te kunnen stoppen) huilbuien hebben, zonder dat ze aan de aanleiding denken of precies weten/omschrijven waaróm ze dan huilen en blijven huilen (zonder de bijbehorende aanleiding te denken, de mentale component, in het brein "voelen" als het ware).
De emotie (in het brein) en de lading ervan (chemische en fysieke component) zijn ook nog 2 verschillende dingen imo, nog los van de aanleiding (de gedachten, beelden, woorden, ervaren van de situatie/ gebeurtenis die aanleiding was/ is).
Bij stress reageert het brein door bepaalde stoffen/ hormonen (stresshormonen zoals adrenaline) aan te maken. Dan nog reageert iedereen daar anders op. En kunnen sommigen dat maanden of jaren "negeren", normaal vinden, niet merken.
Anyway, ik ben daar niet in geschoold, ik weet alleen wat ik weet en ervaren heb (soort dissociatie) en hoe enorm moeilijk proces dat is geweest om dat lijntje naar "echt voelen wat je voelt" te herstellen.
Ik weet het verschil voor mezelf inmiddels (gelukkig) wel.
Dan nog heb ik afgelopen 2 jaar ook dat "gedempt" (en ik was me daar bewust van dat ik dat deed, uit automatisme/ terugval in oude mechanisme van "gewoon blijven lachen en doorgaan" dit keer, zoiets als "nu ff niet".
Maar lang niet iedereen is zich daar bewust van en constateert dan achteraf dat pas, dat ze zichzelf eigenlijk hebben afgeleid omdat ze bijv dat maar niet wílden voelen (nadat het uit was bijv).
Of omdat ze denken dat ze daar niet te lang bij stil moeten staan, dat het over zou moeten zijn, willen niet dat emoties zoveel invloed hebben, gaan "vrolijk" verder om daar later alsnog tegenaan te lopen en te merken dat het alsnog opbreekt.
(bijv als ze opnieuw verliefd worden, denken eraan toe te zijn en met die verliefdheid ook de pijn van de vorige ervaringen bovenkomen).
En als je wel bewust wordt (bijv in therapie) van je mechanismen, dan is dat bewustworden nog niet genoeg om andere manier te kiezen, dat moet je echt bewust aanleren herhalen en blijven herhalen om vervangen door die nieuwe, die beter zijn voor je, anders/beter mee leert omgaan.
Voor mij is het het verschil tussen waarnemen/ constateren/ denken: "ik ben verdrietig" (van een afstandje zeg maar: het wel "weten"/merken, maar niet voelen) en "verdriet voélen" (het ook ervaren).
Je kan vol verdriet of andere emotie zitten en toch "vrolijk" positief doorgaan.
Sommige (geoefende) mensen zien het verschil wel aan allerlei lichaamstaal.
-
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
dinsdag 31 maart 2015 om 11:35
quote:Suzy65 schreef op 31 maart 2015 @ 11:23:
Ik bedoel dat je bijv bij een psych heel goed over emoties én aanleidingen kan praten, zonder het op dat moment te voelen.
En idd heel goed te weten wat je mechanisme is.
Dat copingmechanisme kan je natuur zijn geworden, zodanig dat dat onbewust gebeurt.
Veel mensen leren bijv ook dat je niet overal en altijd in snikken uit kan barsten, bijv als je relatie verbroken is en je bent op je werk en kunnen dat verplaatsen naar wanneer ze alleen thuis zijn.
Er zijn ook mensen die nooit huilen, zich "flink houden".
De aanleiding voor dat mechanisme wat je in aanleg/vroege jeugd hebt aangeleerd weet je meestal idd niet, dat was geen bewust keuze.
Het verschil eigenlijk tussen "in je hoofd beleven" van de emotie of het ook daadwerkelijk voelen ervan.
Je kan (heel) lange tijd emoties verbergen binnenin, alsmaar doorgaan, terwijl het wel door je hoofd spookt, je algehele stemming bepaalt, en toch niet echt voelen.
Ik ken het gevoel van afgesneden voelen van "voelen", van de automatische piloot qua gevoel zijn, zodat eea niet in je gevoel doordringt, geen pieken en dalen, het hele vermogen tot voelen is onderdrukt.
-Zo is het precies!
Ik bedoel dat je bijv bij een psych heel goed over emoties én aanleidingen kan praten, zonder het op dat moment te voelen.
En idd heel goed te weten wat je mechanisme is.
Dat copingmechanisme kan je natuur zijn geworden, zodanig dat dat onbewust gebeurt.
Veel mensen leren bijv ook dat je niet overal en altijd in snikken uit kan barsten, bijv als je relatie verbroken is en je bent op je werk en kunnen dat verplaatsen naar wanneer ze alleen thuis zijn.
Er zijn ook mensen die nooit huilen, zich "flink houden".
De aanleiding voor dat mechanisme wat je in aanleg/vroege jeugd hebt aangeleerd weet je meestal idd niet, dat was geen bewust keuze.
Het verschil eigenlijk tussen "in je hoofd beleven" van de emotie of het ook daadwerkelijk voelen ervan.
Je kan (heel) lange tijd emoties verbergen binnenin, alsmaar doorgaan, terwijl het wel door je hoofd spookt, je algehele stemming bepaalt, en toch niet echt voelen.
Ik ken het gevoel van afgesneden voelen van "voelen", van de automatische piloot qua gevoel zijn, zodat eea niet in je gevoel doordringt, geen pieken en dalen, het hele vermogen tot voelen is onderdrukt.
-Zo is het precies!
dinsdag 31 maart 2015 om 16:07
In mijn geval vergelijk ik het weleens met Suske en Wiske: in 1 van die boeken heeft Lambik door een klap op zijn hoofd zijn geheugen verloren of denkt dat ie iemand anders is en keert pas terug in zichzelf door een nieuwe heftige klap op zijn hoofd.
Zoiets is het bij mij ook gegaan destijds.
De klap en omvang van scheiding en uiteenvallen van mijn gezin zette alle sluizen open en daarmee kwam ook oud opgekropt leed (incl oude traumatische oorzaken/ aanleidingen waar ik mezelf destijds onbewust "op slot" had gezet).
Die gelegenheid heb ik eigenlijk aangegrepen om voor eens en altijd de diepte in te gaan met mezelf en oa mbv een professional die oude beschadigende ervaringen te "helen".
Op te schonen als het ware, me bewust te worden van mijn essenties (drijfveren, mechanismen, levenslessen, de ware uitdagingen in mijn leven, wat ik wóu leren en gaan ervaren/ alsnog leren, oefenen).
Waarbij ik veelal op overtuigingen en aanleg/opvoeding/ omgeving enz gebaseerd bleek te leven, en niet naar mijn innerlijk.
Hoe meer ik daar wel bewust naar ging leven, hoe beter.
Lastig uitleggen, maar toen ik eenmaal weer verbinding had met dat voelen, wou ik dat never nooit meer "kwijt".
En dat kan je zo houden, door te voelen wat je voelt, direct danwel zsm, niet te laten oplopen iig.
Toch is dat erin geslopen.
Recent oud zeer, zeg maar, wat toch weer alles bij elkaar een opgekropte bal vormde.
Al ging ik nu en dan de diepte wel in met mezelf (of in cursus oid), er zat nog eea dwars, dat wist ik wel.
En afgelopen herfst/winter opnieuw onverwachts diep geraakt, zij het niet door een klap
Maar door letterlijk "diep gaan" geraakt in oa empathische vermogens, in- en mee(be)leving, herkenning, raken van ook mijn essenties, drijvende krachten, minpunten, onmacht en pijnplekken, doorvragen.
Wezenlijke dingen die leidden naar wezenlijk contact.
En wezenlijk contact met mezelf (weer! en gelukkig maar!).
Niet alleen diepe emoties zoals verdriet, maar tegelijkertijd ook alle mooie emoties.
Kan het niet uitleggen maar als je die verbinding met jezelf soms "kwijt" ben en dan weer opent, is dat ook overweldigend.
Ook intuitie en inzichten (in jezelf en anderen) enzo staat dan volop op aktief.
Dus tja, ik weet dat het kan, dat wist ik al eerder mbv zelf gecoacht worden, cursussen enz.
Allereerst moet je dat echt willen en bereid toe zijn, willen opzoeken en niet bang zijn voor wat er boven kan komen. Weten dat je die kracht gewoon hebt, dat die ook vrijkomt in de vorm van veerkracht.
Dat je door eea heen moet voordat je die ruimte voelt, en daarmee energie vrij hebt gemaakt, door niet langer eea met je mee te sleuren.
Dat (verleden/recente ladingen van eerdere emotionele "negatieve" emoties die dwarszaten) kan je dan (pas) werkelijk achter je laten.
En wérkelijk positief doorgaan, op nieuwe uitdagingen richten.
Dat zegt niet dat je alleen nog maar positief bent, wel dat je volop energie voelt.
En waar je die vervolgens in stopt is nog steeds prioriteiten en keuzes maken.
Nieuwe inzichten en of je daar daadwerkelijk iets mee doet.
Het residu of nieuwe teleurstellingen/ hordes komen niet langer op een stapel "ouwe dossiers" en dus geen berg om tegenop te zien, die kan je dan direct of veel makkelijker nemen.
En op "nieuw" richten, opnieuw koers bepalen.
Juist door weer te voelen blijf je daar niet in hangen.
Je moet vertrouwen hebben dat dat overgaat, al is dat niet na 1 huilbui of 1 week.
Ik heb die maanden ook bewust dat laten gaan, en kon me dat ook veroorloven om ff andere dingen on hold te zetten en hier prioriteit van te maken.
Daar ben ik nu blij om!
Die "bagage" ben ik nu kwijt.
Nu goed afwegen waar ik die energie op ga storten komende tijd.
In elk geval vrij van die schaduw die over van alles lag.
Daarmee zijn nog niet alle aspecten van je leven plots "leuk" of gemakkelijk, maar heb je er zin in en energie voor, welke je meer en minder aandacht geeft, op korte of langere termijn iets mee wil/doet.
En wat eerst.
Het geeft opluchting, overzicht, frisse blik op eea.
Een gevoel van "heelheid" (ook al is niet alles perfect oid) en vertrouwen in de toekomst, in jezelf, hernieuwde drive om eea te veranderen.
Geen gepieker meer, niet vastzitten, eea makkelijker naast je neer kunnen leggen en weer plannen maken, creatief zijn, en uitvoeren, proberen, ontdekken.
Zoiets is het bij mij ook gegaan destijds.
De klap en omvang van scheiding en uiteenvallen van mijn gezin zette alle sluizen open en daarmee kwam ook oud opgekropt leed (incl oude traumatische oorzaken/ aanleidingen waar ik mezelf destijds onbewust "op slot" had gezet).
Die gelegenheid heb ik eigenlijk aangegrepen om voor eens en altijd de diepte in te gaan met mezelf en oa mbv een professional die oude beschadigende ervaringen te "helen".
Op te schonen als het ware, me bewust te worden van mijn essenties (drijfveren, mechanismen, levenslessen, de ware uitdagingen in mijn leven, wat ik wóu leren en gaan ervaren/ alsnog leren, oefenen).
Waarbij ik veelal op overtuigingen en aanleg/opvoeding/ omgeving enz gebaseerd bleek te leven, en niet naar mijn innerlijk.
Hoe meer ik daar wel bewust naar ging leven, hoe beter.
Lastig uitleggen, maar toen ik eenmaal weer verbinding had met dat voelen, wou ik dat never nooit meer "kwijt".
En dat kan je zo houden, door te voelen wat je voelt, direct danwel zsm, niet te laten oplopen iig.
Toch is dat erin geslopen.
Recent oud zeer, zeg maar, wat toch weer alles bij elkaar een opgekropte bal vormde.
Al ging ik nu en dan de diepte wel in met mezelf (of in cursus oid), er zat nog eea dwars, dat wist ik wel.
En afgelopen herfst/winter opnieuw onverwachts diep geraakt, zij het niet door een klap
Maar door letterlijk "diep gaan" geraakt in oa empathische vermogens, in- en mee(be)leving, herkenning, raken van ook mijn essenties, drijvende krachten, minpunten, onmacht en pijnplekken, doorvragen.
Wezenlijke dingen die leidden naar wezenlijk contact.
En wezenlijk contact met mezelf (weer! en gelukkig maar!).
Niet alleen diepe emoties zoals verdriet, maar tegelijkertijd ook alle mooie emoties.
Kan het niet uitleggen maar als je die verbinding met jezelf soms "kwijt" ben en dan weer opent, is dat ook overweldigend.
Ook intuitie en inzichten (in jezelf en anderen) enzo staat dan volop op aktief.
Dus tja, ik weet dat het kan, dat wist ik al eerder mbv zelf gecoacht worden, cursussen enz.
Allereerst moet je dat echt willen en bereid toe zijn, willen opzoeken en niet bang zijn voor wat er boven kan komen. Weten dat je die kracht gewoon hebt, dat die ook vrijkomt in de vorm van veerkracht.
Dat je door eea heen moet voordat je die ruimte voelt, en daarmee energie vrij hebt gemaakt, door niet langer eea met je mee te sleuren.
Dat (verleden/recente ladingen van eerdere emotionele "negatieve" emoties die dwarszaten) kan je dan (pas) werkelijk achter je laten.
En wérkelijk positief doorgaan, op nieuwe uitdagingen richten.
Dat zegt niet dat je alleen nog maar positief bent, wel dat je volop energie voelt.
En waar je die vervolgens in stopt is nog steeds prioriteiten en keuzes maken.
Nieuwe inzichten en of je daar daadwerkelijk iets mee doet.
Het residu of nieuwe teleurstellingen/ hordes komen niet langer op een stapel "ouwe dossiers" en dus geen berg om tegenop te zien, die kan je dan direct of veel makkelijker nemen.
En op "nieuw" richten, opnieuw koers bepalen.
Juist door weer te voelen blijf je daar niet in hangen.
Je moet vertrouwen hebben dat dat overgaat, al is dat niet na 1 huilbui of 1 week.
Ik heb die maanden ook bewust dat laten gaan, en kon me dat ook veroorloven om ff andere dingen on hold te zetten en hier prioriteit van te maken.
Daar ben ik nu blij om!
Die "bagage" ben ik nu kwijt.
Nu goed afwegen waar ik die energie op ga storten komende tijd.
In elk geval vrij van die schaduw die over van alles lag.
Daarmee zijn nog niet alle aspecten van je leven plots "leuk" of gemakkelijk, maar heb je er zin in en energie voor, welke je meer en minder aandacht geeft, op korte of langere termijn iets mee wil/doet.
En wat eerst.
Het geeft opluchting, overzicht, frisse blik op eea.
Een gevoel van "heelheid" (ook al is niet alles perfect oid) en vertrouwen in de toekomst, in jezelf, hernieuwde drive om eea te veranderen.
Geen gepieker meer, niet vastzitten, eea makkelijker naast je neer kunnen leggen en weer plannen maken, creatief zijn, en uitvoeren, proberen, ontdekken.
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
dinsdag 31 maart 2015 om 20:58
Meestal sla ik lange lappen tekst over, maar de titel van TO triggerde om toch alles te lezen.
Inmiddels besef ik dat er bij mij veel boosheid van vroeger diep van binnen zit. Daardoor reageer ik vaak veel te heftig wanneer ik het ergens niet mee eens ben. Te heftig voor dat moment, zowel zakelijk als privé. Jullie berichten zetten me wel aan het denken. Te lang te veel onderdrukt om maar door te kunnen gaan en op zulke momenten komt al dat oude zeer naar boven. Niet handig en ik moet hier dus wat mee.
Dankjewel voor de eyeopener.
Inmiddels besef ik dat er bij mij veel boosheid van vroeger diep van binnen zit. Daardoor reageer ik vaak veel te heftig wanneer ik het ergens niet mee eens ben. Te heftig voor dat moment, zowel zakelijk als privé. Jullie berichten zetten me wel aan het denken. Te lang te veel onderdrukt om maar door te kunnen gaan en op zulke momenten komt al dat oude zeer naar boven. Niet handig en ik moet hier dus wat mee.
Dankjewel voor de eyeopener.
dinsdag 31 maart 2015 om 22:24
Wat fijn, Ramy72.
Gun jezelf idd om jezelf op te schonen: idd ook oude woede die nooit geuit is, kan zich vastzetten en elke keer (erbij) oplaaien.
Wacht je ook te lang en ontplof je dan als je bepaalde grenzen dik voorbij bent pas en dan heftig?
(als een soort opblaasbal vol emoties die je lang onder water houdt, tot je verslapt en explosief opspringt?)
Het is fijn als je dat kan oplossen!
Succes!
Gun jezelf idd om jezelf op te schonen: idd ook oude woede die nooit geuit is, kan zich vastzetten en elke keer (erbij) oplaaien.
Wacht je ook te lang en ontplof je dan als je bepaalde grenzen dik voorbij bent pas en dan heftig?
(als een soort opblaasbal vol emoties die je lang onder water houdt, tot je verslapt en explosief opspringt?)
Het is fijn als je dat kan oplossen!
Succes!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
dinsdag 31 maart 2015 om 23:17
Meds: het gaat erom als het je wél blijft lastigvallen.
Als gebeurtenissen uit verleden (al dan niet recent) teveel invloed krijgen op het nu.
Als je eea makkelijk naast je neerlegt is het idd geen probleem.
Als je merkt dat het verhindert om verder te gaan en een grotere rol speelt in je gedachten en gevoelens, dan is het een goed idee om er iets aan te doen.
Zonde als dat je leven overschaduwt als dat niet vanzelf over gaat, in cirkeltjes blijft hangen, als dat niet hoeft.
Bij sommigen gaat dat niet vanzelf, is dat af- en aan te leren hoe dan wel mee om te gaan, of te leren loslaten.
Je hoeft m.i. niet de gebeurtenissen opnieuw te herleven.
Geblokkeerde emoties waarvan je zelf beseft dat je onderdrukt of ze verdooft, kan je maar beter wel iets aan doen, lijkt mij.
Dan helpt het niet om te zeggen: leef gewoon wat luchtiger, neem het niet serieus.
Zo helpt EMDR de lading van de emotionele herinnering te veranderen.
Veel mensen negeren juist hun oprechte gevoelens (los van of ze ook wáár of "terecht" zijn, dat doet er vaak niet toe, het erkennen van gevoelens betekent niet er vol aan toe moeten geven of je aan over te geven. Ze mogen er gewoon zijn, ipv bevochten, onderdrukt, verdoofd te worden, enz.
Eindeloos piekeren helpt iig niks, ben ik met je eens.
Maar je gedachten en gevoelens helemaal niet serieus nemen is afhankelijk van wat er speelt, niet altijd aan te bevelen.
Zoveel mensen die langere tijd hun gevoelens en signalen niet serieus nemen en overspannen, burnout of depressief raken.
Het is vaak te makkelijk om te zeggen: joh, "gewoon niet meer doen" (gewoon niet meer jaloers zijn, verongelijkt, wantrouwig, verdrietig, angstig, gestresst, boos, buitenproportioneel agressief, depressief, gewoon positief zijn, gaat vanzelf over als je er geen aandacht aan besteedt, enz).
Daarmee is het nog niet weg.
Ik ben ervan overtuigd dat sommige dingen (terugkerende gedachten en/of gevoelens) je iets te leren of te zeggen hebben. Die kan je geen aandacht geven, negeren, niet serieus nemen, maar daarmee zijn ze nog niet automatisch ook "weg".
Zsm doorgaan alsof er niks aan de hand is breekt mensen later alsnog op.
Wat is erop tegen om je bewust te worden van eigen manieren om te dealen met problemen of beperkingen als dat je belemmert?
Hoeveel mensen gaan na einde relatie zsm gewoon door en lopen dan alsnog tegen datzelfde probleem (bijv met vertrouwen van nieuwe partner) aan, en pas als ze die nieuwe partner al hebben?
Dat dan alles (pas) weer bovenkomt en nog even levend aanwezig blijkt te zijn, niet weg was daarmee, omdat ze dat niet voelden op het moment van die pijn?
Ik blijf van mening dat niet-gevoelde pijn (op het moment zelf dat je dat ervaart) zich juist kan vastzetten en juist onderhuids veel meer invloed krijgt dan als je dat wel op dat moment had gevoeld en geuit.
Zo zijn er genoeg mensen die nooit een stap verder komen nadat hun partner vreemd is gegaan, hun vertrouwen heeft verbroken, hun verlaten hebben, of hun ouders levenslang eea kwalijk bleven nemen, alle mannen wantrouwen, blijven haten, met wrok rondlopen, enz.
Zonde als dat wel veranderd kan worden.
Als gebeurtenissen uit verleden (al dan niet recent) teveel invloed krijgen op het nu.
Als je eea makkelijk naast je neerlegt is het idd geen probleem.
Als je merkt dat het verhindert om verder te gaan en een grotere rol speelt in je gedachten en gevoelens, dan is het een goed idee om er iets aan te doen.
Zonde als dat je leven overschaduwt als dat niet vanzelf over gaat, in cirkeltjes blijft hangen, als dat niet hoeft.
Bij sommigen gaat dat niet vanzelf, is dat af- en aan te leren hoe dan wel mee om te gaan, of te leren loslaten.
Je hoeft m.i. niet de gebeurtenissen opnieuw te herleven.
Geblokkeerde emoties waarvan je zelf beseft dat je onderdrukt of ze verdooft, kan je maar beter wel iets aan doen, lijkt mij.
Dan helpt het niet om te zeggen: leef gewoon wat luchtiger, neem het niet serieus.
Zo helpt EMDR de lading van de emotionele herinnering te veranderen.
Veel mensen negeren juist hun oprechte gevoelens (los van of ze ook wáár of "terecht" zijn, dat doet er vaak niet toe, het erkennen van gevoelens betekent niet er vol aan toe moeten geven of je aan over te geven. Ze mogen er gewoon zijn, ipv bevochten, onderdrukt, verdoofd te worden, enz.
Eindeloos piekeren helpt iig niks, ben ik met je eens.
Maar je gedachten en gevoelens helemaal niet serieus nemen is afhankelijk van wat er speelt, niet altijd aan te bevelen.
Zoveel mensen die langere tijd hun gevoelens en signalen niet serieus nemen en overspannen, burnout of depressief raken.
Het is vaak te makkelijk om te zeggen: joh, "gewoon niet meer doen" (gewoon niet meer jaloers zijn, verongelijkt, wantrouwig, verdrietig, angstig, gestresst, boos, buitenproportioneel agressief, depressief, gewoon positief zijn, gaat vanzelf over als je er geen aandacht aan besteedt, enz).
Daarmee is het nog niet weg.
Ik ben ervan overtuigd dat sommige dingen (terugkerende gedachten en/of gevoelens) je iets te leren of te zeggen hebben. Die kan je geen aandacht geven, negeren, niet serieus nemen, maar daarmee zijn ze nog niet automatisch ook "weg".
Zsm doorgaan alsof er niks aan de hand is breekt mensen later alsnog op.
Wat is erop tegen om je bewust te worden van eigen manieren om te dealen met problemen of beperkingen als dat je belemmert?
Hoeveel mensen gaan na einde relatie zsm gewoon door en lopen dan alsnog tegen datzelfde probleem (bijv met vertrouwen van nieuwe partner) aan, en pas als ze die nieuwe partner al hebben?
Dat dan alles (pas) weer bovenkomt en nog even levend aanwezig blijkt te zijn, niet weg was daarmee, omdat ze dat niet voelden op het moment van die pijn?
Ik blijf van mening dat niet-gevoelde pijn (op het moment zelf dat je dat ervaart) zich juist kan vastzetten en juist onderhuids veel meer invloed krijgt dan als je dat wel op dat moment had gevoeld en geuit.
Zo zijn er genoeg mensen die nooit een stap verder komen nadat hun partner vreemd is gegaan, hun vertrouwen heeft verbroken, hun verlaten hebben, of hun ouders levenslang eea kwalijk bleven nemen, alle mannen wantrouwen, blijven haten, met wrok rondlopen, enz.
Zonde als dat wel veranderd kan worden.
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
dinsdag 31 maart 2015 om 23:42
Ja, dat bedoel ik ook.
Niet in je eentje blijven tobben.
Zoek daar een professional bij.
Die reiken tools aan, andere manieren van ermee omgaan idd (veelal cognitief).
Soms zijn een paar sessies idd voldoende om weer zelf verder te kunnen.
Ik bedoel dus niet de ervaringen opnieuw moeten beleven,dat is achterhaald, en ook de oorzaken achterhalen.
Dat het achterhaald is om ouwe gebeurtenissen opnieuw te beleven en de bijbehorende emotie te doorleven is idd achterhaald.
Wel is het meest bevrijdende om opgekropt/ opgestapeld verdriet, woede enz de ruimte (alsnog) te geven.
Psych's en coaches enzo willen nog steeds mensen het liefst "in het gevoel" zien te krijgen, achterhalen wat dwars zit, niet alleen praten, ook voelen en tools mee te krijgen om ermee te dealen, of schema's oid om nieuwe manieren te leren die beter passen bij wat het individuele probleem is.
Intussen zijn er zo'n slordige 900.000 mensen die antidepressiva slikken om juist allerlei emoties af te vlakken.
En zijn sommige therapieen voornamelijk afgeschaft en de cognitieve gedragstherapie wel vergoed, omdat verzekeraars dat willen.
De vraag is of dat afdoende is, kan symptoombestrijding zijn.
Maar idd hebben veel vroegere therapievormen ook niet geholpen.
Zo simpel is het iig niet, mensen kunnen echt veel last hebben van vroegere ervaringen, ook als dat niet eens trauma's zijn.
Ingesleten overlevings- en copingmechanismen die als volwassene in de weg zitten, nieuwe aanleren, terugvallen enz zijn niet 1,2,3 met succes geimplementeerd in mensen.
Vergis je niet in het aantal mensen dat inmiddels op andere manieren "dealt" met problemen (alleen al schrikbarend % jongeren en pillen, joints, alcohol enz).
Zelf blijven rondlopen zorgt er ook voor dat er afgelopen decennia meer en meer "verkeerde" middelen om te onderdrukken/ verdoven gebruikt worden.
Juist (denk ik) omdat mensen denken dat ze daar zelf mee moeten kunnen dealen, en dat toch niet lukt op eigen houtje.
Mn negatieve of ongewenste gevoelens als pijn uit de weg willen gaan.
Denken dat ze alsmaar positief moeten doorgaan en het vanzelf wel over gaat als ze er niks mee doen, niet aan denken, zichzelf ervan afleiden.
Niet in je eentje blijven tobben.
Zoek daar een professional bij.
Die reiken tools aan, andere manieren van ermee omgaan idd (veelal cognitief).
Soms zijn een paar sessies idd voldoende om weer zelf verder te kunnen.
Ik bedoel dus niet de ervaringen opnieuw moeten beleven,dat is achterhaald, en ook de oorzaken achterhalen.
Dat het achterhaald is om ouwe gebeurtenissen opnieuw te beleven en de bijbehorende emotie te doorleven is idd achterhaald.
Wel is het meest bevrijdende om opgekropt/ opgestapeld verdriet, woede enz de ruimte (alsnog) te geven.
Psych's en coaches enzo willen nog steeds mensen het liefst "in het gevoel" zien te krijgen, achterhalen wat dwars zit, niet alleen praten, ook voelen en tools mee te krijgen om ermee te dealen, of schema's oid om nieuwe manieren te leren die beter passen bij wat het individuele probleem is.
Intussen zijn er zo'n slordige 900.000 mensen die antidepressiva slikken om juist allerlei emoties af te vlakken.
En zijn sommige therapieen voornamelijk afgeschaft en de cognitieve gedragstherapie wel vergoed, omdat verzekeraars dat willen.
De vraag is of dat afdoende is, kan symptoombestrijding zijn.
Maar idd hebben veel vroegere therapievormen ook niet geholpen.
Zo simpel is het iig niet, mensen kunnen echt veel last hebben van vroegere ervaringen, ook als dat niet eens trauma's zijn.
Ingesleten overlevings- en copingmechanismen die als volwassene in de weg zitten, nieuwe aanleren, terugvallen enz zijn niet 1,2,3 met succes geimplementeerd in mensen.
Vergis je niet in het aantal mensen dat inmiddels op andere manieren "dealt" met problemen (alleen al schrikbarend % jongeren en pillen, joints, alcohol enz).
Zelf blijven rondlopen zorgt er ook voor dat er afgelopen decennia meer en meer "verkeerde" middelen om te onderdrukken/ verdoven gebruikt worden.
Juist (denk ik) omdat mensen denken dat ze daar zelf mee moeten kunnen dealen, en dat toch niet lukt op eigen houtje.
Mn negatieve of ongewenste gevoelens als pijn uit de weg willen gaan.
Denken dat ze alsmaar positief moeten doorgaan en het vanzelf wel over gaat als ze er niks mee doen, niet aan denken, zichzelf ervan afleiden.
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
woensdag 1 april 2015 om 09:09
Allemaal heel hartelijk dank voor de moeite die jullie hebben willen nemen om jullie inzichten te delen met mij. Heel verhelderend!
Ik ga therapie overwegen en ben een beetje aan het zoeken naar wat bij me zou passen. Waarschijnlijk is het zo'n sterk mechanisme dat ik dat niet zelf zal kunnen doorbreken.
Ik ga therapie overwegen en ben een beetje aan het zoeken naar wat bij me zou passen. Waarschijnlijk is het zo'n sterk mechanisme dat ik dat niet zelf zal kunnen doorbreken.
woensdag 1 april 2015 om 09:22
Radiance: goed dat je dat overweegt en rondkijkt!
ik zou een haptonoom aanraden of iets in die richting iig.
Dat is toch een benadering die het voelen en lichaamstaal enz als invalshoek heeft, op meer let dan (alleen) gesprekssessies doet. Ook zintuigen en ademhaling enz.
Ik zit ff te denken wat/wie ik in jouw buurt kan aanraden.
NLP vind ik ook wel wat voor jou.
Hebben we het vd week wel ff over.
Ik heb wel een paar adresjes misschien.
ik zou een haptonoom aanraden of iets in die richting iig.
Dat is toch een benadering die het voelen en lichaamstaal enz als invalshoek heeft, op meer let dan (alleen) gesprekssessies doet. Ook zintuigen en ademhaling enz.
Ik zit ff te denken wat/wie ik in jouw buurt kan aanraden.
NLP vind ik ook wel wat voor jou.
Hebben we het vd week wel ff over.
Ik heb wel een paar adresjes misschien.
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
donderdag 2 april 2015 om 01:28
quote:Radiance schreef op 01 april 2015 @ 09:09:
Allemaal heel hartelijk dank voor de moeite die jullie hebben willen nemen om jullie inzichten te delen met mij. Heel verhelderend!
Ik ga therapie overwegen en ben een beetje aan het zoeken naar wat bij me zou passen. Waarschijnlijk is het zo'n sterk mechanisme dat ik dat niet zelf zal kunnen doorbreken.
Het begint met vertrouwen hebben in jezelf. Ook bij de psycholoog/psychiater krijg je wel het gereedschap aangereikt om je doel te bereiken, maar uiteindelijk moet je toch zelf doen.
Nog voordat alle reacties kwamen had je zelf ergens al door dat er iets niet klopte aan de manier waarop je met jezelf omgaat. Dat je hier 'bevestiging' hebt gevonden is fijn, maar je zult al gauw merken als je enige vorm van therapie ondergaat dat je op jezelf moet/mag vertrouwen en niet altijd bevestiging nodig hebt. Uiteindelijk leven we in een wereld van vol psychologen en psychiaters. Maar weinig hebben een diploma hierin. Een paar jaar geleden zei een vriendin van mijn moeder tegen mij: 'Je moet toch een hulp van het GGZ overwegen.' Ik overdacht het toen veel en vervolgens zei ze tegen mij: 'Het is goed dat je aan hulp denkt, maar leg ook niet al je hoop in die hulp.' En ik begreep wat ze daarmee probeerde te zeggen. Het is aan jou om de balans te vinden.
Het antwoord op jouw vraag eindigt niet met de bevestiging of derden jouw gedrag en manier van werken en omgaan met je zelf weer normaal vinden, maar het antwoord ligt in jouw gevoel. Je zult vanzelf merken wanneer je weer beter in je vel zit. Jij leeft met jezelf en alleen jij kunt pas weer merken wanneer het weer beter gaat op het vlak dat jij wilt verbeteren en je pas wanneer het beter gaat als je niet (constant) de bevestiging van anderen ervoor nodig hebt.
Allemaal heel hartelijk dank voor de moeite die jullie hebben willen nemen om jullie inzichten te delen met mij. Heel verhelderend!
Ik ga therapie overwegen en ben een beetje aan het zoeken naar wat bij me zou passen. Waarschijnlijk is het zo'n sterk mechanisme dat ik dat niet zelf zal kunnen doorbreken.
Het begint met vertrouwen hebben in jezelf. Ook bij de psycholoog/psychiater krijg je wel het gereedschap aangereikt om je doel te bereiken, maar uiteindelijk moet je toch zelf doen.
Nog voordat alle reacties kwamen had je zelf ergens al door dat er iets niet klopte aan de manier waarop je met jezelf omgaat. Dat je hier 'bevestiging' hebt gevonden is fijn, maar je zult al gauw merken als je enige vorm van therapie ondergaat dat je op jezelf moet/mag vertrouwen en niet altijd bevestiging nodig hebt. Uiteindelijk leven we in een wereld van vol psychologen en psychiaters. Maar weinig hebben een diploma hierin. Een paar jaar geleden zei een vriendin van mijn moeder tegen mij: 'Je moet toch een hulp van het GGZ overwegen.' Ik overdacht het toen veel en vervolgens zei ze tegen mij: 'Het is goed dat je aan hulp denkt, maar leg ook niet al je hoop in die hulp.' En ik begreep wat ze daarmee probeerde te zeggen. Het is aan jou om de balans te vinden.
Het antwoord op jouw vraag eindigt niet met de bevestiging of derden jouw gedrag en manier van werken en omgaan met je zelf weer normaal vinden, maar het antwoord ligt in jouw gevoel. Je zult vanzelf merken wanneer je weer beter in je vel zit. Jij leeft met jezelf en alleen jij kunt pas weer merken wanneer het weer beter gaat op het vlak dat jij wilt verbeteren en je pas wanneer het beter gaat als je niet (constant) de bevestiging van anderen ervoor nodig hebt.
donderdag 2 april 2015 om 01:40
quote:katha schreef op 02 april 2015 @ 01:28:
[...]
Het begint met vertrouwen hebben in jezelf. Ook bij de psycholoog/psychiater krijg je wel het gereedschap aangereikt om je doel te bereiken, maar uiteindelijk moet je het toch zelf doen.
Nog voordat alle reacties kwamen op je OP, had je zelf ergens al door dat er iets niet klopte aan de manier waarop je met jezelf omgaat. Dat je hier 'bevestiging' hebt gevonden is fijn, maar je zult al gauw merken als je enige vorm van therapie ondergaat. dat je op jezelf moet/mag vertrouwen en niet altijd bevestiging nodig hebt om te weten hoe het met jezelf gaat. Uiteindelijk leven we in een wereld van psychologen en psychiaters, maar weinig hebben een diploma hierin. Een paar jaar geleden zei een vriendin van mijn moeder tegen mij: 'Je moet toch eens hulp van het GGZ overwegen.' Ik overdacht het toen veel en vervolgens zei ze tegen mij: 'Het is goed dat je aan hulp denkt, maar leg ook niet al je hoop in die hulp.' En ik begreep wat ze daarmee probeerde te zeggen.
Het is aan jou om de balans te vinden.
Het antwoord op jouw vraag eindigt niet met de bevestiging of derden jouw gedrag en manier van verwerken en omgaan met jezelf weer normaal vinden, maar het antwoord ligt in jouw gevoel. Je zult vanzelf merken wanneer je weer beter in je vel zit. Jij leeft met jezelf en alleen jij kunt pas weer merken wanneer het weer beter gaat op het vlak dat jij wilt verbeteren en je pas wanneer het beter gaat als je niet (constant) de bevestiging van anderen ervoor nodig hebt.
Toevoeging:
Ik heb me overigens proberen te weerhouden van meerdere uitgebreide posts. Ik bemerkte dat je veel uitgebreide reacties kreeg van forummers die hun hart en ziel in de post leggen, maar TO, zelf heb je heel weinig van jezelf laten zien. Heel weinig informatie gegeven. Het bleef allemaal zeer algemeen. Daarom dacht ik ook, ik weerhoud me van verdere posts wat ik wil je ook niet het idee geven dat je probleem ongelooflijk groot is. Dat kan zo zijn, maar hoeft niet perse. En daarom zeg ik je ook, vind een balans tussen alle reacties, de mogelijke hulp die je aangeboden krijgt en jezelf.
Want ik weet dat alleen al het vinden van de juiste therapie voor veel mensen een hels karwei kan zijn. Daarom betrek ik de post op het vertrouwen in jezelf. Vragen die voor jouw belangrijk zijn is: "Ervaar ik moeilijkheden en strubbelingen in mijn leven door de manier waarop ik met verwerking omga, en zorgt die manier van verwerking ervoor dat ik veel minder plezier in mijn leven ervaar? En dan moet je eerlijk met je zelf.
**Je hebt te weinig informatie vrijgegeven (daar ben je niet verplicht toe) om echt wat van jouw probleem, dat jij zelf (denkt) te ervaren als probleem, ook echt een probleem is. Soms kun je jezelf ook dingen aanpraten.
[...]
Het begint met vertrouwen hebben in jezelf. Ook bij de psycholoog/psychiater krijg je wel het gereedschap aangereikt om je doel te bereiken, maar uiteindelijk moet je het toch zelf doen.
Nog voordat alle reacties kwamen op je OP, had je zelf ergens al door dat er iets niet klopte aan de manier waarop je met jezelf omgaat. Dat je hier 'bevestiging' hebt gevonden is fijn, maar je zult al gauw merken als je enige vorm van therapie ondergaat. dat je op jezelf moet/mag vertrouwen en niet altijd bevestiging nodig hebt om te weten hoe het met jezelf gaat. Uiteindelijk leven we in een wereld van psychologen en psychiaters, maar weinig hebben een diploma hierin. Een paar jaar geleden zei een vriendin van mijn moeder tegen mij: 'Je moet toch eens hulp van het GGZ overwegen.' Ik overdacht het toen veel en vervolgens zei ze tegen mij: 'Het is goed dat je aan hulp denkt, maar leg ook niet al je hoop in die hulp.' En ik begreep wat ze daarmee probeerde te zeggen.
Het is aan jou om de balans te vinden.
Het antwoord op jouw vraag eindigt niet met de bevestiging of derden jouw gedrag en manier van verwerken en omgaan met jezelf weer normaal vinden, maar het antwoord ligt in jouw gevoel. Je zult vanzelf merken wanneer je weer beter in je vel zit. Jij leeft met jezelf en alleen jij kunt pas weer merken wanneer het weer beter gaat op het vlak dat jij wilt verbeteren en je pas wanneer het beter gaat als je niet (constant) de bevestiging van anderen ervoor nodig hebt.
Toevoeging:
Ik heb me overigens proberen te weerhouden van meerdere uitgebreide posts. Ik bemerkte dat je veel uitgebreide reacties kreeg van forummers die hun hart en ziel in de post leggen, maar TO, zelf heb je heel weinig van jezelf laten zien. Heel weinig informatie gegeven. Het bleef allemaal zeer algemeen. Daarom dacht ik ook, ik weerhoud me van verdere posts wat ik wil je ook niet het idee geven dat je probleem ongelooflijk groot is. Dat kan zo zijn, maar hoeft niet perse. En daarom zeg ik je ook, vind een balans tussen alle reacties, de mogelijke hulp die je aangeboden krijgt en jezelf.
Want ik weet dat alleen al het vinden van de juiste therapie voor veel mensen een hels karwei kan zijn. Daarom betrek ik de post op het vertrouwen in jezelf. Vragen die voor jouw belangrijk zijn is: "Ervaar ik moeilijkheden en strubbelingen in mijn leven door de manier waarop ik met verwerking omga, en zorgt die manier van verwerking ervoor dat ik veel minder plezier in mijn leven ervaar? En dan moet je eerlijk met je zelf.
**Je hebt te weinig informatie vrijgegeven (daar ben je niet verplicht toe) om echt wat van jouw probleem, dat jij zelf (denkt) te ervaren als probleem, ook echt een probleem is. Soms kun je jezelf ook dingen aanpraten.
donderdag 2 april 2015 om 09:34
Dank Katha voor je bijdrage.
Soms moet je iets lezen om te (h)erkennen hoe het bij jezelf werkt en gaat. Ik ben het ontzettend met je eens dat je op jezelf mag vertrouwen. Hopelijk word ik daar steeds beter in.
En ja informatie geven is een lastige, ik hou altijd rekening met het meelezen van bekenden en wil niet dat mijn hele ziel en zaligheid op het www herkenbaar is.
Soms moet je iets lezen om te (h)erkennen hoe het bij jezelf werkt en gaat. Ik ben het ontzettend met je eens dat je op jezelf mag vertrouwen. Hopelijk word ik daar steeds beter in.
En ja informatie geven is een lastige, ik hou altijd rekening met het meelezen van bekenden en wil niet dat mijn hele ziel en zaligheid op het www herkenbaar is.
donderdag 2 april 2015 om 09:37
quote:katha schreef op 02 april 2015 @ 01:28:
[...]
Het begint met vertrouwen hebben in jezelf. Ook bij de psycholoog/psychiater krijg je wel het gereedschap aangereikt om je doel te bereiken, maar uiteindelijk moet je toch zelf doen.
Nog voordat alle reacties kwamen had je zelf ergens al door dat er iets niet klopte aan de manier waarop je met jezelf omgaat. Dat je hier 'bevestiging' hebt gevonden is fijn, maar je zult al gauw merken als je enige vorm van therapie ondergaat dat je op jezelf moet/mag vertrouwen en niet altijd bevestiging nodig hebt. Uiteindelijk leven we in een wereld van vol psychologen en psychiaters. Maar weinig hebben een diploma hierin. Een paar jaar geleden zei een vriendin van mijn moeder tegen mij: 'Je moet toch een hulp van het GGZ overwegen.' Ik overdacht het toen veel en vervolgens zei ze tegen mij: 'Het is goed dat je aan hulp denkt, maar leg ook niet al je hoop in die hulp.' En ik begreep wat ze daarmee probeerde te zeggen. Het is aan jou om de balans te vinden.
Het antwoord op jouw vraag eindigt niet met de bevestiging of derden jouw gedrag en manier van werken en omgaan met je zelf weer normaal vinden, maar het antwoord ligt in jouw gevoel. Je zult vanzelf merken wanneer je weer beter in je vel zit. Jij leeft met jezelf en alleen jij kunt pas weer merken wanneer het weer beter gaat op het vlak dat jij wilt verbeteren en je pas wanneer het beter gaat als je niet (constant) de bevestiging van anderen ervoor nodig hebt.
Eh, waar lees jij dat TO (constant) bevestiging nodig heeft?
Ze constateert imo zelf een probleem met voelen en verwerken bij zichzelf en vraagt om tips/ herkenning, niet of anderen dat normaal vinden?
En dat ze daar een professional bij gaat zoeken.
Niet dat die het gaat oplossen voor haar, maar om daarmee aan de slag te gaan.
Raciance kent zichzelf goed en wil zichzelf en haar mechanismen (die zij zelf niet gezond vindt) mbv psych onder de loep nemen.
[...]
Het begint met vertrouwen hebben in jezelf. Ook bij de psycholoog/psychiater krijg je wel het gereedschap aangereikt om je doel te bereiken, maar uiteindelijk moet je toch zelf doen.
Nog voordat alle reacties kwamen had je zelf ergens al door dat er iets niet klopte aan de manier waarop je met jezelf omgaat. Dat je hier 'bevestiging' hebt gevonden is fijn, maar je zult al gauw merken als je enige vorm van therapie ondergaat dat je op jezelf moet/mag vertrouwen en niet altijd bevestiging nodig hebt. Uiteindelijk leven we in een wereld van vol psychologen en psychiaters. Maar weinig hebben een diploma hierin. Een paar jaar geleden zei een vriendin van mijn moeder tegen mij: 'Je moet toch een hulp van het GGZ overwegen.' Ik overdacht het toen veel en vervolgens zei ze tegen mij: 'Het is goed dat je aan hulp denkt, maar leg ook niet al je hoop in die hulp.' En ik begreep wat ze daarmee probeerde te zeggen. Het is aan jou om de balans te vinden.
Het antwoord op jouw vraag eindigt niet met de bevestiging of derden jouw gedrag en manier van werken en omgaan met je zelf weer normaal vinden, maar het antwoord ligt in jouw gevoel. Je zult vanzelf merken wanneer je weer beter in je vel zit. Jij leeft met jezelf en alleen jij kunt pas weer merken wanneer het weer beter gaat op het vlak dat jij wilt verbeteren en je pas wanneer het beter gaat als je niet (constant) de bevestiging van anderen ervoor nodig hebt.
Eh, waar lees jij dat TO (constant) bevestiging nodig heeft?
Ze constateert imo zelf een probleem met voelen en verwerken bij zichzelf en vraagt om tips/ herkenning, niet of anderen dat normaal vinden?
En dat ze daar een professional bij gaat zoeken.
Niet dat die het gaat oplossen voor haar, maar om daarmee aan de slag te gaan.
Raciance kent zichzelf goed en wil zichzelf en haar mechanismen (die zij zelf niet gezond vindt) mbv psych onder de loep nemen.
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
