Psyche
alle pijlers
Rouw
woensdag 11 maart 2026 om 08:33
Beste allemaal
Mijn lieve vader is zes weken geleden overleden onverwacht tijdens een medische ingreep.
Het was een enorme shock, mijn vader was wel oud, maar stond nog volop in het leven en ik was ook heel close met hem.
De dagen na overlijden waren heftig. Ik vond de uitvaart ook heel zwaar en ik heb daarna ook hele zware weken gehad.
Vorige week ben ik bij de bedrijfsarts geweest omdat ik mij ziek had gemeld daarna.
Die gaf als advies aan om wel te starten met werken weer omdat rouw geen ziekte is en op en af gaat, en het een kwestie is van je weg er in vinden, met een afsluiting dat ik waarschijnlijk binnen enkele weken wel weer hersteld zou zijn.
Het gaat eigenlijk alleen per dag steeds slechter voor mijn gevoel. Ik ben chronisch vermoeid. Ik huil grotendeels van de dag nog. Ik heb ongelofelijke concentratieproblemen.
Ik heb inmiddels een aantal uurtjes vanuit huis geprobeerd te werken en het ging eigenlijk helemaal niet goed. Ik kan amper mail lezen of begrijpen.
Ik ben bij de poh geweest voor rouwverwerking, maar zij heeft mij teruggewezen naar de huisarts omdat ze vermoed dat ik misschien depressief ben.
Zelf heb ik ook een psycholoog en die is het daar niet helemaal mee eens, die zegt het is gewoon hele erge rouw met overbelastbaarheid , omdat er voor die tijd ook al wat dingen speelde en dit gewoon de man met de hamer is geweest.
Is dit voor jullie herkenbaar en hoe zijn jullie verder gegaan? Ik heb op dit moment een aantal uurtjes per dag dat ik denk “het gaat wel even”. Ik voel dan wel een extreme leegte maar ik kan dan wel een telefoongesprek voeren of iets doen.
Maar die uren zijn heel onvoorspelbaar. Ik kan dus niet zo goed inschatten wanneer ik zomaar ga huilen of wanneer ik wel kan werken. Aan de andere kant geven die uurtjes werken mij ook houvast in de week.
Hoe hebben jullie jullie leven weer opgepakt en herkennen jullie dit. Ik mis mijn vader zo ongelofelijk. Ik heb nog wel een moeder die woont nu plots alleen daar maak ik me ook heel veel zorgen over.
Maar de pijn dat ie nooit meer terugkomt is bijna niet te verdragen op sommige momenten .
Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen .
Liefs J
Mijn lieve vader is zes weken geleden overleden onverwacht tijdens een medische ingreep.
Het was een enorme shock, mijn vader was wel oud, maar stond nog volop in het leven en ik was ook heel close met hem.
De dagen na overlijden waren heftig. Ik vond de uitvaart ook heel zwaar en ik heb daarna ook hele zware weken gehad.
Vorige week ben ik bij de bedrijfsarts geweest omdat ik mij ziek had gemeld daarna.
Die gaf als advies aan om wel te starten met werken weer omdat rouw geen ziekte is en op en af gaat, en het een kwestie is van je weg er in vinden, met een afsluiting dat ik waarschijnlijk binnen enkele weken wel weer hersteld zou zijn.
Het gaat eigenlijk alleen per dag steeds slechter voor mijn gevoel. Ik ben chronisch vermoeid. Ik huil grotendeels van de dag nog. Ik heb ongelofelijke concentratieproblemen.
Ik heb inmiddels een aantal uurtjes vanuit huis geprobeerd te werken en het ging eigenlijk helemaal niet goed. Ik kan amper mail lezen of begrijpen.
Ik ben bij de poh geweest voor rouwverwerking, maar zij heeft mij teruggewezen naar de huisarts omdat ze vermoed dat ik misschien depressief ben.
Zelf heb ik ook een psycholoog en die is het daar niet helemaal mee eens, die zegt het is gewoon hele erge rouw met overbelastbaarheid , omdat er voor die tijd ook al wat dingen speelde en dit gewoon de man met de hamer is geweest.
Is dit voor jullie herkenbaar en hoe zijn jullie verder gegaan? Ik heb op dit moment een aantal uurtjes per dag dat ik denk “het gaat wel even”. Ik voel dan wel een extreme leegte maar ik kan dan wel een telefoongesprek voeren of iets doen.
Maar die uren zijn heel onvoorspelbaar. Ik kan dus niet zo goed inschatten wanneer ik zomaar ga huilen of wanneer ik wel kan werken. Aan de andere kant geven die uurtjes werken mij ook houvast in de week.
Hoe hebben jullie jullie leven weer opgepakt en herkennen jullie dit. Ik mis mijn vader zo ongelofelijk. Ik heb nog wel een moeder die woont nu plots alleen daar maak ik me ook heel veel zorgen over.
Maar de pijn dat ie nooit meer terugkomt is bijna niet te verdragen op sommige momenten .
Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen .
Liefs J
woensdag 11 maart 2026 om 19:24
Nog nooit een plotseling overlijden van een enorm dierbaar persoon meegemaakt zo te lezen.evelien2010 schreef: ↑11-03-2026 17:19Natuurlijk is overlijden vreselijk. Maar er is natuurlijk wel een verschil tussen een kind of jong persoon. Of iemand op hoge leeftijd of een ziek persoon waarvan je weet dat het een keer kan gebeuren. En ook niet iedereen heeft een langdurig ziekteproces. Dat is in veel gevallen juist heel erg naar. Ik heb een naaste zien aftakeken. Ja we habben alle tijd om afscheid te nemen. Maar veel liever was het onverwacht gebeurd. Zoiets wens ik niemand toe. Een overlijden is heel verdrietig maar ook onderdeel van het leven. En juist het weer oppakken van het leven is dan wel belangrijk om verder te gaan. Werken helpt daar ook bij. En collega's kunnen juist waardevol zijn in gesprekken en afleiding. Thuis op de bank zitten gaat de situatie niet beter maken.
Te goed dat je weer langzaam gaat opstarten.
Als even schouders eronder, dood hoort bij het leven zou helpen….had het natuurlijk ontzettend makkelijk geweest.
Ik ben altijd van kom op, doorgaan niet zeuren opgeven kan altijd nog als je het geprobeerd hebt maar zo simpel is het bij rouw niet.
Je post is enorm kwetsend
woensdag 11 maart 2026 om 19:28
Dat malen herken ik zo , steeds de situatie doorlopen , aan laatste jaar denken etc .Nanouk schreef: ↑11-03-2026 19:20Dat ligt er natuurlijk helemaal aan waar deze klachten vandaan komen. Ik had de eerste maanden na het overlijden van mijn moeder ook last van extreme vermoeidheid en daardoor concentratieproblemen simpel omdat ik gewoon niet goed sliep en de helemaal dag aan het malen was. Door lichte werkzaamheden te verrichten en er elke dag een paar uur uit te zijn kreeg mijn hoofd juist rusten en laadde ik op van de uurtjes dat ik even niet aan de situatie kon denken. Hierdoor werd mijn hoofd rustiger, sliep ik beter en ging mijn energielevel langzaam omhoog.
Kan mij ook voorstellen dat afleiding je hoofd leeg haalt waardoor je minder piekert en huilt . Want juist dat maakt zo moe .
Ik heb een goede podcast geluisterd over rouw, en daarin zeggen ze eigenlijk dat er twee eilanden zijn. Een eiland van verdriet en een eiland van hoop en dat je daar eigenlijk een beetje tussen moet laveren ,tussen die twee eilanden. Geen van de twee eilanden zijn juist, want te veel van een van deze twee eilanden put je uit.
woensdag 11 maart 2026 om 19:47
Rouwen over het overlijden van een dierbare is een heel persoonlijk iets. Het hangt helemaal af van de relatie, de omstandigheden, het proces. Er is geen pasklaar programma om het makkelijker te maken, het is gewoon erg moeilijk. Helaas kan ik er over meepraten, vorige maand is mijn vrouw van 55 na een lang en progressief ziekteproces overleden. Wat mij persoonlijk enigszins helpt is om niet te veel over het verleden te denken, maar me te richten op de toekomst. Maar dat lukt lang niet altijd.
TO, doe wat jouw gevoel je in geeft, wat lukt dat lukt, wat niet lukt komt nog wel. Ik hoop alleen wel voor je dat jouw LG dat kan begrijpen…
TO, doe wat jouw gevoel je in geeft, wat lukt dat lukt, wat niet lukt komt nog wel. Ik hoop alleen wel voor je dat jouw LG dat kan begrijpen…
Fate is just the weight of circumstances
woensdag 11 maart 2026 om 19:54
Gecondoleerd. Wat een verlies, een ouder die je beste maatje was. Jouw rouwproces is jouw rouwproces. Het gaat zo langzaam of snel als het gaat.
Mijn ervaring.
Mijn laatste ouder overleed ook plotseling. De eerste 2,5 week hadden mijn siblings en ik echt een letterlijke dagtaak aan alles regelen en op de vele berichten van haar vrienden, kennissen, buren, familie en mede-vrijwilligers reageren. Ik sliep ook nauwelijks en dat brak me na 3 weken echt op.
Toen ik 2 dagen na het overlijden m'n leidinggevende belde met de vraag 'Wanneer verwacht je me weer terug?' was het antwoord 'Wanneer dat weer kan, neem alle tijd". Dat gaf enorm veel rust. Toen ik na 3 weken weer zou komen snuffelen, moest ik afzeggen omdat het chronische slaapgebrek zich uitte in flauwvallen bij het minste of geringste en een week met 5 migraine-aanvallen.
Een week later begon ik met een paar dagen een paar uur op werk. En daarna werd ik teruggeroepen toen ik weer gewoon direct m'n normale uren wilde werken. Leidinggevende en collega's wilden dat ik rustig op zou bouwen, uiteraard ook om verdere uitval te voorkomen. En dat is goed geweest. Blij dat zij op die manier voor mij zorgden.
En de uren die ik eerder naar huis mocht waren altijd weer gevuld met veel geregel en soms staarde ik gewoon als een zombie voor me uit.
Het is nu ruim een jaar verder en het doet nog steeds ontzettend pijn. Ik wil haar nog steeds bellen als iets in de tuin weer mooi in bloei staat of ik iets grappigs heb meegemaakt. Ik mis haar appjes in hoofdletters als ze vond dat we iets op tv ECHT MOESTEN KIJKEN.
Maar de pijn die ik nu voel is een testament aan hoeveel ze voor me betekende en ik had haar in leven nooit willen missen, dus moet ik nu de hevige rouw dragen.
Heel veel sterkte. Dit is gewoon kut.
Mijn ervaring.
Mijn laatste ouder overleed ook plotseling. De eerste 2,5 week hadden mijn siblings en ik echt een letterlijke dagtaak aan alles regelen en op de vele berichten van haar vrienden, kennissen, buren, familie en mede-vrijwilligers reageren. Ik sliep ook nauwelijks en dat brak me na 3 weken echt op.
Toen ik 2 dagen na het overlijden m'n leidinggevende belde met de vraag 'Wanneer verwacht je me weer terug?' was het antwoord 'Wanneer dat weer kan, neem alle tijd". Dat gaf enorm veel rust. Toen ik na 3 weken weer zou komen snuffelen, moest ik afzeggen omdat het chronische slaapgebrek zich uitte in flauwvallen bij het minste of geringste en een week met 5 migraine-aanvallen.
Een week later begon ik met een paar dagen een paar uur op werk. En daarna werd ik teruggeroepen toen ik weer gewoon direct m'n normale uren wilde werken. Leidinggevende en collega's wilden dat ik rustig op zou bouwen, uiteraard ook om verdere uitval te voorkomen. En dat is goed geweest. Blij dat zij op die manier voor mij zorgden.
En de uren die ik eerder naar huis mocht waren altijd weer gevuld met veel geregel en soms staarde ik gewoon als een zombie voor me uit.
Het is nu ruim een jaar verder en het doet nog steeds ontzettend pijn. Ik wil haar nog steeds bellen als iets in de tuin weer mooi in bloei staat of ik iets grappigs heb meegemaakt. Ik mis haar appjes in hoofdletters als ze vond dat we iets op tv ECHT MOESTEN KIJKEN.
Maar de pijn die ik nu voel is een testament aan hoeveel ze voor me betekende en ik had haar in leven nooit willen missen, dus moet ik nu de hevige rouw dragen.
Heel veel sterkte. Dit is gewoon kut.
woensdag 11 maart 2026 om 19:59
Oh zeker wel. Zowel heel plotseling als na een lang ziekbed zoals ik beschreef. Waarschijnlijk gaat iedereen anders met rouw om. Ik zie de dood als onderdeel van het leven.Nanouk schreef: ↑11-03-2026 19:24Nog nooit een plotseling overlijden van een enorm dierbaar persoon meegemaakt zo te lezen.
Als even schouders eronder, dood hoort bij het leven zou helpen….had het natuurlijk ontzettend makkelijk geweest.
Ik ben altijd van kom op, doorgaan niet zeuren opgeven kan altijd nog als je het geprobeerd hebt maar zo simpel is het bij rouw niet.
Je post is enorm kwetsend
Zeker bij mensen op hoge leeftijd. Natuurlijk heb je verdriet en mis je die persoon intens. Maar van wegzakken in verdriet heb ik nog nooit iemand beter zien worden. Dat wil niet zeggen dat je niet heel erg verdrietig kunt zijn. Dat is heel normaal. Maar juist afleiding en haalbare activiteiten zijn goed. Net als behouden van ritme en structuur. En werk kan daarbij helpen.
woensdag 11 maart 2026 om 20:01
Gecondoleerd TO!
Vaak is het zo dat mensen berustender zijn als iemand de 80 heeft bereikt. Ik betrap mezelf ook wel op een beetje een jaloerse reactie. Wauw, 80 of zelfs 80+, dat is decennia verwijderd van de leeftijd die allebei mijn ouders bereikten. Sinds midden 30 (ikzelf) ben ik al alleen over (ook enig kind).
Tegelijkertijd is die reactie van mij zinloos want rouw is rouw. En als je er zo moe van bent dan kun je niet werken, wat ze er ook van zeggen. Ik ben ook intens moe geweest in rouw en dat is wat het is, het neemt alles over.
Het wordt beter, en dan weer erger, en weer beter en langzaam worden de pieken langer. Maar je kunt niet stellen dat het met een paar weken over is, punt, klaar. Het is voor iedereen anders.
Vaak is het zo dat mensen berustender zijn als iemand de 80 heeft bereikt. Ik betrap mezelf ook wel op een beetje een jaloerse reactie. Wauw, 80 of zelfs 80+, dat is decennia verwijderd van de leeftijd die allebei mijn ouders bereikten. Sinds midden 30 (ikzelf) ben ik al alleen over (ook enig kind).
Tegelijkertijd is die reactie van mij zinloos want rouw is rouw. En als je er zo moe van bent dan kun je niet werken, wat ze er ook van zeggen. Ik ben ook intens moe geweest in rouw en dat is wat het is, het neemt alles over.
Het wordt beter, en dan weer erger, en weer beter en langzaam worden de pieken langer. Maar je kunt niet stellen dat het met een paar weken over is, punt, klaar. Het is voor iedereen anders.
woensdag 11 maart 2026 om 20:08
Gecondoleerd.
Het doet er allemaal niet toe. Wat normaal is, wat verwacht mag worden, wat er nog meer aan de hand zou kunnen zijn: jij bent niet in staat om te werken.
Vraag om een second opinion van een bedrijfsarts.
Twijfel niet aan jezelf en je arbeidsethos.
Zo snel mogelijk weer beginnen na een groot verlies is een mening, geen wetenschap.
Mijn collega verloor zijn vrouw bij de geboorte van hun baby en mijn baas zei tegen hem: 'kom over een jaar eens op de koffie'
Het doet er allemaal niet toe. Wat normaal is, wat verwacht mag worden, wat er nog meer aan de hand zou kunnen zijn: jij bent niet in staat om te werken.
Vraag om een second opinion van een bedrijfsarts.
Twijfel niet aan jezelf en je arbeidsethos.
Zo snel mogelijk weer beginnen na een groot verlies is een mening, geen wetenschap.
Mijn collega verloor zijn vrouw bij de geboorte van hun baby en mijn baas zei tegen hem: 'kom over een jaar eens op de koffie'
woensdag 11 maart 2026 om 20:28
gardening.angel schreef: ↑11-03-2026 19:54Maar de pijn die ik nu voel is een testament aan hoeveel ze voor me betekende en ik had haar in leven nooit willen missen, dus moet ik nu de hevige rouw dragen.
Wat mooi om er zo naar te kijken.
woensdag 11 maart 2026 om 20:29
Gecondoleerd en jij ook sterktecygnus schreef: ↑11-03-2026 19:47Rouwen over het overlijden van een dierbare is een heel persoonlijk iets. Het hangt helemaal af van de relatie, de omstandigheden, het proces. Er is geen pasklaar programma om het makkelijker te maken, het is gewoon erg moeilijk. Helaas kan ik er over meepraten, vorige maand is mijn vrouw van 55 na een lang en progressief ziekteproces overleden. Wat mij persoonlijk enigszins helpt is om niet te veel over het verleden te denken, maar me te richten op de toekomst. Maar dat lukt lang niet altijd.
TO, doe wat jouw gevoel je in geeft, wat lukt dat lukt, wat niet lukt komt nog wel. Ik hoop alleen wel voor je dat jouw LG dat kan begrijpen…
woensdag 11 maart 2026 om 20:34
Ik denk ook steeds , de pijn die ik heb is het gevolg van de liefde die ik voel en de band die we hebben.gardening.angel schreef: ↑11-03-2026 19:54Gecondoleerd. Wat een verlies, een ouder die je beste maatje was. Jouw rouwproces is jouw rouwproces. Het gaat zo langzaam of snel als het gaat.
Mijn ervaring.
Mijn laatste ouder overleed ook plotseling. De eerste 2,5 week hadden mijn siblings en ik echt een letterlijke dagtaak aan alles regelen en op de vele berichten van haar vrienden, kennissen, buren, familie en mede-vrijwilligers reageren. Ik sliep ook nauwelijks en dat brak me na 3 weken echt op.
Toen ik 2 dagen na het overlijden m'n leidinggevende belde met de vraag 'Wanneer verwacht je me weer terug?' was het antwoord 'Wanneer dat weer kan, neem alle tijd". Dat gaf enorm veel rust. Toen ik na 3 weken weer zou komen snuffelen, moest ik afzeggen omdat het chronische slaapgebrek zich uitte in flauwvallen bij het minste of geringste en een week met 5 migraine-aanvallen.
Een week later begon ik met een paar dagen een paar uur op werk. En daarna werd ik teruggeroepen toen ik weer gewoon direct m'n normale uren wilde werken. Leidinggevende en collega's wilden dat ik rustig op zou bouwen, uiteraard ook om verdere uitval te voorkomen. En dat is goed geweest. Blij dat zij op die manier voor mij zorgden.
En de uren die ik eerder naar huis mocht waren altijd weer gevuld met veel geregel en soms staarde ik gewoon als een zombie voor me uit.
Het is nu ruim een jaar verder en het doet nog steeds ontzettend pijn. Ik wil haar nog steeds bellen als iets in de tuin weer mooi in bloei staat of ik iets grappigs heb meegemaakt. Ik mis haar appjes in hoofdletters als ze vond dat we iets op tv ECHT MOESTEN KIJKEN.
Maar de pijn die ik nu voel is een testament aan hoeveel ze voor me betekende en ik had haar in leven nooit willen missen, dus moet ik nu de hevige rouw dragen.
Heel veel sterkte. Dit is gewoon kut.
woensdag 11 maart 2026 om 20:37
Ik begrijp dat heel goed . Ik ben in de 50 en mijn vader kwijt, maar heel veel vrienden van mij zijn al met 30 jaar ouders kwijt . Dat is oneerlijk en “ klopt “ niet helemaal . Ik ben ook blij dat ik zo lang mijn vader in mijn leven heb gehad .Sappho schreef: ↑11-03-2026 20:01Gecondoleerd TO!
Vaak is het zo dat mensen berustender zijn als iemand de 80 heeft bereikt. Ik betrap mezelf ook wel op een beetje een jaloerse reactie. Wauw, 80 of zelfs 80+, dat is decennia verwijderd van de leeftijd die allebei mijn ouders bereikten. Sinds midden 30 (ikzelf) ben ik al alleen over (ook enig kind).
Tegelijkertijd is die reactie van mij zinloos want rouw is rouw. En als je er zo moe van bent dan kun je niet werken, wat ze er ook van zeggen. Ik ben ook intens moe geweest in rouw en dat is wat het is, het neemt alles over.
Het wordt beter, en dan weer erger, en weer beter en langzaam worden de pieken langer. Maar je kunt niet stellen dat het met een paar weken over is, punt, klaar. Het is voor iedereen anders.
woensdag 11 maart 2026 om 21:04
Ik heb rouwen als heel eenzaam ervaren. Ik heb ook geen partner of kinderen.
Het leven gaat gewoon door voor iedereen en ze snappen niet of zien niet hoe moeilijk je het nog hebt. Ik durfde er ook niet steeds over te beginnen na een tijdje terwijl ik het wel heel moeilijk had.
Op m'n werk was er weinig begrip, dat hielp ook niet.
Gelukkig had ik wel een goede vriendin waar ik bij terecht kon.
Pas na een jaar of 2 voelde ik me weer ongeveer "normaal", nog steeds wel moeilijke momenten.
Het is echt normaal om het zwaar te hebben, ik hoop dat ze je op je werk de ruimte geven.
Het leven gaat gewoon door voor iedereen en ze snappen niet of zien niet hoe moeilijk je het nog hebt. Ik durfde er ook niet steeds over te beginnen na een tijdje terwijl ik het wel heel moeilijk had.
Op m'n werk was er weinig begrip, dat hielp ook niet.
Gelukkig had ik wel een goede vriendin waar ik bij terecht kon.
Pas na een jaar of 2 voelde ik me weer ongeveer "normaal", nog steeds wel moeilijke momenten.
Het is echt normaal om het zwaar te hebben, ik hoop dat ze je op je werk de ruimte geven.
woensdag 11 maart 2026 om 21:09
Die eenzaamheid herken ik, de eerste twee weken word je de hele dag gebeld en wil iedereen weten hoe het met je gaat. Maar al snel gaat iedereen weer verder met zijn eigen leven en dat is ook logisch.xiongmao schreef: ↑11-03-2026 21:04Ik heb rouwen als heel eenzaam ervaren. Ik heb ook geen partner of kinderen.
Het leven gaat gewoon door voor iedereen en ze snappen niet of zien niet hoe moeilijk je het nog hebt. Ik durfde er ook niet steeds over te beginnen na een tijdje terwijl ik het wel heel moeilijk had.
Op m'n werk was er weinig begrip, dat hielp ook niet.
Gelukkig had ik wel een goede vriendin waar ik bij terecht kon.
Pas na een jaar of 2 voelde ik me weer ongeveer "normaal", nog steeds wel moeilijke momenten.
Het is echt normaal om het zwaar te hebben, ik hoop dat ze je op je werk de ruimte geven.
Toch voelt het alsof de wereld supersnel gaat en ik niet meer kan bijbenen.
woensdag 11 maart 2026 om 21:13
Ja, precies.Janneke350 schreef: ↑11-03-2026 21:09Die eenzaamheid herken ik, de eerste twee weken word je de hele dag gebeld en wil iedereen weten hoe het met je gaat. Maar al snel gaat iedereen weer verder met zijn eigen leven en dat is ook logisch.
Toch voelt het alsof de wereld supersnel gaat en ik niet meer kan bijbenen.
Ik snap het ook wel. Ik heb voor ik dit meemaakte nooit beseft hoe heftig rouw is en wat een impact het heeft en hoe lang het duurt. Stom misschien. Nu ben ik veel meelevender en probeer ik er bewust voor anderen te zijn die er doorheen gaan.
Ik hoop dat je je snel beter voelt, maar met ruimte voor rouw en herinneringen.
woensdag 11 maart 2026 om 21:45
Ik ken de metafoor als roeien met twee roeispanen. De ene roeispaan is van verlies: verdriet, boosheid, gemis, alle emoties die bij rouw komen kijken toestaan, terugverlangen naar vroeger etc. De andere roeispaan is van herstel: doorgaan, afleidingen zoeken, (nieuwe) toekomstplannen maken, nieuwe doelen en acties. Als je maar aan één roeispaan trekt blijf je rondjes draaien, pas als je beide roeispanen evenveel energie geeft ga je werkelijk vooruit. Deze metafoor heeft mij erg geholpen in een rouwproces waar ik alleen maar aan het herstel zat te trekken om vooruit te willen, pas toen ik ook het grote verdriet echt ruimte gaf als het zich aandoende veranderde er werkelijk iets van binnen en ging ik me heel langzaam beter voelen. Wat ik mooi vindt aan deze metafoor is dat het actief is, je doet zelf iets. Soms spreken mensen ook wel van rouwarbeid.Janneke350 schreef: ↑11-03-2026 19:28Dat malen herken ik zo , steeds de situatie doorlopen , aan laatste jaar denken etc .
Kan mij ook voorstellen dat afleiding je hoofd leeg haalt waardoor je minder piekert en huilt . Want juist dat maakt zo moe .
Ik heb een goede podcast geluisterd over rouw, en daarin zeggen ze eigenlijk dat er twee eilanden zijn. Een eiland van verdriet en een eiland van hoop en dat je daar eigenlijk een beetje tussen moet laveren ,tussen die twee eilanden. Geen van de twee eilanden zijn juist, want te veel van een van deze twee eilanden put je uit.
Fijn hè, om zo via een podcast of boekje wat meer inzicht te krijgen in wat je nou eigenlijk overkomt allemaal.
En wat goed dat je voor jezelf bent opgekomen tegen je leidinggevende! Hopelijk kan de huisarts je nog wat steunen. Dat de POH al van depressie sprak vind ik wel bijzonder trouwens. Van een familielid die bekend is met depressie weet ik juist dat diens psycholoog het eerste (half) jaar na een groot verlies helemaal niet wilde spreken over een mogelijke depressie, omdat rouw er gewoon hartstikke veel op kan lijken. Maar daarbij worden de klachten dan vanzelf lichter naarmate de rouw doorleeft wordt.
woensdag 11 maart 2026 om 22:26
Gecondoleerd met dit grote verlies.
Zes weken is nog kort... geef jezelf de tijd en ruimte om verdriet te hebben. Op welke manier is voor iedereen anders. Net zoals hoeveel tijd je daarvoor nodig hebt.
Mijn vader is in 2023 overleden, na een periode met heel veel emotionele impact. Na 2 jaar rouwen kon ik hardop zeggen dat mijn rouwperiode voorbij was. Dit betekent niet dat ik niet nog steeds vaak aan hem denk, maar het gevoel is anders geworden.
Als jij niet in staat bent om normaal te functioneren, mag je je (naar mijn mening) ziekmelden. Ziek zijn hoeft niet altijd lichamelijk te zijn.
Heel veel sterkte. Ik hoop dat je langzaam de figuurlijke zon weer zal zien schijnen.
Zes weken is nog kort... geef jezelf de tijd en ruimte om verdriet te hebben. Op welke manier is voor iedereen anders. Net zoals hoeveel tijd je daarvoor nodig hebt.
Mijn vader is in 2023 overleden, na een periode met heel veel emotionele impact. Na 2 jaar rouwen kon ik hardop zeggen dat mijn rouwperiode voorbij was. Dit betekent niet dat ik niet nog steeds vaak aan hem denk, maar het gevoel is anders geworden.
Als jij niet in staat bent om normaal te functioneren, mag je je (naar mijn mening) ziekmelden. Ziek zijn hoeft niet altijd lichamelijk te zijn.
Heel veel sterkte. Ik hoop dat je langzaam de figuurlijke zon weer zal zien schijnen.
Soms voelt het niet goed om een ander teleur te stellen, maar is het wel de beste keuze voor jezelf....
woensdag 11 maart 2026 om 23:06
Er zijn hele mooie reacties gegeven in het topic, waardoor je hopelijk ziet dat je niet de enige bent en dat verdriet op het werk niet meer dan logisch is. Je wereld wordt nooit meer precies hetzelfde, maar werk en collega's kunnen wel helpen de structuur weer terug te krijgen.
Ik weet niet hoeveel uur je normaal in dienst werkt (fulltime of parttime) maar ik snap het advies van de bedrijfsarts en ik vind het niet raar dat je na een zestal weken weer (gedeeltelijk) verwacht wordt op je werk. Ik vind dat echt heel schappelijk van je werkgever, dat is een lange verloftijd.
Wellicht kun je tijdelijk wat minder uren werken, en plan je die vrije tijd in voor therapieën, e.d.?
Sterkte!
Ik weet niet hoeveel uur je normaal in dienst werkt (fulltime of parttime) maar ik snap het advies van de bedrijfsarts en ik vind het niet raar dat je na een zestal weken weer (gedeeltelijk) verwacht wordt op je werk. Ik vind dat echt heel schappelijk van je werkgever, dat is een lange verloftijd.
Wellicht kun je tijdelijk wat minder uren werken, en plan je die vrije tijd in voor therapieën, e.d.?
Sterkte!
donderdag 12 maart 2026 om 07:29
Janneke350 schreef: ↑11-03-2026 19:24Dat is redelijk onder controle dankzij hormoon therapie .
Maar heb wel een zwaar jaar achter de rug , met operaties , overgang , relatie uit etc . Kon daar best mee dealen maar dit overlijden heeft me echt knock-out geslagen lijkt wel.
Buiten alles was mijn vader echt mijn maatje , dat hij tijdens een ingreep overleed is echt enorm schokkend . Mis hem heel erg . Kan soms niet stoppen met huilen .
Eigenlijk is deze week net zo erg ineens als de week vlak na overlijden.
Het zal voor iedereen anders zijn, de ene heeft een goede band met z’n ouders de andere minder, de ene is ziek de ander gaat onverwacht dood, et cetera. Verlies van een valt mij echt enorm zwaar. Het voelt ook zo leeg soms, als die emoties. Huilen , dan weer leegte , dan weer uitgeput.
Lieverd, jij bent niet (alleen) in de rouw. Dit klinkt als een dikke vette burnout, getriggerd door de dood van je vader, maar waarschijnlijk al ruim daarvoor op de achtergrond aanwezig.
donderdag 12 maart 2026 om 08:58
Ik denk het ook. Rouw is ontzettend heftig: ik denk helemaal als het onverwacht is maar TO had enorm veel op haar bordje en het overlijden van haar vader was de bekende druppel.
Ik denk namelijk dat als je 'stabiel' bent je buigzaam genoeg bent om het te dragen als het om een oudere ouder gaat. Dat betekent niet dat je niet enorm verdrietig bent maar wel dat je er niet onderdoor gaat.
Heel veel sterkte TO. Ik hoop dat je je snel wat stabieler voelt
Alles gaat voorbij
donderdag 12 maart 2026 om 15:09
Joppie schreef: ↑12-03-2026 08:58Ik denk het ook. Rouw is ontzettend heftig: ik denk helemaal als het onverwacht is maar TO had enorm veel op haar bordje en het overlijden van haar vader was de bekende druppel.
Ik denk namelijk dat als je 'stabiel' bent je buigzaam genoeg bent om het te dragen als het om een oudere ouder gaat. Dat betekent niet dat je niet enorm verdrietig bent maar wel dat je er niet onderdoor gaat.
Heel veel sterkte TO. Ik hoop dat je je snel wat stabieler voelt
Precies dit. Er lag gewoon al teveel op haar bordje en ze kon dit er niet bij hebben. Dat is heel logisch en menselijk! Ik denk alleen dat TO wel terug moet naar de huisarts en bedrijfsarts zodat ze haar niet langer als een gevalletje van simpele rouw beschouwen, want dat is dit niet.
Disclaimer: ik ben zelf mijn ouders verloren toen ze nog geen 70 waren, waarvan eentje heel plotseling, dus ik heb hier wel wat ervaring mee.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
