Psyche
alle pijlers
Rouwen...zo vermoeiend
zaterdag 28 december 2013 om 22:33
Een paar maanden geleden is mijn vader overleden aan een hartaanval. Ondanks dat hij al een paar jaar hartpatiënt was, kwam het toch onverwacht. Hij was pas 62.
Ik ben vreselijk emotioneel onder zijn dood. Ik kan er niet lang over praten met mensen, omdat ik dan begin te huilen, wat ik op mijn werk vooral vervelend vind. Anderzijds word ik ook sneller boos (om alles wat me stoort) en ik heb hele lage tolerantie voor alles wat me geen positieve energie geeft.
Ik leef normaliter op ratio, wat het zo vermoeiend en frustrerend maakt om zo verdrietig te zijn om dingen die ik niet kan veranderen. Ik functioneer verder goed (ik eet, slaap, werk), maar ik kan dit slecht hebben van mezelf. Ik wil verder.
Ik weet niet of het zin heeft om tips te vragen, maar ik wilde in ieder geval even mijn frustratie kwijt. Ik ben te ongedurig om te rouwen...
Ik ben vreselijk emotioneel onder zijn dood. Ik kan er niet lang over praten met mensen, omdat ik dan begin te huilen, wat ik op mijn werk vooral vervelend vind. Anderzijds word ik ook sneller boos (om alles wat me stoort) en ik heb hele lage tolerantie voor alles wat me geen positieve energie geeft.
Ik leef normaliter op ratio, wat het zo vermoeiend en frustrerend maakt om zo verdrietig te zijn om dingen die ik niet kan veranderen. Ik functioneer verder goed (ik eet, slaap, werk), maar ik kan dit slecht hebben van mezelf. Ik wil verder.
Ik weet niet of het zin heeft om tips te vragen, maar ik wilde in ieder geval even mijn frustratie kwijt. Ik ben te ongedurig om te rouwen...
zaterdag 28 december 2013 om 22:37
Geef het de tijd. 4 jaar geleden is mijn moeder ook volkomen onverwacht gestorven, ook nog eens heel ver van huis, dat gaf al enorm veel gedoe. Ook te jong.
Het rouwen is doodvermoeiend. Ik functioneerde ook goed qua slapen, eten en werk maar sjesis wat was ik moe.
Tips heb ik verder niet want het moet gaan zoals het gaat. Maar geef wel toe aan de moeheid, Ga op tijd slapen en ontspannen. Want het vreet je op.
Rouwen is echt een aanslag.
Het rouwen is doodvermoeiend. Ik functioneerde ook goed qua slapen, eten en werk maar sjesis wat was ik moe.
Tips heb ik verder niet want het moet gaan zoals het gaat. Maar geef wel toe aan de moeheid, Ga op tijd slapen en ontspannen. Want het vreet je op.
Rouwen is echt een aanslag.
zaterdag 28 december 2013 om 23:34
Mijn vader is een paar maanden geleden ook plots overleden, nog geen 60. Ik merk vooral dat ik veel meer uitschieters heb in mijn gevoelens: als ik verdrietig ben ben ik heel verdrietig, maar als ik blij ben ben ik ook heel blij. Ik merk wel dat het nu, na een maand of 8, iets meer begint af te vlakken, en dat ik daarin relatief snel ben (in vergelijking met eigen familie).. Heb je iemand waarbij je je ei kwijt kunt? Ik heb bijvoorbeeld mijn man, die natuurlijk mijn vader wel goed kende maar niet zo'n hechte band had als ik of mijn moeder/broer, en bij hem hoef ik niet bang te zijn dat ik hem meesleep in mijn verdriet. Daardoor kan ik heel goed mijn verdriet bij hem uiten, terwijl ik bij m'n moeder juist inhoud omdat ik bang ben haar mee te slepen. Hoe voel jij dat?
zaterdag 28 december 2013 om 23:48
quote:pampas schreef op 28 december 2013 @ 23:34:
Mijn vader is een paar maanden geleden ook plots overleden, nog geen 60. Ik merk vooral dat ik veel meer uitschieters heb in mijn gevoelens: als ik verdrietig ben ben ik heel verdrietig, maar als ik blij ben ben ik ook heel blij. Ik merk wel dat het nu, na een maand of 8, iets meer begint af te vlakken, en dat ik daarin relatief snel ben (in vergelijking met eigen familie).. Heb je iemand waarbij je je ei kwijt kunt? Ik heb bijvoorbeeld mijn man, die natuurlijk mijn vader wel goed kende maar niet zo'n hechte band had als ik of mijn moeder/broer, en bij hem hoef ik niet bang te zijn dat ik hem meesleep in mijn verdriet. Daardoor kan ik heel goed mijn verdriet bij hem uiten, terwijl ik bij m'n moeder juist inhoud omdat ik bang ben haar mee te slepen. Hoe voel jij dat?Ik praat wel met mensen in mijn omgeving, en ik kan ook altijd bij m'n vriend terecht, maar die snappen het inderdaad niet. Ik ben enig kind, dus helaas geen broers of zussen om mee te praten. Ik ben ook erg bang om mijn moeder mee te slepen in mijn verdriet. Ik wil ook graag de sterke zijn voor ons twee, want voor haar moet het nog veel erger zijn dan voor mij, maar uiteindelijk is zij altijd weer degene die mij troost...
Mijn vader is een paar maanden geleden ook plots overleden, nog geen 60. Ik merk vooral dat ik veel meer uitschieters heb in mijn gevoelens: als ik verdrietig ben ben ik heel verdrietig, maar als ik blij ben ben ik ook heel blij. Ik merk wel dat het nu, na een maand of 8, iets meer begint af te vlakken, en dat ik daarin relatief snel ben (in vergelijking met eigen familie).. Heb je iemand waarbij je je ei kwijt kunt? Ik heb bijvoorbeeld mijn man, die natuurlijk mijn vader wel goed kende maar niet zo'n hechte band had als ik of mijn moeder/broer, en bij hem hoef ik niet bang te zijn dat ik hem meesleep in mijn verdriet. Daardoor kan ik heel goed mijn verdriet bij hem uiten, terwijl ik bij m'n moeder juist inhoud omdat ik bang ben haar mee te slepen. Hoe voel jij dat?Ik praat wel met mensen in mijn omgeving, en ik kan ook altijd bij m'n vriend terecht, maar die snappen het inderdaad niet. Ik ben enig kind, dus helaas geen broers of zussen om mee te praten. Ik ben ook erg bang om mijn moeder mee te slepen in mijn verdriet. Ik wil ook graag de sterke zijn voor ons twee, want voor haar moet het nog veel erger zijn dan voor mij, maar uiteindelijk is zij altijd weer degene die mij troost...
zaterdag 28 december 2013 om 23:52
Het eerste nabije familielid wat ik verloor gaf de grootste impact; elke volgende, hoewel verschillend (uiteraard), was minder ingrijpend, net of je gewend raakt aan het proces zelf. Tenslotte merkte ik dat het rouwproces het beste verliep als ik niet in de kist ging kijken wat ik dan ook niet meer deed.
Er zijn ongeveer zes zeer belangrijke personen nu overleden in twaalf jaar.
Er zijn ongeveer zes zeer belangrijke personen nu overleden in twaalf jaar.
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
zondag 29 december 2013 om 00:21
Probeer je verdriet in ieder geval niet weg te stoppen of het te negeren omdat het "even niet uitkomt met andere dingen". De kans dat het op een later tijdstip harder terugkomt is dan heel groot.
Er is een deel van je leven weggevallen, iemand die jou vanaf je geboorte tot zijn dood heeft gekend. Daar mag je best om rouwen.
Er is een deel van je leven weggevallen, iemand die jou vanaf je geboorte tot zijn dood heeft gekend. Daar mag je best om rouwen.
zondag 29 december 2013 om 00:22
Nog gecondoleerd Amby. Ja, het klopt, vind ik althans, rouwen vreet enorm veel energie van je, niet alleen geestelijk maar ook lichamelijk. En aangezien beiden met elkaar in verbinding staan heeft dat vaak invloed op je algehele gesteldheid.
Ik was een enorme draak, in de eerste maanden na het overlijden van man en ik dik zwanger. Dat is nu 13 jaar geleden en nog heb ik weleens mijn momenten dat het me aanvliegt.
Rouw kent geen vaste tijd, geen vast moment, valt niet in te plannen, kent geen agenda, houdt nergens rekening mee.
Rouw is meedogenloos.
Denk je een redelijk 'goede' dag te hebben, komt er een liedje op de radio en rouw slaat toe. Ben je weer dagen van de leg.
Verheug je je op iets leuks (jaja, ook dat komt weer eens) en er komt iets voorbij wat je aan de overledene doet terugdenken, hop, weer word je teruggeworpen en moet je weer omhoog klauteren, daar naartoe waarvoor je toch al weinig energie had. Het 'iets leuks' is vermoeiend, zwaar, kost je bergen energie. 1 stap vooruit is soms 2 stappen achteruit.
En toch, mettertijd gaan de scherpe randjes er vanaf, hoewel ik me kan indenken dat dat nu net niet de woorden zijn die je wil horen. Het scherpe gemis, het gevoel van niet meer op hem terug kunnen vallen, het wordt minder.
Maar zover ben je nog niet en dus is alles nog scherp en doet zeer in je hele wezen. Het idee en gevoel van nooit meer.
Wat ik je iig wil meegeven: laat een ander niet voor jou bepalen wanneer het tijd is dat je je verlies te boven moet zijn of dat jouw rouw 'nu wel lang genoeg is' geweest. Dat bepaal jijzelf, niet een ander. Laat je daardoor niet van de wijs brengen of schuldig over voelen.
Ik was een enorme draak, in de eerste maanden na het overlijden van man en ik dik zwanger. Dat is nu 13 jaar geleden en nog heb ik weleens mijn momenten dat het me aanvliegt.
Rouw kent geen vaste tijd, geen vast moment, valt niet in te plannen, kent geen agenda, houdt nergens rekening mee.
Rouw is meedogenloos.
Denk je een redelijk 'goede' dag te hebben, komt er een liedje op de radio en rouw slaat toe. Ben je weer dagen van de leg.
Verheug je je op iets leuks (jaja, ook dat komt weer eens) en er komt iets voorbij wat je aan de overledene doet terugdenken, hop, weer word je teruggeworpen en moet je weer omhoog klauteren, daar naartoe waarvoor je toch al weinig energie had. Het 'iets leuks' is vermoeiend, zwaar, kost je bergen energie. 1 stap vooruit is soms 2 stappen achteruit.
En toch, mettertijd gaan de scherpe randjes er vanaf, hoewel ik me kan indenken dat dat nu net niet de woorden zijn die je wil horen. Het scherpe gemis, het gevoel van niet meer op hem terug kunnen vallen, het wordt minder.
Maar zover ben je nog niet en dus is alles nog scherp en doet zeer in je hele wezen. Het idee en gevoel van nooit meer.
Wat ik je iig wil meegeven: laat een ander niet voor jou bepalen wanneer het tijd is dat je je verlies te boven moet zijn of dat jouw rouw 'nu wel lang genoeg is' geweest. Dat bepaal jijzelf, niet een ander. Laat je daardoor niet van de wijs brengen of schuldig over voelen.
wij slapen nooit.
zondag 29 december 2013 om 00:39
zondag 29 december 2013 om 00:54
Ik voel me echt compleet machteloos in dit gevoel, ik wil er zo graag klaar mee zijn. Maar jullie hebben gelijk, het duurt, en het is onvoorspelbaar, en dat is momenteel niet echt geruststellend om te horen.
Ik weet gewoon dat m'n vader ook absoluut niet zou willen dat ik me zo voel. Die had ongetwijfeld gezegd; 'nou meid, dan ga je toch wat leuks doen, geen reden om thuis te gaan sippen, enkel omdat ik dood ben.'
Ik weet gewoon dat m'n vader ook absoluut niet zou willen dat ik me zo voel. Die had ongetwijfeld gezegd; 'nou meid, dan ga je toch wat leuks doen, geen reden om thuis te gaan sippen, enkel omdat ik dood ben.'
zondag 29 december 2013 om 00:56
quote:roosv1989 schreef op 29 december 2013 @ 00:39:
Omg to.... ik zit momenteel in een vergelijkbare situatie,.. mijnnvader die ik nooit kende is in april overleden en heb sindsdien t gevoel alles kwijt te zijn, te leven in een waas.... Jeetje...
ik kan al maanden mijn leven niet helemaal oppakken, ben echt vastgeroest.
Ik lees mee!!
Wat erg Roos...
Ik heb ook zo'n gevoel dat ik mijn vader nooit echt goed heb leren kennen. Het lijkt dat je in jouw geval al helemaal met een hoop vragen achterblijft....
Omg to.... ik zit momenteel in een vergelijkbare situatie,.. mijnnvader die ik nooit kende is in april overleden en heb sindsdien t gevoel alles kwijt te zijn, te leven in een waas.... Jeetje...
ik kan al maanden mijn leven niet helemaal oppakken, ben echt vastgeroest.
Ik lees mee!!
Wat erg Roos...
Ik heb ook zo'n gevoel dat ik mijn vader nooit echt goed heb leren kennen. Het lijkt dat je in jouw geval al helemaal met een hoop vragen achterblijft....
zondag 29 december 2013 om 01:02
Ik had, of heb, trouwens weinig begrip voor 'minder' verdriet. Vond het lastig; vriendinnen die over hun overleden opa begonnen van 86 bijvoorbeeld. Terwijl ik daar natuurlijk niet over mag oordelen. Maar doe het stiekem soms toch. Ik vind een oude dode zoveel makkelijker en normaler dan een jonger iemand.
zondag 29 december 2013 om 01:09
zondag 29 december 2013 om 01:12
Snap ik, dat je daar niet altijd zin in hebt. Tochis dat wel beter dan het niet te doen. Daar kan je in een later stadium veel last van krijgen. Ik vind de post van icetea heel mooi en treffend want zo is het. Er zit geen tijd aan en er is geen draaiboek en ook geen methode. Dat maakt het ook zo moeilijk. Het enige wat je kan doen is ruimte geven aan de rouw. Heel veel sterkte!
zondag 29 december 2013 om 01:13
quote:amby schreef op 29 december 2013 @ 01:09:
[...]
Jawel, ik heb ook niet het gevoel dat ik het weg moet stoppen. Maar erover praten maakt me wel erg emotioneel, en dat is wel vervelend, daar heb ik nl. ook niet altijd zin in. Ken dat gevoel. Ik hield het dan ff op (lukte niet altijd hoor) en ging dan als ik thuis was en alleen zat heel lang huilen. Heb ik heel vaak gedaan tot ik er ineens geen behoefte meer aan had. Maar het luchtte mij toentertijd echt op.
[...]
Jawel, ik heb ook niet het gevoel dat ik het weg moet stoppen. Maar erover praten maakt me wel erg emotioneel, en dat is wel vervelend, daar heb ik nl. ook niet altijd zin in. Ken dat gevoel. Ik hield het dan ff op (lukte niet altijd hoor) en ging dan als ik thuis was en alleen zat heel lang huilen. Heb ik heel vaak gedaan tot ik er ineens geen behoefte meer aan had. Maar het luchtte mij toentertijd echt op.
zondag 29 december 2013 om 01:15
quote:jippie55 schreef op 29 december 2013 @ 01:12:
Snap ik, dat je daar niet altijd zin in hebt. Tochis dat wel beter dan het niet te doen. Daar kan je in een later stadium veel last van krijgen. Ik vind de post van icetea heel mooi en treffend want zo is het. Er zit geen tijd aan en er is geen draaiboek en ook geen methode. Dat maakt het ook zo moeilijk. Het enige wat je kan doen is ruimte geven aan de rouw. Heel veel sterkte!Dat is het. Er is geen leidraad, geen programma, er is niets om je aan vast te houden voor rouwen. Neem het zoals het komt want als je het tegenhoudt, kom je het op een later tijdstip dubbel zo hard tegen.
Snap ik, dat je daar niet altijd zin in hebt. Tochis dat wel beter dan het niet te doen. Daar kan je in een later stadium veel last van krijgen. Ik vind de post van icetea heel mooi en treffend want zo is het. Er zit geen tijd aan en er is geen draaiboek en ook geen methode. Dat maakt het ook zo moeilijk. Het enige wat je kan doen is ruimte geven aan de rouw. Heel veel sterkte!Dat is het. Er is geen leidraad, geen programma, er is niets om je aan vast te houden voor rouwen. Neem het zoals het komt want als je het tegenhoudt, kom je het op een later tijdstip dubbel zo hard tegen.
zondag 29 december 2013 om 01:16
quote:MilaDila schreef op 29 december 2013 @ 01:02:
Ik had, of heb, trouwens weinig begrip voor 'minder' verdriet. Vond het lastig; vriendinnen die over hun overleden opa begonnen van 86 bijvoorbeeld. Terwijl ik daar natuurlijk niet over mag oordelen. Maar doe het stiekem soms toch. Ik vind een oude dode zoveel makkelijker en normaler dan een jonger iemand.
Dat heb ik ook hoor. Zelfs toen Nelson Mandela overleed. Vond het ronduit belachelijk; beste man is 95 geworden. Ik zou ervoor getekend hebben om m'n vader nog 30 jaar extra op deze aardkloot te geven.
Andersom doe ik het ook overigens, ik hoor nu een hoop verhalen van andere mensen die iemand zijn verloren. Dan ben ik eigenlijk nog 'blij' dat hij niet terminaal ziek was, of zelfmoord heeft gepleegd, dat lijkt me nog zoveel erger.
Ik had, of heb, trouwens weinig begrip voor 'minder' verdriet. Vond het lastig; vriendinnen die over hun overleden opa begonnen van 86 bijvoorbeeld. Terwijl ik daar natuurlijk niet over mag oordelen. Maar doe het stiekem soms toch. Ik vind een oude dode zoveel makkelijker en normaler dan een jonger iemand.
Dat heb ik ook hoor. Zelfs toen Nelson Mandela overleed. Vond het ronduit belachelijk; beste man is 95 geworden. Ik zou ervoor getekend hebben om m'n vader nog 30 jaar extra op deze aardkloot te geven.
Andersom doe ik het ook overigens, ik hoor nu een hoop verhalen van andere mensen die iemand zijn verloren. Dan ben ik eigenlijk nog 'blij' dat hij niet terminaal ziek was, of zelfmoord heeft gepleegd, dat lijkt me nog zoveel erger.
zondag 29 december 2013 om 08:54
Rouw overkomt je, en elke route verloopt anders. Er is wel veel over geschreven. Ik was nog jong, dus las 'dat is heel wat voor een kat', in het kort een kind dat tien lieve dingen van de kat moet bedenken voor bij de begrafenis. Mijn valkuil was de waarom vraag, er is geen reden, en er is geen discussie over mogelijk.
Vroeger was er het boek van mevrouw Kubler-Ross, over de fasen van rouw. Acceptatie is de laatste, daarvoor komen in willekeurige volgorde ontkenning, onderhandelen, woede, verdriet en een paar die ik nu niet meteen weet langs. Het fijne van zo'n boek is dat het voelde als een soort gids; er is een naam voor en het is niet uniek wat ik meemaak. (Zoals boos zijn op mijn vader omdat hij ons in de steek had gelaten). Later heb ik ook nog veel gehad aan een paar gesprekken met een therapeut, om te helpen zien waar ik stond en wat mijn vervolgacties konden zijn. Een therapeut brengt je vader niet terug. Maar helpt wel jezelf beter te begrijpen.
Heel veel sterkte.
Pijn doet zeer, jouw vader is er niet meer, en dat is heel verdrietig.
Vroeger was er het boek van mevrouw Kubler-Ross, over de fasen van rouw. Acceptatie is de laatste, daarvoor komen in willekeurige volgorde ontkenning, onderhandelen, woede, verdriet en een paar die ik nu niet meteen weet langs. Het fijne van zo'n boek is dat het voelde als een soort gids; er is een naam voor en het is niet uniek wat ik meemaak. (Zoals boos zijn op mijn vader omdat hij ons in de steek had gelaten). Later heb ik ook nog veel gehad aan een paar gesprekken met een therapeut, om te helpen zien waar ik stond en wat mijn vervolgacties konden zijn. Een therapeut brengt je vader niet terug. Maar helpt wel jezelf beter te begrijpen.
Heel veel sterkte.
Pijn doet zeer, jouw vader is er niet meer, en dat is heel verdrietig.
zondag 29 december 2013 om 09:10
Amby
Er is geen goed of fout in rouw, verwerken van verlies, omdat iedereen dat op zijn eigen manier doet. Er staat ook geen termijn voor, een overlijden heeft voor iedereen andere impact.
Wat blijft is die lege plek. Het moet wennen om te weten dat iemand niet zomaar meer op bezoek kan komen, dat je niet meer de telefoon kunt pakken . . . .
Helemaal eens met Madderijn, het boek van Kübler-Ross kan ik ook van harte aanbevelen. Misschien kun je ook troost halen uit "Met mijn ziel onder de arm" van Riet Fiddelaers-Jaspers. Zij is rouwtherapeut en heeft meerdere boeken geschreven over rouwverwerking.
Vooral het eerste jaar is moeilijk, dan moet je alle belangrijke dingen, waar de overledene eerst wel bij was, voor het eerst zonder hem (of haar) doen. Daarna zal dat allemaal wel makkelijker worden maar ook daar staat geen termijn voor.
Doe vooral wat je op het moment goed vind voelen en trek je niets aan van anderen die misschien vinden dat dat niet kan.
Er is geen goed of fout in rouw, verwerken van verlies, omdat iedereen dat op zijn eigen manier doet. Er staat ook geen termijn voor, een overlijden heeft voor iedereen andere impact.
Wat blijft is die lege plek. Het moet wennen om te weten dat iemand niet zomaar meer op bezoek kan komen, dat je niet meer de telefoon kunt pakken . . . .
Helemaal eens met Madderijn, het boek van Kübler-Ross kan ik ook van harte aanbevelen. Misschien kun je ook troost halen uit "Met mijn ziel onder de arm" van Riet Fiddelaers-Jaspers. Zij is rouwtherapeut en heeft meerdere boeken geschreven over rouwverwerking.
Vooral het eerste jaar is moeilijk, dan moet je alle belangrijke dingen, waar de overledene eerst wel bij was, voor het eerst zonder hem (of haar) doen. Daarna zal dat allemaal wel makkelijker worden maar ook daar staat geen termijn voor.
Doe vooral wat je op het moment goed vind voelen en trek je niets aan van anderen die misschien vinden dat dat niet kan.
