Psyche
alle pijlers
Shit, ik heb een kind...
dinsdag 26 maart 2013 om 09:14
Lang lang lang getwijfeld of ik dit wel of niet wilde plaatsen, maar na weer een ochtend vreselijk wanhopig wakker worden heb ik besloten dat ik het kwijt wil. Ik heb een nieuwe nick aangemaakt, want ik heb geen zin in herkenning. Met mijn oude nick post ik teveel herkenbare dingen ben ik bang.
Eerst maar even wat achtergrondinformatie:
Ik heb dus een kind. Een heerlijk kind van 10 maanden. Ik had me het moederschap zwaar voorgesteld, met weinig slaap, een huilende baby en geen tijd meer voor jezelf en je relatie. Nu heb ik een kind dat veel en lang slaapt, vrijwel nooit huilt en gezond en tevreden is. Ze is lief en sociaal, kan zich goed vermaken in haar eentje. Dus tot zover, ik bof ontzettend!
Helaas kreeg ik wel 3 maanden na de bevalling een postnatale depressie met verschrikkelijke angstklachten. Ik heb mijn dochter wel altijd kunnen verzorgen en ook nooit nare gevoelens richting haar gehad. Het gaat gelukkig nu weer de goede kant op met mij, ook al heb ik nog wel m'n slechte dagen.
En wat is nu dus het probleem?
De laatste weken vind ik het een vreselijke opgave om voor mijn dochter te zorgen. Ik heb behoefte om alleen te zijn, te kunnen doen en laten wat ik wil, hele dagen weg of hele dagen in bed liggen. Ze voelt als een blok aan mijn been.
Als ik 's ochtends wakker word denk ik, nee niet weer een dag zorgen, zorgen, zorgen.
Ik begin de dag vaak huilend en laat dochter dan ook langer in bed liggen dan nodig. Ook 's middags laat ik haar vaak nog even liggen zodat ik gewoon nog even niet op hoef te staan, nog even niet die luier hoef te verschonen en een boterham hoef te maken. Ik voel me schuldig dat ik dit denk en doe. Ze is zo vreselijk lief en huilt niet eens, al laat ik haar nog een half uur in bed liggen terwijl ze al lang wakker is. Ze vermaakt zich door te spelen met haar knuffels en lijkt het dus niet eens zo erg te vinden..
En toch geniet ik ook heel erg van haar, als ze schaterlacht, of zich zo concentreert op haar speelgoed of weer nieuwe geluidjes maakt en nieuwe dingen kan. En vaak barst ik bijna uit elkaar van trots als ik naar haar kijk.
Ik werk 2 dagen, meer kan helaas niet icm chronische ziekte. Op die dagen voel ik me prima. Ik heb een goede dag vol energie en ga vrolijk weer naar huis, want ik heb mijn dochter dan ook gemist en ben blij haar weer te zien. Maar de dagen waarop ik thuis ben, die zijn bijna niet door te komen. Terwijl ik toch echt probeer die dagen te vullen met afspraken, wandelen, winkelen, huishouden etc. En soms heb ik helaas totaal geen energie om ook maar iets te ondernemen. Wat ik ook probeer met die dagen, iedere ochtend word ik wakker met het idee; shit.. ik heb een kind om voor te zorgen. Ik ben weer de hele dag bezig met luiers, speelgoed, flesjes, hapjes etc etc. Ik heb er geen last van in het weekend, als mijn man ook thuis is, dan geniet ik van de tijd die we met z'n 3en hebben. Jammer genoeg hebben we geen vrienden en familie in de buurt die af en toe kunnen oppassen, zodat ik een middagje weg kan ofzo. Iedereen werkt fulltime of woont te ver weg.
Ik verlang zo ontzettend terug naar de tijd dat ik geen kind had... Zonder die verantwoordelijkheid. Maar zou ik haar willen inruilen voor een leven zonder? Nee absoluut niet. Ik hou van haar meer dan van wie dan ook.
Wat is dit dan toch? Waarom gaan m'n gedachten zo met me aan de haal? Wie heeft hier iets zinnigs op te zeggen of wellicht ervaring of desnoods een schop onder m'n kont.
Dit is al besproken met huisarts en GGZ (behandeling inmiddels afgerond) maar daar wordt gezegd, hoort bij postnatale depressie. Hoe kan het dan dat ik me steeds beter en energieker lijk te voelen, behalve op de dagen dat ik alleen thuis ben met haar?
Eerst maar even wat achtergrondinformatie:
Ik heb dus een kind. Een heerlijk kind van 10 maanden. Ik had me het moederschap zwaar voorgesteld, met weinig slaap, een huilende baby en geen tijd meer voor jezelf en je relatie. Nu heb ik een kind dat veel en lang slaapt, vrijwel nooit huilt en gezond en tevreden is. Ze is lief en sociaal, kan zich goed vermaken in haar eentje. Dus tot zover, ik bof ontzettend!
Helaas kreeg ik wel 3 maanden na de bevalling een postnatale depressie met verschrikkelijke angstklachten. Ik heb mijn dochter wel altijd kunnen verzorgen en ook nooit nare gevoelens richting haar gehad. Het gaat gelukkig nu weer de goede kant op met mij, ook al heb ik nog wel m'n slechte dagen.
En wat is nu dus het probleem?
De laatste weken vind ik het een vreselijke opgave om voor mijn dochter te zorgen. Ik heb behoefte om alleen te zijn, te kunnen doen en laten wat ik wil, hele dagen weg of hele dagen in bed liggen. Ze voelt als een blok aan mijn been.
Als ik 's ochtends wakker word denk ik, nee niet weer een dag zorgen, zorgen, zorgen.
Ik begin de dag vaak huilend en laat dochter dan ook langer in bed liggen dan nodig. Ook 's middags laat ik haar vaak nog even liggen zodat ik gewoon nog even niet op hoef te staan, nog even niet die luier hoef te verschonen en een boterham hoef te maken. Ik voel me schuldig dat ik dit denk en doe. Ze is zo vreselijk lief en huilt niet eens, al laat ik haar nog een half uur in bed liggen terwijl ze al lang wakker is. Ze vermaakt zich door te spelen met haar knuffels en lijkt het dus niet eens zo erg te vinden..
En toch geniet ik ook heel erg van haar, als ze schaterlacht, of zich zo concentreert op haar speelgoed of weer nieuwe geluidjes maakt en nieuwe dingen kan. En vaak barst ik bijna uit elkaar van trots als ik naar haar kijk.
Ik werk 2 dagen, meer kan helaas niet icm chronische ziekte. Op die dagen voel ik me prima. Ik heb een goede dag vol energie en ga vrolijk weer naar huis, want ik heb mijn dochter dan ook gemist en ben blij haar weer te zien. Maar de dagen waarop ik thuis ben, die zijn bijna niet door te komen. Terwijl ik toch echt probeer die dagen te vullen met afspraken, wandelen, winkelen, huishouden etc. En soms heb ik helaas totaal geen energie om ook maar iets te ondernemen. Wat ik ook probeer met die dagen, iedere ochtend word ik wakker met het idee; shit.. ik heb een kind om voor te zorgen. Ik ben weer de hele dag bezig met luiers, speelgoed, flesjes, hapjes etc etc. Ik heb er geen last van in het weekend, als mijn man ook thuis is, dan geniet ik van de tijd die we met z'n 3en hebben. Jammer genoeg hebben we geen vrienden en familie in de buurt die af en toe kunnen oppassen, zodat ik een middagje weg kan ofzo. Iedereen werkt fulltime of woont te ver weg.
Ik verlang zo ontzettend terug naar de tijd dat ik geen kind had... Zonder die verantwoordelijkheid. Maar zou ik haar willen inruilen voor een leven zonder? Nee absoluut niet. Ik hou van haar meer dan van wie dan ook.
Wat is dit dan toch? Waarom gaan m'n gedachten zo met me aan de haal? Wie heeft hier iets zinnigs op te zeggen of wellicht ervaring of desnoods een schop onder m'n kont.
Dit is al besproken met huisarts en GGZ (behandeling inmiddels afgerond) maar daar wordt gezegd, hoort bij postnatale depressie. Hoe kan het dan dat ik me steeds beter en energieker lijk te voelen, behalve op de dagen dat ik alleen thuis ben met haar?
dinsdag 26 maart 2013 om 09:19
dinsdag 26 maart 2013 om 09:23
Gebruik je medicijnen voor je PPD ?
Ik herken heel veel in je verhaal , ik had er alleen minder moeite mee toen ik aan de LExapro was. (alleen door de enorme bijwerkingen ben ik nu aan het afbouwen) Ik merk dat de zin om voor dochter te zorgen weer zwaar valt. BLijf t liefst hele dag in bed liggen , afgelopen weekend is dochter 5 dagen naar oma geweest(ivm werken en feestje dat we hadden) Op dag 4 miste ik haar enorm en was enorm blij dat ik haar op dag 5 weer kon ophalen. Vandaag gaat t tot nu toe goed , maar ik weet dat ik morgen of overmorgen weer dezelfde gedachten en gevoelens heb als jou.
Het past heel duidelijk bij het PPD , krijg je hulp van familie ? Je kan vragen dat op de momenten dat je je zo voelt dat bv oma je dochter kan ophalen of bij je kan blijven ?
En er is echt niets mis mee om je dochter een nachtje uit logeren te doen zodat jij kan bijtanken .. Even tijd voor jezelf, want dat ben je echt heel hard nodig nu !
Ik herken heel veel in je verhaal , ik had er alleen minder moeite mee toen ik aan de LExapro was. (alleen door de enorme bijwerkingen ben ik nu aan het afbouwen) Ik merk dat de zin om voor dochter te zorgen weer zwaar valt. BLijf t liefst hele dag in bed liggen , afgelopen weekend is dochter 5 dagen naar oma geweest(ivm werken en feestje dat we hadden) Op dag 4 miste ik haar enorm en was enorm blij dat ik haar op dag 5 weer kon ophalen. Vandaag gaat t tot nu toe goed , maar ik weet dat ik morgen of overmorgen weer dezelfde gedachten en gevoelens heb als jou.
Het past heel duidelijk bij het PPD , krijg je hulp van familie ? Je kan vragen dat op de momenten dat je je zo voelt dat bv oma je dochter kan ophalen of bij je kan blijven ?
En er is echt niets mis mee om je dochter een nachtje uit logeren te doen zodat jij kan bijtanken .. Even tijd voor jezelf, want dat ben je echt heel hard nodig nu !
dinsdag 26 maart 2013 om 09:23
Kun je niet bewust op zoek gaan naar iemand die af en toe kan oppassen, zodat jij wat tijd voor jezelf hebt?
Misschien een andere jongen moeder, zodat jij soms op haar kind kan passen en andersom. Zou wel heel fijn zijn om zo iemand in je buurt te hebben.
Ik kan me voorstellen als alle bekenden ver weg wonen dat het lastig is om iets te regelen.
Misschien een andere jongen moeder, zodat jij soms op haar kind kan passen en andersom. Zou wel heel fijn zijn om zo iemand in je buurt te hebben.
Ik kan me voorstellen als alle bekenden ver weg wonen dat het lastig is om iets te regelen.
dinsdag 26 maart 2013 om 09:24
Een kind is ook een hele verantwoordelijkheid en die verantwoordelijkheid houd nooit op. Die heb je 24 uur per dag.
Soms heb je gewoon ook even tijd voor jezelf nodig en je werk voldoet daar niet aan want hoe leuk je werk misschien ook vind het is ook weer een verplichting.
Heel vervelend dus dat je geen mensen in je omgeving hebt die af en toe eens kunnen oppassen.
Kun je niet lid worden van een sportschool met kinderopvang?
Dan kan je je even lekker uitleven zonder je kind in de gaten te hoeven houden.
Kun je geen vaste avond plannen dat je man voor je kind zorgt en dat jij dan kan doen waar je zelf zin in hebt?
Dat kan een heel stuk schelen.
Soms heb je gewoon ook even tijd voor jezelf nodig en je werk voldoet daar niet aan want hoe leuk je werk misschien ook vind het is ook weer een verplichting.
Heel vervelend dus dat je geen mensen in je omgeving hebt die af en toe eens kunnen oppassen.
Kun je niet lid worden van een sportschool met kinderopvang?
Dan kan je je even lekker uitleven zonder je kind in de gaten te hoeven houden.
Kun je geen vaste avond plannen dat je man voor je kind zorgt en dat jij dan kan doen waar je zelf zin in hebt?
Dat kan een heel stuk schelen.
dinsdag 26 maart 2013 om 09:25
dinsdag 26 maart 2013 om 09:26
Is het misschien een idee om eens te kijken of jij werkuren zou kunnen verdelen over meer dagen, zodat je minder dagen de hele dag alleen met de kleine thuis bent?
En is het niet mogelijk om zelf eens een dagje, of misschien wel twee, even helemaal voor jezelf in te plannen? Misschien de kleine bij papa laten en zelf iets leuks gaan doen? Of de uk bij familie ver weg brengen en daar zelf in de buurt een hotelletje pakken of een dagje spa oid?
En is het niet mogelijk om zelf eens een dagje, of misschien wel twee, even helemaal voor jezelf in te plannen? Misschien de kleine bij papa laten en zelf iets leuks gaan doen? Of de uk bij familie ver weg brengen en daar zelf in de buurt een hotelletje pakken of een dagje spa oid?
dinsdag 26 maart 2013 om 09:27
Sugarmiss.. ik heb 2 van die avonden , maar vaak kom ik die 2 avonden helemala niet van de bank af omdat ik er de kracht niet voor heb.
Of ik sta buiten in mijn hardloopkleding en na 10meter lopen barst ik in tranen uit. En maak ik rechts omkeert. Ik wi lwel maar t lukt niet.
Eens met Kwallenbal .. TO zit nog midden in haar PPD.. En zou zeker weer hulp zoeken met GGZ of huisarts.
Of ik sta buiten in mijn hardloopkleding en na 10meter lopen barst ik in tranen uit. En maak ik rechts omkeert. Ik wi lwel maar t lukt niet.
Eens met Kwallenbal .. TO zit nog midden in haar PPD.. En zou zeker weer hulp zoeken met GGZ of huisarts.
dinsdag 26 maart 2013 om 09:27
Ik zou als ik jou was een dag extra opvang inplannen, het klinkt alsof je dat echt nodig hebt. Een dag in de week voor jezelf, om op te laden en dingen voor jezelf te doen.
En kun je niet via de buren oid een oppasmeisje vinden dat af en toe een keer 's avonds op kan passen zodat je met je man weg kunt?
En kun je niet via de buren oid een oppasmeisje vinden dat af en toe een keer 's avonds op kan passen zodat je met je man weg kunt?
dinsdag 26 maart 2013 om 09:27
Wat goed van je dat je jezelf zo goed in de gaten houdt. Dat dubbele gevoel is normaal. Het betekent ook dat je depressie nog niet over is. Het lijkt me goed toch nog eens met de HA te praten. Kun je jouw behandelend art/psycholoog/psychiater van de ggd nog bellen voor nazorg?
Praat erover met anderen in je omgeving!
Ik ben een kind van een moeder waarvan de postnatale depressie overging in een psychose..met alle gevolgen van dien..dus erg huiverig. Beter op tijd aangeven dat nog niet alles goed gaat dan dingen op zijn beloop laten.
Praat erover met anderen in je omgeving!
Ik ben een kind van een moeder waarvan de postnatale depressie overging in een psychose..met alle gevolgen van dien..dus erg huiverig. Beter op tijd aangeven dat nog niet alles goed gaat dan dingen op zijn beloop laten.
dinsdag 26 maart 2013 om 09:29
Kan het zijn, TO, dat je nog niet echt gewend bent om je dagen met kind te "delen" met haar?
Het is heel moeilijk om te wennen aan je veranderde leven, het is nogal niet niks: een kind te hebben met alle zorgen en verantwoordelijkheid en gevoelens daaromheen.
Kan allemaal wel verband hebben met PND, maar is er geen vervolgtraject nu je PND behandeling "klaar" is? Of mss kun je andere hulp vinden met je probleem?
Dat zou ik je dan zeker willen aanraden, hulp vinden in een vervolgtraject.
Het is heel moeilijk om te wennen aan je veranderde leven, het is nogal niet niks: een kind te hebben met alle zorgen en verantwoordelijkheid en gevoelens daaromheen.
Kan allemaal wel verband hebben met PND, maar is er geen vervolgtraject nu je PND behandeling "klaar" is? Of mss kun je andere hulp vinden met je probleem?
Dat zou ik je dan zeker willen aanraden, hulp vinden in een vervolgtraject.
dinsdag 26 maart 2013 om 09:32
Fijn, zo snel al reacties! de tranen biggelen ineens over m'n wangen. Wat een opluchting om dit allemaal even op te kunnen schrijven.
Wat betreft de 3e crechedag of opa's/oma's; alle opa's en oma's werken nog fulltime. Natuurlijk kunnen ze wel eens een dagje vrij nemen, maar over het algemeen zijn ze allemaal nog erg druk. En ervaring heeft geleerd dat 1 dagje in de zoveel weken mij niet echt helpt. De dag daarna voel ik me weer net zo als andere dagen.
De 3e crechedag vind ik zo zonde van het geld, al zie ik nu meer en meer in dat het misschien gewoon hoognodig is, op het moment. Een oppas heb ik geprobeerd te zoeken, maar ik vind het erg lastig om een vreemde voor mijn dochter te laten zorgen.
Dochter gaat wel eens logeren, maar dat is dan in het weekend, juist wanneer het eigenlijk goed gaat met mij.
Wat betreft de 3e crechedag of opa's/oma's; alle opa's en oma's werken nog fulltime. Natuurlijk kunnen ze wel eens een dagje vrij nemen, maar over het algemeen zijn ze allemaal nog erg druk. En ervaring heeft geleerd dat 1 dagje in de zoveel weken mij niet echt helpt. De dag daarna voel ik me weer net zo als andere dagen.
De 3e crechedag vind ik zo zonde van het geld, al zie ik nu meer en meer in dat het misschien gewoon hoognodig is, op het moment. Een oppas heb ik geprobeerd te zoeken, maar ik vind het erg lastig om een vreemde voor mijn dochter te laten zorgen.
Dochter gaat wel eens logeren, maar dat is dan in het weekend, juist wanneer het eigenlijk goed gaat met mij.
dinsdag 26 maart 2013 om 09:34
quote:sugarmiss schreef op 26 maart 2013 @ 09:24:
Een kind is ook een hele verantwoordelijkheid en die verantwoordelijkheid houd nooit op. Die heb je 24 uur per dag.
Soms heb je gewoon ook even tijd voor jezelf nodig en je werk voldoet daar niet aan want hoe leuk je werk misschien ook vind het is ook weer een verplichting.
Heel vervelend dus dat je geen mensen in je omgeving hebt die af en toe eens kunnen oppassen.
Kun je niet lid worden van een sportschool met kinderopvang?
Dan kan je je even lekker uitleven zonder je kind in de gaten te hoeven houden.
Kun je geen vaste avond plannen dat je man voor je kind zorgt en dat jij dan kan doen waar je zelf zin in hebt?
Dat kan een heel stuk schelen.'s avonds ben ik vaak vreselijk moe en zo blij dat man weer thuis is en ik weer even 'adem kan halen'. Ik ga wel eens sporten of even een avondje weg of lekker shoppen, maar kan er ook vaak de kracht niet voor opbrengen.
Een kind is ook een hele verantwoordelijkheid en die verantwoordelijkheid houd nooit op. Die heb je 24 uur per dag.
Soms heb je gewoon ook even tijd voor jezelf nodig en je werk voldoet daar niet aan want hoe leuk je werk misschien ook vind het is ook weer een verplichting.
Heel vervelend dus dat je geen mensen in je omgeving hebt die af en toe eens kunnen oppassen.
Kun je niet lid worden van een sportschool met kinderopvang?
Dan kan je je even lekker uitleven zonder je kind in de gaten te hoeven houden.
Kun je geen vaste avond plannen dat je man voor je kind zorgt en dat jij dan kan doen waar je zelf zin in hebt?
Dat kan een heel stuk schelen.'s avonds ben ik vaak vreselijk moe en zo blij dat man weer thuis is en ik weer even 'adem kan halen'. Ik ga wel eens sporten of even een avondje weg of lekker shoppen, maar kan er ook vaak de kracht niet voor opbrengen.
dinsdag 26 maart 2013 om 09:44
Ik ben een beetje huiverig om weer in behandeling te gaan of naar de huisarts. Sowieso heeft het heel wat voeten in de aarde gehad om uiteindelijk een verwijzing te krijgen van de huisarts. Eerst moest ik maar weer goed gaan slapen en kreeg ik slaap- en kalmeringsmiddelen mee. Hiermee ben ik zo'n 3x weg gestuurd totdat de crisisdienst van de GGZ er aan te pas moest komen. Volgens de GGZ had ik geen PND maar een angststoornis. Pas na weken kreeg ik te horen dat ik misschien toch een lichte PND had. Medicijnen waren niet nodig, af en toe mocht ik een kalmeringstabletje. En ook al gaf ik aan, bij mijn behandelaar, dat ik me nog niet goed voelde, was het volgens haar goed zo. Ik werkte weer, deed weer leuke dingen etc. De vermoeidheid en het 'laatste restje' zouden vanzelf naar de achtergrond verdwijnen.
De afgelopen week wilde ik graag naar de huisarts, maar uit angst om weer weg gestuurd te worden, nog geen afspraak gemaakt. De laatste keer (in januari) zei mijn huisarts; het is duidelijk dat je niet echt vrolijk bent, dus plan wat meer leuke dingen en concentreer je op andere dingen dan op je slecht voelen. Waardoor ik dus het gevoel krijg dat ik me niet zo aan moet stellen...
De afgelopen week wilde ik graag naar de huisarts, maar uit angst om weer weg gestuurd te worden, nog geen afspraak gemaakt. De laatste keer (in januari) zei mijn huisarts; het is duidelijk dat je niet echt vrolijk bent, dus plan wat meer leuke dingen en concentreer je op andere dingen dan op je slecht voelen. Waardoor ik dus het gevoel krijg dat ik me niet zo aan moet stellen...
dinsdag 26 maart 2013 om 09:51
quote:roodpaars schreef op 26 maart 2013 @ 09:29:
Kan het zijn, TO, dat je nog niet echt gewend bent om je dagen met kind te "delen" met haar?
Het is heel moeilijk om te wennen aan je veranderde leven, het is nogal niet niks: een kind te hebben met alle zorgen en verantwoordelijkheid en gevoelens daaromheen.
Kan allemaal wel verband hebben met PND, maar is er geen vervolgtraject nu je PND behandeling "klaar" is? Of mss kun je andere hulp vinden met je probleem?
Dat zou ik je dan zeker willen aanraden, hulp vinden in een vervolgtraject.
Sowieso vind ik het moeilijk om mijn dagen te delen ja, ik was erg gewend aan mijn vrijheid. Ik ben al jaren ziek en werk dus ook al jaren niet fulltime, waardoor ik dus met mijn tijd kon doen wat ik wilde (op dagen dat ik me goed genoeg voelde dan). Dat vind ik inderdaad lastig, want ik zit nu vast aan hapjes, flesjes en slaapjes..
Geen vervolgtraject idd... Sowieso is mijn behandeling heel vreemd verlopen omdat ik eerst de verkeerde behandeling kreeg. Daarna was mijn behandelaar op vakantie en stond de behandeling 5 weken stil. Toen ik vertelde dat ik weer werkte en weer andere dingen deed, hoefde ik nog maar 1x terug te komen, 3 weken later, ter afsluiting.
Sindsdien ben eigenlijk vreselijk onzeker, misschien stel ik me aan of misschien is het allemaal niet zo erg als dat het lijkt...
Kan het zijn, TO, dat je nog niet echt gewend bent om je dagen met kind te "delen" met haar?
Het is heel moeilijk om te wennen aan je veranderde leven, het is nogal niet niks: een kind te hebben met alle zorgen en verantwoordelijkheid en gevoelens daaromheen.
Kan allemaal wel verband hebben met PND, maar is er geen vervolgtraject nu je PND behandeling "klaar" is? Of mss kun je andere hulp vinden met je probleem?
Dat zou ik je dan zeker willen aanraden, hulp vinden in een vervolgtraject.
Sowieso vind ik het moeilijk om mijn dagen te delen ja, ik was erg gewend aan mijn vrijheid. Ik ben al jaren ziek en werk dus ook al jaren niet fulltime, waardoor ik dus met mijn tijd kon doen wat ik wilde (op dagen dat ik me goed genoeg voelde dan). Dat vind ik inderdaad lastig, want ik zit nu vast aan hapjes, flesjes en slaapjes..
Geen vervolgtraject idd... Sowieso is mijn behandeling heel vreemd verlopen omdat ik eerst de verkeerde behandeling kreeg. Daarna was mijn behandelaar op vakantie en stond de behandeling 5 weken stil. Toen ik vertelde dat ik weer werkte en weer andere dingen deed, hoefde ik nog maar 1x terug te komen, 3 weken later, ter afsluiting.
Sindsdien ben eigenlijk vreselijk onzeker, misschien stel ik me aan of misschien is het allemaal niet zo erg als dat het lijkt...
dinsdag 26 maart 2013 om 09:55
jemig wat een nare ervaring met de ggd en wat makkelijk gezegd van de HA. Ik heb zelf een depressie gehad en weet hoe moeilijk het is om er weer uit te komen. In principe heeft de HA gelijk. Je moet veel plannen en dingen gaan doen. Maar als je echt depressieve gevoelens hebt kun je dat vaak niet alleen. Zoals je zelf aangaf is mbt tot het hardlopen. Dat is dan zo'n opgave.
Toch zou ik je aanraden het wel te bespreken met je HA en ook je ervaringen met de ggd en zijn eigen rol er in.
Je hoeft niets te doen wat je zelf niet wil!
Mbt je gevoelens naar je dochtertje; praat erover met je man of anderen. Die kunnen misschien dingen in perspectief voor je zetten.En negatieve gedachten ombuigen naar positieve. Dat voelt in het begin heel raar, zo tegen jezelf spreken en het voelt niet echt maar het helpt echt.
Toch zou ik je aanraden het wel te bespreken met je HA en ook je ervaringen met de ggd en zijn eigen rol er in.
Je hoeft niets te doen wat je zelf niet wil!
Mbt je gevoelens naar je dochtertje; praat erover met je man of anderen. Die kunnen misschien dingen in perspectief voor je zetten.En negatieve gedachten ombuigen naar positieve. Dat voelt in het begin heel raar, zo tegen jezelf spreken en het voelt niet echt maar het helpt echt.
dinsdag 26 maart 2013 om 09:58
quote:Zespri79 schreef op 26 maart 2013 @ 09:23:
Gebruik je medicijnen voor je PPD ?
Ik herken heel veel in je verhaal , ik had er alleen minder moeite mee toen ik aan de LExapro was. (alleen door de enorme bijwerkingen ben ik nu aan het afbouwen) Ik merk dat de zin om voor dochter te zorgen weer zwaar valt. BLijf t liefst hele dag in bed liggen , afgelopen weekend is dochter 5 dagen naar oma geweest(ivm werken en feestje dat we hadden) Op dag 4 miste ik haar enorm en was enorm blij dat ik haar op dag 5 weer kon ophalen. Vandaag gaat t tot nu toe goed , maar ik weet dat ik morgen of overmorgen weer dezelfde gedachten en gevoelens heb als jou.
Het past heel duidelijk bij het PPD , krijg je hulp van familie ? Je kan vragen dat op de momenten dat je je zo voelt dat bv oma je dochter kan ophalen of bij je kan blijven ?
En er is echt niets mis mee om je dochter een nachtje uit logeren te doen zodat jij kan bijtanken .. Even tijd voor jezelf, want dat ben je echt heel hard nodig nu !
Ik vind het fijn om te lezen dat ik niet de enige ben. Al is het voor jou natuurlijk helemaal niet fijn. Hoe oud is je dochter? Blijf je afbouwen, nu je het idee hebt dat het weer moeilijker gaat?
Ik krijg weinig hulp van familie, maar dat komt grotendeels door mijzelf. Ik wil me vaak groot houden en zeg dan dat het wel gaat...
Ik heb de afgelopen tijd veel gelezen over medicijnen, omdat ik bang ben om weer helemaal terug te vallen naar hoe het een half jaar geleden ging. Maar aan de andere kant ben ik heel erg bang voor de bijwerkingen en sowieso zie ik er erg tegen op om weer naar de huisarts te gaan of weer in behandeling te moeten en dan weer niet echt serieus wordt genomen....
Gebruik je medicijnen voor je PPD ?
Ik herken heel veel in je verhaal , ik had er alleen minder moeite mee toen ik aan de LExapro was. (alleen door de enorme bijwerkingen ben ik nu aan het afbouwen) Ik merk dat de zin om voor dochter te zorgen weer zwaar valt. BLijf t liefst hele dag in bed liggen , afgelopen weekend is dochter 5 dagen naar oma geweest(ivm werken en feestje dat we hadden) Op dag 4 miste ik haar enorm en was enorm blij dat ik haar op dag 5 weer kon ophalen. Vandaag gaat t tot nu toe goed , maar ik weet dat ik morgen of overmorgen weer dezelfde gedachten en gevoelens heb als jou.
Het past heel duidelijk bij het PPD , krijg je hulp van familie ? Je kan vragen dat op de momenten dat je je zo voelt dat bv oma je dochter kan ophalen of bij je kan blijven ?
En er is echt niets mis mee om je dochter een nachtje uit logeren te doen zodat jij kan bijtanken .. Even tijd voor jezelf, want dat ben je echt heel hard nodig nu !
Ik vind het fijn om te lezen dat ik niet de enige ben. Al is het voor jou natuurlijk helemaal niet fijn. Hoe oud is je dochter? Blijf je afbouwen, nu je het idee hebt dat het weer moeilijker gaat?
Ik krijg weinig hulp van familie, maar dat komt grotendeels door mijzelf. Ik wil me vaak groot houden en zeg dan dat het wel gaat...
Ik heb de afgelopen tijd veel gelezen over medicijnen, omdat ik bang ben om weer helemaal terug te vallen naar hoe het een half jaar geleden ging. Maar aan de andere kant ben ik heel erg bang voor de bijwerkingen en sowieso zie ik er erg tegen op om weer naar de huisarts te gaan of weer in behandeling te moeten en dan weer niet echt serieus wordt genomen....
dinsdag 26 maart 2013 om 10:05
Even een klein vraagje:
Je zegt aan de ene kant dat je (momenteel) niet meer kan werken in verband met een chronische ziekte, maar aan de andere kant dat je werkdagen momenteel juist het hoogtepunt van je week zijn en dat je dan een goede dag vol energie hebt en vrolijk bent.
Maar ik neem aan dat je die avonden wel last hebt van je lijf (door je ziekte)?
Zou het kunnen momenteel dat je een andere balans kunt zoeken tussen je geestelijke gezondheid en je lichamelijk? Want het komt op mij een beetje over alsof het voor je lichaam beter is om maar 2 dagen te werken, maar voor je geestelijke gezondheid om misschien 3 dagen te gaan werken?
Of is er misschien een mogelijkheid om je werkdagen anders in te delen? werken op dinsdag en donderdag om je thuismomenten te spreiden? Of misschien 4 x een ochtend in plaats van 2x een dag?
Misschien kun je zo een betere balans vinden tussen je werk en je prive?
Je zegt aan de ene kant dat je (momenteel) niet meer kan werken in verband met een chronische ziekte, maar aan de andere kant dat je werkdagen momenteel juist het hoogtepunt van je week zijn en dat je dan een goede dag vol energie hebt en vrolijk bent.
Maar ik neem aan dat je die avonden wel last hebt van je lijf (door je ziekte)?
Zou het kunnen momenteel dat je een andere balans kunt zoeken tussen je geestelijke gezondheid en je lichamelijk? Want het komt op mij een beetje over alsof het voor je lichaam beter is om maar 2 dagen te werken, maar voor je geestelijke gezondheid om misschien 3 dagen te gaan werken?
Of is er misschien een mogelijkheid om je werkdagen anders in te delen? werken op dinsdag en donderdag om je thuismomenten te spreiden? Of misschien 4 x een ochtend in plaats van 2x een dag?
Misschien kun je zo een betere balans vinden tussen je werk en je prive?
dinsdag 26 maart 2013 om 10:08
hier herkenbaar.
oudste is 13 en eerste jaren vond ik ook zwaar. ben ook niet zo zorgzaam..ging wel beter toen hij jaar of 3 was maar pas toen hij 4 was en naar school ging werd ik echt de oude voor mijn gevoel. de jongste is nu 3 en al gaat het zorgen me echt beter af ik heb nu naast de dag opvang die ik nodig heb voor werk, ook 1 extra ochtend opvang zodat ik even mijn handen vrij heb. daarnaast doe ik een studie naast mijn werk. ik ben een leuke moeder als ik ook veel te doen heb naast het moederen, wellicht werkt het voor jou ook wel en ben je er al met een dagdeel extra opvang. even tijd voor jezelf...bij de jongste heb ik ook toen hij twee was mijn ouderschapsverlof opgenomen en opvangdag wel aangehouden. Was mijn studiedagje terwijl zoon het prima naar zijn zin heeft op opvang. prima toch?!
oudste is 13 en eerste jaren vond ik ook zwaar. ben ook niet zo zorgzaam..ging wel beter toen hij jaar of 3 was maar pas toen hij 4 was en naar school ging werd ik echt de oude voor mijn gevoel. de jongste is nu 3 en al gaat het zorgen me echt beter af ik heb nu naast de dag opvang die ik nodig heb voor werk, ook 1 extra ochtend opvang zodat ik even mijn handen vrij heb. daarnaast doe ik een studie naast mijn werk. ik ben een leuke moeder als ik ook veel te doen heb naast het moederen, wellicht werkt het voor jou ook wel en ben je er al met een dagdeel extra opvang. even tijd voor jezelf...bij de jongste heb ik ook toen hij twee was mijn ouderschapsverlof opgenomen en opvangdag wel aangehouden. Was mijn studiedagje terwijl zoon het prima naar zijn zin heeft op opvang. prima toch?!
dinsdag 26 maart 2013 om 10:09
Ook ik heb ervaring net PPD's. En daarnaast weet ik nog wel dat toen mijn oudste 10 maanden was ik de dagen ook lang vond duren. Iedereen in mijn omgeving werkte fulltime, een kind van 10 maanden kletst nog niet, loopt nog niet, heeft nog vaste slaaptijden 2 keer per dag, waardoor je best aan huis gebonden bent (mijn oudste sliep alleen in haar eigen bed). Soms gewoon heel saai.
Ik probeerde met een vaste dagindeling wat structuur aan te brengen, dan gaan de dagen ook wat sneller voorbij (dat is trouwens wat mij enorm geholpen heeft tijdens mijn PPD's, maar die waren met 10 maanden wel voorbij op wat naweeën na). Omdat de hele dag winkelen helaas financieel niet haalbaar was ging ik ook elke week naar de bibliotheek en bij thuiskomst de boekjes natuurlijk gelijk voorlezen. Daarnaast zorgde ik dat ik nog iets van boodschappen moest doen en plande ik ook wat schoonmaakwerk in.
En zorg voor genoeg tijd voor jezelf, ipv een derde dag op het kdv zou je man ook ouderschapsverlof kunnen opnemen voor een dag of een halve dag, hebben jullie samen wat meer tijd.
Ik probeerde met een vaste dagindeling wat structuur aan te brengen, dan gaan de dagen ook wat sneller voorbij (dat is trouwens wat mij enorm geholpen heeft tijdens mijn PPD's, maar die waren met 10 maanden wel voorbij op wat naweeën na). Omdat de hele dag winkelen helaas financieel niet haalbaar was ging ik ook elke week naar de bibliotheek en bij thuiskomst de boekjes natuurlijk gelijk voorlezen. Daarnaast zorgde ik dat ik nog iets van boodschappen moest doen en plande ik ook wat schoonmaakwerk in.
En zorg voor genoeg tijd voor jezelf, ipv een derde dag op het kdv zou je man ook ouderschapsverlof kunnen opnemen voor een dag of een halve dag, hebben jullie samen wat meer tijd.
