Psyche
alle pijlers
Shit, ik heb een kind...
dinsdag 26 maart 2013 om 09:14
Lang lang lang getwijfeld of ik dit wel of niet wilde plaatsen, maar na weer een ochtend vreselijk wanhopig wakker worden heb ik besloten dat ik het kwijt wil. Ik heb een nieuwe nick aangemaakt, want ik heb geen zin in herkenning. Met mijn oude nick post ik teveel herkenbare dingen ben ik bang.
Eerst maar even wat achtergrondinformatie:
Ik heb dus een kind. Een heerlijk kind van 10 maanden. Ik had me het moederschap zwaar voorgesteld, met weinig slaap, een huilende baby en geen tijd meer voor jezelf en je relatie. Nu heb ik een kind dat veel en lang slaapt, vrijwel nooit huilt en gezond en tevreden is. Ze is lief en sociaal, kan zich goed vermaken in haar eentje. Dus tot zover, ik bof ontzettend!
Helaas kreeg ik wel 3 maanden na de bevalling een postnatale depressie met verschrikkelijke angstklachten. Ik heb mijn dochter wel altijd kunnen verzorgen en ook nooit nare gevoelens richting haar gehad. Het gaat gelukkig nu weer de goede kant op met mij, ook al heb ik nog wel m'n slechte dagen.
En wat is nu dus het probleem?
De laatste weken vind ik het een vreselijke opgave om voor mijn dochter te zorgen. Ik heb behoefte om alleen te zijn, te kunnen doen en laten wat ik wil, hele dagen weg of hele dagen in bed liggen. Ze voelt als een blok aan mijn been.
Als ik 's ochtends wakker word denk ik, nee niet weer een dag zorgen, zorgen, zorgen.
Ik begin de dag vaak huilend en laat dochter dan ook langer in bed liggen dan nodig. Ook 's middags laat ik haar vaak nog even liggen zodat ik gewoon nog even niet op hoef te staan, nog even niet die luier hoef te verschonen en een boterham hoef te maken. Ik voel me schuldig dat ik dit denk en doe. Ze is zo vreselijk lief en huilt niet eens, al laat ik haar nog een half uur in bed liggen terwijl ze al lang wakker is. Ze vermaakt zich door te spelen met haar knuffels en lijkt het dus niet eens zo erg te vinden..
En toch geniet ik ook heel erg van haar, als ze schaterlacht, of zich zo concentreert op haar speelgoed of weer nieuwe geluidjes maakt en nieuwe dingen kan. En vaak barst ik bijna uit elkaar van trots als ik naar haar kijk.
Ik werk 2 dagen, meer kan helaas niet icm chronische ziekte. Op die dagen voel ik me prima. Ik heb een goede dag vol energie en ga vrolijk weer naar huis, want ik heb mijn dochter dan ook gemist en ben blij haar weer te zien. Maar de dagen waarop ik thuis ben, die zijn bijna niet door te komen. Terwijl ik toch echt probeer die dagen te vullen met afspraken, wandelen, winkelen, huishouden etc. En soms heb ik helaas totaal geen energie om ook maar iets te ondernemen. Wat ik ook probeer met die dagen, iedere ochtend word ik wakker met het idee; shit.. ik heb een kind om voor te zorgen. Ik ben weer de hele dag bezig met luiers, speelgoed, flesjes, hapjes etc etc. Ik heb er geen last van in het weekend, als mijn man ook thuis is, dan geniet ik van de tijd die we met z'n 3en hebben. Jammer genoeg hebben we geen vrienden en familie in de buurt die af en toe kunnen oppassen, zodat ik een middagje weg kan ofzo. Iedereen werkt fulltime of woont te ver weg.
Ik verlang zo ontzettend terug naar de tijd dat ik geen kind had... Zonder die verantwoordelijkheid. Maar zou ik haar willen inruilen voor een leven zonder? Nee absoluut niet. Ik hou van haar meer dan van wie dan ook.
Wat is dit dan toch? Waarom gaan m'n gedachten zo met me aan de haal? Wie heeft hier iets zinnigs op te zeggen of wellicht ervaring of desnoods een schop onder m'n kont.
Dit is al besproken met huisarts en GGZ (behandeling inmiddels afgerond) maar daar wordt gezegd, hoort bij postnatale depressie. Hoe kan het dan dat ik me steeds beter en energieker lijk te voelen, behalve op de dagen dat ik alleen thuis ben met haar?
Eerst maar even wat achtergrondinformatie:
Ik heb dus een kind. Een heerlijk kind van 10 maanden. Ik had me het moederschap zwaar voorgesteld, met weinig slaap, een huilende baby en geen tijd meer voor jezelf en je relatie. Nu heb ik een kind dat veel en lang slaapt, vrijwel nooit huilt en gezond en tevreden is. Ze is lief en sociaal, kan zich goed vermaken in haar eentje. Dus tot zover, ik bof ontzettend!
Helaas kreeg ik wel 3 maanden na de bevalling een postnatale depressie met verschrikkelijke angstklachten. Ik heb mijn dochter wel altijd kunnen verzorgen en ook nooit nare gevoelens richting haar gehad. Het gaat gelukkig nu weer de goede kant op met mij, ook al heb ik nog wel m'n slechte dagen.
En wat is nu dus het probleem?
De laatste weken vind ik het een vreselijke opgave om voor mijn dochter te zorgen. Ik heb behoefte om alleen te zijn, te kunnen doen en laten wat ik wil, hele dagen weg of hele dagen in bed liggen. Ze voelt als een blok aan mijn been.
Als ik 's ochtends wakker word denk ik, nee niet weer een dag zorgen, zorgen, zorgen.
Ik begin de dag vaak huilend en laat dochter dan ook langer in bed liggen dan nodig. Ook 's middags laat ik haar vaak nog even liggen zodat ik gewoon nog even niet op hoef te staan, nog even niet die luier hoef te verschonen en een boterham hoef te maken. Ik voel me schuldig dat ik dit denk en doe. Ze is zo vreselijk lief en huilt niet eens, al laat ik haar nog een half uur in bed liggen terwijl ze al lang wakker is. Ze vermaakt zich door te spelen met haar knuffels en lijkt het dus niet eens zo erg te vinden..
En toch geniet ik ook heel erg van haar, als ze schaterlacht, of zich zo concentreert op haar speelgoed of weer nieuwe geluidjes maakt en nieuwe dingen kan. En vaak barst ik bijna uit elkaar van trots als ik naar haar kijk.
Ik werk 2 dagen, meer kan helaas niet icm chronische ziekte. Op die dagen voel ik me prima. Ik heb een goede dag vol energie en ga vrolijk weer naar huis, want ik heb mijn dochter dan ook gemist en ben blij haar weer te zien. Maar de dagen waarop ik thuis ben, die zijn bijna niet door te komen. Terwijl ik toch echt probeer die dagen te vullen met afspraken, wandelen, winkelen, huishouden etc. En soms heb ik helaas totaal geen energie om ook maar iets te ondernemen. Wat ik ook probeer met die dagen, iedere ochtend word ik wakker met het idee; shit.. ik heb een kind om voor te zorgen. Ik ben weer de hele dag bezig met luiers, speelgoed, flesjes, hapjes etc etc. Ik heb er geen last van in het weekend, als mijn man ook thuis is, dan geniet ik van de tijd die we met z'n 3en hebben. Jammer genoeg hebben we geen vrienden en familie in de buurt die af en toe kunnen oppassen, zodat ik een middagje weg kan ofzo. Iedereen werkt fulltime of woont te ver weg.
Ik verlang zo ontzettend terug naar de tijd dat ik geen kind had... Zonder die verantwoordelijkheid. Maar zou ik haar willen inruilen voor een leven zonder? Nee absoluut niet. Ik hou van haar meer dan van wie dan ook.
Wat is dit dan toch? Waarom gaan m'n gedachten zo met me aan de haal? Wie heeft hier iets zinnigs op te zeggen of wellicht ervaring of desnoods een schop onder m'n kont.
Dit is al besproken met huisarts en GGZ (behandeling inmiddels afgerond) maar daar wordt gezegd, hoort bij postnatale depressie. Hoe kan het dan dat ik me steeds beter en energieker lijk te voelen, behalve op de dagen dat ik alleen thuis ben met haar?
donderdag 18 april 2013 om 08:15
He schouderklopje, lief dat je aan me denkt.
Het gaat opzich wel goed, al durf ik dat niet echt hardop te zeggen. Zo bang dat het ineens weer helemaal slecht gaat.
Vorige week kon ik al terecht bij de psych. Pas 1 gesprek gehad, maar het voelde goed. Ik werd serieus genomen en voelde me op mijn gemak. Nu wekelijks een gesprek.
De dag dat ik nu alleen ben helpt me enorm. Ik merk dat ik echt uitrust en me redelijk kan ontspannen. Het zorgt er ook voor dat de week wat overzichtelijker is ipv een gigantische opgave waar ik als een berg tegenop zie.
En het weer helpt zeker mee, ik wandel meer en langer en thuis gooi ik lekker alle deuren open. Ik heb weer wat hoop dat het goed kan komen gelukkig. Al merk ik wel dat, nu ik me al een paar dagen goed voel, ik geneigd ben om weer overenthousiast te worden en net te doen alsof ik beter ben. Want dat voelt zo lekker! Maar tegelijkertijd durf ik me niet te goed te voelen.. Bang voor die terugval die er vast weer gaat konen..
Het gaat opzich wel goed, al durf ik dat niet echt hardop te zeggen. Zo bang dat het ineens weer helemaal slecht gaat.
Vorige week kon ik al terecht bij de psych. Pas 1 gesprek gehad, maar het voelde goed. Ik werd serieus genomen en voelde me op mijn gemak. Nu wekelijks een gesprek.
De dag dat ik nu alleen ben helpt me enorm. Ik merk dat ik echt uitrust en me redelijk kan ontspannen. Het zorgt er ook voor dat de week wat overzichtelijker is ipv een gigantische opgave waar ik als een berg tegenop zie.
En het weer helpt zeker mee, ik wandel meer en langer en thuis gooi ik lekker alle deuren open. Ik heb weer wat hoop dat het goed kan komen gelukkig. Al merk ik wel dat, nu ik me al een paar dagen goed voel, ik geneigd ben om weer overenthousiast te worden en net te doen alsof ik beter ben. Want dat voelt zo lekker! Maar tegelijkertijd durf ik me niet te goed te voelen.. Bang voor die terugval die er vast weer gaat konen..
donderdag 18 april 2013 om 08:57
Hoi Hanoja,
goed om van je te horen!! En fijn dat het iets beter gaat met je. Je laatste alinea is zo herkenbaar voor mij. Ik had ook erg de neiging om te veel te doen als ik me goed voelde. Wat mij het meeste hielp was een redelijk vast dagprogramma te maken en dat op goede en slechte dagen aan te houden. Dat programma bouwde ik dan langzaam op zodat ik steeds meer deed. Klinkt makkelijker dan het is want ik vond het heel lastig.
Het is makkelijker toe te passen op bijvoorbeeld wandelen. Bedenk een wandeling die je altijd vol kunt houden, of je je nu goed of slecht voelt. Zorg dat dat je elke dag zoveel wandelt en bouw dat langzaam op. Zo doe je wel steeds meer maar ga je op je goede dagen niet over je grenzen heen.
Vandaag weer heerlijk weer volgens mij! Ben je lekker alleen?
goed om van je te horen!! En fijn dat het iets beter gaat met je. Je laatste alinea is zo herkenbaar voor mij. Ik had ook erg de neiging om te veel te doen als ik me goed voelde. Wat mij het meeste hielp was een redelijk vast dagprogramma te maken en dat op goede en slechte dagen aan te houden. Dat programma bouwde ik dan langzaam op zodat ik steeds meer deed. Klinkt makkelijker dan het is want ik vond het heel lastig.
Het is makkelijker toe te passen op bijvoorbeeld wandelen. Bedenk een wandeling die je altijd vol kunt houden, of je je nu goed of slecht voelt. Zorg dat dat je elke dag zoveel wandelt en bouw dat langzaam op. Zo doe je wel steeds meer maar ga je op je goede dagen niet over je grenzen heen.
Vandaag weer heerlijk weer volgens mij! Ben je lekker alleen?
Het is zoals het is
donderdag 18 april 2013 om 09:17
Hoi, die moeheid is zo herkenbaar!
Klinkt echt als een depressie.
Vertel duidelijk je klachten hoor bij de psych, niet denken zo erg is het niet. Je stelt je NIET aan! Neem desnoods een uitdraai van dit forum mee!!
En vraag wat de psych denkt over medicatie. Dat je al zo lang aan het worstelen bent enz. Slik zelf sertraline, gaat super, geen enkele bijwerking meer en veel meer energie voor mijn kindjes!
Het is al lang bewezen, dat gesprekstherapie icm de juiste medicatie een optelsom van 1 plus 1 is 3 is. Zonder medicatie kon ik bv helemaal niks met een dagschema. Sterker nog..dat dat niet lukte maakte me dat ik me nog meer een mislukkeling voelde.
Sterkte!
Liefs Sofie
Klinkt echt als een depressie.
Vertel duidelijk je klachten hoor bij de psych, niet denken zo erg is het niet. Je stelt je NIET aan! Neem desnoods een uitdraai van dit forum mee!!
En vraag wat de psych denkt over medicatie. Dat je al zo lang aan het worstelen bent enz. Slik zelf sertraline, gaat super, geen enkele bijwerking meer en veel meer energie voor mijn kindjes!
Het is al lang bewezen, dat gesprekstherapie icm de juiste medicatie een optelsom van 1 plus 1 is 3 is. Zonder medicatie kon ik bv helemaal niks met een dagschema. Sterker nog..dat dat niet lukte maakte me dat ik me nog meer een mislukkeling voelde.
Sterkte!
Liefs Sofie
donderdag 18 april 2013 om 09:18
TO, wat vervelend maar ook heel herkenbaar! Ik zou niet zonder ze kunnen maar denk ook regelmatig dat ik soms toch echt gelukkig zou zijn zonder kinderen. Weet dan ook niet of het een nasleep van je PND is, want dat heb ik niet gehad. (Ook vervelend dat het zo naar is verlopen allemaal, dat geeft je ook wel een knauw)
Je schrijft dat je het moeilijk vind om je dochter uit handen te geven aan een vreemde. Zo lang je dat niet doet blijft de ander altijd een vreemde voor je. Bedenk anders dat het nu even wennen is maar dat je er jaren profijt van kan hebben als je een achterwacht in de buurt hebt.
Verder vind ik de 3e dag opvang ook een investering. Daarnaast vind ik het ook logisch dat het geld kost. Met KOT financiert de staat mee aan jouw behoefte aan tijd voor jezelf. Ik wil daar niet een oordeel over geven maar vind dat dan wel een bewuste keuze. Er is een verschil tussen "lekker tijd voor jezelf" of "tijd voor jezelf nodig hebben". Ik schommel tussen die 2 en daarom kies ik ook wel eens voor zaterdagen om weg te gaan, zodat mijn man thuis is met de kinderen. Jammer van de tijd als gezin maar ook wel fair gezien alle bezuinigingen op de kinderopvang. Nogmaals: geen oordeel maar het is ook niet zo laagdrempelig als dat het lijkt wat mij betreft.
Overigens ben ik, in combinatie met een chronische ziekte, juist meer gaan werken omdat dat mij meestal minder zwaar valt dan een hele dag met de kinderen.
Veel succes en sterkte toegewenst! Ik vind je dapper en fijn dat je zoveel van je dochter houdt
Je schrijft dat je het moeilijk vind om je dochter uit handen te geven aan een vreemde. Zo lang je dat niet doet blijft de ander altijd een vreemde voor je. Bedenk anders dat het nu even wennen is maar dat je er jaren profijt van kan hebben als je een achterwacht in de buurt hebt.
Verder vind ik de 3e dag opvang ook een investering. Daarnaast vind ik het ook logisch dat het geld kost. Met KOT financiert de staat mee aan jouw behoefte aan tijd voor jezelf. Ik wil daar niet een oordeel over geven maar vind dat dan wel een bewuste keuze. Er is een verschil tussen "lekker tijd voor jezelf" of "tijd voor jezelf nodig hebben". Ik schommel tussen die 2 en daarom kies ik ook wel eens voor zaterdagen om weg te gaan, zodat mijn man thuis is met de kinderen. Jammer van de tijd als gezin maar ook wel fair gezien alle bezuinigingen op de kinderopvang. Nogmaals: geen oordeel maar het is ook niet zo laagdrempelig als dat het lijkt wat mij betreft.
Overigens ben ik, in combinatie met een chronische ziekte, juist meer gaan werken omdat dat mij meestal minder zwaar valt dan een hele dag met de kinderen.
Veel succes en sterkte toegewenst! Ik vind je dapper en fijn dat je zoveel van je dochter houdt
donderdag 18 april 2013 om 17:09
Mamsk, ervaringen zijn altijd relevant : )
Hanoja, ik denk dat het logisch is dat je wisselt. Het is ook logisch om dan gelijk weer veel aan te willen pakken. Bekende valkuil, maar toch erg proberen om de rem erop te houden hoor. Je kunt beter rustig en stabiel opbouwen in kleine stapjes, dan telkens hollen en stilstaan (of zelfs terugvallen).
Hou je gesprekken aan. Je bent nog veel te kort bezig om ook maar een piepklein beetje te kunnen spreken van stabiliteit. Dan moet je echt een half jaar redelijk stabiel zijn om te kunnen stellen, ja, het gaat wel weer. Dus gewoon braaf (minimaal!) een half jaar uittrekken om jezelf te volgen in deze ontwikkeling. Dan pas kun je iets meer zeggen of je echt blijvend bergopwaarts gaat (klinkt tegenstrijdig haha. Bergopwaarts is goed, maar als ik op de fiets ben, ga ik liever bergafwaarts )
Hanoja, ik denk dat het logisch is dat je wisselt. Het is ook logisch om dan gelijk weer veel aan te willen pakken. Bekende valkuil, maar toch erg proberen om de rem erop te houden hoor. Je kunt beter rustig en stabiel opbouwen in kleine stapjes, dan telkens hollen en stilstaan (of zelfs terugvallen).
Hou je gesprekken aan. Je bent nog veel te kort bezig om ook maar een piepklein beetje te kunnen spreken van stabiliteit. Dan moet je echt een half jaar redelijk stabiel zijn om te kunnen stellen, ja, het gaat wel weer. Dus gewoon braaf (minimaal!) een half jaar uittrekken om jezelf te volgen in deze ontwikkeling. Dan pas kun je iets meer zeggen of je echt blijvend bergopwaarts gaat (klinkt tegenstrijdig haha. Bergopwaarts is goed, maar als ik op de fiets ben, ga ik liever bergafwaarts )
vrijdag 19 april 2013 om 08:36
Ik weet niet wat er met het forum is gebeurt, maar de achtergrond staat door de teksten heen en kan alles nu heel moeilijk lezen. Makkelijk hoor....
Mamska, ervaringen zijn nooit te laat om te delen hoor! Ik zit er ook wel eens aan te denken om meer te gaan werken inderdaad, omdat me dat veel fijner lijkt dan die dagen thuis. Maar mijn lijf zal dat niet trekken ben ik bang. Maar nu vind ik in ieder geval die dag extra opvang al een wereld van verschil maken.
Ik probeer er echt op te letten hoor, om toch rustig aan te blijven doen. En het lukt ook wel redelijk. Ik ga er wel meer op uit, maar wanneer het me uitkomt en ik maak nog steeds niet echt afspraken. Want ik weet hoe dat me weer naar beneden kan halen, als ik iets moet. Dus even zo weinig mogelijk 'verplichtingen'.
Tot nu toe ben ik dus erg blij met m'n psych. Het klikt in ieder geval, dat vind ik al een verademing in vergelijking met de vorige.
Hoe gaat het met jullie? Wat heerlijk dat nu bijna iedere ochtend het zonnetje weer schijnt he? Gisteren liep ik heel enthousiast zonder jas naar buiten, niet wetende dat er windkracht 8 stond Maar alsnog heb ik even in het zonnetje gezeten!
Mamska, ervaringen zijn nooit te laat om te delen hoor! Ik zit er ook wel eens aan te denken om meer te gaan werken inderdaad, omdat me dat veel fijner lijkt dan die dagen thuis. Maar mijn lijf zal dat niet trekken ben ik bang. Maar nu vind ik in ieder geval die dag extra opvang al een wereld van verschil maken.
Ik probeer er echt op te letten hoor, om toch rustig aan te blijven doen. En het lukt ook wel redelijk. Ik ga er wel meer op uit, maar wanneer het me uitkomt en ik maak nog steeds niet echt afspraken. Want ik weet hoe dat me weer naar beneden kan halen, als ik iets moet. Dus even zo weinig mogelijk 'verplichtingen'.
Tot nu toe ben ik dus erg blij met m'n psych. Het klikt in ieder geval, dat vind ik al een verademing in vergelijking met de vorige.
Hoe gaat het met jullie? Wat heerlijk dat nu bijna iedere ochtend het zonnetje weer schijnt he? Gisteren liep ik heel enthousiast zonder jas naar buiten, niet wetende dat er windkracht 8 stond Maar alsnog heb ik even in het zonnetje gezeten!
vrijdag 19 april 2013 om 10:45
Ik heb van de week mijn testen gehad. En a.s dinsdag krijg ik officiele uitslag en dan welke vorm van Adhd ik heb. Het staat in iedergeval vast dat ik ADHD heb. En zal hier dan ook voor behandeld gaan worden met medicatie.
Door de adhd , ben ik in de *problemen* gekomen en met symptomen die enorm veel op een PND lijken.
Meer vrouwen met adhd die moeder zijn geworden komen in dezelfde problemen. Zij beginnen vaak vrij vlot na de bevalling weer met Ritalin o.d. En daardoor blijft hun leventje minder een chaos.
Blij dat er nu gericht behandeld kan gaan worden.
Door de adhd , ben ik in de *problemen* gekomen en met symptomen die enorm veel op een PND lijken.
Meer vrouwen met adhd die moeder zijn geworden komen in dezelfde problemen. Zij beginnen vaak vrij vlot na de bevalling weer met Ritalin o.d. En daardoor blijft hun leventje minder een chaos.
Blij dat er nu gericht behandeld kan gaan worden.
vrijdag 26 april 2013 om 09:42
Hoi Zespri, hoe was de uitslag? Ben je er 'blij' mee? Het verklaart in ieder geval een hoop. Fijn voor je, dat je nu de behandeling kan krijgen die je nodig hebt. Goed nieuws!
Hier gaat alles wel goed eigenlijk. M'n slechte momenten lijken nog steeds redelijk weg te blijven. Al heb ik vandaag weer even een baalochtend. Dochter werd vanmorgen ziekig wakker en ik voel me ook niet fit, dus ik baal eventjes.. Maar dat probeer ik te zien als normaal. Waarschijnlijk baalt iedere moeder wel wanneer ze een ziek kind heeft en zich zelf ook niet top voelt. Relativeren...
Bij de psych loopt het allemaal prima, ik krijg beetje bij beetje wat meer inzicht in mijzelf. Ik wil te veel en leg daardoor veel te veel druk op mijzelf. Ze heeft me inmiddels goed duidelijk gemaakt dat ik me niet schuldig moet voelen om die extra dag opvang. Dus heb ik geshopt, even geslapen in het zonnetje en ben ik naar de schoonheidsspecialiste geweest. En ik heb er van genoten!
Hier gaat alles wel goed eigenlijk. M'n slechte momenten lijken nog steeds redelijk weg te blijven. Al heb ik vandaag weer even een baalochtend. Dochter werd vanmorgen ziekig wakker en ik voel me ook niet fit, dus ik baal eventjes.. Maar dat probeer ik te zien als normaal. Waarschijnlijk baalt iedere moeder wel wanneer ze een ziek kind heeft en zich zelf ook niet top voelt. Relativeren...
Bij de psych loopt het allemaal prima, ik krijg beetje bij beetje wat meer inzicht in mijzelf. Ik wil te veel en leg daardoor veel te veel druk op mijzelf. Ze heeft me inmiddels goed duidelijk gemaakt dat ik me niet schuldig moet voelen om die extra dag opvang. Dus heb ik geshopt, even geslapen in het zonnetje en ben ik naar de schoonheidsspecialiste geweest. En ik heb er van genoten!
